Category Archives: Uncategorized

La solitude de M. Daniel Ramasamy

                                                      

— Cela ne t’ennuie-t-il pas de vivre en ermite, sans chercher à voir nos enfants ou à fréquenter autrui ?

Non. Pas de réaction de la part de celle qui est assise à l’autre bout de la table. Plus étonnant encore, sa question n’a même pas provoqué un grognement de sa part. Elle s’est levée. Dosa, la galette de riz dans l’assiette s’est émiettée en plusieurs bouts. On se demande si la femme a écouté ce qu’il lui a demandé. Sans regarder l’assiette ni chercher à savoir si son mari a mangé ou non, elle débarrasse la table comme un humanoïde programmé et retourne à la cuisine. Il lui faudra au moins une demi-heure pour en sortir après avoir fait la vaisselle à sa guise. Comme si elle l’attendait, à ce moment précis, une quinte de toux éclate en force, chez ‘Monsieur Daniel’. De son côté, les lumières se sont éteintes comme si elles attendaient qu’elle parte – il est cerné par le monde sans lumière – l’obscurité se déploie partout -l’espace sans vie – et ce qui se tend pour le saisir. Soudain il a la sensation d’être renversé et se voit tomber à la renverse dans l’abîme, au fond, où il ne trouve que boue, que puanteur.

— Papa ?

— Quand es-tu entré ?

— Quelle question, papa ? Je ne suis allé nulle part. J’étais dans ma chambre.

— Ne me raconte pas de bobards.

— Viens voir si tu veux. Même les livres que j’ai lus sont encore là.

Pensant suivre son fils, il se dirige vers la chambre d’en face, pousse la porte et entre. Une bibliothèque achetée dans un magasin spécialisé, les livres qui y étaient rangés, le lit, la table, la chaise, l’ordinateur qui grondait sans cesse, un banc de sport, tout est parti, la chambre est vide.

Lakshmi, viens voir la chambre de ton fils ! Où sont passés tous les meubles de cette pièce ?

Aurait-il pu l’appeler un peu plus doucement ? En effet, il ne parlait jamais d’une voix forte ou tonitruante dans cette maison où vivaient tous ensemble : lui, sa femme et ses enfants. En général, les questions posées à voix basse recevaient des réponses, et les ordres donnés étaient exécutés. Pourtant, depuis quelque temps, ce n’est plus le cas. Le bonheur va-t-il s’estomper à mesure que les attentes diminuent ? Et la voix va-t-elle dévoiler son vrai visage pour nous entraîner dans un conflit perpétuel ? En se posant de telles questions, il sort de la chambre de son fils, et tout à coup, il sent une main puissante s’emparer de son cou, ses efforts pour s’en débarrasser se soldent par un échec, les mains se multiplient, toutes commencent à l’étouffer.

Juste devant lui, une silhouette sans visage.

– « Qui es-tu », demande-t-il.

— Solitaire, mais je ne suis pas venu seul, c’est avec mes amis que je suis venu. Tous ceux qui ont travaillé pour toi pendant des années et qui sont aujourd’hui éveillés : malice, tromperie, jalousie.

Il crie à sa femme : « Laxmi, viens ici ! » et reprend : « Aie pitié de moi ! il se passe quelque chose ici. N’as-tu pas encore fini de laver ces deux assiettes ?

Il emploie sa force autant qu’il le peut pour libérer les mains étranges de son cou. Il s’avance ensuite lentement, à pas mesurés, et s’assied sur sa chaise préférée, qui se trouve toujours devant la table. Resté immobile, il halète — il ne peut plus respirer. Sa femme pour sa part ne finit pas de laver les deux assiettes dans la cuisine, il entend encore la cacophonie. Si elle peut aller chercher de la Ventoline, cela aidera peut-être à calmer cette toux qui ne veut pas lâcher. Pour affronter ou juguler cette méchanceté, M. Daniel n’a ni le courage ni la force. En effet, la crainte que la toux n’expulse les intestins avec du sang grandit de jour en jour. Et il arrive parfois que l’inséparable salive sur sa langue se disperse. La toux gémissante frappe les murs et lui revient comme un boomerang. Quand il parle, sa voix n’est pas aussi tonique. Il presse sa narine quatre ou cinq fois, joint son pouce et son index, essuie le mucus liquide qui a visiblement coulé du bout de son pouce sur le bord arrière de la chaise.

Voilà ce qui s’est passé l’année dernière. Leur fille unique, qui ressemblait trait pour trait à sa mère, est allée comme tous les jours à la fac et n’est pas rentrée à l’heure le soir. Pour la joindre par téléphone, le père essaya, mais sans succès. Il appela donc son fils pour y parvenir. Son fils rejeta d’emblée la demande de son père, disant qu’elle n’était plus une gamine à craindre. Et sa femme, ce soir-là aussi, faisait la vaisselle comme si de rien n’était. Finalement, vers 23 heures, tard dans la nuit, ils reçurent un appel téléphonique.

— Papa ?

— Oui ?

— Tu connais Michel, mon ami, n’est-ce pas ? Je l’ai même amené chez nous une fois. ‘

— Dis-moi ! Je ne m’en souviens pas.

— J’ai donc décidé de rester avec lui. Dis-le à maman. Je serai à la maison dimanche si je peux. Elle a raccroché le téléphone.

Il se sentait comme si on lui avait soudainement coupé une branche, bien feuillue. Il se souvient être resté longtemps assis dans sa chaise préférée ce soir-là. On peut dire que sa toux infernale a dû commencer ce jour-là. 

Puis vint le tour de son fils.  ‘J’ai trouvé du boulot à Mulhouse’, disait-il le mois dernier, mais le père ne se rappelle plus le jour. 

– C’est bien. Mulhouse n’est pas loin d’ici. Si tu pars à 7 heures, ça te suffit amplement pour être à l’heure au travail - dit-il à son fils.   

— Quoi… 250 km par jour ? Je ne peux pas faire ça. Je préfère rester sur place et faire ça plutôt que de faire 250 km aller-retour tous les jours. Si j’ai le temps, je vous verrai le week-end.

— Pourquoi ? Est-ce que tu as aussi trouvé une petite amie, dis-moi franchement.

Le jour même, il est parti, coupant toutes ses relations avec son foyer et les siens. Et sa mère, pour peu qu’elle l’ait voulu, aurait pu changer la décision de son fils. Elle n’a rien fait et est restée muette comme à son habitude. Pour compenser le manque après le départ de sa fille, sa femme a apporté un chien, mais pour son fils elle a apporté un chat, en vérité pour augmenter la fréquence de la toux de son mari. Peut-être savait-elle tout, qui sait ? Elle assiste à tous les spectacles de la maison, non pas en tant que protagoniste, mais plutôt en qualité de simple spectatrice, de complice silencieuse.

On ignore combien de temps s’est écoulé depuis qu’il s’est assis ou assoupi sur la chaise. Lorsque la sonnerie du téléphone est venue le réveiller, le jour s’est déjà levé. En fait, il vient de loin, de l’Inde, plus précisément de l’Inde française du XXe siècle. Il parle donc le français, ainsi que la langue de sa région natale. Cette connaissance de deux langues lui donne l’opportunité d’être interprète de temps en temps dans l’administration où le service est requis. C’est ainsi qu’il a été appelé par la police des frontières il y a quelques minutes :

— Monsieur Daniel ! Bonjour. Je suis Jaques Trinidad, garde-frontière, on a besoin de vous pour une mission d’interprétation, vous pouvez venir ?

— Quand ?

— Aujourd’hui, dès que possible ?

— D’accord.

—-

La toux semble s’être un peu calmée. Cette nuit, il a mal dormi et s’est senti fatigué. Cela dure depuis quelques années. Avec la télécommande, il en a eu assez de changer les chaînes de télévision les unes après les autres par TF1, Antenne2, FR3, RTL9. Il choisit alors la chaîne tamoule, mais malheureusement, là aussi, ceux qui lisent les informations semblent de plus en plus désireux d’utiliser le mot « sensation ». En colère, il retourne sur RTL. C’est l’émission « ça peut vous arriver ». Un homme du même âge que M. Daniel raconte en toussant par intermittence comment un dépanneur venu réparer leur machine à laver a fini par escroquer une énorme somme d’argent.

Monsieur Daniel Ramasamy ne se souvient pas à quel âge la toux a commencé. Mais la quinte de toux n’a commencé que récemment. Cela vient toujours à l’improviste. Pendant ces quelques minutes, il a l’impression d’être possédé par un démon, et en plus il s’en lasse. La semaine dernière, un jour, la toux a semblé s’apaiser après un verre de whisky. Depuis, chaque fois que la toux arrive, il s’abrite derrière cette ambroisie. Ainsi, ayant senti que la toux frappe à la porte, il ouvre le mini bar du salon, prend une bouteille de whisky et un verre, s’assied sur sa chaise habituelle de la table à manger. Juste à ce moment-là, un “hmm” vient de derrière lui. Il tourne la tête, il s’agit de sa femme, de qui d’autre ?

Cela fait déjà trente ans que le couple s’est marié, comme le veut la tradition hindoue. Dans les premières années de leur vie conjugale, elle appréciait tout ce qu’il aimait : la nourriture indienne du Sud et du Nord, épicée et pimentée comme lui : riz, colombo, curry, chapati, Naan, Laddu, Halwa, chai Masala et ainsi de suite. Elle voulait aussi regarder les films des acteurs et actrices indiens qu’il aime. Mais quand elle a constaté que la toux prenait M. Daniel Ramasamy dans sa main, elle n’a pas pu supporter cela, elle a commencé à détester tous ses favoris, y compris sa chaise préférée. Elle a alors élaboré de nombreuses tactiques pour exprimer sa colère envers lui, l’une d’entre elles étant de s’éclaircir la gorge.

Comme la prochaine étape consiste à mettre en œuvre, en essuyant plusieurs fois le visage, elle s’est rendue aux toilettes et s’est mise à uriner, en émettant délibérément un bruissement gênant. Si c’était l’autre fois, il l’aurait peut-être grondée, mais aujourd’hui il n’a ni le courage ni la force d’exercer son pouvoir sur elle. Pour échapper à cette épreuve indésirable, il se réfugie dans le reste du whisky. Il a encore changé de chaîne de télévision. La série « Nestor Burma » est diffusée sur « Antenne2′. Guy Marchand, qui joue le rôle de “Nestor Burma”, a presque le même âge que lui. Néanmoins, il est très sensible aux femmes. Même s’il garde ses distances, les femmes l’aiment et le courtisent. Leurs deux lèvres — comme si elles avaient été entraînées plusieurs fois — sont pressées l’une contre l’autre et contre ses lèvres. Après quelques secondes, ils se séparent. Ensuite, comme d’habitude,  “Guy” pose son chapeau sur une table à côté de lui, et la femme l’embrasse en déboutonnant sa veste. Une femme soupçonnée par la police d’avoir assassiné son mari, l’associé d’une société d’import-export, sollicite les services de “Nestor” pour l’innocenter, voilà l’histoire. M. Daniel n’a pas besoin de regarder le reste. Il est certain que l’épouse a tué son mari. Du fait de l’attitude de sa propre femme qui le conduit, depuis quelques mois, à avoir de telles convictions.

Comme il s’y attendait, elle est sortie de la salle de bains et l’a regardé, ce qui signifie : “Tu es toujours assis sur la chaise ?”. Il en est conscient. Mais dans son esprit résonne l’appel téléphonique reçu plus tôt, selon lequel il doit être au poste de la Police Aux Frontières à onze heures et demie, ce qui signifie qu’il doit être à l’arrêt de bus dans la prochaine demi-heure. La dernière fois, un gros agent, tout en lui pinçant une ampoule rouge au coude, lui a demandé de respecter l’heure. Il s’est donc levé, est allé aux toilettes et a allumé la lumière. La peur de la lumière a fait grimper deux cafards au plafond, dont l’un pouvait à peine être déplacé. Devant le miroir, ses yeux étaient rouges et gonflés. Il n’y avait que de l’air dans le dentifrice. Heureusement, ses deuxième et troisième essais lui ont permis de se brosser les dents.   Avec l’eau dans ses paumes, il s’est lavé le visage. Après avoir pris un copieux petit-déjeuner, s’être habillé de tout ce qu’il fallait, il a quitté la maison. Le ciel est couvert. Il ne pleut pas vraiment, mais c’est menaçant. Un volatile s’est envolé tout seul. La route goudronnée, trempée par la pluie de la veille, repose paresseusement.

À l’arrêt de bus, une femme africaine avec un bébé dans le landau et deux adolescentes font les cent pas. Il ne peut pas dire d’où vient l’Africaine, si elle est d’un pays colonisé par la France ou d’ailleurs. L’un des problèmes qu’il rencontre depuis vingt ans est de deviner la patrie des Africains. Puis il y a deux autres filles qui se sont habillées sans tenir compte du temps : un morceau de tissu pour couvrir leurs seins tombants, et une jupe courte en jean, comme portée à contrecœur, avec une ceinture de rex rouge astucieusement attachée pour éviter le risque encouru. Les filles sont en train de mâcher un chewing-gum dans la bouche et, de temps en temps, l’arrêtent entre les deux lèvres et font une sorte de ballon, qui explose et se colle à l’embout, le récupérant à nouveau et l’enfonçant. Son attention a été attirée par un paulownia. Au pied du tronc, un mille-pattes tente de l’escalader et tombe au sol à chaque tentative. Les branches se balancent à l’occasion sous l’effet du vent et, dans leur mouvement, pompent l’eau de pluie, telle qu’elle attend d’être versée.

— Vous avez l’heure monsieur, une fille d’entre elles s’est approchée de de Monsieur Daniel et lui a demandé l’heure.

— Oui, il est onze heures moins dix, a-t-il répondu.

Le temps qu’il regarde sa montre et dise à la fille l’heure exacte, le bus est venu et arrêté.. Les autres ont laissé passer Monsieur Daniel et la jeune mère africaine avec son bébé dans la poussette, en premier. Il a une carte de transport gratuite pour les personnes âgées, et la machine l’a validée en émettant un bip. Heureusement, à cette heure de la journée, de nombreux sièges sont vides, et il en choisit un près de la fenêtre. Il est très fatigué. Après quelques secondes, il s’est endormi en émettant un léger sifflement. Quand il se réveille, le bus s’est arrêté à un arrêt du centre-ville. Ceux qui sont descendus courent pour attraper le “tram”, ceux qui ne peuvent pas courir, font des pas rapides, certains courent dans la direction opposée vers un autre bus, d’autres montent dans son bus et cherchent des sièges vides. Il suppose que tous ces gens traversent avec une certaine audace les solitudes qui les entourent et se traînent dans cette fichu boue.

Une vieille femme qui est montée dans le bus est venue s’asseoir à côté de lui et disait “Désolé”. M. Daniel prend place correctement et hoche la tête en signe d’acceptation de son comportement digne. En face de lui, se trouvent deux vieilles femmes qui doivent avoir le même âge que lui. En effet, la plupart des passagers du bus sont âgés. Ce sont des oiseaux, qui profitent de l’occasion pour déployer leurs ailes, afin de ne pas être arbitrairement incarcérés dans les cages des solitudes. Dans dix minutes, il pourra se présenter au bureau des gardes-frontières, qui se trouve sur la rive du Rhin, pense-t-il.

— Un étranger qui, jusqu’à hier, était locataire comme moi est aujourd’hui devenu propriétaire d’une maison. D’ailleurs, je ne l’ai jamais vu aller travailler », dit l’une des femmes à sa voisine.

— ça ne m’étonne pas. Si nous faisons des naissances comme eux chaque année, nous pouvons aussi en acheter une sans problème. Qui profite de tous les impôts que nous payons, vous savez ?

— Excusez-moi mesdames ! Vous savez, pourquoi votre voisin étranger, a-t-il beaucoup d’enfants ? Si vous le désirez, je peux vous dire le secret.

–  « …. »

Leurs visages révèlent qu’elles ne veulent pas que M. Daniel s’immisce dans leurs affaires.En tout cas, il s’est résolu à partager son savoir dans cette affaire.

— La cause de l’aspiration de certaines personnes à avoir plusieurs enfants est un moyen de conjurer la solitude qui s’approche à la même vitesse que le départ de chaque enfant. C’est un moyen de combler le vide laissé par ceux qui sont partis.

Ils froncent les sourcils comme pour rejeter son intervention. Le bus s’est arrêté à l’endroit où il doit descendre.

Au début du pont européen, à gauche, les drapeaux nationaux des États membres de l’Union européenne sont alignés, ce qui lui donne le motif de leur union : la peur d’être seul est un problème fondamental de toute l’humanité. De l’autre côté du pont, le Rhin, qui évoque une mer calme, se déplace majestueusement du sud au nord. Le ciel, qui était gris et bruineux peu de temps auparavant, est devenu bleu et lumineux malgré la présence de quelques nuages ici et là, et l’on dirait que la moitié du ciel a été tirée et attachée de l’autre côté du Rhin. Le soleil tape impitoyablement. Les véhicules des deux côtés de la route roulent avec une férocité inouïe. M. Daniel se dirigea vers le trottoir situé à droite du pont. Il continue à marcher et arrive au début du pont. Il est juste devant le bureau de la police des frontières, dont il commence à radiographier les scènes dans sa tête, d’un bout à l’autre : un des policiers l’attend, regardant sa montre par moments. Un ou deux Tamouls captifs qui ont tenté d’entrer illégalement en France attendent, agonisants, de répondre aux demandes de renseignements. Dans la même situation, il voit aussi d’autres étrangers. L’un des policiers attend peut-être même un interprète pour eux. Ils s’inquiètent de la nécessité d’appliquer correctement la loi.

Le Rhin coule tranquillement sous le pont européen. Dans l’eau, il voit des nuages sales qui semblent avoir été rincés à dessein. Les barges, qui semblent avoir été trempées de noir au bout de la queue, rugissent dans le cœur de Monsieur Daniel. La nudité du fleuve le fascine. Les vagues montantes se condensent en bulles, qui se fendent à la vitesse de l’eau, puis des blocs d’écume descendent dans son âme sous forme de salive. L’esprit frappé trébuche dans le tourbillon du fleuve. Un air frais et agréable venant d’en haut, semble vouloir le libérer de sa détention de solitude. C’est agréable. Il lève les yeux et voit le ciel. Il contemple une dernière fois le poste de la police des frontières et descend vers le fleuve.

Le soir, un agent de la police des frontières française a appelé chez eux et a demandé si « Monsieur Daniel » était à la maison. Madame Daniel, comme si elle ne voulait pas lui répondre, a gardé le silence. L’agent poursuit : « Nous l’avons appelé pour une mission d’interprétation, mais il ne s’est pas présenté ». Décidant de rompre le silence, elle lui dit : « Vous n’avez qu’à lui demander, je ne sais pas » et a raccroché le téléphone. Quelques minutes plus tard, elle s’est assise pour la première fois sur la chaise habituelle de son mari. Elle pensait à préparer son plat préféré pour la nuit.

  —————————————————————–

புனைவுலகம் – கிழக்கும் மேற்கும்

                  

« உப்பரிகையின் மேல் நின்று வானத்தைப் பார்த்தாள் கோகிலாம்பாள். வானம் தொட்டுவிடும் தூரத்தில் இருப்பதாகப்  பட்ட து அவளுக்கு. அப்படியே கையை உயர்த்தினாள். வானம் கைக்கு வசப்ப்டவில்லை. வானத்தை யார்தான் தொடமுடியும் ? அது என்ன விரித்த ஜமுக்காளமா அல்லது பாயா, எக்கித்தொட ? »

          – மானுடம் வெல்லும் நாவைல் தொடக்கம், ஆசிரியர்  பிரபஞ்சன்

« அதொரு ஞாயிறு  காலை. வருடம் 1920. அமெரிக்காவின் கிழக்கு பெனிசில்வேனியாவைச்சேர்ந்த மிடில் ஹோப் பகுதி.  ஜோன் ரிச்சர்ட்ஸ் எழுந்திருக்க மனமின்றி மெத்தனமாகப் படுக்கையில் கிடந்தவள், நிதானமாக இமைகளை உயர்த்தி கண்களை முழுமையாகத் திறந்திருருந்தாள்.  பார்வை ஜன்னலில் சுள்ளென்று காய்ந்துகொண்டிருந்த  ஜூன் மாத கதிரவனிடத்தில் இருந்தது.குப்பென்று  ஒரு பரவசம் உடலுக்குள் பாய்ந்தது. கல்லூரியில் இறுதியாண்டு முழுக்க இனியும் தானொரு இளம்பெண்ணல்ல என்ற எண்ணத்துடனும் ஒரு முதிர்ந்த பெண்ணுக்குரிய வாழ்க்கையை எதிர்பார்த்தும் பதற்றமுடன் காத்திருந்தவள் அவள், திரும்ப தான் பிறந்து வளர்ந்த வீட்டிற்கு,  வாழ்க்கையைத் தொடர வந்திருக்கிறாள்.»

           இது பெர்ல் – எஸ் – பக், என்ற படைப்பாளியின்  the Time is Noon அல்லது  நண்பகல் நேரம் என்கிற நாவலின் தொடக்கம் .

          இரண்டு எழுத்தாளர்கள் இரு வேறு பண்புக்குச் சொந்தக்காரர்கள். இரு நிலம் சார்ந்த சமூகத்தின் பெண்களை அறிமுகபடுத்துகிறார்கள். இரு பெண்களும் நிலம் காலம்,சமூகம் சமயம் ஆகியவற்றால் வேறுபாடுகளைக் கொண்டவர்கள். ஆனாலும் அடிப்படை மனித உணர்வில் வேறுபட்டவர்களல்ல. இருவருக்கும் தங்கள் வாழ்க்கைசார்ந்து  சில உண்மைகளும் நம்பிக்கைகைகளும் இருக்கின்றன. இரு பெண்கள் ஊடாகவும் அவர்கள் சார்ந்த சமூகங்கள் ஊடாகவும் விதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கைமுறையை சொல்வதும் விமர்சனம் செய்வதும் நூலாசிரியர்களின் நோக்கம். இலக்கியங்களின் குறிக்கோளும் இவைதான்.

நண்பர்களே ! உலகில்  மிகவும் சிக்கலான நூல்கண்டு , எது என்று  என்னைக் கேட்டால் அது மனிதன் என்பேன். இப்பிரபஞ்சத்தில்  மிகவும் மர்மமான பூமி  அல்லது மர்மதேசம்  என்று ஒன்றிருக்குமானால், அது  மனிதர் வாழ்க்கையாகத்தான் இருக்க முடியும். உடல் கண்ணாடியாக, தெளிவாகத் தன்னை விளங்கவைக்கும் பொருளாக இருக்குமெனில் எக்ஸ்ரேவோ பிற பரிசோதனைகளுக்கோ எந்த அவசியமும் இல்லை.  மனிதரும் மனிதர் வாழ்க்கையும் அப்படிப்பட்டது. அதற்கும்` எக்ஸ்ரே தேவைப்படுகிறது பரிசோதனைகள் தேவைப்படுகின்றன. இப்பரிசோதனை முடிவுகளே இலக்கியம். மனிதர் வாழ்க்கையை, மனிதரை எளிதாக புரிந்துகொள்ள முடியுமானால்  இலக்கியத்திற்கான அவசியமே இல்லை. « அதுதான் தெரியுமே ! » எனக் கடந்து போயிருப்போம். 

கலையும் இலக்கியமும் மனிதரை மகிழ்விக்கப் பிறந்தவை என்பதும் உண்மைதான். புலன்களைக் கடந்த இன்பத்திற்கு உரியவை.  அவை எழுத்துப் பேச்சென என எந்த வடிவத்திலும் இருக்கலாம். எழுத்தோ பேச்சோ இலக்கியம் ஆவது, காற்று தென்றலாவதுபோல நடபெறும் வினை. வீட்டில் அடைந்து கிடகும் மனதிற்கு வெளி உலகையும் புதிய மனிதர்களையும் அறிமுகப்படுத்தும் கலை. பல ஆயிரம் மைல்கள் பயணித்து பல நாடுகளுக்குச் சென்று, பல காலம் பழகியும் புரிந்துகொள்ள இயலாத மனிதர்களை, அவர்களின் பண்பை, குணாதிசயங்கள் சில மணிநேர வாசிப்பில் புரிய வைப்பது. அனைத்திற்கும் மேலாக  நம்மை நாமே உரசிப்பார்த்து தெளிவுற உதவும் கட்டளைக்கல்.

இந்த இலக்கியத்திற்குப் பல முகங்கள் இருக்கின்றன. எல்லாமனிதர்களும் அடிப்படைபண்பில் ஒன்றுபோல தோற்றம் தரினும் பூகோள இருத்தல், காலம் அரசியல், பொருளாதாரக் காரணங்களுக்கேற்ப, சமூகச் சூழலுக்கொப்ப  சிலபண்புகளைக் கொண்டிருக்கின்றனர். மனிதரையும் மனிதர் வாழ்க்கையைப் பேசுகிற இலக்கியத்திலும் இந்த ஒன்றும் பலவும் உண்டு. நிறத்தால், சமயத்தால், இனத்தால், பிறந்த மண்ணால், எந்த பெயரில் வாழ்ந்தாலும்,  எந்த நாட்டில் வாழ்ந்தாலும் மனிதருக்குப் பசியுண்டு. காதலுண்டு.  மனிதர்கள் அனைவரிடமும் காணக்கூடிய  அடிப்படை பண்பு இது.  இதுவரை பிரச்சனைகளில்லை. ஆக மனிதரின் அடிப்படைத் தேவைகளில் ஒற்றுமை  இருக்கிறது.  தேவை தீர்வுக்கான பொருள்களிலும், அதனைத் தேடும் வழிமுறைகளில் மனிதர்கள் வேறுபடுகிறார்கள்.  இலக்கியத்தேடுதலிலும் அடிப்படைத் தேவைகளில் ஒற்றுமை இருப்பினும் அதைத் தேடுகின்ற வகையில் வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன. இந்த வேறுபாடுகளால்தான்  சொந்தமொழியில் வாசித்தது போக மொழி பெயர்ப்புகளையும் தேடி வாசிக்கிறோம். பிறமனிதர்களிடம் கை குலுக்குகிறோம், அவர்களை புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்கிறோம்.

ஒருபடித்தான உருவங்கள், காட்சிகள் அலுத்துவிடும், குழப்பம் தரும். மனிதர்கள் அனைவரும் நகல் எடுத்ததுபோன்று நூறுகோடிபேரும் சின்னசாமி ஆகவோ பெரியசாமி ஆகவோ இருந்தால் என்ன  நடக்கும், யோசித்துபாருங்கள். ஆக அகத்திணையில் ஒற்றுமையும் புறத்திணையில் வேற்றுமையும் இருக்கிறது.  காலம், அரசியல், சமூகம், இயற்கை, தட்பவெப்பநிலைக்கேற்ப உயி வாழ்க்கை அமைவது போல  மனிதனையும் மனிதர் வாழ்க்கையையும் பேசும் கலை இலக்கியமும் காலம், அரசியல், சமூகம்  சூழலுக்கொப்பத் தன்னை எழுதிக்கொள்கிறது.

இலக்கியம் படைத்தல் என்பது ஓர் அறிவு சார் தொழில். பாரதி சுடர் மிகு அறிவு என்கிறான்.  இப்படித்தான் எழுதவேண்டுமென  மொழி நதிக்கு இலக்கணம் கரையிடுகிறது,  அம்மொழி நதியை சுதந்திர வெள்ளமாகப் பாய்ந்தோடச்செய்வது இலக்கியம். புனைவிலக்கியம் அதிலொன்று. படைப்பாளி கோவலனுக்கு வாய்த்தமாதவி அவள், ஊடலுமுண்டு, கூடலுமுண்டு. சிறுகதையாக முடிந்து ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ள அனுமதியும் தரலாம். பெருங்கதையாக நீண்டு வேர்வையும் சிந்தலாம்.

புனைவு என்பது இட்டுகட்டுவது ஆயினும், இட்டுக்கட்டியதை உண்மையென நம்பும்படிச் செய்வது புனைவிலக்கியத்திற்கான அறம்.  எழுத்தின் தொனி, இலை மறை காயாக தெரிவிக்கப்படும் கருத்துக்கள், கதைசொல்லி, கதைமாந்தர்கள், கற்பனை என்ற பெயரில் முன்வைக்கப் படும் உண்மைகள் அல்லது பொய்கள்  அனைத்தும் நாம் அறிந்த அல்லது அறியாத மனிதர்களை நாமாகவும்,   அவர்களின் வாழ்க்கையை நம்முடையதாகவும் நம்பவைக்கும் தந்திரத்தில் புனைவெழுத்தின் வெற்றி அடங்கியுள்ளது. கண்ணகியையும் கோவலனையும், ரோமியோவையும், ஜூலியட்டையும் இன்றுவரை நினைவுகூற முடிகிறதெனில், நம்பகத்தன்மையை வாசிப்புதோறும் ஏற்படுத்துவதால்தான். இந்த நம்பகத் தன்மையே புனைவிலக்கியத்தின் பிற பண்புகளை கூடுதலாக சிலாகிக்க உதவுகிறது. சிலப்பதிகாரம் மணிமேகலை போன்றவைகளெல்லாம் அந்தந்த நில மக்களின் தனித்தன்மையான பண்பாட்டைக் கூடுதலாகப் பேசின. இன்றைய புனைவிலக்கியங்களில் ஒரு பன்முகபண்பாடு கலந்திருக்கிறதென்பது வெளிப்படை.  

          இன்றைய புனைவுலகப்போக்கு குறிப்பாக நாவல்கள் பற்றி எனது கருத்தை பகிர்ந்துகொள்வதுதான் எனது நோக்கம். கிழக்கென்று எடுத்துக்கொண்டாலும் தமிழ் நாவல்களையே கூடுதலாக வாசித்துள்ளேன். ஒன்றிரண்டு ஜப்பானிய படைப்புகளை அவை பெரும்பாலும் எழுத்தாளர் முராகாமியின் படைப்புகள்.  பிரெஞ்சு மொழியில் வெளிவந்த வியட்நாமிய  பெண் எழுத்தாளர் டு யோங் த்யூ யோங் பெண்மணி படைப்பொன்றையும் வாசித்துள்ளேன். மேற்கெனில் ஆங்கிலம் பிரெஞ்சு இரண்டு மொழி நாவல்களையும் பல காலமாக வாசித்துவருகிறேன். எனினும் கிழகிலும் மேகிலும் பல ஆயிரம் நூல்கள் வந்துள்ளன. கம்பன் வார்த்தையில் சொல்வதெனில் இத்தமிழ்ப்பூனை சுண்டெலியைப் பிடிக்க நேரத்தை செலவிட்டு, இலக்கிய பாத்திரத்தை உருட்ட தவறியது அதிகம்.

           கீழை நாடுகள் தொடக்கத்தில அவைகளுக்கென தனி பண்புகளைக்கொண்டே இருந்திருக்கின்றன. சீன இலக்கியம் ஆறாம் நூற்றாண்டிலும் ஜப்பானியர் இலக்கியம் 11 ஆம் நூற்றாண்டிலும் தொடங்கியதாக இலக்கிய வரலாறுகள் தெரிவிக்கின்றன. நம்முடைய ஐம்பெரும் காப்பியங்களைப்போல இவை சமயம், புத்த பிட்சுகள், துறவிகள், அறம் என்று பேசின. உரைநடை இலக்கியத்தை அவை நமக்கு முன்னதாக கண்டிருக்கின்றன எனத் தெரிய வருகிறது. புனைவிலக்கிய அணுகுமுறைகளில் புதிய புதிய கலை நுட்பங்களை புகுத்தி வியப்பில் நம்மை ஆழ்ந்துவது மேற்குலகம் என்கிறபோதும் முதல்  உரைநடை புதினத்தை ஜப்பானியர்கள் படைத்தார்கள் என்கிற தகவல் கீழைதேயத்தவர்களுக்குப் பெருமைதரும் செய்தி. நூலின் பெயர் கெஞ்சியின் கதை. நூலாசிரியர் ஒரு பெண், பெயர் முராசாகி ஷிக்கிபு. இன்றைய நவீன படைப்பில் காணக்கூடிய பல்வேறு அம்சங்களை ஆசிரியர் கையாண்டிருப்பதும், மேட்டுகுடியினர் பின்புலத்தைக் கொண்ட ஆசிரியரே பிரபுக்களின் இழிவான நடவடிக்கைகளை விமர்சிப்பதும் நாவலின் சிறப்பு. காரணம் படைக்கப் பட்ட காலம் பதினோறாம் நூற்றாண்டு

          பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில்  பிரதாப முதலியார் சரித்திரம் தொடங்கிவைத்த தமிழ் புனைவிலக்கியபோக்கு ஆரோக்கியமாகவே இருக்கிறது. தமிழ் புனைவுகளில் இன்று எதார்த்த நாவல்கள், சமுக நாவல்கள்,  வரலாற்றுப்புதினங்கள், சுற்றுச்சூழல் நாவல்கள்,  பின் காலனித்துவ புனைவுகள், எனப் பல்வகையான புதினங்களக் காண்கிறோம். ஒடுக்கப்பட்டமக்களின் கலக குரலாக ஒலிக்கும் எழுத்துக்களும் அதற்குரிய நியாயமும் தமிழ்ப் புதினங்களின் போக்கை உயர்த்தி இருக்கிறதென்கிற உண்மை பெருமைக்குரிய விடயம்.

           ஓநாயொன்று  ஆட்டைக் கடித்து மாட்டைகடித்து ஊருக்குள் நுழைந்து மனிதரையும் கடித்ததுபோல, இன்று உலகமயமாதல் என்ற ஓநாய், புறவுலகைக் கடித்த காலம்போய் மனித இனம், தமது நிலம், தட்பவெப்பம்  சார்ந்து வகுத்துக்கொண்ட  அறத்தை,பண்பாட்டை, ஒழுக்கத்தை கடிக்கின்ற காலம். மனித குலம் அவரவர் மண்சார்ந்து, பின்பற்றிய பண்பாடுகளில்கூட ஒருவகையான  மரபணு மாற்றத்திற்குட்பட்ட அக்கறை சீமை வாழ்க்கைமுறை. இம்மாற்றம் நம்முடைய  எழுத்துக்களிலும் இன்றில்லாவிடினும் நாளை எதிரொலிக்கவே செய்யும்.  

           படைப்பிலக்கியத்தில் அதிகம் ஆராதிக்கபடுகிற அல்லது புதியவகை படைப்பு முறையை அதிகம் அறிமுகப்படுத்தியவர்களென நம்பப்படுகிறவர்கள் பிரெஞ்சு படைப்பிலக்கியவாதிகள். எனவை பிரெஞ்சு இலக்கிய உலகின்  தற்போதையை  படைப்புகள் எதுபற்றி பேசுகின்றன என்பதைத் தெரிந்துகொள்வது, ஒருவகையில் மேற்குலக இலக்கியவெளியை  புரிந்துகொள்ளும் முயற்சி.

          பிரெஞ்சு, ஆங்கிலம், ஸ்பானிஷ் மொழிகள் தொன்மையில் தமிழுக்குப் பிந்தியவை. சங்கத் தமிழ் கோலோச்சிய காலத்தில், மேற்குலக மக்கள் தங்களுக்கான மொழியைச் செம்மைபடுத்தப் போராடிக்கொண்டிருந்தார்கள். எனினும் நாம் யாப்பிலக்கணத்தைக்கொண்டு கவிதைகள், நாடகங்கள், காப்பியங்களை எழுதிக்கொண்டிருக்க, மேற்குல வாசிகள் செக்குமாடுகள் வாழ்க்கையில் அலுத்து அறிவியல் தேடலுடன் தங்கள் தினசரிகளைப் புதுப்பித்துக் கொண்டது போல இலக்கியத்திலும் தேடலில் இறங்கினார்கள். பானை,சட்டியிலிருந்து குக்கருக்கும், கட்டுமரத்திலிருந்து கப்பலுக்கும் இலக்கியத்திலும் அவர்களால் தாவ முடிந்தது. மானுடவியல், பிளேயாது(Pléade), பரோக், செம்மொழி இயல், அறிவொளி இயக்கம், அபத்தவியல், இருத்தலியல், கட்டமைப்பு இயல், புனைவியல், புது புனைவியல், எதார்த்தம், மீ எதார்த்தம், நவீனத்துவம், பின் நவீனத்துவம், பின்காலனியத்துவம், பின்-பின் நவீனத்துவம் எனப் பல மைல்கற்களைக், கடந்து இன்று வேறு தேடலில் மேற்குலகு இறங்கியுள்ளது. இதுபோன்ற முயற்சிகள் தமிழிலும் நிகழ்ந்திருக்கலாம், அது முளையிலேயே கிள்ளப்பட்டிருக்க அதிகம் வாய்ப்புண்டு. நம்முடைய அறிவுப்புலம்  குரு சிஷ்யர்கள் உறவு சார்ந்தது  இல்லையா ? பாரதிக்கு முன்பாக, ஒரு பாரதி ‘சொல் புதிது பொருள் புதிது’ என நினைத்து, எழுதியதை தனது குருவிடம் காட்டி, அவருடைய  அசீர்வாதத்தைப் பெற நினைத்திருக்கலாம்.  குரு என்ன சொல்லியிருப்பார்( ஒரு கற்பனைதான்)  « போடா அதிகபிரசங்கி, இப்படியெல்லாம் எழுதப்படாது »  என எச்சரித்து அவனது ஓலை நறுக்கை அக்கினிக்குத் தானம் செய்திருக்கலாம்.

ஔவை சொல்லாததை, காக்கைப் பாடினியார் எழுத த் தயங்கியதை இந்த நூற்றாண்டு தமிழ்ப் பெண்படைப்பாளிகள் துணிச்சலாகப் பேசுகிறார்கள், எழுதுகிறார்கள். இருந்தும், இன்றுங்கூட மாற்றங்களுக்குப்  பல நேரங்களில் கதவுகள் அடைக்கப்படுகின்றன. கதவடைத்தலுக்குப் பின்னே ஒளிந்துள்ள மனமாச்சரிய குணம் நியாயமானதா ? எந்த ஒரு படைப்பும் அனைவரையும் திருப்திபடுத்த சாத்தியமில்லை. கசப்பதும் ருசிப்பதும் அவரவர் சுவை நரம்புகள் சார்ந்த விடயம்.

          இன்று பிரெஞ்சு படைப்புலகில் நடப்பதென்ன ? முதலாவதாக பாலுறவை அப்பட்டமாக பேசும் படைப்புகள்.  இது போன்ற படைப்புகள் பிரெஞ்சு மொழிக்குப்  புதிதல்ல என்கிறபோதும் இன்று அது வேறொரு பரிமாணத்தைத் தொட்டுள்ளது. மனிதர்களும் விலங்கென்ற உண்மையை உறுதிபடுத்த முனைந்ததைப்போல தகாத பாலுறவுகளை, ஓரினச் சேர்க்கையை  மையப்படுத்திய அப்பட்டமாக பேசுகிற, சில நேரங்களில் அருவருப்பும் ஊட்டுகிற வகையில் ஒருசில புனைவுகள் இருக்கின்றன. சந்தை அரசியலை அடிப்படையாக க் கொண்ட உலகில், மனித மனங்கள் காட்சி ஊடகம், சமூக ஊடகமென அடிமைப்பட்டுக் கிடக்க அவர்களை விடுவிக்கும் தந்திரமாக நெருப்போடு விளையாடுகிறார்களோ என்கிற வினாவும் அடிமனதில் எழுகிறது. வேறு சிலரோ இனவாதம் நிறபேதமென அலைகிறார்கள். மிஷெல் ஹூல்பெக் (Michel Houellebecq) ஆற்றல்மிக்க படைப்பாளிகளில் ஒருவர், அவருடைய மொழி ஆளுமையும், இலக்கிய திறனும் நாடறிந்தது, ஆனால் அண்மைக்காலமாக அவருடைய படைப்புகள், பிரெஞ்சு மக்களின் எதிர்காலம் இசுலாமியத்தால் பாழ்பட்டுவிடும் என்பதுபோன்ற கருத்துக்களை முன்னெடுக்கும் விதமாக இருக்கின்றன. ரெனார் கமுய் (Renard Camus) தொடக்க காலத்தில் தீவிர இடதுசாரி, இன்று தீவிர வலது சாரி. ஒருபாலின சேர்க்கையில் ஆர்வம் கொண்ட ஆசாமி, அருவருக்கத் தக்க தம்முடைய பாலுறவு  நாட்குறிப்புகளை இலக்கியம் என்ற பெயரில் பகிர்ந்துகொள்கிறார். அண்மைக்கால வாலது சாரி கொள்கைகளுக்கு ஏற்ப அந்நியர்களால் பிரான்சு தமது அடையாளத்தை இழந்துவிட்டதென்கிற புலம்பலும் அவரிடமுண்டு.  

இத்தகைய இலக்கிய சூழலில் கற்பனைவளம், மருட்சிப்புனைவு, ஆச்சரியங்கள் போன்றவற்றைத் தேடி மீண்டும் தொன்மம், தூரதேசம், எனப் பயணிக்கிற ஒன்றிரண்டுபேர் இல்லாமலில்லை. அவர்களில்  ஒருவர், பிரெஞ்சு இலக்கிய உலகின் மிகப்பெரிய பரிசு எனக் கூறப்படும் 2021 கொன்கூர் பரிசை வென்ற முகம்மது புகார் சார்(Mohammed Mbougar Sarr). இவர் ஒரு ஆப்ரிக்கர், செனெகல் நாடு  பூர்வீகம்.

—————————————

எஜமானடிமைகள்

              அல்பெர் கமுய்யுடைய(Albert Camus) ‘புரட்சியாளன்’ (‘l’homme révolté’ ) என்ற கட்டுரை நூலை பிரெஞ்சிலிருந்து மொழி பெயர்த்தபோது இந்த ‘எஜமானடிமை’ என்ற சொல், மனதில் உதித்தது.   ‘எஜமான் – அடிமை தொழில் நுட்பம்’  (Master – slave technology) கணினி சார்ந்த சொல்லும் கூட. ஒரு நுண்பொருளின்  பயன்பாடு எஜமான் (நுண்பொருள்)-அடிமை(செயலிகள்) உறவின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.  அல்பெர் கமுய் மனிதர்கூட்டத்தை எஜமான் அடிமையெனப்பிரித்து  புரட்சிக்கான காரணங்களை அடுக்குகிறார். என்னுடைய கருத்தில் ‘எஜமானடிமைகள்’ எஜமானுமல்ல அடிமையுமல்ல.  எஜமானாகப் புறத்திலும் அடிமையாக நிஜத்திலும் வாழ்பவர்கள். எஜமான்போல வேடம் தரித்திருப்பவர்கள்.  இவர்கள் அலுவலங்களில் தலைமைக் கணக்காளராக இருக்கலாம், மேனேஜராக இருக்கலாம், வட்டாசியரில் ஆரம்பித்து மாவட்ட ஆட்சியராவும் இருக்கலாம், கட்சிகளில் மாவட்ட செயலாளரில் ஆரம்பித்து ஏன் கட்சித் தலைமை ஆகவும் இருக்கலாம். ஆனாலும் இவர்களுக்கு ஏதோ சிலகாரணங்களை முன்வைத்து எஜமான்கள் என்ற ஹோதாவுடன் தங்கள் தங்கள் அரியாசனத்தில் இருந்தவாறே வேறு சிலருக்கு அடிமைகளாக இருக்கவேண்டிய நெருக்கடி.  உரிமைகள் குறித்த உணர்வைக்காட்டிலும் தேவைகள், ஆசைககள் மீதான பற்றுதல் இவர்களுக்கு அதிகம். உரிமைவிழிக்கிறபோது ஆறுதல் தாலாட்டுப்பாடி அவ்வுரிமையை உறங்கவைப்பவர்கள்.  இதுபற்றிய ஒரு நீண்ட  கட்டுரை எழுதி மலைகள் இணைய இதழில் வந்திருக்கிறது. இவர்களின் உள்மன வேட்கையை உணர்ந்து மேடையில் செங்கோலைக் கொடுத்து தலையில் மலர்க்கிரீடம் சூட்டுகின்ற தந்திரக்கார ர்களுக்கு அல்லது வெகுசனவழக்கில் ‘அல்லக் கைகளுக்கு’ உண்மையில் இந்த எஜமானர்கள் அடிமைகள். இக்கருத்தை மையப்படுத்தி எழுதப்பட்டது தான் 2017ல் வெளிவந்த ரணகளம் நாவல். நாவலில் வரும் அக்காள் மகாராணியாக தம்மை வெளிப்படுத்திக்கொண்டபோதும், அண்டங்காக்கைகள் ஆட்டுவித்த கைப்பாவையாகத்தான் வாழ்ந்தார், மறைந்தார். உண்மையில் தலமை வாழ்க்கை பரிதாபத்திற்குரியது.

எஜமானடிமைகள் கட்டுரை விரைவில் ஒரு நூலில் இடம்பெற உள்ளது.

ரணகளம் நாவலில் இருந்து….

எமன் தன் வயிறு சுருங்கிய, எலும்புகள் புடைத்த எருமை வாகனத்தில் வாயிலில் திரண்டிருந்த பெருங்கூட்டத்தையும்,  ஈக்கள் கூட தங்களை மீறி நுழைந்துவிடக்கூடாது என்பதைப்போல பொறுப்புடன் பணிசெய்த காவலர்கள், மருத்துவமனை ஊழியர்கள், பணி நேர செவிலியர்கள், தனக்கு வேண்டியவர்களைத் தவிர அந்நியர் எவரும் அக்காளைச் சந்தித்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக கனகம் ஏற்பாடு செய்திருந்த மனிதர்களென அனைவரின் கண்களிலும் மண்ணைத்தூவிச் சாமர்த்தியமாக அக்காள் படுக்கையிற்கிடந்த  மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்திருந்தான். இனி அக்காளின் கட்டிலைக் கண்டுபிடித்து அக்காள் ‘உயிரை’ விடுவிக்கவேண்டும்.

நேற்று இரவு, சோமபானத் தூண்டுதலில், அந்தப்புரத்தில் நுழைந்து பாரியாளை மஞ்சத்தில் சாய்த்து அந்தரங்கத்தைத்தேடிச் சுகிக்கும் வேளையில் சித்திரகுப்தன் கணிப்பின்படி அக்காள் உயிரை எடுக்கவேண்டிய ‘நேரம்’ ஞாபகத்திற்குவந்து தொலைத்தது. விலகிச் ‘சுத்தி’ செய்து கொண்டு புறப்பட்டாயிற்று. தொழுவத்தில் சாணம், கோமியம், கோரைப் புற்கள் கலவையிற் படுத்திருந்த எருமைக்கிடாவைக் குளத்தில் இறக்கித் தேய்த்து கழுவி மறுகரைக்கு  நீந்தவைத்து கரையேற்றி அழுந்தத் துடைத்தபோதும்  மிஞ்சியிருந்த நீர்த்திவலைகளை ஒற்றியெடுக்கமறந்து அவசரமாகப் புறப்பட்ட பயணம்.. தொண்டைச் சவ்வுகள் உறிஞ்சிய சோமபான வாடையையும், ஆடைகளிற் படிந்திருக்கும் அத்தர் ஜவ்வாது மணத்தினையும், எருமையின் அடிவயிற்றில் கெட்டியாய் ஒட்டிக்கிடந்த சாணிப் பொருக்குகள் முடக்கியிருந்தன.  கடந்த  சில வருடங்களாகவே எமனுக்கு தனதுவேலை குறித்து அதிருப்தி இருக்கிறது.  எத்தனைகாலம் மனைவியுடன் சல்லாபம் செய்வதற்குக்கூட நேரமின்றி மானுட உயிரை எடுப்பது, அலுத்துவிட்ட து.  திரும்பவும் பூமியிற் பிறக்க விண்ணப்பிக்கலாமென்று தோன்றியது. விண்ணப்பம் ஏற்றுக்கொள்ளாத பட்சத்தில், தொழிலையும், தன்னையும் நவீனப்படுத்தும் யோசனை இருக்கிறது.  சியாமளாதேவி  இடத்தில் வேறொரு தேவி; தண்டம், பாசக்கயிறுக்குப் பதிலாக புதியவகைஆயுதம். ஒருநாள் போல அணிகிற பட்டு வஸ்திரம், பதக்கங்கள், கிரீடம் முதலானவற்றைத் தூர எறிந்துவிட்டு, இன்றைய நாகரீகத்திற்கேற்ப கோட்டு சூட்டு, எருமைக்குப் பதிலாக நவீன மோஸ்தரில் ஒரு வாகனமென்று ஆசைகள் நிறையவே இருக்கின்றன.  

கடந்த சில வருடங்களாக அவனுடைய வேலை பளு குறைந்து வருவதையும் மறுக்கமுடியாது.  ‘காமா சோமா’ உயிர்களுக்கு பூலோகத்தில்  தற்போது உத்திகளும், வழிமுறைகளும் ஏராளம். எமனுடைய சேவைக்காக மனிதர்கள் எவரும் காத்திருப்பதில்லை. மானுடர்களில் அநேகர் தம்முடைய உத்தியோகத்தின்மீது  கண் வைத்திருப்பது அவனுக்கு நன்றாகத்தெரியும். தீவிர சுதந்திர அபிமானிகளில் சிலர், பிறர் உயிரைப் பறிக்கிற சுதந்திரமும் வேண்டுமென்று போராட இருப்பதாகக் கேள்வி.  இருந்தும் இவர்களையெல்லாம் ஏமாற்றும் வகையில், அத்தனை சுலபத்தில் போவேனா என்று அக்காளின் ஜீவனையொத்தவையும் இருக்கவே செய்கின்றன. உறக்கத்திலிருந்த கும்பகர்ணனை யுத்தத்திற்கு எழுப்பியதும், பாதி சம்போகத்தின்போது  உத்தியோகத்திற்குத் திரும்ப தமக்குள்ள நிர்ப்பந்தமும் எமனுக்கு ஒன்றுதான்.   காரியம் முடிந்த உடனே காலவிரையமின்றி  எமலோகம் திரும்பவேண்டும்  சியாமளாதேவியை மஞ்சத்தில் சாய்த்து.. பாதியில் விட்டு வந்த சம்போகத்தைத் தொடரவேண்டும். எமன் கௌபீனத்தை இறுக்க மறந்திருந்தான், வழியனுப்ப கையை அசைப்பதுபோல  எருமை இருமுறைக்  கொம்புகளை அசைத்து, நாசி, மலதுவாரங்கள் ஊடாக தனது ஒவ்வாமையை வாயுவாக வெளியேற்றியதும், ஒருமுறை உடலைச் சிலிர்த்து மீண்டும் நடக்க ஆரம்பித்தது.

பகலில் தற்போதெல்லாம் அடிக்கடி  போக்குவரத்து நெரிசல்கள். சாலை மறியல்கள்.இரவுகளில் அம்மாதிரியான பிரச்சினைகள் எழுவதில்லை, குறித்த நேரத்தில் உயிரைப் பறித்து திரும்ப சௌகரியம்.    இவன் வரவை  எதிர்பார்த்து இரவில், அகால வேளைகளில்  தெருநாய்களின் ஓலம், நரிகளின் ஊளை; ஆந்தை, கோட்டான்களின் அலறல் போன்றவை வெகுகாலந்தொட்டு  கடைபிடிக்கப்பட்டு வரும் மரபுகள், அவைகள் இன்றில்லை என்பது ஒரு குறை. எங்கோ ஒரு கழுதை மட்டும் ஆரோகணத்தில் தொடங்கி  அவரோகணத்தில் முடித்துக்கொண்டது. சில நாட்களுக்கு முன்பு, கால அட்டவணைப்படி  அக்காளின் உயிரைப் பறிக்கச் சாத்தியமா என்ற சந்தேகம் திடீரென எமனுக்கு வந்தது. அக்காள்  நலம் பெறவேண்டும் என்பதற்காக அக்காள் கணவர் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்  தீவிரப்  பிரார்த்தனையில் இறங்கியிருந்தனர் அப்பிரார்த்தனைகளுக்கு இறங்கி,  இக் கடவுள்கள் ஏடாகூடமாக ஏதாவது செய்துவிடுவார்களோ,  எமதர்மராஜா என்ற தம் பெயருக்குச்  சிக்கல் வருமோ என்ற கவலையளித்த சந்தேகம். தன் கவலையைச் சித்திரகுப்தனிடம் தெரிரிவிக்க அவன் சிரித்தான் « பிரார்த்தனையின் நோக்கமே அக்காள் உயிர் சீக்கிரம் போகவேண்டும், என்பதுதான் அதனாலே கவலைப்படாம பூமிக்குப் போங்க. என் கணக்கு ஒருபோதும் தப்பாது. » எனக்கூறி சமாதானமும் செய்தான்.

அடர்த்தியாய் வானை உரசும்வகையிற்  தளும்பிக்கொண்டிருந்த இரவில் மூழ்கி பூமிப்பந்தைச் சில மணிநேர தேடலுக்குப் பிறகு கண்டுபிடித்தாயிற்று.  சுரப்பெட்டிபோல ஒலித்த சுவர்க் கோழிகளின் சப்தமும், குண்டியைச் சொறித்தபடி வெளியில் வந்த நபர் தெருவைக் குறுக்காகக் கடந்து, ஒருமுறைக்கு இருமுறை  எதிர்வீட்டுக்காரன் சுற்றுசுவர்தாணா என்பதைத் திடப்படுத்திக்கொண்டு  மூத்திரம் போனதும் வந்திருப்பது பூமி என்பது உறுதியாயிற்று.  இனி எடுக்கவேண்டிய உயிர் அவதிப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிற  மருத்துவமனையைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். ஆனால் அது அவ்வளவு சிக்காலானதல்லவென்று கூறி  எமனுடைய காரியதரிசி தெரிவித்த குறிப்புகள் மனதிலிருக்கின்றன. இந்திரலோகம்வரை மருத்துவமனையின் புகழ்  எட்டி இருந்தது. ஓரளவு சமாளிக்கக் கூடிய செலவில் உயிரை எடுப்பதற்குப் பூலோகத்தில் எவ்வளவோ வசதிகள் இருக்கிறபோது எதற்காக லட்சமாக லட்சமாக கொட்டிக்கொடுத்து, உயிரைக் போக்கிக் கொள்கிறார்கள் என்பது குறித்து ஒரு பெரிய பட்டிமன்றமே தேவர் சபையில்நடந்தது.  இரம்பையையும் ஊர்வசியையும் அணிக்கொருவராகப் போட்டிருக்க அப்படியொரு கூட்டம்.  முதன்முறையாகப்  பலகோடி உயிர்களைப் பறித்து எமன் செய்திருக்கும் சாதனையைப் பாராட்டி நடத்தப்பட்ட விழா. விழாவில் நமது எமனுக்கு பூ, பழம், தேங்காய், பாக்குவெத்திலை, பட்டு வஸ்திரம் பத்தாயிரம் வராகன் பொற்காசுகள்  தட்டில் வைத்து அளித்தார்கள். தமிழ்நாட்டுப் பிரதிநிதி ‘அண்டம் காத்த  தொண்டன்’ , எமனுக்கு  ‘உயிர்ப்பறிக்கும் உத்தமன்’  விருதை அளித்துப் பொன்னாடைப் போர்த்தினார். போர்த்திய கையோடு, ‘அப்படியே எனக்குமொரு விருதை ஏற்பாடு செய்திடுங்க, ஆகிற செலவை நான் பார்த்துக்கிறேன்’ என்று எமன் காதில் போடவும் செய்தார்.

 «யாருய்யா அது, எருமை மாடு ! படுத்திருப்பது தெரியலை »  என்ற குரல் கேட்டு எமன் சுய நினைவுக்குத் திரும்பினான். அவனுடைய வாகனம் சாலையிற் படுத்திருந்த  ஒருவரை மிதித்திருந்தது. சற்றுத்தள்ளி  ஜெகஜொதியாக மருத்துவமனை. வாகனத்தை  நிறுத்தி இறங்கிக் கொண்டதும், மூக்கனாங்கயிறைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டுபோய், விளக்குக் கம்பமொன்றில் கட்டினான்.

 சிறுகுடலின் முற்பகுதி தொண்டைக்குழியிற் கபத்தோடு கலந்து சுவாசகுழாயை நெறித்தது.  இரு நாசி துவாரங்களும் காத்திருந்தவைபோல அடைத்துக்கொண்டு மூச்சை நிறுத்தப் பிரயத்தனப் பட்டன.  நெஞ்சில் கபம் கட்டியிருந்தது, இருமல் நிற்க மறுத்தது, எழுந்து உட்கார்ந்தாள். கனத்த சாரீரத்தைவைத்துக்கொண்டு இப்படி அடிக்கடி எழுந்து உட்காருவது சிரமமாக இருந்தது.  இருமல், சளி மூச்சுத் திணறல், நெஞ்சுவலி என்று அனைத்தும் கைகோர்த்திருந்தன. இருமும்போது கண்களில் நீர் கோர்த்து ஒன்றிரண்டு சொட்டுகள் கன்னக்கதுப்புகளில் விழுந்து உடைவதுண்டு. இருமல்  சளியுடன் கடந்த சில நாட்களாக இரத்தத் துளிகளும் கலந்திருக்கின்றன. இருமி முடித்த மறுகணம், தொண்டைவறட்சியை உணர்ந்தாள். தண்ணீர் குடிக்கவேண்டும். கட்டிலைத் தள்ளியிருந்த மேசைமேல், பிளாஸ்க்கில் வெந்நீர் இருக்கவேண்டும். எவரேனும் கொஞ்சம்’ ஊற்றிக் கொடுத்தால் தேவலாம். கனகம் எங்கே போய்த் தொலைந்தாள்?  இரண்டு நாட்களாக மருத்துவமனைக்கு அவள் வருவதில்லை. கறீம் கூறிய வார்த்தைகள்  உண்மையாக இருக்குமோ என நினைத்தாள். « கடைகள் நிர்வாகத்திற்குப் புதிதாக ஒரு குழுவினரை நியமித்து அவர்களிடம் பொறுப்பை  ஒப்படைக்கும்படி நீங்கள் கையொப்பம் இட்டிருந்ததாக ஒரு பேப்பரை  கனகம் உங்கள் குடும்பத்தாரிடம் காட்டினார். அந்த அம்மாள் பேச்சை நம்புகிறார்களேயொழிய, உங்களைப் பார்த்து உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ளவேண்டுமென்ற அக்கறை அவர்களுக்குமில்லை. நான் பயந்ததுபோலவே எல்லாம் நடக்கிறது. உங்க தெய்வத்துக் கிட்ட நீங்க வேண்டிக்குங்க,  நமாஸ் பண்ணும்போது, உங்களைக் காப்பாத்தும் படி நானும் அல்லாகிட்ட வேண்டிக்கிடறேன், அதைத் தவிர வேறு வழிகள் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியலை. » என்றான்.

மெள்ள எழுந்திருக்க முயன்றாள், இருமல் திரும்பவந்தது, ஓக்காளித்தாள், ஓக்காளித்ததைக் இரண்டுகைகளிலும் வாங்கினாள், சகதிபோல இரத்தமும் கோழையும். மயங்கி விழுந்தாள். கிராமத்தில் அம்மாவையும், சகோதரர்களையும், படியாட்களையும் கூட அதிகாரம் செய்தவள்தான். இயல்பான அவ்வதிகாரத்தைச் செலுத்திய இவளும் சரி, செலுத்தப் பட்ட மனிதர்களும் சரி மெல்லிய அன்பினால் பிணைக்கப்பட்டிருந்தார்கள். புதுச்சேரியில் செலுத்திய அதிகாரம் உபரிமதிப்பைக் குறிவைத்து, அவர்கள் வேலை நேரத்திற்கு விலைகொடுத்திருக்கிறேன் என்ற எண்ணத்தில் சிப்பந்திகளை அடிமைகளாகப் பார்த்த எஜமான் அதிகாரம். காலம் விசித்திரமானது. இன்றைக்கு அவள் உயிர்கூட  அவள் பொறுப்பிலில்லை. இனி அவளுக்கு உரிமையான கடையில், ஓட்டலில், ஜவுளிக்டையில் மல்லிகைச்சரம் ஊதுபத்தி மணக்க நிழற்படத்தில் சிரிப்பாள்.  அவளுக்கென்றுள்ள வாடிக்கையாளர்களைப் பிடிக்கவேண்டுமில்லையா ?

இவள் மரணத்திற்காக, எதிரிகள் மேளம் கொட்டும் நேரம். வரிசையாகப் பறையடித்து மகிழ்கிறார்கள். முதலில், ஊரில் சொக்கப்பன் குடும்பம். அக்காள் குடும்பத்தின் முதற் தலைமுறைத் தாயாதிகள். அய்யானாரப்பன் கோவிலுக்கு ஒதுக்குப் புறமாகவிருந்த பனையடியொன்றில் கிடாவெட்டிப் பொங்கல் வைத்ததாகக் காதில் விழுந்தது. பிறகு புதுச்சேரியில் மூத்தார் குடும்பத்தில் ஆரம்பித்து வரிசையாகப் பழைய புதிய முகங்களுடன் எதிரிகள். அவளுக்கு எதிரிகளுக்கா பஞ்சம். ‘கணக்கன்வீட்டு கம்பத்தத்தில்’ பல தலைமுறையாக அடிமைபட்டுக்கிடந்த கறுப்பன்கூடக் கோர முகத்துடன் எதிரிகள் வரிசையில் நிற்கிறான், இறுதியாகக் கனகம். அவ்வரிசையில் காதுகள் புடைக்க, தலைதாழ்த்தி, நேரான பார்வையைத் தவிர்த்து, கறுத்த அடிமுகத்தில் இரு நுங்குவடிவ மூக்குத் துவாரங்களுடன், கடைவாய் பற்கள் தெரிய, நுரையொழுகச் சிரித்தபடி கடைசியாக நிற்கின்ற சலவைத் தொழிலாளி முருகேசனின் கழுதையும் அடக்கம்.

       அக்காளுக்கும் கழுதைக்கும் பகைக்கான முகாந்திர வெள்ளை அறிக்கையை எவரும் அறிந்ததில்லை. இத்தனைக்கும் அக்காள் பிறந்தபோது, ஊற்றப்பட்ட முதற் பாலாடைப் பால் முருகேசன் கழுதைக்குச் சொந்தமானது. கொழுகொழுவென்ற அக்காளின் குழந்தைப் பருவத்தின் ஆதாரம் முருகேசன் கழுதையின் பாலென, குடும்பத்தினர்பேசிக்கொண்டனர். எப்போது கழுதைக்கும், அக்காளுக்கும் பகையேற்பட்டது? ஒருவேளை சிறுவயதில் நடந்த சம்பவமாகக் கூடவிருக்கலாம். கிராமத்துக் குளத்திற்குத் தோழிகளுடன் அக்காள் வந்திருந்தாள். முருகேசன், துணிமூட்டைகளை இறக்கிப் போட்டுவிட்டு, வெள்ளாவி வைக்க உழைமண் தேடப் போயிருந்தான். தோழிகளுடன் ஆரம்பித்த வம்பில் முறுகேசன் கழுதையின் ‘வாலை இழுத்துக் காட்டுவது. என ஒப்புக்கொண்டு அக்காள் செய்த காரியத்திற்கு, கழுதை மன்னித்திருக்கலாம். அன்றைக்கு காலொடிந்து, வீட்டிலிருந்த மற்றக் கழுதையின் துணிமூட்டையையும் சுமந்துவந்த கோபத்தில், விட்ட உதையில் முன்னிரண்டு பற்களும், கொஞ்சம் மூக்கும் உடைந்து இரத்தம் கொட்ட, அக்காள் சூர்ப்பனகையானாள். பிறகொரு கோடைநாளில் முருகேசன் குடிசையின் எதிரே பூவரசமரத்தடியில் அசைபோட்டுக்கிடந்த கழுதையின் வாலில் பனையோலையைப் பிணைத்து, எரித்து துரத்தியதும், சலவைத் தொழிலாளி முருகேசன், அக்காளின் மூத்த அண்ணனிடம்  முறையிட்டதும், பத்து ருபாயை விட்டெறிஞ்சி “போடா போய் வேலையைப்பாரு. இதையொரு பஞ்சாயத்துண்ணு இங்க எடுத்துவந்துட்ட ” என்று,துரத்தியதில் தப்பில்லை, ஆனால் அவனைத் துரத்திய வேகத்தில் அக்காளைப் பார்த்து “பொட்டை கழுதைக்கு கொஞ்சம் அடக்கம்வேணும்” எனச் சொல்லாமல் இருந்திருக்கலாம்.

        பூப்டைந்த அக்காளுக்கு வரன்கள் தேடும் காலத்தில். பொருத்தமானவனைத் தேடிக் களைத்துப்போக, பின்வாசல்வழி வரும் படியாள் கோவிந்தன், மூத்த சகோதரருக்கு உடல் பிடித்துவிடும் வேட்டைக்காரன் சின்னான் ஆகியோரின் வியர்வை உடல்களை லஜ்ஜையோடு பார்க்கத் தொடங்கி அக்காள் சோர்ந்திருந்த நாட்கள் அவை. முருகேசன் கீழ்வீதி வழியாக, நாயக்கர் வீட்டுப்பக்கம் ஒருப் புதுக்கழுதையை ஓட்டிப்போவதை வாசற் திண்ணையின் தூணைப் பிடித்தவாறுப் பார்த்தாள். முருகேசன் தனது பழைய கழுதையை மாற்றியிருப்பானோ, என்று மனதிற் சந்தேகம்.

       “என்ன முருகேசா, கழுதையை மாத்தியாச்சா? இது புதுசா இருக்கு!”

        “ஆமாம்மா.. புதுசுதான். வீட்டில இருக்குற கழுதைக்கு ஜோடி சேக்கணும். ‘நல்லாவூர்’ல இருந்து வாங்கி வறேன். இது கிடாக் கழுதைம்மா.”

        அவன் கிடாக் கழுதை என்று சொன்னவுடன், அவளது பார்வை திடுமென்று பயணித்து, கழுதையின் அடிவயிற்றில் முடிந்தது. காட்சி மனத்திரையில் விழுவதற்குமுன் வீட்டினுள்ளே ஓடிக் கதவடைத்துக் கொண்டாள். அன்றுவெகு நேரம் இரவு உணவினைக் கூடத் தவிர்த்துவிட்டுப்  படுத்துக்கிடந்தாள். காரணமின்றிக் குமட்டிக்கொண்டு வந்தது. மீண்டும் மீண்டும் அக்காட்சி மனதில் விரிவதைத் தவிர்க்கமுடியவில்லை. அதற்குப்பிறகு எந்த விலங்கினைப் பார்த்தாலும் அடிவயிற்றினைத் தேடிச் செல்லும் அவளது செக்குமாடுகள் பார்வையைத் விலக்க முடிவதில்லை.

ஏசியின் அளவு குறைக்கப்பட்டிருந்தது. சிறுவயதில் பனைஓலையில் செய்த காற்றாடியை குச்சியில் ஏந்தியபடி சகவயது பையன்களோடு ஒடுவாள். அப்போதொரு சத்தம் வரும், அதுபோலத்தான் குளிரூட்டி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அளவைக் கூட்டிவைத்தால்  உடல் வெட வெடவென்று உதறுகிறது. ஒன்றுக்கு இரண்டுபேராக தமக்கென்று நியமிக்கப்பட்டுள்ள செவிலியர் ஒருத்தியிடம் குறைக்கும்படி சொல்லியிருக்கலாம்,  பார்வையாளர் நேரத்தின்போது அங்கிருருந்த ஜவுளிக்கடை கணக்கப்பிள்ளை செல்வமணியிடம் கூறினாள். அவர் வேண்டுமென்றே ஐந்தில் உயர்த்திவைத்து, இரண்டொரு நிமிடங்கள் இவள் படும் வேதனையைப்பார்த்து நமட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தவர்  பிறகு இரக்கப்பட்டவர்போல ஏசி அளவைக் குறைத்துவிட்டுத் திரும்பிப்பார்க்காமல் நடந்தார். இவள் திரும்பமாட்டாளென்பது, அவருக்கு முடிவாகிவிட்து. அக்காளின்  கணவர் இறந்த பின்பு கனகத்தின் சிபாரிசில் நியமிக்கப் பட்ட ஆள். முதுகில் துணிமூட்டை சுமக்கும் சலவைத் தொழிலாளிபோல இவள் எதிரே பவ்யமாக நின்றவர். அக்காள் விட்டத்தைப் பார்த்து பெருமூச்சு விட்டாள்.  முடிச்சு முடிச்சாகக் குழப்பமான நினைவுகள், ஜொராஷ்ட்ரியர் பிணம்போல இவள் கிடக்க உடலுக்கு மேலே சுற்றிவரும் கழுகுகள். தரையில்,  சிறுகூட்டமாய்  உருமும் நரிகள், அவற்றை முந்திக்கொண்டு, நடக்கவிருப்பதை காணச் சகியாததுபோல தலையைத் தொங்கப்போட்டபடி நிற்கும் முருகேசன் கழுதை.

       கதவினைத் திறந்துகொண்டு நெடிய உருவம். அளவான அலங்காரங்களுடன், தலையில் கிரீடமும், இடது கரத்தில் ‘கதையும்’ வலது கரத்தில் ‘சுருக்கு’மாக நமது எமன்.  

       “வந்தாச்சா? உங்களுக்காகத்தான் கத்திருந்தேன்”.. அக்காளின் பார்வை எருமையின் அடிவயிற்றில் வந்து நின்றது. “பக்கத்திலென்ன கழுதையா? உங்கள் எருமைக்கு என்ன நேர்ந்தது? வாகனத்தை மாற்றிக் கொண்டீர்களா?”

       “இல்லை. இது எருமைதான். கொஞ்சம் இளைத்திருக்கிறது. இருட்டில் கொம்புகளிருப்பது உனக்குத் தெரியவில்லை. வேறு நல்லதாக வாங்கவேண்டும். தவிர வேறு யோசனைகளும் இருக்கின்றன.  இந்திரனிடத்தில் பிரச்சினையை கொண்டுபோகவேண்டும் நேரமில்லை. “

       ” பொய் சொல்லாதீங்க. எருமை இல்லை இது.. கழுதை.”

          « உன்னிடத்தில் வாதிட நேரமில்லை. வந்த வேலையை முடிச்சாகனும். எமலோகத்துலே வேலைகள் நிறைய இருக்கின்றன. கிளம்பு  நீ !


          ” இல்லை.. எனக்கு கழுதைமேல் ஏற விருப்பமில்லை, விட்டுடுங்க.”

          ” இது கழுதை இல்லை எருமை. உன் பார்வையிலே கோளாறு. எந்தக் கழுதையும் என்னுடன் இல்லை. இதற்காகவெல்லாம் என் ‘தண்டத்தில்’ அடித்து நான் சத்தியம் செய்துகொண்டிருக்கமுடியாது.

—–

La Fumée (nouvelle tamoule) écrite par Manjunath

                                                                          La fumée

                                                                                                       – Manjunath

(L’auteur, Manjunath, est par excellence d’un lecteur vorace et polyvalent, d’un critique avisé et d’un grand voyageur. Et bien sûr, l’un des jeunes écrivains tamouls très prometteurs de la nouvelle génération, originaire de Pondichéry, en Inde. Il écrit à la fois des poèmes, des nouvelles et des essais dans des revues littéraires du Tamil Nadu. Son premier recueil de nouvelles intitulé Kuthiraikaran puthagam, ou le livre de l’homme de cheval a été fort apprécié. Professionnellement, il est pharmacien dans un hôpital gouvernemental de médecine siddha [ayurvédique] à Pondichéry.)





« Depuis deux jours, étant donné que je n’ai pas d’argent, bon nombre de mes demandes restent sans réponse. Je me sens tendu. Quiconque je vois, je me mets en colère. »

La fatigue et l’ennui se sont unis pour mettre Manikkavelou sous pression.

« On ne pourrait pas survivre sans cette merde ? » Même aller aux toilettes devient difficile à ce moment. De ce fait, les trois quarts des jeunes qui ne parviennent pas à arrêter de fumer se retrouvent dans une situation difficile, n’est-ce pas ? Pour l’instant, je n’ai que vingt roupies en main, avec lesquelles je ne peux pas tenir plus de trois jours.

Il est huit heures du matin, Manikkavelou, un jeune célibataire, gémit dans sa garçonnière d’un quartier animé.

« Eh bien, il faudra au moins une demi-heure pour que mes amis se réveillent. Donc, avant cela, je dois résoudre mon problème. »

Près du stand de thé Soubbou, c’est là qu’on le trouve. D’abord, il faut aller tout droit, en tournant à gauche, si l’on va vers la droite, on pourra voir ce que l’on cherche au bout. Manikkavelou ne peut même pas marcher rapidement. Le corps paraît-il pesant. Il se sentait si fatigué et épuisé comme celui qui travaille dans une ferronnerie, se laissant fondre sur son lit, lorsqu’il rentre chez lui après une dure journée.

La respiration devient difficile. Le cœur s’est mis à battre rapidement. Le sentiment que ce qu’il cherche sera bientôt dans sa main sème une sorte de folie dans sa façon de marcher.

« Donnez-moi une cartouche filtrante », dit-il en tendant sa monnaie au buraliste. La cigarette est restée joliment collée dans sa bouche grâce à la viscosité de sa lèvre. L’allumette qu’il vient d’allumer est brusquement éteinte par une bouffée de vent venue de quelque part. Cette fois-ci, avant de gratter l’allumette, il a pris un moment pour faire barrage au vent avec sa main et a inhalé la fumée plus profondément à de courts intervalles, afin que la cigarette puisse prendre feu. De plus, il est maintenant entouré non seulement de fumée, mais aussi d’une bonne odeur.

En prenant une plus grande bouffée, son cœur entier s’est rempli de fumée. Dès lors, toutes les cellules de son cœur ont commencé à se sentir. Le rafraîchissement qui s’infiltrait dans chaque parcelle de son muscle lui donnait l’impression d’être la seule personne dans l’univers.

Il a laissé sortir la fumée, mais pour l’inhaler le deuxième, il s’est donné du temps, de sorte qu’une certaine forme de vivacité a embrassé le corps. Et le cœur s’est mis à déborder d’extase.

Sa respiration est revenue à la normale de même que la circulation s’est rétablie après l’élimination du blocage du canal. Il a ressenti une telle force, comme si le corps avait reçu du sang. La joie et la fumée se sont répandues sur son visage. De plus, on pouvait également voir une sorte de noirceur sur son visage.

Soudain, quelqu’un a tapé fort sur la nuque.

Énervé par le lourd coup qui lui a été porté d’une main brutale, il s’est retourné rageusement pour voir si la personne qui l’a frappé serait un ami. Cette fois, il a reçu un puissant coup de poing au visage.

«  Pourquoi, tu me regardes comme ça ? »

« … »

« Tu penses que tu es un grand gars ? On dirait un lettré. Mais, quel chien ! »

« ….. »

« Tu ne sais pas qu’il ne faut pas fumer en public ? »

« Monsieur… laissez-moi partir. Je ne fumerai plus en public, monsieur. »

« Peu importe, combien de fois on vous l’a dit, vous ne changerez pas. Au poste de police, il faudra vous frapper sur les genoux, et c’est ainsi que nous pourrons vous corriger. Monte dans le van ! »

*                            *                            *                            *

La jeep est arrêtée devant le bâtiment rouge.

« Aroumougam ! » appelle l’officier au gendarme, puis « combien sont-ils ? Dis-moi ! » demande-t-il.

« Monsieur, nous avons interpellé un total de dix-huit personnes lors de notre ronde de 8 h à 10 h ».

La réponse du gendarme fait taire l’officier supérieur.

« Quelle que soit la manière dont on le dit, vous ne changerez pas. Il est interdit de fumer dans les lieux publics, le saviez-vous ou pas ? »

« … »

En Malaisie et à Singapour, vous devez payer une amende si vous crachez dans un lieu public. En dehors de cela, il existe une loi qui prévoit une peine de prison pour les fumeurs. Donc ils ont une bonne tenue de leur pays. Si vous étiez patriote, vous ne feriez pas une telle erreur ici, hein ?

« ….. »

« Ne sais-tu pas que fumer est mauvais pour le corps ? » —Le haut fonctionnaire semblait poser la question à Manikkavel.

« Je ne sais pas… monsieur ! » – c’était sa réponse, mais il hochait la tête comme s’il savait.

Le commissaire de police qui avait jusque-là parlé avec une certaine colère, s’est assis à la table en posant les coudes et s’est calmé.

« On dirait que vous êtes tous des étudiants. Une chose est claire, nous ne pouvons pas vous corriger, vous ne pouvez vous amender que si vous le voulez ».

« Aroumougam ! »

« Monsieur ! »

« Après avoir reçu leurs signatures et leurs adresses, libérez-les ! Je vais voir notre supérieur.

Le bruit de la jeep qui part se fait entendre.

“Pourquoi avez-vous tous un regard si triste et interrogateur, mon officier crie toujours comme ça.” — on a pu remarquer dans la voix du brigadier un aspect de dureté et d’ordre.

“À votre âge, vous devriez éviter ce genre de mauvaises pratiques”, a-t-il dit. 

*                            *                            *                            *

I Manikkavel n’a plus aucune crainte, tout a été évacué, immédiatement après sa sortie du commissariat à la merci du brigadier. Cependant, il regrette de ne pas avoir pu agir de manière appropriée quelques minutes plus tôt au moment de la situation embarrassante.

“Pas même un centime dans ma main, et je n’ai pas d’autre choix que de retourner dans ma chambre”, murmura-t-il.

Il s’est calmé et s’est assis sur le banc de l’arrêt de bus. » Veux-tu fumer une clope avec tant de difficultés ? — lui demanda le subconscient.  La question du subconscient lui parait raisonnable.

Par hasard, son regard se pose sur le bureau de tabac et sur la petite rue qui le jouxte.

Là, le brigadier Aroumougam, une grosse fumée à la bouche, est en train de discuter sérieusement avec une personne.

—–

அதிரியன் நினைவுகள்

Mémoires d’Hadrien பிரெஞ்சு மொழியில் வெளிவந்த முக்கியமானன புனைவு. இன்று உலக அளவில் கொண்டாடப்படும்மிக முக்கியமான புனைவுகளில் ஒன்று. நூலாசிரியர் மார்கெரித் யூர்செனார்( Marguerite Yourcenar), நூல் வெளிவந்த ஆண்டு, 1951. ரோமானியச் சக்கரவர்த்தி அதிரியன் தமது பேரன் மார்க் ஒரேல் என்பவனுக்கு தமது கடந்த கால அனுபவங்கள் உணர்வுகளை பகிர்ந்துகொள்வதானதொரு கற்பனை புனைவு. இளமை, அரசியல், கவிதை, தத்துவம், சார்ந்த உணர்வுகளை நயத்துடன் படைத்த இலக்கிய விருந்து. அதில் சக்கரவர்த்தி அதிரியன் அந்த்தினூஸ் என்ற இளைஞன் மீது கொண்டிருந்த ஓரினக் காதலென்ற தொடு கறியும் உண்டு.

பிரெஞ்சு நவீன இலக்கியம் என்றவுடன் முக்கியமாகச் சொல்லப்படும் படைப்பாளிகள் பிரான்சுவாஸ் சகான்(Françoise Sagan), மார்கெரித் துராஸ்(Marguerite Duras), சிமொன் தெ பொவ்வார்(Simone de Beauvoir) மார்கெரித் யூர் செனார்(Marguerite Yourcenar) இவர்களுடைய படைப்புகள் முறையே ‘வணக்கம் துயரமே!(Bonjour Tristesse), காதலன் (l’Amant), இரண்டாம் பாலினம் ( Le Deuxième Sexe), மற்றும் அதிரியன் நினைவுகள்(Mémoires d’Hadrien). இவற்றில் வணக்கம் துயரமே, காதலன் இரண்டும் தமிழில் வந்துள்ளன. இரண்டாம் பாலினத்தை சிமொன் தெ பொவ்வார பற்றியநூலில் முடிந்த வரைச் சுருக்கி தெளிவாக கட்டுரைகளாக உள்ளன. நான்காவதாக எஞ்சி இருப்பது மார்கெரித் யூர்செனார் எழுதியுள்ள ‘அதிரியன் நினைவுகள். பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கி. அ சச்சிதானந்த த்துடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது இந்த அதிரியன் நினைவுகள் பற்றி பேச்சுவந்த து. அவர் மிகவும் நல்ல நூல் இரண்டாம் பாலினம், அதிரியன் நினைவுகள் இரண்டும் தமிழில் வரவேண்டும், முயற்சி செய்யுங்கள், என்றார். பிரச்சனை 400 பக்கங்களுக்கு மேல் உள்ளது. தவிர நான் முழுநேர மொழிபெயர்பாளன் அல்ல. ஒரு முறை சாகித்ய அகாதாமி சொந்த படைப்புக்கு லாபி செய்து தோற்ற விரக்தியோ என்னவோ ஒரு கவிஞர் தமிழில் ஒரு கவிதையை வைத்துக்கொண்டு தம்மை பெரிய கவிஞரென சொல்லிக்கொண்டு வலம் வருபவர்களெல்லாம் இருக்கிறார்கள், உங்களெக்கு எதற்கு வீண்வேலை, என்றார். அந்த வீண்வேலையை அதாவது அதிரியன் நினைவுகளை மொழிபெயர்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். எனக்குப் பரிசுகள் மட்டுமே ஒரு படைப்பை அதன் தகுதியைத் தீர்மானித்துவிட முடியாது. காலம் மட்டுமே தீர்மானிக்க உதவும். செந்தில் பாலாஜி பற்றிய செய்தியை அன்பழகன் வீட்டில் ரெய்டு மறக்கடிப்பதுபோல இந்த வருட பரிசை அடுத்த வருட பரிசு மறக்கடித்துவிடும்.

அதிரியன் நினைவுகள்….

(அண்மையில் நண்பர் மகேந்திரன் இரத்தினசபாபதி காற்றுவெளி மின்னிதழை மொழிபெயப்பு இதழாக கொண்டுவந்திருந்தார். அதில் இடம்பெற்ற பகுதி)

—–

அன்பினிய மார்க்,

இன்றைய தினம் என்னுடைய மருத்துவர் ஹெர்மோழேன் -ஐ காணச் சென்றேன். ஓரளவுக்கு நெடிய தம்முடைய ஆசிய பயணத்தை முடித்துக்கொண்டு அண்மையில்தான் தமது ஆடம்பரமான இல்லத்திற்குத் திரும்பியிருந்தார். சோதனைக்கு முன்பாக உணவெடுக்கக்கூடாது என்பதால் காலையில் சற்று வேளையாகச் சந்திப்பதென்பது இருவருமாக சேர்ந்தெடுத்த முடிவு. மேலங்கி மற்றும் பிற உடைகளைக் களைந்து, சோதனைக்குரிய படுக்கையில் கிடத்தப்பட்டேன்.  எனது உடல்குறித்த விரிவான தகவல்கள் வேண்டாம். மூப்படைந்து, நீர்கோர்ப்பினால் பாதித்த இதயத்துடன், இறக்கும் தறுவாயில் நானுள்ள நிலையில், அது பற்றிய கூடுதல் செய்திகள் எனக்கு ஒவ்வாததைப் போலவே உனக்கும் வெறுப்பை அளிக்கலாம், பதிலாக ஹெர்மோழேன் கேட்டுக்கொண்டபடி இருமிக் காட்டினேன், மூச்சை உள்வாங்கினேன், பின்னர் அதை அடக்கினேன் என்கிற தகவல்களத் தெரிவிப்பதில் பிரச்சனைகளில்லை. நோயின் தீவிரம் தானொரு மருத்துவர் என்பதையும் மீறி அவரை பதற்றமடையச் செய்தது, விளைவாக அவர் ஊரில் இல்லாத நாட்களில் எனக்குச் சிகிச்சையளித்த லொல்லா என்ற இளம்பெண்மீது பழி சுமத்தவும் தயாராக இருந்தார்.  மருத்துவர்களிடத்தில் ‘சக்கரவர்த்தி’ என்கிற சொல்லுக்கு எவ்விதப் பொருளுமில்லை, ஏன் ? மனிதர்களுக்கு என்றுள்ள அடிப்படை இயல்புகளுடன்கூட அவர்கள் முன்பு நாம் இருக்கவியலாது. வைத்தியர் கண்களுக்கு, பரிசோதனைக்கு வந்திருப்பவன் உணர்ச்சிகளின் குவியல், இரத்தம் நிணநீர் கலவையினாலான பரிதாபத்திற்குரிய ஓர் உயிர். இன்று காலை இத்தனை காலமாக இல்லாது முதன்முறையாக மனதில் தோன்றியது என்ன தெரியுமா ? விசுவாசம் மிக்கது, எனது நம்பிக்கைக்குப் பெரிதும் பாத்திரமானது, என்னுடைய ஆத்மாவைக் காட்டிலும் என்னை நன்கறிந்த தோழன் என்றெல்லாம் நினைத்திருந்த எனதுடல் இறுதியில் தனது எஜமானைத் தின்று சீரழிக்கும் கபடமிமிக்கதொரு மிருகம் என்கிற உண்மை.  பொறு ! ……. எனதுடலை இன்றும் நேசிக்கிறேன். எனக்கென்று எல்லாவகையிலும் உழைத்துள்ளதை எப்படி இல்லையென சொல்ல முடியும், அதன் குறை நிறைகளை விவாய்திப்பதற்கான நேரம் இதுஅல்ல, தற்போதையை தேவை நல்லதொரு சிகிச்சை. அதற்கு வழிகளுண்டா, நம்பிக்கையில்லை. ஆனால் ஹெமோழேன் முடியும் என்கிறார், கீழை நாடுகள் பயணத்தில் கொண்டுவந்த அதிசய மூலிகைகளின் அபாரகுணங்களும், தாது உப்புக்களின்  சரியான கலவையும்  பலன் தரும் என்பது அவர் வாதம்.  மனிதர் தந்திரசாலி. எவரையும் எளிதாக ஏமாற்றவல்ல அடுக்கடுக்கான உத்தரவாதங்களைக் கேட்டு சலித்துபோன வார்த்தைகளில் அளிப்பதில் தேர்ந்தவர் ; ஆயினும், இது போன்ற பாசாங்குகளை எந்த அளவிற்கு நான் வெறுப்பவன் என்பதையும் அவர் அறிவார். மருத்துவ தொழிலில் முப்பது ஆண்டுகளுக்குமேலாக அனுபவம் என்கிறபோது, இதுபோன்ற குற்றம் குறைகளைத் தவிர்க்க இயலாது. எனது மரணத்தை என்னிடமிருந்து மறைக்க முயற்சிக்கிறார் என்பது தெரிந்தும்,  அவர் எனக்கொரு உண்மையான சேவகராக இருந்து வந்துள்ளார்  என்பதற்காக மன்னிக்கிறேன். ஹெர்மோழேன் ஒரு மேதை, ஞானி ; தொழிலில் அவரிடமுள்ள நேர்மை எனது அரசவை பிற மருத்துவர்களினும் பார்க்க அதிகம். நோயாளிகளில் அதிக அக்கறையுடன் சிகிச்சை பெறும் பாக்கியசாலி அனேமாக நானாக இருக்கக் கூடும். ஆனால் நம் ஒவ்வொருவரின் எல்லைப்பரப்பும் ஏற்கனவே வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது, அதை எங்கனம் மீற முடியும்.  வீக்கமடைந்த எனது கால்கள் ரோமானிய விழாக்களில் நீண்ட நேரத்தைச் செலவிட ஒத்துழைப்பதில்லை : எனக்கு வயது அறுபது, தவிர சுவாசிக்கவும் சிரமப்படுகிறேன்.

         அச்சம்தரும் கற்பனைகள், நம்பிக்கை அளிக்கும் மாயத் தோற்றங்களைப்போலவே அபத்தமானவை, அவை மிகுந்த மன வேதனைகளை அளிக்கும் என்பதும் நிச்சயம். அதற்காக நீ என்னைச் சந்தேகிக்காதே ! அவற்றுக்கெல்லாம் இடம் தரும் அளவிற்கு நான் கோழை  அல்ல. எனினும் இனி இழப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை என்ற நிலையில், படும் வேதனைகளையேனும் குறைத்துக்கொள்ள வேண்டும், அதற்கான தீர்வு ஒன்றே ஒன்றுதான் : நம்பிக்கையை வளர்த்துக்கொண்டு, என்னை நானே ஏமாற்றிக்கொள்வது, அதைத்தான் செய்ய இருக்கிறேன். எனது ‘முடிவு நெருங்கிவிட்டது’ என நான் கூறுவதால் அது உடனடியாக நிகழுமென்று எவ்வித கட்டாயமுமில்லை. இன்றைக்கும் ஒவ்வொரு இரவும் வைகறைப்பொழுதை காணமுடியும் என்கிற நம்பிக்கையுடனேயே உறங்கச் செல்கிறேன். சற்றுமுன்பு வரையறுக்கப்பட்ட எனது எல்லையைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருந்தேன், அதற்குள் இருந்தபடி எனதிருப்பின் ஒவ்வொரு அடியையும் தற்காத்துக்கொள்ள முடியும் ; ஏன், இழந்த சில அங்குல நிலத்தை மீட்கவும் கூடும். எது எப்படியோ, ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் ‘ உயிர் வாழ்க்கையில் எங்கே தோல்விக்கான கட்டமோ அவ்வயதை நானும் எட்டிவிட்டேன்.  இருந்தும்   நாட்கள் எண்ணப்படுகின்றன என்பதற்கு எவ்விதப் பொருளுமில்லை, காரணம் இன்று நேற்றல்ல பலகாலமாக நம் அனைவருக்குமே நாட்கள் எண்ணப்பட்டே வந்திருக்கின்றன.  ஆனால்   எங்கே, எப்போது, எப்படி நேரும் என்பதிலுள்ள நிச்சயமற்றதன்மை, எந்த முடிவை நோக்கி இடைவிடாது பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறோமோ அதனைச் சரியாக அடையாளம் காண அனுமதிப்பதில்லை, இந்த ஓயாத பயணம் காரணமாகவும் உயிக்கொல்லி நோயின் தீவிரத்தினாலும் நான் மிகவும் சோர்ந்து போகிறேன். எல்லையைத் தொட்ட முதல் நபருக்கு முடிவு உறுதி என்கிறபோதும், அது எப்போது என்பதுதான் இப்போதைய கேள்வி. எனினும்`   சம்பந்தப்பட்ட நோயாளிக்கு அடுத்துவரும் பத்தாண்டுகளில் தனக்கு மரணம் நிச்சயம் என்பது நன்றாகத் தெரியும். எனது முடிவுக்கான கெடு என்பது வருடக் கணக்கிற்கு உரியதல்ல மாதக் கணக்கிற்குள் அடங்குவது. மார்பில் குத்துவாள் செருகப்பட்டோ, குதிரையிலிருந்து விழுந்தோ சாகும் வாய்ப்புகள் எனக்கு மிகவும் குறைவு; கொள்ளைநோயில் சாகவும் வாய்ப்பில்லை ; தொழுநோய் அல்லது புற்றுநோய் இரண்டும் நிரந்தரமாக என்னிடமிருந்து விலகியவை ; கலிதோனியன்(Caledonian) கோடரியால் தாக்குண்டோ அல்லது பார்த்தியன் (Parthians) அம்பு பாய்ந்தோ நாட்டின்  எல்லையில் மடிவதற்கான  ஆபத்தான செயல்களை எப்போதோ விட்டாயிற்று ; நீரில்  மூழ்கி இறப்பதற்குச் சந்தர்ப்பம் இல்லையென்ற  மந்திரவாதிப் பெண்மணியின்  ஆரூடமும் பலித்திருக்கிறது, வாய்ப்புகள் கிடைத்தும் புயலும் காற்றும் என்னைக்கொல்ல  தவறிவிட்டன. திபர் (Tibur), ரோம் இவ்விரண்டு நகரங்களில் ஒன்றில் நான் இறப்பது நிச்சயம், தவறினால் நேப்பிள்ஸ் நகரத்தில் அது நிகழக்கூடும், மாரடைப்பு அப்பணியை நிறைவேற்றும். பத்தாவது மாரடைப்பிலா? நூறாவது மாரடைப்பிலா? என்பதுதான் இன்றைக்குள்ள கேள்வி. தீவுகள் கூட்டத்திடைப் படகில் பயணிக்கும் ஒருவன், அந்தி சாயும் வேளையில் ஒளிரும் மூடுபனியைத் தொடர்ந்து சிறிது சிறிதாக கரைவிளிம்பை காண நேர்வதைப்போல, மரணத்தின் முகச் சாயல் எனக்கும் தெரிகிறது. இதற்குள்ளாகவே, வறுமையில் வீழ்ந்த ஒருவன் தமது மிகப்பெரிய மாளிகையை முழுமையாக பராமரிக்க முடியாதென்ற கட்டத்தில் சில பகுதிகளின் தளவாடங்களை அகற்றி, காலியாக போட்டிருப்பதைப்போல, எனது வாழ்க்கையையும் உணருகிறேன். வேட்டையாடும் உத்தேசமும் இல்லை, எத்ரூரியன்(Etrurian) மலைவாழ் மான்களின்     விளையாட்டிற்கும், சாவகாசமாக நின்று அவை அசைபோடுவதற்கும் மட்டுமே  இடையூறாக இருப்பேன் என்பதால் அவற்றுக்கும் இனி நிம்மதி. தமது நேசத்திற்குரிய உறவில் ஒருவன் எங்கனம் வாஞ்சையையும், அணுகுமுறையில் புது புது உத்திகளையும் வெளிப்படுத்துவானோ அவ்வாறே நம்முடைய வன தேவதை டயானா(Diana)வுடன் நானும் கடைபிடித்து வந்தேன் : பதின் வயதில் – காட்டுபன்றி வேட்டை அனுபவம் முதன் முதலாக உத்தரவு என்றாலென்ன,  ஆபத்தென்பது எத்தகையது  போன்றவற்றை புரிந்துகொள்ளும் முதல் வாய்ப்பை எனக்கு அளித்தது. மிகவும் ஆக்ரோஷத்துடன் அவ்வேட்டையில் இறங்கியிருக்கிறேன். இதுபோன்றவற்றில் நிதானம் தேவையென என்னைக் கண்டித்தது எனது சுவீகாரத் தந்தை ட்ரோஜன்(Trojan). மரணம், துணிச்சல், உயிரினங்களிடத்தில் இரக்கம், அவை படும் வேதனைகண்டு  அடைந்த சந்தோஷம் அனைத்தும் ஸ்பெய்ன் காடுகளில் வேட்டையாடிய  விலங்குகளைக் இறைச்சிக்காக வெட்டுகிறபோது கிடைத்த ஆரம்பகால அனுபவங்கள். ஒரு மனிதனாக வளர்ந்த நிலையில், மூடர்கள்-புத்திசாலிகள் ; பலசாலிகள்-பலமற்றவர்கள் என, எதிரிகளின் தன்மைகேற்ப மோதுவதற்குரிய ரகசியங்களை வேட்டை விடுவிக்கக் கண்டேன். மனிதர்களின் அறிவுத் திறனுக்கும்  விலங்குகளின் விவேகத்திற்கும் இடையிலான இச் சரிநிகர்யுத்தம், சூட்சிகள், தந்திரங்கள் அடிபடையிலான மனிதர் யுத்தத்துடன்  ஒப்பிடுகிறபோது வழக்கில் இல்லாத ஓர் அப்பழுக்கற்ற யுத்தமாகும்.  அதைப்போல ஒரூ சக்கரவர்த்தியாக ஆட்சிபொறுப்பாளர்களின் மனோ திடத்தையும்,செயல்படும் திறனையும் தீர்மானிக்க, டஸ்க்கனி (Tuscany) வேட்டைகள் உதவின, விளைவாக  அரசு நிர்வாகத்தில், ஒரு அதிகாரியை  நியமனம் செய்யவோ, பதவிநீக்கம் செய்யவோ என்னால் முடிந்தது. பின்னர், ஆசிய காடுகளில் பித்தீனியாவிலும்(Bithynia), கப்படோசியாவிலும்(Cappadocia), இலையுதிர்கால கொண்டாட்டத்தைச் சாக்காகவைத்து பெரும்வேட்டைகளை நடத்தியதுண்டு. எனது இறுதிக்கால வேட்டைகளில் நெருங்கிய துணையாக இருந்தவன் மாண்டபோது மிகவும் இளம்வயது. அவன் இழப்பு வன்முறை இன்பத்தில் எனக்கிருந்த நாட்ட த்தைப் பெரிதும் பாதித்தது. இங்கு, தற்போது திபூரிலும்(Tibur) அடர்ந்த புதரொன்றில்  மானொன்று  திடீரெனக் கனைத்துச் செறுமினால் போதும், எனக்குள் நிகழும் நடுக்கம்  அனைத்தையும் பின்னுக்குத் தள்ளிவிடும், அஞ்சும்  மானுக்கு நான் சக்கரவர்த்தியா அல்லது சிறுத்தைப்புலியா என்கிற குழப்பம் மட்டுமே மிஞ்சும். யார் அறிவார் ? நான் மனிதர் குருதியை சிக்கனப்படுத்தியதற்கும், விலங்கினங்களை அதிகம்  இரத்தம் சிந்த வைத்தற்கும், இவ்விடயத்தில் மனிதர்களினும் பார்க்க எனது மறைமுகமான தேர்வு விலங்கினமாக இருந்தது காரணமாக இருக்கலாம். எது எப்படியோ,  வேட்டைக் கதைகள  ஓயாமல் சொல்வதும் வழக்கமாகிவிட்டது அதை தவிர்ப்பது மிகவும் கடினமாக உள்ளது, விளைவாக இரவு விருந்துகளில் கலந்துகொள்பவர் பொறுமையை அதிகம் சோதிப்பதாக நினைக்கிறேன்.. என்னைச் சுவீகாரம் எடுத்த நாளின் நினைவு மிகவும் இனிமையானதுதான், ஆனால் மொரித்தேனியாவில் (Mauretania) சிங்கங்கள் கொல்லப்பட்ட நாட்களின் நினைவும் என்னைப் பொறுத்தவரை மோசமானைது அல்ல.

——

மொழிவது சுகம்,   ஜனவரி 19 2022

மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள்

மொழிபெயர்ப்பாளர் நண்பர்கள் அனைவரையும் வணங்குகிறேன். மொழிபெயர்ப்பு மிக க் கடுமையானப் பணி. படைப்பதைக் காட்டிலும் மொழி பெயர்ப்பு எனக்கு மிகப்பெரியதொரு சவால். ஒரு படைப்பை எளிதாக விரும்பிய காலத்தில் எழுதி முடித்திருக்கிறேன். ஆனால் மொழிபெயர்ப்புக்கு கூடுதலான காலத்தைச் செலவிட்டிருக்கிறேன்.  அப்படி செலவிடும்போதும் நூல் வெளிவந்தபின்  மனம் நிறைவைப் பெற்றதில்லை.

‘மனிதம்’  என்ற உயிரியின் இயல்பான குணங்கள், பண்புகள்  என்பவை ஒரு பக்கம், அந்த மனித உயிரி அங்கம் வகிக்கும் சமூகத்தின் குணங்கள், பண்புகள் என்பது இன்னொரு பக்கம். ஒரு மொழியின் படைப்பு என்பது இவை இரண்டையும் உள்வாங்கியது. இவை இரண்டையும் மூல நூலிலிருந்து வழி நூலுக்குக் கொண்டுவரவேண்டும். ஒரு சென்னை அல்லது மதுரைத் தமிழனுக்கு  பாரீஸ் அல்லது இலண்டனிலிருந்து தருவிக்கபட்ட உடையை அணிவித்து அழகு பார்க்கும் உடல் சார்ந்த விஷயமல்ல ஒரு மொழிபெயர்ப்பு. ஒரு பாரீஸ்வாசி அல்லது இலண்டன் வாசியின் உள்ளத்தை தமிழ் உள்ளத்திற்கு கூடு பாயவைக்கும் வித்தை. அவர்தம் புரிதலை தமது சமூகக்கண்ணாடி முன் நிறுத்தி பாரீஸ் உயிரிடம் அல்லது இலண்டன் உயிரியிடம் “எனக்கும் உனக்கும் இடையே உள்ள பள்ளம் மேடுகள் எத்தனை?” என எட்டிப்பார்க்க உதவும் பண்பாட்டுப் பரிசோதனைக்கூடம் ஒரு நல்ல மொழிபெயர்ப்பு.

நான் விரும்பி வாசிக்கும் பிரெஞ்சு எழுத்தாளர்களில் ஒருவர்  மிலன் குந்தெரா(Milan Kundera). செக் நாடு பூர்வீகம், செக் மொழி எழுத்தாளரும் கூட, இருந்தும் பிரான்சுக்கு குடியேறி பிரெஞ்சு மொழியில் எழுதத் தொடங்கி பிரெஞ்சு எழுத்தாளராக ஏற்ற்க்கொள்ளபட்டவர். அவர்ம் தன்னை பிரெஞ்சு எழுத்தாளராகவே கருதுகிறார். பலமுறை நோபல் பரிசு பட்டியலில் இடம் பெற்றவர்.  அவர் தம்முடைய ‘le livre du rire et de l’oubli ‘  என்ற நூலில் கீழ்க்கண்ட்வாறு எழுதுகிறார் :

“Litost”  est un mot tchèque intraduisible en d’autres langues. Il designe un sentiment infini comme un accordéon grand ouvert, un sentiment qui est la synthèse de beaucoup d’autres : la tristesse, la compassion, le remords et la nostalgie.”

(‘Litost’  என்பது பிறமொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட சாத்தியமற்ற செக் மொழி சொல். அது வரையறுக்கவியலாத உணச்சிக்கு,  அதாவது அக்கார்டியன வாசிப்பில் அதன் காற்றூதியை விரியத் திற்பதற்கு ஈடானது. அதில் துயரம், பரிவு, மனவுறுத்தல், கடந்தகால ஏக்கம்  என எல்லாமுண்டாம். ) அதனாலோ என்னவோ பிரெஞ்சு நூல் முழுவதும் litost சொல்லுக்கு விளக்கம் கொடுத்துவிட்டு அச் செக் மொழி சொல்லையே பிரெஞ்சு நூலிலும் உபயோகிக்கிறார்.

நம்மிடத்தில் ஒரு பக்கம் ஆப்பிள், ஆரஞ்சைக்கூட தமிழில் மொழிபெயர்க்கத் துடிக்கும் 5 விழுக்காடு தூயதமிழ் ஆசாமிகள். இன்னொரு பக்கம் “எங்க மேரேஜ் ஜனவரியில் ஆச்சுங்க, ஹஸ்பெண்டுக்கு விவசாயம், நான் ஹவுஸ் ஒய்ஃப், பசங்க ஸ்கூல் விட்டு வரநேரம், கரெக்டா வந்திடுவாரு, குந்துங்க காப்பி கொண்டுவாரென்” என தமிழ் பேசும் 90 விழுக்காடு மக்கள். எஞ்சியிருக்கிற 5 விழுக்காட்டினர் வாசிப்பு எதிர்பார்பார்ப்பிற்கு மொழிபெயர்ப்பது அத்தனை சுலபமல்ல.

இப்பிரச்சைனை செக்மொழிக்கு மட்டுமல்ல, எல்லா மொழிகளுக்கும் உண்டு. சிலசொற்களை அவற்றிற்கு நூறுவிழுக்காடு நேர் செய்யக்கூடிய பிற மொழிசொற்களுக்குக் கொண்டுபோவது கடினம். தமிழிலும் அதனை உணர்ந்திருக்கிறேன். தவிர இங்கு அகராதிகள் பல கலை சொற்கள், அல்லது அருஞ்சொற்கள் துறை சார்ந்த வல்லுனர்களின் கருத்தைக்கேட்காது தங்கள் புரிதலுக்கு ஏற்ப மொழிபெயர்க்கப் பட்டிருக்கின்றன, அல்லது கூலிக்கு மாரடிக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பது தமிழ் அகராதிகளைப் புரட்டுகிறபோது எனக்கேற்படும் அனுபவம்.  

மொழிபெயர்ப்பு என்னும் ஓட்டப்பந்தயத்தில் மூல ஆசிரியன், மொழிபெயர்ப்பாளன் இருவரும் பங்கேற்கிறார்கள், பந்தய முடிவில் எல்லைக்கோட்டை அடையும்போது இருவருமே ஜெயித்தவர்களாக இருக்கவேண்டும். அதுவே சிறந்த மொழிபெயர்ப்பு,

———–

சைகோன் பொங்கல்

சைகோன் – புதுச்சேரி நாவலில் இருந்து

சைகோன் – புதுச்சேரி (நாவல்), டிஸ்கவரி பளிகேஷன்ஸ், சென்னை

                              அத்தியாயம் – 18

                    சைகோன் – வேதவல்லி (6)

1934 ஜனவரி 14

 தைப் பொங்கல்.  காலையில் எழுந்து, கரிஅடுப்பில் புதுப் பானையில் பொங்கலிட்டு இறக்கி  எளிமையாகப் படைத்துவிட்டு விழாவுக்குத் தயாரானேன். சுப்புவும் நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்ளும் யோசனையில் இருந்தார். மளமளவென வேலைகளை முடித்தோம். இருவரும் உடுத்திக்கொண்டு வெளியில் வந்து சிறிது தூரம் நடந்திருப்போம். எங்கள் அருகே  ரெனோ நோவா  மோட்டார் வாகனம் ஒன்று  நின்றது.  வாகனகத்தைக் கண்டதும் அது இஸ்மாயில் அண்ணனுடையது என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். கண்ணாடியை இறக்கி, « விழா மண்டபத்துக்குத்தானே, காரில் ஏறுங்க » என்றார். கணவர் முகத்தைப் பார்த்தேன். அவர் இஸ்மாயில் அண்ணனுக்கு நன்றி தெரிவித்துவிட்டு முன் இருக்கையில் அமர்ந்தார். நான் பின் இருக்கையில் உட்கார்ந்து கதைவை இழுத்துச் சாத்தினேன். « எங்கே அண்ணியும் பிள்ளைகளும் ? » என விசாரித்தேன். « அவர்களை மண்டபத்தில் விட்டு ஒரு மணி நேரம் ஆச்சு. அவசரமாக ஒருத்தரைப் பார்க்கவேண்டி இருந்தது. சந்திச்சுட்டு மண்டபத்திற்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தேன், உங்களைப் பார்த்தேன் », எனப் பதில் கிடைத்தது.

சைகோன் தமிழர்களிட த்தில் பண்டிகைகளுக்குக் குறைவில்லை. டிசம்பர் இறுதியில் கிருஸ்துமஸ் பண்டிகை, அதைத் தொடர்ந்து ஆங்கில வருடப்பிறப்பு. தை மாதப் பொங்கல் திருவிழா ,மே மாதத்தில் ரம்ஜான் பண்டிகை.  தீபாவளி, பிறகு மாரி அம்மன் கோவிலில்   நவராத்திரி, ஆயுத பூஜை, முருகனுக்கு வெள்ளித் தேர் என வருடம் முழுக்க எங்களைச் சந்தோஷப்படுத்த விழாக்கள் இருந்தன. இது தவிர காதணி விழா, மஞ்சள் நீர், திருமணம் போன்ற சுப சடங்குகளும் உண்டு. வேண்டியவர்கள் எனில் சமயபேதமின்றித் தகவல் வரும். தம்பதி  சமேதரராக வந்திருந்து நேரிலும் அழைப்பார்கள். டிசம்பர், ஜனவரி மாதங்கள் கூடுதலாக அமர்க்களப்படும்: கிறிஸ்துமஸ், ஆங்கில வருடப்பிறப்பு, தைப்பொங்கல், சீனர் மற்றும் வியட்நாமியர்களின் வருடப்பிறப்பென்று நிறைய பண்டிகைகள். கிறித்துவப் பெண்கள் பட்டுடுத்தி வீட்டிலிருக்கிற அவ்வளவு நகைகளையும் பூட்டிக்கொண்டு தேவாலயத்துக்குப் போவார்கள்., கர்த்தரிடம் மன்றாடுவார்கள்.  உறவினர்கள் நண்பர்கள் வீட்டுக்குப் போவார்கள். மாலை ஆறுமணிக்கே கொண்டாட்டம் ஆரம்பித்துவிடும். அலங்காரத்துடன்  வந்திருக்கிற பெண்களை நோட்டமிட்டபடி ஆண்கள் பிராந்தியைக் குடிப்பார்கள். ஆரஞ்சு ஜூஸ் குவளையைக் கட்டுப்பெட்டியான இந்தியப் பெண்மணி ஒருவர் கையில்  எடுப்பார். அதேவேளை பிராந்திக் கோப்பையைக் கையில் எடுத்த மற்ற பெண்மணி, தன்னுடைய ஐரோப்பிய நாகரீகத்திற்குத் துணை வேண்டி, சிவப்புச் சாய உதடுகளைத் திறந்து, «  பிராந்தி ஒண்ணும் பண்ணாது, கொஞ்சம் எடுங்க மதாம் » என்பார். ஆரஞ்சு ஜூஸை கையில் எடுத்த பெண்மணி அப்போதும் மதுகுடிக்கத் தயங்கினால், «உங்களுக்கு கங்க்கோனா ஒயின் சரிவரும்,  பிராந்திவேண்டாம் » எனச் சாமார்த்தியமாக சமாதானம் செய்வார். சைகோனில் மதுகுடிக்கும் இந்தியப்  பெண்மணிகளை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம். என் கணவர்போன்ற ஆண்கள், விழாக்களிலும் பிற கொண்டாட்டங்களிலும் கலந்துகொள்வதற்கு மது முக்கியமானதொரு காரணம்.

விழாக்கள், தமிழரில்ல சுப காரியங்கள் ஆகியவற்றில் தற்போது அதிகமாகக் கலந்துகொள்கிறேன். மஞ்சள் நீர்ச் சடங்குக்கு அழைத்தார்கள், மகளுக்குப் பூ முடிக்க அழைத்தார்களெனக் கணவரிடம்,  நிகழ்ச்சிகளில் கலந்துகொள்ளக் கூசாமல் பொய்யும் சொல்கிறேன். எனக்கெதுவும் வேண்டாம் வீட்டில் அடைந்து கிடக்கிறேன். நீங்கள் போங்கள், குடியுங்கள், கும்மாளமடியுங்கள் என்று கணவர் அ அழைப்பை மறுத்துச் சத்தப்போட்ட நான், இன்று விரும்பிப் போகிறேன். என்னை யாரும் அழைக்க வேண்டும் என்பதில்லை. நிகழ்ச்சிபற்றிய செய்தியை எங்காவது காதில் வாங்கியிருப்பேன்; போ..போ… கலந்துகொள் என என் தலைக்குள் ஒரு குரல் உத்தரவு இடும். கலந்துகொள்வேன்.

அங்குப் போனதும், ஓர் அரைமணி நேரம் தெரிந்தவர்கள் கண்ணில் பட்டால்  அவர்களிடம் பேசுவேன். அப்படி ஒருவரும் இல்லையெனில் ஓர் ஓரமாக நின்று வேடிக்கை பார்ப்பேன். தேவையெனில் ‘ஒருவருக்கொருவர் ஒத்தாசை செய்து திடங் கொள்’ என பைபிள் சொல்வதுபோல, உண்மையான இறைநம்பிக்கை என்பது நற்கருமங்களுக்கு உதவி, ஒத்தாசை புரிவதென இசுலாமியர் மார்க்கம் கூறுவதுபோல, விழாக்களுக்கு வந்திருக்கும் பெண்களுடன் கலந்து அவர்கள் செய்யும் காரியங்களுக்கு ஒத்தாசையும் செய்வேன். இதை நான் ஏன் செய்கிறேன் எதற்காகச் செய்கிறேன் என்பதற்குக் காரணம் சொல்ல எனக்குத் தெரியாது. மூடிய சன்னற் கதவின் இடுக்கில் பாயும் ஒளிக்கீற்றுபோல ஏதோ மூளையை உரசுகிறது.  பாகூரில்   சின்னையா பிள்ளையென்று ஒருவர் இருந்தார். அம்மா வழியில் சொந்தம். வித்தியாசமான மனுஷன். ஊரில் நல்லதோ கெட்டதோ எது நடந்தாலும் அவரைக் கூப்பிடவேண்டாம், ஆஜராகிவிடுவார். இதுதான் என்பதில்லை எல்லா வேலைகளையும் இழுத்துப்போட்டுக்கொண்டு செய்வார். பந்தக்காலும் நடுவார்,  பந்தி இலையை எடுக்கவும் செய்வார். இவ்வளவு செய்கிறவர், கடைசிப் பந்தியிலாவது உட்கார்ந்து, ஒரு வாய் சாப்பிட்டுவிட்டுப்போகலாம் இல்லையா, தொடமாட்டார். அவர் இறக்கும் வரை அப்படித்தான் வாழ்ந்தார். இப்படி வாழ்ந்து என்ன சம்பாதித்தார் என்கிறீர்களா. நிலம் நீச்சு ஆளு அம்பென்று வாழ்ந்த பெரியமனிதர்களெல்லாம், அவரைப் பார்த்தால் கையெடுத்துக் கும்பிடுவார்கள். மூலவரைச் சேவித்துக்கொண்டு ஊரின் முக்கியமான பெரிய மனிதர்களெல்லாம் நிற்பார்கள், தீபாராதனைத் தட்டுடன் அர்ச்சகர் ஓரமாய் நிற்கிற சின்னய்யாப் பிள்ளையைத் தேடுவார்.

 « இதற்காகவா இந்த மனுஷன் இவ்வளவையும் செய்யனும் ? » என்று ஒருமுறை அப்பாவிடம் கேட்டேன். « நீ கேட்ட இந்தக்கேள்வியைப் பலரும் அவரிடம் ஏற்கனவே கேட்டாச்சு;மழுப்பலான சிரிப்பைத் தவிர வேறெதையும் அந்தப் பைத்தியக்காரன் சொன்னதில்லை » என்றார். பாகூரில் கேட்ட கேள்விக்கு, எனக்கு விடை கிடைத்த  இடம்,சைகோன்.  பொழுது :  முன்னிரவு.  வேளை : என்றும்போல சன்னல் வழியாக நட்சத்திர ஆகாயத்தைக் கண்களால் துலக்கிக்கொண்டிருந்த நேரம். அதுமுதல் எனக்கும் பைத்தியக்காரிப் பட்டம் வாங்கும் ஆசைகள் அடிக்கடி வந்தன.

 சைகோன் தமிழர்களுக்குப் பொங்கல் பண்டிகை முக்கியமான பண்டிகை. பொங்கல் பண்டிகைக்கு  விழா எடுக்கப் பஞ்சாங்கத்தைப் பார்த்து நாள் குறிக்கிறபோது, பொங்கல் நாளை  ஒட்டி வருகிற ஞாயிற்றுக்கிழமை அன்று விழாவை வைத்துக்கொள்வார்கள். தமிழ்ச் சங்கம் நடத்தும் பொங்கல் விழாவில் இரண்டு வருடங்களாகக் கலந்துகொள்கிறேன்.   என்னுடன் பொங்கல் விழாவிற்குக் கணவர் முதல் முறையாக வருகிறார். மண்டபத்தை அடைந்தபோது, விழா ஏற்பாடுகள்  களைகட்டி இருந்தன.  சிலர் மேடையை ஒழுங்கு செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். மேடைக்குக் கீழே போடப்பட்டிருந்த நாற்காலிகளில் பூக்காடுபோல மனிதர்கள் : மல்லிகை, முல்லை, தாமரை, தாழம்பூ, பவளமல்லி, நந்தியாவட்டை, செவ்வந்தியென அத்தனையும் தமிழ்ப்பூக்கள். உதிர்வதற்குத் தயாரானவை, உதிர்வதற்கு முந்துபவை , ஒரு வாரத்திற்கு முன்பாகப் பூத்தவை, அண்மையில் பூத்தவை, சற்றுமுன்பு மலர்ந்தவை, மொக்குகள், அரும்புகள்.  பூஜைக்கு, அலங்காரத்திற்கு, தலையில் சூட, கழுத்தில் மாலையாய் விழ  என விதிக்கப் பட்ட உயிர்ப்பூக்கள்.  தமிழ்ப்பேச்சு  போதாதென்று வாசனைத் தைலத்தின் மணம் மண்டபமெங்கும் நிறைந்திருந்தது.  வந்திருந்தவர்களில் பெரும்பானமையோரைக் கடைகளில், வீதிகளில், கோவில்களில் கண்டிருக்கிறேன். அவர்களுடனான உறவென்பது பரஸ்பரப் புன்னகையைத் தாண்டியதில்லை.

எனது கவனம் மொட்டுகளிடத்தில் சென்றது. பட்டுப்பாவாடை, பட்டுச்சட்டை,  நெற்றிச்சுட்டி, காதில் தொங்கட்டான், சடைக்குக் குஞ்சமென அலங்காரமும் ஆனந்தமுமாகச் சிறுமியர்கள் ஐந்தாறு பேர் வட்டமாக நின்று ஒருவரையொருவர் தொட்டும், தலையை ஆட்டியும், தேர்ச் சிலைகள் குலுங்குவதுபோல ஆர்வத்துடன் பேசிக்கொண்டிருப்பதைச் சில கணங்கள் ருசித்தேன். அவர்களின் அந்த வயதில் நானும்  பல விழாக்களில் பட்டுப்பாவாடை சலசலக்கக் குறுக்கும் நெடுக்கும் காரணமின்றி அலைந்தது ஞாபகம் வந்தது. சற்றுத் தூரத்தில் பையன்கள். சிறுமியரைக் கைகாட்டிக் கலகலவென்று சிரிக்கிறார்கள்; சத்தமாகப் பேசுகிறார்கள். « டேய் கத்தாதீங்க, பொம்பிளைப் புள்ளைங்க எவ்வளவு அடக்கம் ஒடுக்கமா இருக்குதுங்க, நீங்க மட்டும் ஏண்டா இப்படி ! » எனத் தோளில் போட்டிருந்த துண்டைத் தலையில் உருமாலாகக் கட்டியபடி ஒரு நடுத்தர வயது மனிதர் சத்தம்போட்டார். « ஆம்பிளைப் பசங்கன்னா அப்படித்தான் இருப்பாங்கய்யா, அவங்க போடற சத்தத்தை விட நீ போடற கூச்சல்தான் இங்கே பெருசா கேட்குது. இன்னும் வரவேண்டியவங்க இருக்கிறாங்க; நாற்காலிகள் பத்தாது; இன்னும் பத்துக்குக் குறையாம தேவைப்படும்,; கொண்டுவந்துபோடு ! »  எனக்கூறிக்கொண்டே  இஸ்மாயில் அண்ணன் எங்கள் பின்னால் வந்து நின்றார்.   தொடர்ந்து என்னிடம், «  ஏம்மா இங்கேயே நின்னூட்டீங்க, அமீனா உள்ளே, சிலபெண்களோடு சேர்ந்து பொங்கலிடறாங்க, உள்ளே போங்க. சீக்கிரம் ஆகனும்னு சொல்லுங்க; முக்கியமானவங்க எல்லாம் வர்ற நேரம் », என்றார்.

கணவர் முகத்தைப் பார்த்தேன். « நீ போ போ… நான் மிஸியே வேலாயுதம் வந்திருக்கிறதைச் சித்த முன்ன பார்த்தேன். அவர் இங்கதான் எங்கனாச்சும் இருக்கனும்.  அவர்கிட்ட பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன் » என்றார். பேச்சு உண்மையாக இருந்தது, « போ.. போ, வீட்டுக்குத் திரும்பினதும் வச்சுக்கறேன் கச்சேரி ! » என்கிற மிரட்டல் தொனி இல்லை. இஸ்மாயில் அண்ணன் கைகாட்டிய பக்கம் போனேன், இரண்டு மூன்று பெண்கள் இறக்கி வைத்த பொங்கல் பானையை மூடி வைப்பதில் கவனமாக இருந்தார்கள். சர்க்கரைப்பொங்கல், கரும்பு, உளுந்துவடை, பாயாசம்  கலந்த மணம். « ஏதாவது ஒத்தாசை பண்ணனுமா ? » எனக்கேட்டுக்கொண்டே உள்ளே நுழைந்தேன்.

குரலைக் கேட்டு அமீனா பேகம் திரும்பிப்பார்த்தார். புர்க்காவைக் கழுத்துக்குப் பின்னே தள்ளியிருந்தார். « வாங்க வேதா அண்ணி, எல்லாத்தையும் முடிச்சிட்டோம். பாயாசத்துல  ஏலக்காயும், குங்குமப்பூவும் போட்டு இறக்க வேண்டியதுதான். அதை இவளுவ செஞ்சிடுவாங்க. » என்று அவர் முகம் திரும்பிய பக்கம் என்பார்வை சென்றது.  இரண்டு குமரிப்பெண்கள்.  ஒருத்தி,  தமிழ்ப் பெண் ஆகவும் மற்றொருத்தி வியட்நாமிய பெண்போலவும் இருந்தார்கள். « நம்ம  பெரியசாமி அண்ணன் பொண்ணுங்க. படிப்பு, சமையல் ரெண்டும் நல்லா வரும் » என்கிற அறிமுகத்திற்குப் பிறகு இரு பெண்களும் சிறிய முறுவலுடன் கைகூப்பினார்கள். ஒரு தலையாட்டலில் அதை ஏற்றுக்கொண்டு திரும்பினேன்.

அங்கிருந்த மற்றவர்களை அமீனா பேகம் அறிமிகப்படுத்தினார். என் கண்கள் அவர்கள் சேலைகளையும் அணிந்திருக்கும் நகைகளையும் எடைபோட்டு, புரிந்துகொள்ள முயன்றது.  இவர்கள் மதாம் சுந்தரம், இந்த அம்மாள் மதாம் சாமி. இவங்க ரெண்டு பேரும் லா கிராந்தியே வீதியில இருக்காங்க, இவங்க மதாம் லெபிளாங் .,தெஸ்த்தார் வீதியில உங்க பக்கத்துலதான் இருக்காங்க. கடைசியா இவங்களைப் பத்தி சொல்லனும் .இவங்க மதாம் புருஷாந்தி, போல் பிளான்ஷி வீதியில இருக்காங்க. மதாம் புருஷாந்தியை அமீனா பேகம் அறிமுகம் செய்தபோது இளம்பெண்களைத் தவிர மற்றப் பெண்களின் முகம் போன போக்கைக் கவனித்தேன். ஓர் அரைமணி நேரத்தை வாய்க்கு வந்ததைப் பேசிக் கழித்தோம் : சைகோனுக்கு எப்போ வந்தீங்க ? புதுச்சேரியில எங்கே வீடு? ரெனோன்சான் கொடுத்து வந்தீங்களா, கொடுக்காம வந்தீங்களா ? திரும்ப ஊருக்குப் போகும் எண்ணமிருக்கா ? இப்படி. அவை அலுத்தபின்பு «அதிரசம் சுட்டேன் சரியா வரலை », « செட்டியார் கடை வெள்ளைப் பூண்டு முன்ன மாதிரி இல்லை » போன்றவைகளைச் சேர்த்துக்கொண்டோம்.  எல்லோரும் கும்பல் கும்பலா நின்னு பேசறதை விட்டுட்டு,  உட்கார்ந்தா நிகழ்ச்சியை ஆரம்பிச்சுடலாம், என ஒருவர் மேடையில் அறிவிக்கப், பேச்சுகள் நின்று மண்டபம் அமைதியானது.

மொழிவது சுகம் ஜனவரி 5 2022 – எழுத்தும் அடையாளமும்

பெற்றோருக்குக் பிள்ளைகளைப்போல எழுத்தாளனுக்குத் தம் படைப்புகள் உயர்ந்தவை. காக்கைக்குத் தன் குஞ்சு பொன்குஞ்சு. பிற என வருகிறபோது ஏதோ சில காரணங்களால் ஒன்றை ஏற்பதும்  பிறவற்றை நிராகரிப்பதும் இயல்பாக நிகழ்கிறது.  ஒருவருக்கு காரம் பிடிக்கும், இன்னொருவருக்கு இனிப்பு பிடிக்கும். காரத்தை விரும்பும் மனிதரை இரசனையற்றவர் என இனிப்பை விரும்பும் மனிதர் போகிறபோக்கில் கூற முடியாது. உண்டு வளர்ந்தது,  கண்ணிற் கண்டது, காதில் கேட்ட து,  தொட்டு உணர்ந்தது; நமது குடும்பம், குடிகொண்டிருக்கும் வீதி, வீதி சார்ந்த ஊர், ஊர் அடங்கிய சமூகம்  அனைத்தும் நமது உணர்வைத் தீர்மானிக்கின்றன.  

நண்பர் மாலன் முக நூல் பதிவு ஒன்றில் எழுத்த்தின் அடையாளம் அது சார்ந்த காரணிகளைக் காட்டிலும் பிறவற்றால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்பதாக தமது முக நூல் நணபர் கருத்தைப் பதிவிட்டிருந்தார். 

இந்தியாவில் எழுத்து என்பது மாநிலம், மொழி சார்ந்து முதலிலும், பின்னஎர் வேறு கூறுகளாலும் தீர்மானிக்க்கப்படுகிறது. பலமொழிகள், பல சமயங்கள், பல பண்பாடுகளைக்கொண்ட இந்தியாவில் ஒற்றுமையைக் கட்டிக்காப்பது அவசியம் என்கிற நிர்ப்பந்தம் இருப்பதாலேலே தென் மாநில இலக்கியங்கள் அடையாளம் பெருகின்றன இல்லையெனில் இந்தியில் மட்டுமே நன்றாக எழுதப்படுகிறது எனச்சொல்லப்படும் அபாயம் அதிகம். ஐரோப்பியரிடமோ, அமெரிக்கரிடமோ, தெனமெரிக்க பிரஜைகளிடமோ விசாரித்தால்,  அவர்களில் பெருவாரியான மக்கள் ஆசியாவிலோ, ஆப்ரிக்காவிலோ இலக்கியம் உள்ளதா என கேள்வி எழுப்புவார்கள். ஆசிய ஆபிரிக்க எழுத்தாளர்களை அவர்கள் அங்கீகரிக்கின்ற முன்வருவதே, தங்கள் எழுத்தை மேலானது என்று சொல்ல கடைபிடிக்கும் ஒருவகை உத்தி.  ஒரு தாகூருக்குக் கொடுத்து, எங்களிடத்தில் எத்தனைத்  தாகூர்கள் பார்த்தீர்களா எனச் சொல்லும் நரித் தந்திரம்.

                  தொடக்கத்தில் சொன்னதுபோல அவரவர்க்கு அவரது பொருள் உயர்வு. தமிழிலும் எழுத்தைக் காட்டிலும் எழுதியவர் யார், அவர் குலம் கோத்திரம், நிறம், மணம், குணம்  அவர் நம்ம ஆளா, எத்தனை கிலோ தேறுவார் என எடைபோடும் குணம் நம்மிடம் அதிகம்.

நான் ஒரு கடை வைத்திருக்கிறேன். ஒரு முறை பொது நிகழ்ச்சியொன்றில் சந்தி த்த தமிழர் ஒருவர், அவருக்குப் பிடிக்காத ஒரு நபரின் பெயரைக் கூறி( யாரோ எவரோ அல்ல சொந்த அண்ணன்) « அந்த ஆளை  ஒரு தடவை உங்க கடையிலப் பார்த்தேன். அதனால தான உங்க கடைக்கு நான் வருவதில்லை » என  திருவாய் மொழிந்தார். ஒரு மாதத்திற்குப்ப் பிறகு  மறுபடி அந்நபரை உள்ளூர் பேருந்தில் எதிர்பாராமல் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. திருவுள்ளம் கொண்ட அந்த உதாரணத் தமிழரை நெருங்கி « பஸ்ஸைவிட்டு உடனே இறங்குங்க, உங்களுக்கு வேண்டாத ஆள இந்த பஸ்ஸுல பல முறை பார்த்திருக்கேன் » என எச்சரிக்க அவர் முகம்போன போக்கைப் பார்க்கவேண்டுமே, பாரதி கண்டிருந்தால்  நெஞ்சு வெடிக்க ஒரு கவிதை எழுதியிருப்பான்.  தமிழில் ஒரு  படைப்பை பாராட்டும் நபர், மற்றொரு இலக்கியவாதிக்கு ஏதோ காரணத்தால் வேண்டாதவராக இருப்பின் பாராட்ட ப் பட்ட படைப்பும் அந்த மற்றொரு இலக்கியவாதிக்கு எட்டிக்காய் ஆக கசக்கும், குமட்டல் வரும்.  

சைகோன்-புதுச்சேரி (நாவல்)

சைகோன் – புதுச்சேரி (நாவல்) – லெயோன் புருஷாந்தி

தமிழர் வழக்கில் சொல்வதெனில் ஆசிரியர் செத்த பின் கொண்டாடப் பட  உள்ள நாவல்.

நாவலில் வரும் புருஷாந்தி மறக்கபட்ட த்  தமிழர் . இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்க காலத்தில் தென் கிழக்கு ஆசியாவில் கப்பலோட்டிய முதலும் கடைசியுமான செல்வந்தர், தமிழர்.

வழக்கம்போல இந்நாவலிலும் உண்மையும் புனைவுமான கதைமாந்தர்கள் இடம்பெறுகிறார்கள். புருஷாந்தி ஓர் உத்தம தமிழரென சான்றிதழ் வழங்கலாம். ஏன் எனில் ஆய்வாளர் ஜே.பி. மோர் என்பவரைத் தவிர ஒரு தமிழரும் இதுநாள் வரை அவரை அறிந்தவர்களில்லை. சிலை வைக்க கோரிக்கை எழவில்லை.

சைகோன் – புதுச்சேரி நாவல்  லெயோன் புருஷாந்தியைப் பற்றி பேச எழுதபட்ட நாவல் எனில் மிகையில்லை. 1901ல் பிறந்த புருஷாந்தி பெயர் விநோதத்தைக் கண்டு மலைக்கவேண்டாம். பல இந்தியப் பெயர்கள் பிரெஞ்சுக்காரர்கள் அவர்கள் காதில் வாங்கிய ஒலியைகொண்டு எழுதமுற்பட்டதின்  விபரீதம் இது. அவருடைய உண்மையான பெயர் பிரசாந்த் ஆக இருக்கவேண்டும். முன்னோர்கள் வெகுகாலத்திற்கு முன்பு ஆந்திராவிலிருந்து புதுச்சேரிக்கு குடிவந்தவர்கள், தமிழரென தாராளமாகச் சொல்லலாம். பல புதுச்சேரிவாசிகளைப் போலவே புருஷாந்தியின் தந்தையும் சைகோன் சென்றார். லெயோன் புருஷாந்தி கல்வியை முடித்து வங்கியில் உத்தியோகம் பார்த்தார். இடையில் திருமணம் நடந்தது. முதல் மனைவியின்  அகாலமரணம், புருஷாந்தியை மறுமணம் செய்துகொள்ள காரணமாயிற்று. பெரியார் விசுவாசி ஆனதால் இரண்டாவது மனைவி ஒரு விதவை, உறவினர். அந்த அம்மாளுக்கு முதற்கணவர் மூலமாக வந்த சொத்துக்கள் அனைத்திற்கும் இவர் அதிபதி ஆனார். ஏராளமான இரப்பர் தோட்டங்கள், நெல்வயல்கள் அனைத்திற்கும் தற்போது லெயோன் புருஷாந்தி ஏக வாரிசு. காந்தி, பெரியார் இருவரிடமும் தீவிர ஈடுபாடு. காந்தியிமீது கொண்ட விசுவாசத்தினால் வங்கி வேலையை உதறிவிட்டு பொதுத் தொண்டில் இறங்கினார். இந்திய தேச விடுதலைக்குத் தாம் எப்படி உதவ முடியுமென யோசித்தார். இதற்கிடையில் பெரியாரிடத்திலும் பற்றுதல். ஆனால் சைகோன் தமிழர்களிடை இவர் வற்புறுத்தியது உடை சீர்திருத்தம். இத்துடன் நிறுத்திக்கொண்டிருக்கலாம். நேதாஜி இந்திய தேசிய லீக் என ஆர்வம்கொண்டு  அதன் காரணமாக ஜப்பானியருடன்  காட்டிய நெருக்கம் இவருடைய விதியை மாற்றியது. ஜப்பானியர் இரண்டாம்  உலகப்போரில் தோற்றவுடன், நேதாஜியும் விமான விபத்தில் மரணிக்க பிரெஞ்சு அரசாங்கம் ஜப்பானியர் நண்பர்களை தம்முடைய விரோதிகளாப் பார்க்கிறது. புருஷாந்தியை கைதுசெய்கிறார்கள், விசாரணை என்ற பெயரில் அரங்கேற்றிய காட்டு மிராண்டித்தனமான வதைகளால் மனநிலை பிறழ்ந்த மனிதராகச் சிறையிலிருந்து வெளியில் வருகிறார். வியட்நாம், கம்போடியா,  பின்னர்  சென்னை கீழ்பாக்கமென அளிக்கப்பட்ட சிகிச்சைகளுக்குப் பலனின்றி, 1968 ஆண்டு இறக்கவும் செய்தார். இந்த உண்மையை இந்நாவலும் எடுத்துக் கையாண்டுள்ளது. புருஷாந்திக்கு இன்றைய தேதியில் இதைத் தவிர எனக்குச் செய்யஒன்றுமில்லை.

சைகோன் – புதுச்சேரி(நாவல்)

விலை 420 Rs.

வெளியீடு

டிஸ்கவரி பப்ளிகேஷன்ஸ், சென்னை.

Mullivaikkal (nouvelle -tamoule)

Mullivaikkal (nouvelle )

Elanko

– traduit du tamoul vers le français : Krishna NAGARATHINAM

(L’auteur, originaire du Srilanka, a pris comme décor de son récit la période de la post- guerre civile au Sri Lanka. Cette guerre opposait, officiellement de 1983 à 2009, le gouvernement du Sri Lanka dominé par la majorité cinghalaise bouddhiste, et les Tigres de Libération de l’Islam Tamoul (LTTE), une organisation indépendantiste luttant pour la création de l’Eelam Tamoul, un état indépendant dans l’est et le nord du pays, principalement peuplé de Tamouls. Ce conflit a fait entre 80 000 et 100 000 morts entre 1972 et 2009 selon l’ONU. Mullivaikkal est un village tamoul, où le dernier combat entre les deux parties s’est terminé par un véritable massacre et la disparition de milliers de civils et de combattants aux yeux impitoyables du monde. )

1.

Le soleil était brûlant quand j’ai atterri à Colombo. C’était même pénible de sortir pendant la journée. Quoi qu’il en soit, je voulais la rencontrer pendant ce voyage. Elle est l’une des survivantes de Mullivaikal après y avoir vécu jusqu’au dernier jour de la guerre. Et elle vit en alternance à Colombo et dans sa ville natale.

Étant donné qu’il n’était pas si facile de la rencontrer dans son village, il m’a semblé que ce serait mieux de la rencontrer à Colombo de toute façon. Cela fait presque sept ans qu’elle lit ce que j’écris. Cependant, nous nous connaissons depuis peu grâce aux réseaux sociaux.

         Grâce au “Sunday Times” que j’avais acheté dans un kiosque voisin, j’ai appris qu’une exposition d’architecture de Geoffrey Baba allait avoir lieu quelque part à Colombo. Elle accepta donc ma proposition de nous y rencontrer. Sur moi, il y avait des livres que j’avais achetés à Chennai et des chocolats qui risquaient de fondre à tout moment à cause de la chaleur de Colombo.

Il y a quelques années, j’ai séjourné à l’hôtel Kandalakama, conçu par Geoffrey Bawa. Situé dans la jungle avec un marécage d’un côté et une colline de l’autre, l’hôtel était une expérience merveilleuse. Dès que j’ai appris que la salle d’exposition avait été conçue par le même Geoffrey Bawa, j’ai pensé qu’elle aurait tout pour me plaire. Bien que je sois en retard à mon rendez-vous, comme c’est souvent le cas, à Toronto, au Canada, elle m’a accueillie avec le sourire. Et, en fait, ce sourire était une agréable brise alors que je transpirais sous un soleil de plomb.

Elle s’habillait un suridhar de la couleur des plumes de paon. Ses cheveux ondulés se balançaient sur ses épaules. À la jonction de son oreille gauche et de sa joue, un grain de beauté jouait à cache-cache. Et un piercing au nez sur l’aile gauche donnait un bon aspect à son visage.

Nous avons commencé à parler naturellement, comme des amis qui se sont rencontrés plusieurs fois auparavant. Dans l’exposition, il n’y avait pas grand-chose à regarder. Vu que c’était la fin de l’après-midi, nous sommes sortis pour déjeuner.  Le premier restaurant que nous avons croisé était le Peppermint Café. Bien sûr, l’environnement du café était agréable, cependant, le récent incident concernant la directive imposée aux serveurs du restaurant de ne pas parler aux clients en langue tamoule, et sa controverse nous a obligés à aller au café Jasmine qui était un peu plus loin.

          Le restaurant était calme, sans guère de brouhaha du fait que c’était l’après-midi et qu’il s’agissait d’un jour de travail. Après avoir passé commande des plats dont nous avions besoin, elle semblait être celle qui voulait dire quelque chose mais qui était encore bloquée par la douleur. Alors ” C’est ma première histoire d’amour. Je ne sais même pas ce qu’est l’amour. Je veux la partager avec toi “, a-t-elle dit à la fin.

          – Avant de partager ta vie personnelle, réfléchis bien ! Comme je suis écrivain, il y a de fortes chances que je l’utilise quelque part comme si c’était arrivé à quelqu’un d’autre – Je l’ai prévenue.

          – Ne t’inquiète pas pour moi ! D’ailleurs, me libérer de mon passé est probablement une solution, c’est pourquoi je te le dis – répondit-elle.

2.

– À cette époque, je commençai à étudier dans un lycée assez éloigné car il n’y avait pas de bonne école pour poursuivre mes études dans notre village. Ce fut donc une raison pour faire sa connaissance. Il était âgé de trois ans de plus que moi, ce qui correspondait à notre niveau scolaire. À l’école secondaire, nous n’avions pas assez d’occasions de nous parler, alors sur le chemin de notre école à ma classe privée et de retour à la maison, à environ 3 km, il me suivait toujours sur son vélo.

Je n’étais pas assez mûre pour comprendre les choses. Au fil des jours, il s’est senti à l’aise pour m’approcher et parler avec moi. À mon tour, j’ai commencé à parler avec lui de manière détendue chaque fois qu’il m’accompagnait.  Parfois, il remplissait de fleurs le panier de mon vélo et me faisait de petites surprises. Je ne dirai pas que c’était une histoire d’amour, mais il est vrai que j’aimais le voir et parler avec lui. Et puis il cherchait toujours un prétexte pour rester à côté de moi, à tel point que même lorsque tous ses autres amis allaient au terrain de cricket, il venait me rejoindre sur son vélo, ce qui était bien sûr une expérience inédite.

Au même moment, la guerre reprit entre les indépendantistes tamouls et l’Etat cinghalais. Chez lui, il y avait trois garçons et il était l’aîné de la famille. Le mouvement des Tigres tamouls, qui s’opposait à l’armée de l’État, faisait campagne au sein de la communauté tamoule pour qu’elle s’engage dans leur armée, et le choix de sa famille s’est porté sur lui.  À l’école, son absence aurait probablement été impensable, surtout dans les sports où il était fortement sollicité. Par conséquent, sa souscription à l’armée tamoule, donna un malaise à l’école et pour correspondre à cet esprit général, il pleuvait quelques jours sans interruption. De plus, c’était une période terrible et assez fréquente de voir les corps des combattants tamouls dans des cercueils. Le jour où je venais d’apprendre la nouvelle de son enrôlement dans l’armée, je me suis mise à pleurer comme une folle, je croyais avoir perdu une partie de mon corps, a-t-elle ajouté.

La veille de son départ pour rejoindre l’armée des rebelles tamouls, il me confia un carnet en exigeant qu’il ne soit pas ouvert avant son départ. Il était de couleur rouge et muni de cadenas et de clés pour empêcher son contenu de tomber entre les mains d’autres personnes. Le jour suivant, j’ai appris la triste nouvelle de son départ et de celui de ses camarades de classe. À l’école, je n’arrivais plus à me concentrer sur les matières comme avant car toutes mes pensées étaient sur lui et cela me faisait sangloter.  Ce jour-là, les larmes coulaient librement et l’uniforme était trempé de sueur.

Ce soir-là, sans perdre une seconde, dès que je suis rentrée chez moi, j’ai ouvert le carnet qu’il m’avait confié. Ses pages étaient remplies de lignes d’amour. Il avait écrit qu’il m’aimait et qu’il finirait par m’épouser à la fin de cette dernière guerre. Les mots “Je t’aime” écrits avec du sang. Et, à la fin, il était écrit : “Notre terre a besoin de mon sang.  Mais la première goutte de mon sang est à toi pour toujours.” Cette dernière phrase me faisait pleurer horriblement avec des cris involontaires.

Ma mère, qui était en train de faire cuire à la vapeur du “Puttou” (avec de la farine de riz) pour le repas du soir dans la cuisine, se précipita vers moi, comme si quelque chose de terrible était arrivé. Mais, je ne voulais pas montrer le carnet, cependant, quand ma mère me demanda la raison de mon grand cri, avec les larmes aux yeux, je lui mentis en disant que la peur de rejoindre un jour à l’armée tamoule comme mes amis de l’école, me faisait tant pleurer. Elle m’a réconfortée en disant que dans la mesure où j’étais leur seul enfant, ils pouvaient m’empêcher de partir à tout prix.

Pendant des jours, d’une part je ne souhaitais pas aller à l’école, d’autre part je refusais d’aller aux cours particuliers. Je vivais avec son souvenir sans pouvoir l’oublier. Je ne quittais jamais son carnet, qui laissait l’impression de sa présence à mes côtés. Et chaque fois que je voyais son écriture dans du sang séché, je comprenais à quel point il avait pu m’aimer pour écrire de cette façon, et je ressentais un profond sentiment de fierté. 

          Elle s’est perdue quelque part en interrompant son récit d’amour. Tout en buvant tranquillement de l’eau dans un verre, ses yeux se sont fixés sur moi un instant, pour ensuite me demander :

          – Est-ce que tu ne trouverais pas drôle d’entendre une histoire pareille ?.

          –  Le premier amour en général nous réserve toujours une grande valeur sentimentale ; je comprends donc ce que tu dis – lui répondis-je.

3.

–  Un jour à l’école, une fille qui avait fouillé dans mon sac trouva le cahier et commença à le feuilleter. D’elle, le cahier passa dans les mains de mon professeur de classe. Il était très inquiet pour moi car j’étais un bon élève. Mais le hic, s’est qu’il était l’oncle de mon petit ami.   Je suis allée voir le professeur dans son bureau et je l’ai supplié de me le rendre. “Tu es une bonne élève et à ton âge, tu dois étudier, pas te chercher un petit ami”, a-t-il dit comme si c’était des conseils.   ” Je comprends parfaitement ce que vous dites. Mais rendez-moi le carnet, monsieur !”Je le supplie en vain.  Sa réponse était ferme et je ne l’ai jamais récupéré.

Cette nuit-là, je pleurais longuement à la maison. Tu comprends, je souffrais déjà du vide laissé par mon ami, maintenant avec la perte de ce carnet, cela a été encore pire et cela m’a plongé dans un chagrin intense. La nouvelle situation est devenue insupportable. En quelques jours, le sentiment que je devais rejoindre l’armée rebelle tamoule s’est emparé de moi. A vrai dire, au début, j’avais peur de rejoindre l’armée de rébellion tamoule, mais après la suite des incidents, j’étais obsédé par l’esprit qui poussait vers le mouvement tamoul.

A quelques pas de mon école, il y avait un camp d’Akkamar’ (la branche féminine des rebelles tamouls), pour rejoindre le mouvement LTTE(Tigres de libération de l’Eelam tamoul), et j’y suis allée avec mon uniforme d’écolière. Ils m’ont posé des questions sur ma famille et mes parents, et ils ont refusé de m’accepter, disant que je n’étais pas encore majeure et trop jeune pour faire la guerre. Mais j’ai insisté pour qu’ils m’acceptent. La responsable est alors sortie de son bureau et m’a expliqué clairement qu’ils ne pouvaient pas m’accepter en raison de mon âge et que je devais venir plus tard, lorsque j’aurais un peu grandi. Je suis donc rentrée chez moi et je n’ai pas pu m’empêcher de pleurer. 

          Ayant raconté son histoire de cette manière, elle est soudainement devenue silencieuse. Comprenant qu’il lui serait difficile de raconter la suite, je lui proposai de le faire un autre jour.

          «  Pas ça ! » répondit-elle à voix basse. Mais elle est retombée dans le mutisme, puis elle secoua ses épaules comme un oiseau qui agite ses ailes une fois sorti de l’eau, et continua : « la fille qui avait voulu autrefois faire la guerre, du côté des rebelles tamouls, plus tard, quand ces derniers cherchaient des gens et les forçaient à prendre les armes, la même fille fuyait les rebelles. Quelle cruelle ironie », dit-elle avec un profond soupir. 

          Je ne sais pas quoi dire. Je ne voyais pas d’autre solution que de me taire. J’ai pris et bu de l’eau froide pour me détendre.

4.

– Sept mois s’étaient écoulés depuis son départ, et voilà qu’un miracle se produit, je ne m’y attendais pas ! Oui, il était revenu au village après sa période d’entraînement dans l’armée des résistants tamouls, voilà une nouvelle qui me procurait une véritable euphorie.  Surtout à l’époque où tout le monde disait que les gens qui partaient à la guerre ne revenaient jamais vivants, que je puisse revoir en chair et en os un homme qui m’avait émue avec ses lettres d’amour. Bien entendu, je sautais de joie. Je me sentais comme si des ailes m’étaient poussées et je rêvais de marcher et de voler joyeusement au milieu de nos champs, entourée des paons aux plumes déployées et des moineaux qui chantaient.

Il vint à notre école deux jours plus tard. Il devait venir me voir, et moi, je l’attendais avec la volonté de consentir pleinement à son amour.

Contrairement à toutes mes attentes, il n’était pas venu auprès de moi. Il parlait à d’autres personnes et ignorait complètement ma présence. Ce fut un grand choc. J’ai décidé de m’approcher de lui. Mais sa réaction fut sans appel, avec une voix que je n’avais jamais connue auparavant : ” Ne me parle pas, je sais tout ce que tu as dit à mon oncle ” a-t-il dit. Cette attitude m’a profondément bouleversée.

Je retournai donc à ma classe. Plus tard, je compris que c’était la volonté de son oncle, qui était aussi mon professeur de classe, et qui lui avait dit n’importe quoi pour qu’il reste loin de moi. Je ne lui ai plus jamais parlé après cela. Quelques jours plus tard, ses vacances étaient terminées et il est allé au camp d’opération. Mais je ne pourrai pas pardonner à son oncle après ça. »

          En entendant sa chronique passionnée, je suis intervenu en m’excusant :

          – Désolé de vous interrompre ainsi, mais pourquoi n’avez-vous pas essayé de lui parler de votre sentiment réel et de ce qui s’est réellement passé ?

          –  Vous avez raison, mais je n’ai rien ressenti de tel ce jour-là. Je vous ai déjà expliqué à quel point j’avais envie de le voir et d’entendre ses mots d’amour. Dans ce contexte, la façon dont il m’a ignorée a été un grand choc, et alors comment pourrais-je partager mes sentiments ou toute autre chose ? – a-t-elle répondu.

          – Bien sûr, il nous arrive de ne pas nous défendre lorsque cela est nécessaire, même si nous avons des raisons de le faire. Puis, plus tard, nous regrettons que, alors que nous pensons calmement que nous aurions pu faire ceci ou cela, je l’ai réconfortée.

          –  Ce n’est pas tout”, a-t-elle poursuivi, “C’était seulement quelques jours avant son retour sur le champ de bataille, à ce moment-là, ce que j’ai vu, vous savez, il circulait avec sa cousine sur le même vélo. Pour moi, c’est un acte impardonnable. Comment puis-je accepter que quelqu’un qui m’a tant aimé se comporte de cette façon ?  J’avais un match de basket ce jour-là. Un match très important, mais malgré cela, étant perturbé par la scène que j’ai vue, je n’ai pas voulu le jouer. Je crois que la rupture que j’ai aujourd’hui avec lui est survenue, ce jour-là. Visiblement, en venant avec cette fille, il voulait montrer qu’il n’y a plus d’amour entre lui et moi, ai-je pensé.

          – En effet, c’est possible. En même temps, il aurait pu avoir d’autres raisons qui l’ont poussé à agir de cette façon. Ou son intention aurait pu être de te faire comprendre quelque chose indirectement, non ?

          – Qu’est-ce que tu dis ?

          – Parfois, si quelqu’un pense que la mort peut lui arriver à tout moment, comment peut-il, en étant un véritable amoureux, oser vous faire attendre ? En faisant cela, il aurait pensé que vous pourriez vous éloigner de lui, dis-je.

          – Pas seulement la guerre, mais aussi la vie, qui n’est pas comparable à celle des cinémas, pour qu’on puisse la faire avancer ou la faire revenir pour la voir et faire des remarques en temps voulu, dit-elle avec un regard acéré.

          – Je suis d’accord, la vie n’est pas un film. Pourtant, dans notre vie, nous nous inspirons beaucoup du cinéma. Tout comme le Buddha dit que ce que l’on pense devient ce que l’on est, ce que l’on voit et ce que l’on dit peut aussi nous affecter sans que nous le sachions, non ?

          – Vous parlez comme si vous le connaissiez déjà. En fait, je veux vous dire que l’on ne peut rien deviner clairement – surtout, au moment de la guerre.

5.

– Celui qui avait fait tout cela est réapparu un jour par hasard. Ce jour-là, je me rendais en bus de Kilinochchi à Mullaitivu. Soudain, j’ai vu quelqu’un monter dans le bus. C’était lui ! Il était venu pour accomplir certaines tâches pour leur mouvement rebelle tamoul. Il serait monté dans le bus après m’avoir vu dedans. Mais il n’a pas osé me parler. Je l’ai observé de loin sans quitter ma place. Ce que j’ai vu dans ses yeux étaient-ils de l’amour ou de la compassion, je ne saurais le deviner.

Depuis le jour où je l’avais vu avec sa cousine sur la même bicyclette, moi aussi, qui étais très en colère contre lui, je continuais à garder un visage ferme sans le moindre signe de joie. S’il pouvait échanger quelques mots avec moi, que perdrait-il ?  Mais malheureusement, il ne s’est rien passé, il est descendu machinalement après quatre ou cinq arrêts de bus. »

          – Le dernier incident que tu m’as raconté me paraît être un rêve. Tu es sûre que c’était lui dans le bus ?  Vu que tu penses beaucoup à lui, il est très probable que tu te sois trompée de personne.  – Je l’ai interrompue.

          – Ta déclaration n’a aucun sens. Je le connais bien. D’ailleurs, il a une cicatrice de la balle en arrière du cou, qu’il a eue quand il était jeune enfant, qu’il m’a montrée une fois. Ce jour-là, elle était clairement visible lorsqu’il descendait du bus.”

6.

– Finalement, tout se termina à la bataille de Mullivaikal. Nous Tamouls, comment pouvons-nous oublier le 18 mai 2009, date de la fin de notre guerre civile. Toute ma famille, y compris moi, nous sommes tous restés jusqu’au 17 mai, dans le territoire des LTTE. Je me souviens encore aujourd’hui, le matin du 17 mai, un Pajero est arrivé dans notre secteur en vrombissant. Incroyable, c’était lui !

Quelque part, il s’est renseigné sur moi et a trouvé notre place. Cette fois, je n’étais pas en colère contre lui. Le voir déjà vivant était un miracle. En venant vers moi, il ne m’a dit que deux mots :” Tu restes ici, ne bouge pas !  Tout est fini. Notre mouvement tamoul nous dit de déposer les armes et de prendre les décisions qui nous conviennent. Je reviens à midi. Nous prendrons la direction de l’armée d’État.” Voilà ce qu’il a dit. À ce moment-là, le talkie-walkie dans sa main a commencé à appeler son nom. Le regard qu’il a fixé sur moi pendant quelques secondes, m’a permis de comprendre la profondeur de son amour.  Malheureusement, il ne put rester, et partit si vite sans tourner la tête.

          Soudain, elle se mit à verser des larmes dans les yeux. Je ne pouvais pas savoir combien de souvenirs de la guerre l’avaient envahie. Mais une chose est sûre, son amour aussi doit avoir sa part. Dire “Ne pleure pas” serait peut-être inapproprié à la situation, alors je me suis permis de prendre sa main dans la mienne et de la caresser pour la rassurer, tout en lui donnant le linge trouvé là pour essuyer ses yeux.

          Elle reprit son récit avec un petit soupir :

– C’était le dernier, je ne l’ai pas revu depuis. J’ai attendu cet après-midi pendant des heures.  Le lendemain, nous sommes entrés dans le territoire détenu par l’armée d’État. On peut même dire que nous venions d’entrer dans une période qui n’appartenait plus aux rebelles tamouls. Or, lui, qui m’avait assuré en personne de venir me chercher et qui me demandait d’attendre pour que nous puissions aller ensemble dans la zone de l’armée d’Etat, n’est jamais venu.  Voilà une chose que je ne comprends toujours pas.

          – Quoi ?

          – Aucune des trois rares occasions où nous nous sommes rencontrés après qu’il est parti pour joindre le mouvement tamoul, déclarant son amour pour moi avec le sang du sien, ne servit à m’unir à lui. La première fois qu’il est venu en vacances, il a simplement détourné son visage de moi. La deuxième fois, pas même un mot alors qu’il prenait le même bus que moi. La dernière fois, le matin du 17 mai à Mullivaikkal, bien qu’il ait promis de m’accompagner dans la zone contrôlée par l’État, mais il ne m’a jamais demandé d’attendre pour pouvoir me joindre à lui pour toujours.

          – Peut-être est-ce parce qu’il me comprenait si bien. S’il avait pris autant de précautions avant de s’adresser à moi, peut-être était-il si préoccupé par ma vie.

          – C’est vrai. Sans que tu le saches, lui ou toute autre force aurait pu le faire. Heureusement, ce genre d’hypothèses existe, pour que nous puissions sortir de nos chagrins poignants.

          – J’ai été enfermée pendant plusieurs mois dans la prison de Mullivaikal à la fin de la guerre. À ma sortie, il m’est arrivé un jour de rencontrer la mère de mon ami. Pour elle, leur fils est toujours en vie et qu’il fait partie des dizaines de milliers de combattants qui ont été contraints de disparaître. Pour ma part, j’ai le sentiment d’être la dernière personne à l’avoir vu.

          – Après avoir passé des mois sur le front, le but de son retour pour vous rencontrer un jour avant la fin de la guerre, c’est-à-dire le 17 mai 2009, devait avoir une raison indéterminée. 

          – Au fond, il est venu de loin pour se voir, et échanger quelques mots si possibles. Mais jusqu’à présent, la chose la plus incompréhensible est de savoir pourquoi il est venu me voir un jour avant la fin de la guerre.

          – Il aurait pu vouloir te voir du moins à la fin. Peut-être que dans son cœur, il cherchait à te voir. La nature vous a donné à tous les deux la chance de vous rencontrer enfin, même si vous ne pouviez pas vivre ensemble. C’est ainsi que nous pouvons nous réconforter dans de telles choses. Sinon, nous n’avons pas d’autre choix que de devenir fous.

          – Contrairement à sa mère, je n’ai aucun espoir qu’il soit encore en vie. Quelque chose a dû se passer entre le 17 mai, jour où il m’a rencontré, et le 18 mai, date de la fin de la guerre. ‘

          – Tout est possible dans cette guerre.

          – Je ne peux pas supporter l’idée que quelque chose puisse lui arriver depuis qu’il m’a rencontré. Il est resté longtemps sur le champ de bataille, il a pu revenir vivant. Si jamais il n’était pas venu me voir l’avant-dernier jour, et s’il avait survécu à ce dernier jour, je vivrais avec lui maintenant. Si nous voulons ainsi rester bloqués dans nos souvenirs, notre vie sera ruinée. De plus, dans une situation de blocage de ce genre, même l’amour de votre ami deviendra insignifiant, il n’a aucune valeur.

          – Sans importance ! S’il m’avait dit au moins à l’occasion de notre dernière rencontre d’attendre pour mener une vie main dans la main avec lui, j’aurais pu attendre toujours.

           – Mais si tu attendais ainsi, ta vie serait ruinée.

          – C’est une raison de plus pourquoi il n’a pas osé me dire d’attendre.

          – Certainement, à mon avis, c’était un homme qui te connaissait parfaitement beaucoup plus que tu ne l’imaginais.

7.

          –  Trois ans après la fin de la guerre de Mullivaikkal, je fis par hasard la connaissance d’un de ses amis. Lui et mon ami se sont retrouvés ensemble sur plusieurs fronts du champ de bataille au dernier moment. Selon ses dires, dont la fiabilité est mince, mon ami gardait une photo de moi dans la tenue de bataille, et en la regardant, il pleurait souvent. Si on y croit, cela témoigne de l’amour qu’il me portait.

          – Tout ce que nous avons sur nous sont des vestiges de guerre et rien de plus que des cauchemars.           – Il est habile ! Il put tellement m’aimer jusqu’à la fin sans rien dire.   

       – Le véritable amour se transmet en quelque sorte de l’un à l’autre, tout en restant vivant.  Qu’il soit là ou pas, tu te souviendras toujours de lui à travers son amour.

          Puis nous avons parlé d’autre chose pendant un moment et nous nous sommes préparés à nous séparer. Elle avait prévu de quitter Colombo pour sa ville natale le jour suivant. Elle a dit qu’elle reviendrait à Colombo quelques semaines plus tard. Entre-temps, je devais prendre un vol pour le Canada.

          Lorsque je me suis levée et que j’ai dit : “Merci d’avoir partagé cette histoire avec moi”, elle est venue me serrer dans ses bras et me faire ses adieux. Satisfaite par l’absence d’autres personnes près de nous, elle chuchota à mes oreilles : “Tout le monde dans le mouvement indépendantiste tamoul, quand il est mort, a dit que : “Le désir du LTTE est d’avoir ‘Tamil Eelam’ comme patrie”, mais je suis certaine qu’il serait mort en prononçant mon nom à la fin. Puis une goutte de larmes est tombée chaudement sur mon épaule et a glissé le long de mon dos. Je me suis dit qu’il pouvait survivre malgré la chaleur et le poids intense de cette goutte.


-Traduit du tamoul vers le français – Krishna NAGARATHINAM

“இளங்கோ” <elanko@rogers.com>