மொழிவது சுகம்,   ஜனவரி 19 2022

மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள்

மொழிபெயர்ப்பாளர் நண்பர்கள் அனைவரையும் வணங்குகிறேன். மொழிபெயர்ப்பு மிக க் கடுமையானப் பணி. படைப்பதைக் காட்டிலும் மொழி பெயர்ப்பு எனக்கு மிகப்பெரியதொரு சவால். ஒரு படைப்பை எளிதாக விரும்பிய காலத்தில் எழுதி முடித்திருக்கிறேன். ஆனால் மொழிபெயர்ப்புக்கு கூடுதலான காலத்தைச் செலவிட்டிருக்கிறேன்.  அப்படி செலவிடும்போதும் நூல் வெளிவந்தபின்  மனம் நிறைவைப் பெற்றதில்லை.

‘மனிதம்’  என்ற உயிரியின் இயல்பான குணங்கள், பண்புகள்  என்பவை ஒரு பக்கம், அந்த மனித உயிரி அங்கம் வகிக்கும் சமூகத்தின் குணங்கள், பண்புகள் என்பது இன்னொரு பக்கம். ஒரு மொழியின் படைப்பு என்பது இவை இரண்டையும் உள்வாங்கியது. இவை இரண்டையும் மூல நூலிலிருந்து வழி நூலுக்குக் கொண்டுவரவேண்டும். ஒரு சென்னை அல்லது மதுரைத் தமிழனுக்கு  பாரீஸ் அல்லது இலண்டனிலிருந்து தருவிக்கபட்ட உடையை அணிவித்து அழகு பார்க்கும் உடல் சார்ந்த விஷயமல்ல ஒரு மொழிபெயர்ப்பு. ஒரு பாரீஸ்வாசி அல்லது இலண்டன் வாசியின் உள்ளத்தை தமிழ் உள்ளத்திற்கு கூடு பாயவைக்கும் வித்தை. அவர்தம் புரிதலை தமது சமூகக்கண்ணாடி முன் நிறுத்தி பாரீஸ் உயிரிடம் அல்லது இலண்டன் உயிரியிடம் “எனக்கும் உனக்கும் இடையே உள்ள பள்ளம் மேடுகள் எத்தனை?” என எட்டிப்பார்க்க உதவும் பண்பாட்டுப் பரிசோதனைக்கூடம் ஒரு நல்ல மொழிபெயர்ப்பு.

நான் விரும்பி வாசிக்கும் பிரெஞ்சு எழுத்தாளர்களில் ஒருவர்  மிலன் குந்தெரா(Milan Kundera). செக் நாடு பூர்வீகம், செக் மொழி எழுத்தாளரும் கூட, இருந்தும் பிரான்சுக்கு குடியேறி பிரெஞ்சு மொழியில் எழுதத் தொடங்கி பிரெஞ்சு எழுத்தாளராக ஏற்ற்க்கொள்ளபட்டவர். அவர்ம் தன்னை பிரெஞ்சு எழுத்தாளராகவே கருதுகிறார். பலமுறை நோபல் பரிசு பட்டியலில் இடம் பெற்றவர்.  அவர் தம்முடைய ‘le livre du rire et de l’oubli ‘  என்ற நூலில் கீழ்க்கண்ட்வாறு எழுதுகிறார் :

“Litost”  est un mot tchèque intraduisible en d’autres langues. Il designe un sentiment infini comme un accordéon grand ouvert, un sentiment qui est la synthèse de beaucoup d’autres : la tristesse, la compassion, le remords et la nostalgie.”

(‘Litost’  என்பது பிறமொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட சாத்தியமற்ற செக் மொழி சொல். அது வரையறுக்கவியலாத உணச்சிக்கு,  அதாவது அக்கார்டியன வாசிப்பில் அதன் காற்றூதியை விரியத் திற்பதற்கு ஈடானது. அதில் துயரம், பரிவு, மனவுறுத்தல், கடந்தகால ஏக்கம்  என எல்லாமுண்டாம். ) அதனாலோ என்னவோ பிரெஞ்சு நூல் முழுவதும் litost சொல்லுக்கு விளக்கம் கொடுத்துவிட்டு அச் செக் மொழி சொல்லையே பிரெஞ்சு நூலிலும் உபயோகிக்கிறார்.

நம்மிடத்தில் ஒரு பக்கம் ஆப்பிள், ஆரஞ்சைக்கூட தமிழில் மொழிபெயர்க்கத் துடிக்கும் 5 விழுக்காடு தூயதமிழ் ஆசாமிகள். இன்னொரு பக்கம் “எங்க மேரேஜ் ஜனவரியில் ஆச்சுங்க, ஹஸ்பெண்டுக்கு விவசாயம், நான் ஹவுஸ் ஒய்ஃப், பசங்க ஸ்கூல் விட்டு வரநேரம், கரெக்டா வந்திடுவாரு, குந்துங்க காப்பி கொண்டுவாரென்” என தமிழ் பேசும் 90 விழுக்காடு மக்கள். எஞ்சியிருக்கிற 5 விழுக்காட்டினர் வாசிப்பு எதிர்பார்பார்ப்பிற்கு மொழிபெயர்ப்பது அத்தனை சுலபமல்ல.

இப்பிரச்சைனை செக்மொழிக்கு மட்டுமல்ல, எல்லா மொழிகளுக்கும் உண்டு. சிலசொற்களை அவற்றிற்கு நூறுவிழுக்காடு நேர் செய்யக்கூடிய பிற மொழிசொற்களுக்குக் கொண்டுபோவது கடினம். தமிழிலும் அதனை உணர்ந்திருக்கிறேன். தவிர இங்கு அகராதிகள் பல கலை சொற்கள், அல்லது அருஞ்சொற்கள் துறை சார்ந்த வல்லுனர்களின் கருத்தைக்கேட்காது தங்கள் புரிதலுக்கு ஏற்ப மொழிபெயர்க்கப் பட்டிருக்கின்றன, அல்லது கூலிக்கு மாரடிக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பது தமிழ் அகராதிகளைப் புரட்டுகிறபோது எனக்கேற்படும் அனுபவம்.  

மொழிபெயர்ப்பு என்னும் ஓட்டப்பந்தயத்தில் மூல ஆசிரியன், மொழிபெயர்ப்பாளன் இருவரும் பங்கேற்கிறார்கள், பந்தய முடிவில் எல்லைக்கோட்டை அடையும்போது இருவருமே ஜெயித்தவர்களாக இருக்கவேண்டும். அதுவே சிறந்த மொழிபெயர்ப்பு,

———–

சைகோன் பொங்கல்

சைகோன் – புதுச்சேரி நாவலில் இருந்து

சைகோன் – புதுச்சேரி (நாவல்), டிஸ்கவரி பளிகேஷன்ஸ், சென்னை

                              அத்தியாயம் – 18

                    சைகோன் – வேதவல்லி (6)

1934 ஜனவரி 14

 தைப் பொங்கல்.  காலையில் எழுந்து, கரிஅடுப்பில் புதுப் பானையில் பொங்கலிட்டு இறக்கி  எளிமையாகப் படைத்துவிட்டு விழாவுக்குத் தயாரானேன். சுப்புவும் நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்ளும் யோசனையில் இருந்தார். மளமளவென வேலைகளை முடித்தோம். இருவரும் உடுத்திக்கொண்டு வெளியில் வந்து சிறிது தூரம் நடந்திருப்போம். எங்கள் அருகே  ரெனோ நோவா  மோட்டார் வாகனம் ஒன்று  நின்றது.  வாகனகத்தைக் கண்டதும் அது இஸ்மாயில் அண்ணனுடையது என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். கண்ணாடியை இறக்கி, « விழா மண்டபத்துக்குத்தானே, காரில் ஏறுங்க » என்றார். கணவர் முகத்தைப் பார்த்தேன். அவர் இஸ்மாயில் அண்ணனுக்கு நன்றி தெரிவித்துவிட்டு முன் இருக்கையில் அமர்ந்தார். நான் பின் இருக்கையில் உட்கார்ந்து கதைவை இழுத்துச் சாத்தினேன். « எங்கே அண்ணியும் பிள்ளைகளும் ? » என விசாரித்தேன். « அவர்களை மண்டபத்தில் விட்டு ஒரு மணி நேரம் ஆச்சு. அவசரமாக ஒருத்தரைப் பார்க்கவேண்டி இருந்தது. சந்திச்சுட்டு மண்டபத்திற்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தேன், உங்களைப் பார்த்தேன் », எனப் பதில் கிடைத்தது.

சைகோன் தமிழர்களிட த்தில் பண்டிகைகளுக்குக் குறைவில்லை. டிசம்பர் இறுதியில் கிருஸ்துமஸ் பண்டிகை, அதைத் தொடர்ந்து ஆங்கில வருடப்பிறப்பு. தை மாதப் பொங்கல் திருவிழா ,மே மாதத்தில் ரம்ஜான் பண்டிகை.  தீபாவளி, பிறகு மாரி அம்மன் கோவிலில்   நவராத்திரி, ஆயுத பூஜை, முருகனுக்கு வெள்ளித் தேர் என வருடம் முழுக்க எங்களைச் சந்தோஷப்படுத்த விழாக்கள் இருந்தன. இது தவிர காதணி விழா, மஞ்சள் நீர், திருமணம் போன்ற சுப சடங்குகளும் உண்டு. வேண்டியவர்கள் எனில் சமயபேதமின்றித் தகவல் வரும். தம்பதி  சமேதரராக வந்திருந்து நேரிலும் அழைப்பார்கள். டிசம்பர், ஜனவரி மாதங்கள் கூடுதலாக அமர்க்களப்படும்: கிறிஸ்துமஸ், ஆங்கில வருடப்பிறப்பு, தைப்பொங்கல், சீனர் மற்றும் வியட்நாமியர்களின் வருடப்பிறப்பென்று நிறைய பண்டிகைகள். கிறித்துவப் பெண்கள் பட்டுடுத்தி வீட்டிலிருக்கிற அவ்வளவு நகைகளையும் பூட்டிக்கொண்டு தேவாலயத்துக்குப் போவார்கள்., கர்த்தரிடம் மன்றாடுவார்கள்.  உறவினர்கள் நண்பர்கள் வீட்டுக்குப் போவார்கள். மாலை ஆறுமணிக்கே கொண்டாட்டம் ஆரம்பித்துவிடும். அலங்காரத்துடன்  வந்திருக்கிற பெண்களை நோட்டமிட்டபடி ஆண்கள் பிராந்தியைக் குடிப்பார்கள். ஆரஞ்சு ஜூஸ் குவளையைக் கட்டுப்பெட்டியான இந்தியப் பெண்மணி ஒருவர் கையில்  எடுப்பார். அதேவேளை பிராந்திக் கோப்பையைக் கையில் எடுத்த மற்ற பெண்மணி, தன்னுடைய ஐரோப்பிய நாகரீகத்திற்குத் துணை வேண்டி, சிவப்புச் சாய உதடுகளைத் திறந்து, «  பிராந்தி ஒண்ணும் பண்ணாது, கொஞ்சம் எடுங்க மதாம் » என்பார். ஆரஞ்சு ஜூஸை கையில் எடுத்த பெண்மணி அப்போதும் மதுகுடிக்கத் தயங்கினால், «உங்களுக்கு கங்க்கோனா ஒயின் சரிவரும்,  பிராந்திவேண்டாம் » எனச் சாமார்த்தியமாக சமாதானம் செய்வார். சைகோனில் மதுகுடிக்கும் இந்தியப்  பெண்மணிகளை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம். என் கணவர்போன்ற ஆண்கள், விழாக்களிலும் பிற கொண்டாட்டங்களிலும் கலந்துகொள்வதற்கு மது முக்கியமானதொரு காரணம்.

விழாக்கள், தமிழரில்ல சுப காரியங்கள் ஆகியவற்றில் தற்போது அதிகமாகக் கலந்துகொள்கிறேன். மஞ்சள் நீர்ச் சடங்குக்கு அழைத்தார்கள், மகளுக்குப் பூ முடிக்க அழைத்தார்களெனக் கணவரிடம்,  நிகழ்ச்சிகளில் கலந்துகொள்ளக் கூசாமல் பொய்யும் சொல்கிறேன். எனக்கெதுவும் வேண்டாம் வீட்டில் அடைந்து கிடக்கிறேன். நீங்கள் போங்கள், குடியுங்கள், கும்மாளமடியுங்கள் என்று கணவர் அ அழைப்பை மறுத்துச் சத்தப்போட்ட நான், இன்று விரும்பிப் போகிறேன். என்னை யாரும் அழைக்க வேண்டும் என்பதில்லை. நிகழ்ச்சிபற்றிய செய்தியை எங்காவது காதில் வாங்கியிருப்பேன்; போ..போ… கலந்துகொள் என என் தலைக்குள் ஒரு குரல் உத்தரவு இடும். கலந்துகொள்வேன்.

அங்குப் போனதும், ஓர் அரைமணி நேரம் தெரிந்தவர்கள் கண்ணில் பட்டால்  அவர்களிடம் பேசுவேன். அப்படி ஒருவரும் இல்லையெனில் ஓர் ஓரமாக நின்று வேடிக்கை பார்ப்பேன். தேவையெனில் ‘ஒருவருக்கொருவர் ஒத்தாசை செய்து திடங் கொள்’ என பைபிள் சொல்வதுபோல, உண்மையான இறைநம்பிக்கை என்பது நற்கருமங்களுக்கு உதவி, ஒத்தாசை புரிவதென இசுலாமியர் மார்க்கம் கூறுவதுபோல, விழாக்களுக்கு வந்திருக்கும் பெண்களுடன் கலந்து அவர்கள் செய்யும் காரியங்களுக்கு ஒத்தாசையும் செய்வேன். இதை நான் ஏன் செய்கிறேன் எதற்காகச் செய்கிறேன் என்பதற்குக் காரணம் சொல்ல எனக்குத் தெரியாது. மூடிய சன்னற் கதவின் இடுக்கில் பாயும் ஒளிக்கீற்றுபோல ஏதோ மூளையை உரசுகிறது.  பாகூரில்   சின்னையா பிள்ளையென்று ஒருவர் இருந்தார். அம்மா வழியில் சொந்தம். வித்தியாசமான மனுஷன். ஊரில் நல்லதோ கெட்டதோ எது நடந்தாலும் அவரைக் கூப்பிடவேண்டாம், ஆஜராகிவிடுவார். இதுதான் என்பதில்லை எல்லா வேலைகளையும் இழுத்துப்போட்டுக்கொண்டு செய்வார். பந்தக்காலும் நடுவார்,  பந்தி இலையை எடுக்கவும் செய்வார். இவ்வளவு செய்கிறவர், கடைசிப் பந்தியிலாவது உட்கார்ந்து, ஒரு வாய் சாப்பிட்டுவிட்டுப்போகலாம் இல்லையா, தொடமாட்டார். அவர் இறக்கும் வரை அப்படித்தான் வாழ்ந்தார். இப்படி வாழ்ந்து என்ன சம்பாதித்தார் என்கிறீர்களா. நிலம் நீச்சு ஆளு அம்பென்று வாழ்ந்த பெரியமனிதர்களெல்லாம், அவரைப் பார்த்தால் கையெடுத்துக் கும்பிடுவார்கள். மூலவரைச் சேவித்துக்கொண்டு ஊரின் முக்கியமான பெரிய மனிதர்களெல்லாம் நிற்பார்கள், தீபாராதனைத் தட்டுடன் அர்ச்சகர் ஓரமாய் நிற்கிற சின்னய்யாப் பிள்ளையைத் தேடுவார்.

 « இதற்காகவா இந்த மனுஷன் இவ்வளவையும் செய்யனும் ? » என்று ஒருமுறை அப்பாவிடம் கேட்டேன். « நீ கேட்ட இந்தக்கேள்வியைப் பலரும் அவரிடம் ஏற்கனவே கேட்டாச்சு;மழுப்பலான சிரிப்பைத் தவிர வேறெதையும் அந்தப் பைத்தியக்காரன் சொன்னதில்லை » என்றார். பாகூரில் கேட்ட கேள்விக்கு, எனக்கு விடை கிடைத்த  இடம்,சைகோன்.  பொழுது :  முன்னிரவு.  வேளை : என்றும்போல சன்னல் வழியாக நட்சத்திர ஆகாயத்தைக் கண்களால் துலக்கிக்கொண்டிருந்த நேரம். அதுமுதல் எனக்கும் பைத்தியக்காரிப் பட்டம் வாங்கும் ஆசைகள் அடிக்கடி வந்தன.

 சைகோன் தமிழர்களுக்குப் பொங்கல் பண்டிகை முக்கியமான பண்டிகை. பொங்கல் பண்டிகைக்கு  விழா எடுக்கப் பஞ்சாங்கத்தைப் பார்த்து நாள் குறிக்கிறபோது, பொங்கல் நாளை  ஒட்டி வருகிற ஞாயிற்றுக்கிழமை அன்று விழாவை வைத்துக்கொள்வார்கள். தமிழ்ச் சங்கம் நடத்தும் பொங்கல் விழாவில் இரண்டு வருடங்களாகக் கலந்துகொள்கிறேன்.   என்னுடன் பொங்கல் விழாவிற்குக் கணவர் முதல் முறையாக வருகிறார். மண்டபத்தை அடைந்தபோது, விழா ஏற்பாடுகள்  களைகட்டி இருந்தன.  சிலர் மேடையை ஒழுங்கு செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். மேடைக்குக் கீழே போடப்பட்டிருந்த நாற்காலிகளில் பூக்காடுபோல மனிதர்கள் : மல்லிகை, முல்லை, தாமரை, தாழம்பூ, பவளமல்லி, நந்தியாவட்டை, செவ்வந்தியென அத்தனையும் தமிழ்ப்பூக்கள். உதிர்வதற்குத் தயாரானவை, உதிர்வதற்கு முந்துபவை , ஒரு வாரத்திற்கு முன்பாகப் பூத்தவை, அண்மையில் பூத்தவை, சற்றுமுன்பு மலர்ந்தவை, மொக்குகள், அரும்புகள்.  பூஜைக்கு, அலங்காரத்திற்கு, தலையில் சூட, கழுத்தில் மாலையாய் விழ  என விதிக்கப் பட்ட உயிர்ப்பூக்கள்.  தமிழ்ப்பேச்சு  போதாதென்று வாசனைத் தைலத்தின் மணம் மண்டபமெங்கும் நிறைந்திருந்தது.  வந்திருந்தவர்களில் பெரும்பானமையோரைக் கடைகளில், வீதிகளில், கோவில்களில் கண்டிருக்கிறேன். அவர்களுடனான உறவென்பது பரஸ்பரப் புன்னகையைத் தாண்டியதில்லை.

எனது கவனம் மொட்டுகளிடத்தில் சென்றது. பட்டுப்பாவாடை, பட்டுச்சட்டை,  நெற்றிச்சுட்டி, காதில் தொங்கட்டான், சடைக்குக் குஞ்சமென அலங்காரமும் ஆனந்தமுமாகச் சிறுமியர்கள் ஐந்தாறு பேர் வட்டமாக நின்று ஒருவரையொருவர் தொட்டும், தலையை ஆட்டியும், தேர்ச் சிலைகள் குலுங்குவதுபோல ஆர்வத்துடன் பேசிக்கொண்டிருப்பதைச் சில கணங்கள் ருசித்தேன். அவர்களின் அந்த வயதில் நானும்  பல விழாக்களில் பட்டுப்பாவாடை சலசலக்கக் குறுக்கும் நெடுக்கும் காரணமின்றி அலைந்தது ஞாபகம் வந்தது. சற்றுத் தூரத்தில் பையன்கள். சிறுமியரைக் கைகாட்டிக் கலகலவென்று சிரிக்கிறார்கள்; சத்தமாகப் பேசுகிறார்கள். « டேய் கத்தாதீங்க, பொம்பிளைப் புள்ளைங்க எவ்வளவு அடக்கம் ஒடுக்கமா இருக்குதுங்க, நீங்க மட்டும் ஏண்டா இப்படி ! » எனத் தோளில் போட்டிருந்த துண்டைத் தலையில் உருமாலாகக் கட்டியபடி ஒரு நடுத்தர வயது மனிதர் சத்தம்போட்டார். « ஆம்பிளைப் பசங்கன்னா அப்படித்தான் இருப்பாங்கய்யா, அவங்க போடற சத்தத்தை விட நீ போடற கூச்சல்தான் இங்கே பெருசா கேட்குது. இன்னும் வரவேண்டியவங்க இருக்கிறாங்க; நாற்காலிகள் பத்தாது; இன்னும் பத்துக்குக் குறையாம தேவைப்படும்,; கொண்டுவந்துபோடு ! »  எனக்கூறிக்கொண்டே  இஸ்மாயில் அண்ணன் எங்கள் பின்னால் வந்து நின்றார்.   தொடர்ந்து என்னிடம், «  ஏம்மா இங்கேயே நின்னூட்டீங்க, அமீனா உள்ளே, சிலபெண்களோடு சேர்ந்து பொங்கலிடறாங்க, உள்ளே போங்க. சீக்கிரம் ஆகனும்னு சொல்லுங்க; முக்கியமானவங்க எல்லாம் வர்ற நேரம் », என்றார்.

கணவர் முகத்தைப் பார்த்தேன். « நீ போ போ… நான் மிஸியே வேலாயுதம் வந்திருக்கிறதைச் சித்த முன்ன பார்த்தேன். அவர் இங்கதான் எங்கனாச்சும் இருக்கனும்.  அவர்கிட்ட பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன் » என்றார். பேச்சு உண்மையாக இருந்தது, « போ.. போ, வீட்டுக்குத் திரும்பினதும் வச்சுக்கறேன் கச்சேரி ! » என்கிற மிரட்டல் தொனி இல்லை. இஸ்மாயில் அண்ணன் கைகாட்டிய பக்கம் போனேன், இரண்டு மூன்று பெண்கள் இறக்கி வைத்த பொங்கல் பானையை மூடி வைப்பதில் கவனமாக இருந்தார்கள். சர்க்கரைப்பொங்கல், கரும்பு, உளுந்துவடை, பாயாசம்  கலந்த மணம். « ஏதாவது ஒத்தாசை பண்ணனுமா ? » எனக்கேட்டுக்கொண்டே உள்ளே நுழைந்தேன்.

குரலைக் கேட்டு அமீனா பேகம் திரும்பிப்பார்த்தார். புர்க்காவைக் கழுத்துக்குப் பின்னே தள்ளியிருந்தார். « வாங்க வேதா அண்ணி, எல்லாத்தையும் முடிச்சிட்டோம். பாயாசத்துல  ஏலக்காயும், குங்குமப்பூவும் போட்டு இறக்க வேண்டியதுதான். அதை இவளுவ செஞ்சிடுவாங்க. » என்று அவர் முகம் திரும்பிய பக்கம் என்பார்வை சென்றது.  இரண்டு குமரிப்பெண்கள்.  ஒருத்தி,  தமிழ்ப் பெண் ஆகவும் மற்றொருத்தி வியட்நாமிய பெண்போலவும் இருந்தார்கள். « நம்ம  பெரியசாமி அண்ணன் பொண்ணுங்க. படிப்பு, சமையல் ரெண்டும் நல்லா வரும் » என்கிற அறிமுகத்திற்குப் பிறகு இரு பெண்களும் சிறிய முறுவலுடன் கைகூப்பினார்கள். ஒரு தலையாட்டலில் அதை ஏற்றுக்கொண்டு திரும்பினேன்.

அங்கிருந்த மற்றவர்களை அமீனா பேகம் அறிமிகப்படுத்தினார். என் கண்கள் அவர்கள் சேலைகளையும் அணிந்திருக்கும் நகைகளையும் எடைபோட்டு, புரிந்துகொள்ள முயன்றது.  இவர்கள் மதாம் சுந்தரம், இந்த அம்மாள் மதாம் சாமி. இவங்க ரெண்டு பேரும் லா கிராந்தியே வீதியில இருக்காங்க, இவங்க மதாம் லெபிளாங் .,தெஸ்த்தார் வீதியில உங்க பக்கத்துலதான் இருக்காங்க. கடைசியா இவங்களைப் பத்தி சொல்லனும் .இவங்க மதாம் புருஷாந்தி, போல் பிளான்ஷி வீதியில இருக்காங்க. மதாம் புருஷாந்தியை அமீனா பேகம் அறிமுகம் செய்தபோது இளம்பெண்களைத் தவிர மற்றப் பெண்களின் முகம் போன போக்கைக் கவனித்தேன். ஓர் அரைமணி நேரத்தை வாய்க்கு வந்ததைப் பேசிக் கழித்தோம் : சைகோனுக்கு எப்போ வந்தீங்க ? புதுச்சேரியில எங்கே வீடு? ரெனோன்சான் கொடுத்து வந்தீங்களா, கொடுக்காம வந்தீங்களா ? திரும்ப ஊருக்குப் போகும் எண்ணமிருக்கா ? இப்படி. அவை அலுத்தபின்பு «அதிரசம் சுட்டேன் சரியா வரலை », « செட்டியார் கடை வெள்ளைப் பூண்டு முன்ன மாதிரி இல்லை » போன்றவைகளைச் சேர்த்துக்கொண்டோம்.  எல்லோரும் கும்பல் கும்பலா நின்னு பேசறதை விட்டுட்டு,  உட்கார்ந்தா நிகழ்ச்சியை ஆரம்பிச்சுடலாம், என ஒருவர் மேடையில் அறிவிக்கப், பேச்சுகள் நின்று மண்டபம் அமைதியானது.

மொழிவது சுகம் ஜனவரி 5 2022 – எழுத்தும் அடையாளமும்

பெற்றோருக்குக் பிள்ளைகளைப்போல எழுத்தாளனுக்குத் தம் படைப்புகள் உயர்ந்தவை. காக்கைக்குத் தன் குஞ்சு பொன்குஞ்சு. பிற என வருகிறபோது ஏதோ சில காரணங்களால் ஒன்றை ஏற்பதும்  பிறவற்றை நிராகரிப்பதும் இயல்பாக நிகழ்கிறது.  ஒருவருக்கு காரம் பிடிக்கும், இன்னொருவருக்கு இனிப்பு பிடிக்கும். காரத்தை விரும்பும் மனிதரை இரசனையற்றவர் என இனிப்பை விரும்பும் மனிதர் போகிறபோக்கில் கூற முடியாது. உண்டு வளர்ந்தது,  கண்ணிற் கண்டது, காதில் கேட்ட து,  தொட்டு உணர்ந்தது; நமது குடும்பம், குடிகொண்டிருக்கும் வீதி, வீதி சார்ந்த ஊர், ஊர் அடங்கிய சமூகம்  அனைத்தும் நமது உணர்வைத் தீர்மானிக்கின்றன.  

நண்பர் மாலன் முக நூல் பதிவு ஒன்றில் எழுத்த்தின் அடையாளம் அது சார்ந்த காரணிகளைக் காட்டிலும் பிறவற்றால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்பதாக தமது முக நூல் நணபர் கருத்தைப் பதிவிட்டிருந்தார். 

இந்தியாவில் எழுத்து என்பது மாநிலம், மொழி சார்ந்து முதலிலும், பின்னஎர் வேறு கூறுகளாலும் தீர்மானிக்க்கப்படுகிறது. பலமொழிகள், பல சமயங்கள், பல பண்பாடுகளைக்கொண்ட இந்தியாவில் ஒற்றுமையைக் கட்டிக்காப்பது அவசியம் என்கிற நிர்ப்பந்தம் இருப்பதாலேலே தென் மாநில இலக்கியங்கள் அடையாளம் பெருகின்றன இல்லையெனில் இந்தியில் மட்டுமே நன்றாக எழுதப்படுகிறது எனச்சொல்லப்படும் அபாயம் அதிகம். ஐரோப்பியரிடமோ, அமெரிக்கரிடமோ, தெனமெரிக்க பிரஜைகளிடமோ விசாரித்தால்,  அவர்களில் பெருவாரியான மக்கள் ஆசியாவிலோ, ஆப்ரிக்காவிலோ இலக்கியம் உள்ளதா என கேள்வி எழுப்புவார்கள். ஆசிய ஆபிரிக்க எழுத்தாளர்களை அவர்கள் அங்கீகரிக்கின்ற முன்வருவதே, தங்கள் எழுத்தை மேலானது என்று சொல்ல கடைபிடிக்கும் ஒருவகை உத்தி.  ஒரு தாகூருக்குக் கொடுத்து, எங்களிடத்தில் எத்தனைத்  தாகூர்கள் பார்த்தீர்களா எனச் சொல்லும் நரித் தந்திரம்.

                  தொடக்கத்தில் சொன்னதுபோல அவரவர்க்கு அவரது பொருள் உயர்வு. தமிழிலும் எழுத்தைக் காட்டிலும் எழுதியவர் யார், அவர் குலம் கோத்திரம், நிறம், மணம், குணம்  அவர் நம்ம ஆளா, எத்தனை கிலோ தேறுவார் என எடைபோடும் குணம் நம்மிடம் அதிகம்.

நான் ஒரு கடை வைத்திருக்கிறேன். ஒரு முறை பொது நிகழ்ச்சியொன்றில் சந்தி த்த தமிழர் ஒருவர், அவருக்குப் பிடிக்காத ஒரு நபரின் பெயரைக் கூறி( யாரோ எவரோ அல்ல சொந்த அண்ணன்) « அந்த ஆளை  ஒரு தடவை உங்க கடையிலப் பார்த்தேன். அதனால தான உங்க கடைக்கு நான் வருவதில்லை » என  திருவாய் மொழிந்தார். ஒரு மாதத்திற்குப்ப் பிறகு  மறுபடி அந்நபரை உள்ளூர் பேருந்தில் எதிர்பாராமல் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. திருவுள்ளம் கொண்ட அந்த உதாரணத் தமிழரை நெருங்கி « பஸ்ஸைவிட்டு உடனே இறங்குங்க, உங்களுக்கு வேண்டாத ஆள இந்த பஸ்ஸுல பல முறை பார்த்திருக்கேன் » என எச்சரிக்க அவர் முகம்போன போக்கைப் பார்க்கவேண்டுமே, பாரதி கண்டிருந்தால்  நெஞ்சு வெடிக்க ஒரு கவிதை எழுதியிருப்பான்.  தமிழில் ஒரு  படைப்பை பாராட்டும் நபர், மற்றொரு இலக்கியவாதிக்கு ஏதோ காரணத்தால் வேண்டாதவராக இருப்பின் பாராட்ட ப் பட்ட படைப்பும் அந்த மற்றொரு இலக்கியவாதிக்கு எட்டிக்காய் ஆக கசக்கும், குமட்டல் வரும்.  

சைகோன்-புதுச்சேரி (நாவல்)

சைகோன் – புதுச்சேரி (நாவல்) – லெயோன் புருஷாந்தி

தமிழர் வழக்கில் சொல்வதெனில் ஆசிரியர் செத்த பின் கொண்டாடப் பட  உள்ள நாவல்.

நாவலில் வரும் புருஷாந்தி மறக்கபட்ட த்  தமிழர் . இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்க காலத்தில் தென் கிழக்கு ஆசியாவில் கப்பலோட்டிய முதலும் கடைசியுமான செல்வந்தர், தமிழர்.

வழக்கம்போல இந்நாவலிலும் உண்மையும் புனைவுமான கதைமாந்தர்கள் இடம்பெறுகிறார்கள். புருஷாந்தி ஓர் உத்தம தமிழரென சான்றிதழ் வழங்கலாம். ஏன் எனில் ஆய்வாளர் ஜே.பி. மோர் என்பவரைத் தவிர ஒரு தமிழரும் இதுநாள் வரை அவரை அறிந்தவர்களில்லை. சிலை வைக்க கோரிக்கை எழவில்லை.

சைகோன் – புதுச்சேரி நாவல்  லெயோன் புருஷாந்தியைப் பற்றி பேச எழுதபட்ட நாவல் எனில் மிகையில்லை. 1901ல் பிறந்த புருஷாந்தி பெயர் விநோதத்தைக் கண்டு மலைக்கவேண்டாம். பல இந்தியப் பெயர்கள் பிரெஞ்சுக்காரர்கள் அவர்கள் காதில் வாங்கிய ஒலியைகொண்டு எழுதமுற்பட்டதின்  விபரீதம் இது. அவருடைய உண்மையான பெயர் பிரசாந்த் ஆக இருக்கவேண்டும். முன்னோர்கள் வெகுகாலத்திற்கு முன்பு ஆந்திராவிலிருந்து புதுச்சேரிக்கு குடிவந்தவர்கள், தமிழரென தாராளமாகச் சொல்லலாம். பல புதுச்சேரிவாசிகளைப் போலவே புருஷாந்தியின் தந்தையும் சைகோன் சென்றார். லெயோன் புருஷாந்தி கல்வியை முடித்து வங்கியில் உத்தியோகம் பார்த்தார். இடையில் திருமணம் நடந்தது. முதல் மனைவியின்  அகாலமரணம், புருஷாந்தியை மறுமணம் செய்துகொள்ள காரணமாயிற்று. பெரியார் விசுவாசி ஆனதால் இரண்டாவது மனைவி ஒரு விதவை, உறவினர். அந்த அம்மாளுக்கு முதற்கணவர் மூலமாக வந்த சொத்துக்கள் அனைத்திற்கும் இவர் அதிபதி ஆனார். ஏராளமான இரப்பர் தோட்டங்கள், நெல்வயல்கள் அனைத்திற்கும் தற்போது லெயோன் புருஷாந்தி ஏக வாரிசு. காந்தி, பெரியார் இருவரிடமும் தீவிர ஈடுபாடு. காந்தியிமீது கொண்ட விசுவாசத்தினால் வங்கி வேலையை உதறிவிட்டு பொதுத் தொண்டில் இறங்கினார். இந்திய தேச விடுதலைக்குத் தாம் எப்படி உதவ முடியுமென யோசித்தார். இதற்கிடையில் பெரியாரிடத்திலும் பற்றுதல். ஆனால் சைகோன் தமிழர்களிடை இவர் வற்புறுத்தியது உடை சீர்திருத்தம். இத்துடன் நிறுத்திக்கொண்டிருக்கலாம். நேதாஜி இந்திய தேசிய லீக் என ஆர்வம்கொண்டு  அதன் காரணமாக ஜப்பானியருடன்  காட்டிய நெருக்கம் இவருடைய விதியை மாற்றியது. ஜப்பானியர் இரண்டாம்  உலகப்போரில் தோற்றவுடன், நேதாஜியும் விமான விபத்தில் மரணிக்க பிரெஞ்சு அரசாங்கம் ஜப்பானியர் நண்பர்களை தம்முடைய விரோதிகளாப் பார்க்கிறது. புருஷாந்தியை கைதுசெய்கிறார்கள், விசாரணை என்ற பெயரில் அரங்கேற்றிய காட்டு மிராண்டித்தனமான வதைகளால் மனநிலை பிறழ்ந்த மனிதராகச் சிறையிலிருந்து வெளியில் வருகிறார். வியட்நாம், கம்போடியா,  பின்னர்  சென்னை கீழ்பாக்கமென அளிக்கப்பட்ட சிகிச்சைகளுக்குப் பலனின்றி, 1968 ஆண்டு இறக்கவும் செய்தார். இந்த உண்மையை இந்நாவலும் எடுத்துக் கையாண்டுள்ளது. புருஷாந்திக்கு இன்றைய தேதியில் இதைத் தவிர எனக்குச் செய்யஒன்றுமில்லை.

சைகோன் – புதுச்சேரி(நாவல்)

விலை 420 Rs.

வெளியீடு

டிஸ்கவரி பப்ளிகேஷன்ஸ், சென்னை.

Mullivaikkal (nouvelle -tamoule)

Mullivaikkal (nouvelle )

Elanko

– traduit du tamoul vers le français : Krishna NAGARATHINAM

(L’auteur, originaire du Srilanka, a pris comme décor de son récit la période de la post- guerre civile au Sri Lanka. Cette guerre opposait, officiellement de 1983 à 2009, le gouvernement du Sri Lanka dominé par la majorité cinghalaise bouddhiste, et les Tigres de Libération de l’Islam Tamoul (LTTE), une organisation indépendantiste luttant pour la création de l’Eelam Tamoul, un état indépendant dans l’est et le nord du pays, principalement peuplé de Tamouls. Ce conflit a fait entre 80 000 et 100 000 morts entre 1972 et 2009 selon l’ONU. Mullivaikkal est un village tamoul, où le dernier combat entre les deux parties s’est terminé par un véritable massacre et la disparition de milliers de civils et de combattants aux yeux impitoyables du monde. )

1.

Le soleil était brûlant quand j’ai atterri à Colombo. C’était même pénible de sortir pendant la journée. Quoi qu’il en soit, je voulais la rencontrer pendant ce voyage. Elle est l’une des survivantes de Mullivaikal après y avoir vécu jusqu’au dernier jour de la guerre. Et elle vit en alternance à Colombo et dans sa ville natale.

Étant donné qu’il n’était pas si facile de la rencontrer dans son village, il m’a semblé que ce serait mieux de la rencontrer à Colombo de toute façon. Cela fait presque sept ans qu’elle lit ce que j’écris. Cependant, nous nous connaissons depuis peu grâce aux réseaux sociaux.

         Grâce au “Sunday Times” que j’avais acheté dans un kiosque voisin, j’ai appris qu’une exposition d’architecture de Geoffrey Baba allait avoir lieu quelque part à Colombo. Elle accepta donc ma proposition de nous y rencontrer. Sur moi, il y avait des livres que j’avais achetés à Chennai et des chocolats qui risquaient de fondre à tout moment à cause de la chaleur de Colombo.

Il y a quelques années, j’ai séjourné à l’hôtel Kandalakama, conçu par Geoffrey Bawa. Situé dans la jungle avec un marécage d’un côté et une colline de l’autre, l’hôtel était une expérience merveilleuse. Dès que j’ai appris que la salle d’exposition avait été conçue par le même Geoffrey Bawa, j’ai pensé qu’elle aurait tout pour me plaire. Bien que je sois en retard à mon rendez-vous, comme c’est souvent le cas, à Toronto, au Canada, elle m’a accueillie avec le sourire. Et, en fait, ce sourire était une agréable brise alors que je transpirais sous un soleil de plomb.

Elle s’habillait un suridhar de la couleur des plumes de paon. Ses cheveux ondulés se balançaient sur ses épaules. À la jonction de son oreille gauche et de sa joue, un grain de beauté jouait à cache-cache. Et un piercing au nez sur l’aile gauche donnait un bon aspect à son visage.

Nous avons commencé à parler naturellement, comme des amis qui se sont rencontrés plusieurs fois auparavant. Dans l’exposition, il n’y avait pas grand-chose à regarder. Vu que c’était la fin de l’après-midi, nous sommes sortis pour déjeuner.  Le premier restaurant que nous avons croisé était le Peppermint Café. Bien sûr, l’environnement du café était agréable, cependant, le récent incident concernant la directive imposée aux serveurs du restaurant de ne pas parler aux clients en langue tamoule, et sa controverse nous a obligés à aller au café Jasmine qui était un peu plus loin.

          Le restaurant était calme, sans guère de brouhaha du fait que c’était l’après-midi et qu’il s’agissait d’un jour de travail. Après avoir passé commande des plats dont nous avions besoin, elle semblait être celle qui voulait dire quelque chose mais qui était encore bloquée par la douleur. Alors ” C’est ma première histoire d’amour. Je ne sais même pas ce qu’est l’amour. Je veux la partager avec toi “, a-t-elle dit à la fin.

          – Avant de partager ta vie personnelle, réfléchis bien ! Comme je suis écrivain, il y a de fortes chances que je l’utilise quelque part comme si c’était arrivé à quelqu’un d’autre – Je l’ai prévenue.

          – Ne t’inquiète pas pour moi ! D’ailleurs, me libérer de mon passé est probablement une solution, c’est pourquoi je te le dis – répondit-elle.

2.

– À cette époque, je commençai à étudier dans un lycée assez éloigné car il n’y avait pas de bonne école pour poursuivre mes études dans notre village. Ce fut donc une raison pour faire sa connaissance. Il était âgé de trois ans de plus que moi, ce qui correspondait à notre niveau scolaire. À l’école secondaire, nous n’avions pas assez d’occasions de nous parler, alors sur le chemin de notre école à ma classe privée et de retour à la maison, à environ 3 km, il me suivait toujours sur son vélo.

Je n’étais pas assez mûre pour comprendre les choses. Au fil des jours, il s’est senti à l’aise pour m’approcher et parler avec moi. À mon tour, j’ai commencé à parler avec lui de manière détendue chaque fois qu’il m’accompagnait.  Parfois, il remplissait de fleurs le panier de mon vélo et me faisait de petites surprises. Je ne dirai pas que c’était une histoire d’amour, mais il est vrai que j’aimais le voir et parler avec lui. Et puis il cherchait toujours un prétexte pour rester à côté de moi, à tel point que même lorsque tous ses autres amis allaient au terrain de cricket, il venait me rejoindre sur son vélo, ce qui était bien sûr une expérience inédite.

Au même moment, la guerre reprit entre les indépendantistes tamouls et l’Etat cinghalais. Chez lui, il y avait trois garçons et il était l’aîné de la famille. Le mouvement des Tigres tamouls, qui s’opposait à l’armée de l’État, faisait campagne au sein de la communauté tamoule pour qu’elle s’engage dans leur armée, et le choix de sa famille s’est porté sur lui.  À l’école, son absence aurait probablement été impensable, surtout dans les sports où il était fortement sollicité. Par conséquent, sa souscription à l’armée tamoule, donna un malaise à l’école et pour correspondre à cet esprit général, il pleuvait quelques jours sans interruption. De plus, c’était une période terrible et assez fréquente de voir les corps des combattants tamouls dans des cercueils. Le jour où je venais d’apprendre la nouvelle de son enrôlement dans l’armée, je me suis mise à pleurer comme une folle, je croyais avoir perdu une partie de mon corps, a-t-elle ajouté.

La veille de son départ pour rejoindre l’armée des rebelles tamouls, il me confia un carnet en exigeant qu’il ne soit pas ouvert avant son départ. Il était de couleur rouge et muni de cadenas et de clés pour empêcher son contenu de tomber entre les mains d’autres personnes. Le jour suivant, j’ai appris la triste nouvelle de son départ et de celui de ses camarades de classe. À l’école, je n’arrivais plus à me concentrer sur les matières comme avant car toutes mes pensées étaient sur lui et cela me faisait sangloter.  Ce jour-là, les larmes coulaient librement et l’uniforme était trempé de sueur.

Ce soir-là, sans perdre une seconde, dès que je suis rentrée chez moi, j’ai ouvert le carnet qu’il m’avait confié. Ses pages étaient remplies de lignes d’amour. Il avait écrit qu’il m’aimait et qu’il finirait par m’épouser à la fin de cette dernière guerre. Les mots “Je t’aime” écrits avec du sang. Et, à la fin, il était écrit : “Notre terre a besoin de mon sang.  Mais la première goutte de mon sang est à toi pour toujours.” Cette dernière phrase me faisait pleurer horriblement avec des cris involontaires.

Ma mère, qui était en train de faire cuire à la vapeur du “Puttou” (avec de la farine de riz) pour le repas du soir dans la cuisine, se précipita vers moi, comme si quelque chose de terrible était arrivé. Mais, je ne voulais pas montrer le carnet, cependant, quand ma mère me demanda la raison de mon grand cri, avec les larmes aux yeux, je lui mentis en disant que la peur de rejoindre un jour à l’armée tamoule comme mes amis de l’école, me faisait tant pleurer. Elle m’a réconfortée en disant que dans la mesure où j’étais leur seul enfant, ils pouvaient m’empêcher de partir à tout prix.

Pendant des jours, d’une part je ne souhaitais pas aller à l’école, d’autre part je refusais d’aller aux cours particuliers. Je vivais avec son souvenir sans pouvoir l’oublier. Je ne quittais jamais son carnet, qui laissait l’impression de sa présence à mes côtés. Et chaque fois que je voyais son écriture dans du sang séché, je comprenais à quel point il avait pu m’aimer pour écrire de cette façon, et je ressentais un profond sentiment de fierté. 

          Elle s’est perdue quelque part en interrompant son récit d’amour. Tout en buvant tranquillement de l’eau dans un verre, ses yeux se sont fixés sur moi un instant, pour ensuite me demander :

          – Est-ce que tu ne trouverais pas drôle d’entendre une histoire pareille ?.

          –  Le premier amour en général nous réserve toujours une grande valeur sentimentale ; je comprends donc ce que tu dis – lui répondis-je.

3.

–  Un jour à l’école, une fille qui avait fouillé dans mon sac trouva le cahier et commença à le feuilleter. D’elle, le cahier passa dans les mains de mon professeur de classe. Il était très inquiet pour moi car j’étais un bon élève. Mais le hic, s’est qu’il était l’oncle de mon petit ami.   Je suis allée voir le professeur dans son bureau et je l’ai supplié de me le rendre. “Tu es une bonne élève et à ton âge, tu dois étudier, pas te chercher un petit ami”, a-t-il dit comme si c’était des conseils.   ” Je comprends parfaitement ce que vous dites. Mais rendez-moi le carnet, monsieur !”Je le supplie en vain.  Sa réponse était ferme et je ne l’ai jamais récupéré.

Cette nuit-là, je pleurais longuement à la maison. Tu comprends, je souffrais déjà du vide laissé par mon ami, maintenant avec la perte de ce carnet, cela a été encore pire et cela m’a plongé dans un chagrin intense. La nouvelle situation est devenue insupportable. En quelques jours, le sentiment que je devais rejoindre l’armée rebelle tamoule s’est emparé de moi. A vrai dire, au début, j’avais peur de rejoindre l’armée de rébellion tamoule, mais après la suite des incidents, j’étais obsédé par l’esprit qui poussait vers le mouvement tamoul.

A quelques pas de mon école, il y avait un camp d’Akkamar’ (la branche féminine des rebelles tamouls), pour rejoindre le mouvement LTTE(Tigres de libération de l’Eelam tamoul), et j’y suis allée avec mon uniforme d’écolière. Ils m’ont posé des questions sur ma famille et mes parents, et ils ont refusé de m’accepter, disant que je n’étais pas encore majeure et trop jeune pour faire la guerre. Mais j’ai insisté pour qu’ils m’acceptent. La responsable est alors sortie de son bureau et m’a expliqué clairement qu’ils ne pouvaient pas m’accepter en raison de mon âge et que je devais venir plus tard, lorsque j’aurais un peu grandi. Je suis donc rentrée chez moi et je n’ai pas pu m’empêcher de pleurer. 

          Ayant raconté son histoire de cette manière, elle est soudainement devenue silencieuse. Comprenant qu’il lui serait difficile de raconter la suite, je lui proposai de le faire un autre jour.

          «  Pas ça ! » répondit-elle à voix basse. Mais elle est retombée dans le mutisme, puis elle secoua ses épaules comme un oiseau qui agite ses ailes une fois sorti de l’eau, et continua : « la fille qui avait voulu autrefois faire la guerre, du côté des rebelles tamouls, plus tard, quand ces derniers cherchaient des gens et les forçaient à prendre les armes, la même fille fuyait les rebelles. Quelle cruelle ironie », dit-elle avec un profond soupir. 

          Je ne sais pas quoi dire. Je ne voyais pas d’autre solution que de me taire. J’ai pris et bu de l’eau froide pour me détendre.

4.

– Sept mois s’étaient écoulés depuis son départ, et voilà qu’un miracle se produit, je ne m’y attendais pas ! Oui, il était revenu au village après sa période d’entraînement dans l’armée des résistants tamouls, voilà une nouvelle qui me procurait une véritable euphorie.  Surtout à l’époque où tout le monde disait que les gens qui partaient à la guerre ne revenaient jamais vivants, que je puisse revoir en chair et en os un homme qui m’avait émue avec ses lettres d’amour. Bien entendu, je sautais de joie. Je me sentais comme si des ailes m’étaient poussées et je rêvais de marcher et de voler joyeusement au milieu de nos champs, entourée des paons aux plumes déployées et des moineaux qui chantaient.

Il vint à notre école deux jours plus tard. Il devait venir me voir, et moi, je l’attendais avec la volonté de consentir pleinement à son amour.

Contrairement à toutes mes attentes, il n’était pas venu auprès de moi. Il parlait à d’autres personnes et ignorait complètement ma présence. Ce fut un grand choc. J’ai décidé de m’approcher de lui. Mais sa réaction fut sans appel, avec une voix que je n’avais jamais connue auparavant : ” Ne me parle pas, je sais tout ce que tu as dit à mon oncle ” a-t-il dit. Cette attitude m’a profondément bouleversée.

Je retournai donc à ma classe. Plus tard, je compris que c’était la volonté de son oncle, qui était aussi mon professeur de classe, et qui lui avait dit n’importe quoi pour qu’il reste loin de moi. Je ne lui ai plus jamais parlé après cela. Quelques jours plus tard, ses vacances étaient terminées et il est allé au camp d’opération. Mais je ne pourrai pas pardonner à son oncle après ça. »

          En entendant sa chronique passionnée, je suis intervenu en m’excusant :

          – Désolé de vous interrompre ainsi, mais pourquoi n’avez-vous pas essayé de lui parler de votre sentiment réel et de ce qui s’est réellement passé ?

          –  Vous avez raison, mais je n’ai rien ressenti de tel ce jour-là. Je vous ai déjà expliqué à quel point j’avais envie de le voir et d’entendre ses mots d’amour. Dans ce contexte, la façon dont il m’a ignorée a été un grand choc, et alors comment pourrais-je partager mes sentiments ou toute autre chose ? – a-t-elle répondu.

          – Bien sûr, il nous arrive de ne pas nous défendre lorsque cela est nécessaire, même si nous avons des raisons de le faire. Puis, plus tard, nous regrettons que, alors que nous pensons calmement que nous aurions pu faire ceci ou cela, je l’ai réconfortée.

          –  Ce n’est pas tout”, a-t-elle poursuivi, “C’était seulement quelques jours avant son retour sur le champ de bataille, à ce moment-là, ce que j’ai vu, vous savez, il circulait avec sa cousine sur le même vélo. Pour moi, c’est un acte impardonnable. Comment puis-je accepter que quelqu’un qui m’a tant aimé se comporte de cette façon ?  J’avais un match de basket ce jour-là. Un match très important, mais malgré cela, étant perturbé par la scène que j’ai vue, je n’ai pas voulu le jouer. Je crois que la rupture que j’ai aujourd’hui avec lui est survenue, ce jour-là. Visiblement, en venant avec cette fille, il voulait montrer qu’il n’y a plus d’amour entre lui et moi, ai-je pensé.

          – En effet, c’est possible. En même temps, il aurait pu avoir d’autres raisons qui l’ont poussé à agir de cette façon. Ou son intention aurait pu être de te faire comprendre quelque chose indirectement, non ?

          – Qu’est-ce que tu dis ?

          – Parfois, si quelqu’un pense que la mort peut lui arriver à tout moment, comment peut-il, en étant un véritable amoureux, oser vous faire attendre ? En faisant cela, il aurait pensé que vous pourriez vous éloigner de lui, dis-je.

          – Pas seulement la guerre, mais aussi la vie, qui n’est pas comparable à celle des cinémas, pour qu’on puisse la faire avancer ou la faire revenir pour la voir et faire des remarques en temps voulu, dit-elle avec un regard acéré.

          – Je suis d’accord, la vie n’est pas un film. Pourtant, dans notre vie, nous nous inspirons beaucoup du cinéma. Tout comme le Buddha dit que ce que l’on pense devient ce que l’on est, ce que l’on voit et ce que l’on dit peut aussi nous affecter sans que nous le sachions, non ?

          – Vous parlez comme si vous le connaissiez déjà. En fait, je veux vous dire que l’on ne peut rien deviner clairement – surtout, au moment de la guerre.

5.

– Celui qui avait fait tout cela est réapparu un jour par hasard. Ce jour-là, je me rendais en bus de Kilinochchi à Mullaitivu. Soudain, j’ai vu quelqu’un monter dans le bus. C’était lui ! Il était venu pour accomplir certaines tâches pour leur mouvement rebelle tamoul. Il serait monté dans le bus après m’avoir vu dedans. Mais il n’a pas osé me parler. Je l’ai observé de loin sans quitter ma place. Ce que j’ai vu dans ses yeux étaient-ils de l’amour ou de la compassion, je ne saurais le deviner.

Depuis le jour où je l’avais vu avec sa cousine sur la même bicyclette, moi aussi, qui étais très en colère contre lui, je continuais à garder un visage ferme sans le moindre signe de joie. S’il pouvait échanger quelques mots avec moi, que perdrait-il ?  Mais malheureusement, il ne s’est rien passé, il est descendu machinalement après quatre ou cinq arrêts de bus. »

          – Le dernier incident que tu m’as raconté me paraît être un rêve. Tu es sûre que c’était lui dans le bus ?  Vu que tu penses beaucoup à lui, il est très probable que tu te sois trompée de personne.  – Je l’ai interrompue.

          – Ta déclaration n’a aucun sens. Je le connais bien. D’ailleurs, il a une cicatrice de la balle en arrière du cou, qu’il a eue quand il était jeune enfant, qu’il m’a montrée une fois. Ce jour-là, elle était clairement visible lorsqu’il descendait du bus.”

6.

– Finalement, tout se termina à la bataille de Mullivaikal. Nous Tamouls, comment pouvons-nous oublier le 18 mai 2009, date de la fin de notre guerre civile. Toute ma famille, y compris moi, nous sommes tous restés jusqu’au 17 mai, dans le territoire des LTTE. Je me souviens encore aujourd’hui, le matin du 17 mai, un Pajero est arrivé dans notre secteur en vrombissant. Incroyable, c’était lui !

Quelque part, il s’est renseigné sur moi et a trouvé notre place. Cette fois, je n’étais pas en colère contre lui. Le voir déjà vivant était un miracle. En venant vers moi, il ne m’a dit que deux mots :” Tu restes ici, ne bouge pas !  Tout est fini. Notre mouvement tamoul nous dit de déposer les armes et de prendre les décisions qui nous conviennent. Je reviens à midi. Nous prendrons la direction de l’armée d’État.” Voilà ce qu’il a dit. À ce moment-là, le talkie-walkie dans sa main a commencé à appeler son nom. Le regard qu’il a fixé sur moi pendant quelques secondes, m’a permis de comprendre la profondeur de son amour.  Malheureusement, il ne put rester, et partit si vite sans tourner la tête.

          Soudain, elle se mit à verser des larmes dans les yeux. Je ne pouvais pas savoir combien de souvenirs de la guerre l’avaient envahie. Mais une chose est sûre, son amour aussi doit avoir sa part. Dire “Ne pleure pas” serait peut-être inapproprié à la situation, alors je me suis permis de prendre sa main dans la mienne et de la caresser pour la rassurer, tout en lui donnant le linge trouvé là pour essuyer ses yeux.

          Elle reprit son récit avec un petit soupir :

– C’était le dernier, je ne l’ai pas revu depuis. J’ai attendu cet après-midi pendant des heures.  Le lendemain, nous sommes entrés dans le territoire détenu par l’armée d’État. On peut même dire que nous venions d’entrer dans une période qui n’appartenait plus aux rebelles tamouls. Or, lui, qui m’avait assuré en personne de venir me chercher et qui me demandait d’attendre pour que nous puissions aller ensemble dans la zone de l’armée d’Etat, n’est jamais venu.  Voilà une chose que je ne comprends toujours pas.

          – Quoi ?

          – Aucune des trois rares occasions où nous nous sommes rencontrés après qu’il est parti pour joindre le mouvement tamoul, déclarant son amour pour moi avec le sang du sien, ne servit à m’unir à lui. La première fois qu’il est venu en vacances, il a simplement détourné son visage de moi. La deuxième fois, pas même un mot alors qu’il prenait le même bus que moi. La dernière fois, le matin du 17 mai à Mullivaikkal, bien qu’il ait promis de m’accompagner dans la zone contrôlée par l’État, mais il ne m’a jamais demandé d’attendre pour pouvoir me joindre à lui pour toujours.

          – Peut-être est-ce parce qu’il me comprenait si bien. S’il avait pris autant de précautions avant de s’adresser à moi, peut-être était-il si préoccupé par ma vie.

          – C’est vrai. Sans que tu le saches, lui ou toute autre force aurait pu le faire. Heureusement, ce genre d’hypothèses existe, pour que nous puissions sortir de nos chagrins poignants.

          – J’ai été enfermée pendant plusieurs mois dans la prison de Mullivaikal à la fin de la guerre. À ma sortie, il m’est arrivé un jour de rencontrer la mère de mon ami. Pour elle, leur fils est toujours en vie et qu’il fait partie des dizaines de milliers de combattants qui ont été contraints de disparaître. Pour ma part, j’ai le sentiment d’être la dernière personne à l’avoir vu.

          – Après avoir passé des mois sur le front, le but de son retour pour vous rencontrer un jour avant la fin de la guerre, c’est-à-dire le 17 mai 2009, devait avoir une raison indéterminée. 

          – Au fond, il est venu de loin pour se voir, et échanger quelques mots si possibles. Mais jusqu’à présent, la chose la plus incompréhensible est de savoir pourquoi il est venu me voir un jour avant la fin de la guerre.

          – Il aurait pu vouloir te voir du moins à la fin. Peut-être que dans son cœur, il cherchait à te voir. La nature vous a donné à tous les deux la chance de vous rencontrer enfin, même si vous ne pouviez pas vivre ensemble. C’est ainsi que nous pouvons nous réconforter dans de telles choses. Sinon, nous n’avons pas d’autre choix que de devenir fous.

          – Contrairement à sa mère, je n’ai aucun espoir qu’il soit encore en vie. Quelque chose a dû se passer entre le 17 mai, jour où il m’a rencontré, et le 18 mai, date de la fin de la guerre. ‘

          – Tout est possible dans cette guerre.

          – Je ne peux pas supporter l’idée que quelque chose puisse lui arriver depuis qu’il m’a rencontré. Il est resté longtemps sur le champ de bataille, il a pu revenir vivant. Si jamais il n’était pas venu me voir l’avant-dernier jour, et s’il avait survécu à ce dernier jour, je vivrais avec lui maintenant. Si nous voulons ainsi rester bloqués dans nos souvenirs, notre vie sera ruinée. De plus, dans une situation de blocage de ce genre, même l’amour de votre ami deviendra insignifiant, il n’a aucune valeur.

          – Sans importance ! S’il m’avait dit au moins à l’occasion de notre dernière rencontre d’attendre pour mener une vie main dans la main avec lui, j’aurais pu attendre toujours.

           – Mais si tu attendais ainsi, ta vie serait ruinée.

          – C’est une raison de plus pourquoi il n’a pas osé me dire d’attendre.

          – Certainement, à mon avis, c’était un homme qui te connaissait parfaitement beaucoup plus que tu ne l’imaginais.

7.

          –  Trois ans après la fin de la guerre de Mullivaikkal, je fis par hasard la connaissance d’un de ses amis. Lui et mon ami se sont retrouvés ensemble sur plusieurs fronts du champ de bataille au dernier moment. Selon ses dires, dont la fiabilité est mince, mon ami gardait une photo de moi dans la tenue de bataille, et en la regardant, il pleurait souvent. Si on y croit, cela témoigne de l’amour qu’il me portait.

          – Tout ce que nous avons sur nous sont des vestiges de guerre et rien de plus que des cauchemars.           – Il est habile ! Il put tellement m’aimer jusqu’à la fin sans rien dire.   

       – Le véritable amour se transmet en quelque sorte de l’un à l’autre, tout en restant vivant.  Qu’il soit là ou pas, tu te souviendras toujours de lui à travers son amour.

          Puis nous avons parlé d’autre chose pendant un moment et nous nous sommes préparés à nous séparer. Elle avait prévu de quitter Colombo pour sa ville natale le jour suivant. Elle a dit qu’elle reviendrait à Colombo quelques semaines plus tard. Entre-temps, je devais prendre un vol pour le Canada.

          Lorsque je me suis levée et que j’ai dit : “Merci d’avoir partagé cette histoire avec moi”, elle est venue me serrer dans ses bras et me faire ses adieux. Satisfaite par l’absence d’autres personnes près de nous, elle chuchota à mes oreilles : “Tout le monde dans le mouvement indépendantiste tamoul, quand il est mort, a dit que : “Le désir du LTTE est d’avoir ‘Tamil Eelam’ comme patrie”, mais je suis certaine qu’il serait mort en prononçant mon nom à la fin. Puis une goutte de larmes est tombée chaudement sur mon épaule et a glissé le long de mon dos. Je me suis dit qu’il pouvait survivre malgré la chaleur et le poids intense de cette goutte.


-Traduit du tamoul vers le français – Krishna NAGARATHINAM

“இளங்கோ” <elanko@rogers.com>

மொழிவது சுகம் டிசம்பர் 22, 2021

அதிபர் தேர்தலும் கலையும்  இலக்கியமும்

பிரான்சு நாட்டில்  அதிபர் தேர்தல் நெருங்குகிறது (ஏப்ரல் 2022) அரசியலில் மேற்கு நாடுகளைப் பொறுத்தவரை வலதுசாரிகள் இடதுசாரிகள் என்ற பிரிவு பொதுவில் அதிகம் பொருளாதாரக் கொள்கைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்த காலம் மறைந்து தற்போது ஐரோப்பியர், ஐரோப்பியர் அல்லாதார் என மக்களைப் பிரித்து  நிறம் இனம் என்ற சொல்லடையாளங்கள் அடிப்படையில் தங்கள் கொள்கைகளை வகுத்துக்கொண்டு அரசியல்செய்கிற காலமிது.  கருத்துக் கணிப்பின்களின்படி வலது சாரிகளுக்கும் தீவிர வலதுசாரிகளுக்கும் அதிபர் தேர்தல் போட்டி(இடது சாரி கட்சிகளின் வேட்பாளர்கள் -பசுமை கட்சி, சோஷலிஸ்ட் கட்சி, கம்யூனிஸ்ட், தீவிர இடதுசாரிகள் – ஒருவர்கூட தேறமாட்டார்கள் என்கிற நிலமை). தற்போதைய அதிபர், வலமா இடமா ?  போன அதிபர் தேர்தல் வரை, முன்னாள அதிபரின் அலுவலகத்தில்  நிதித் துறை ஆலோசகர். திடீரென்று கட்சிகள் பின்புலமின்றி அதிபர் தேர்தலில் குதித்தார். வங்கி அதிபர்கள், பெறு நிறுவனங்கள், தவிர தீவிர வலது தீவிர இட து சாராத  மிதவாதிகள்  ஆதரவும் கிடைக்க,  பாரம்பர்ய கட்சிப் பின்புலமற்ற ஒருவரால் அதிபராக முடிந்தது.   திரும்பவும் அவர் ஜெயிக்கக் கூடிய வாய்ப்புகள் அதிகம். இத்தகைய சூழலில் கலை இலக்கிய உலகில் இரண்டு அதிசயங்கள் நடந்தன.

  1. Panthéon :

பாரீசில் உலகப் புகழ்பெற்ற அருங்காட்சியகங்கள்  உண்டு. அப்பட்டியலில் ‘Panthéon’ நினைவுக்கூடம் முக்கியமானதொன்று.  பாரீசு நகரில் Quartier Latin பகுதியில்  இந்நினைவுக்கூடம் உள்ளது. பெருநகர மொழியில் சொல்வதெனில் இலத்தீன் வட்டத்தில் இருக்கிறது. ஒருகாலத்தில் இப்பகுதியில் உள்ள உயர் கல்விக்கூடங்களிலும், பிற முக்கிய இக்கிய மன்றங்களிலும் இலத்தீன் மொழி அதிகம் ஒலித்ததால் ‘Quartier Latin’. ‘Panthéon’ ல்  என்ன விசேடமெனில் பல கலை இலக்கியவாதிகளின்  சமாதிகள் ஒரே இத்தில் – வொல்த்தேர், விக்தொர் யுகோ, எமில் ஸோலா என 80 பேர்- இலக்கியம், அரசியல், இராணுவத்தில் சாதித்த உடல்கள் . இச்சமாதிகளில் ஒன்றாக ஐரோப்பிய இனத்தவரிடையே ஆப்ரிக்க பெண்மணி உடலும் கடந்த நவம்பர் 31 முதல் இடம் பெற்றுள்ளது.  இனவெறியும் நிறவெறியும் அதிகம் சுட்டெரிக்கிற அரசியல் மற்றும் சமூகச் சூழலில் பிரான்சு தேசத்தைப் புகலிடமாக தேர்வு செய்து மறைந்த கருப்பரின பெண்மணி Joséphine Baker அமெரிக்காவில் பிறந்தவர். பிரான்சு தேசத்தில் குடியேறி, பாடல், நடனம் என முழு நேர தொழில்முறைக் கலைஞராக மாறியபின் இரண்டாம் உலகபோரின்போது ஜெர்மன் பிரான்சு நாட்டை ஆக்ரமித்திருந்த சூழலில், அதற்கு எதிரான எதிர்ப்பு இயக்கத்தில் தீவிரமாகப் பங்காற்றியவர். உலகில் பலநாடுகளிலிருந்தும் இனம், நிறம் பேதமின்றி பிள்ளைகளைத் தத்தெடுத்து அவருடைய கோட்டைபோன்ற  வீட்டில் அடைக்கலம்  அளித்து கல்வி தந்தவர். தம் சொத்து முழுவதையும் பிறர்க்கென வாரிவழங்கிய  அப்பெண்மணியின் இறுதிக்காலம் வறுமையில் முடிந்தது . இப்பெண்மணிக்கு கடந்த நவம்பர் 31 அன்று பிரெஞ்சு அரசாங்கம் Panthéon நினைவுக்கூடத்தில் இடமளித்தது தீவிர வலதுசாரிகளுக்கு மிகப்பெரிய சவுக்கடி.

2. மரியோ வர்காஸ் லோஸா

தென் அமெரிக்கா பெரு நாட்டைசேர்ந்த ஸ்பானிய மொழி எழுத்தாளர் மரியோ வர்காஸ் ஐ தமிழ் வாசகர்களும் அறிவார்கள். 2010 இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசை வென்றவர். அவருக்குப் பிரெஞ்சு இலக்கிய உலகின் பீடம் எனச்சொல்லப்படுகிற பிரெஞ்சு அகாதமியில் உறுப்பினர் தகுதி அளிக்கபட்டுள்ளது. பிரான்சுதேச குடியுரிமை அல்லாதர் அதற்குள் நுழைவது அத்தனை எளிதான காரியமல்ல. மரியோ பிரெஞ்சு மொழி எழுத்தாளாரா என்றால் அதுவுமில்லை. எனினும் பிரெஞ்சுக் பண்பாட்டையும் மொழியையும் நன்கறிந்தவர் எனச்சொல்கிறார்கள். அண்மையில் ஆப்ரிக்க இளைஞருக்கு கொன்க்கூர் இலக்கிய பரிசை அளித்து கௌவுரவித்த துபோல, மரியோ வர்காஸுக்கு  பிரெஞ்சு அகாதமியில் இடமளித்திருப்பது கவனத்திற்குரியது. அகாதமி உறுப்பினர்கள் மரணமிலா பெருவாழ்வுக்கு உரியவர்கள் ( Immortels).  உறுப்பினர்களின் மொத்த எண்ணிக்கை நாற்பது, பதினெட்டாவது இருக்கைக்குரிய எழுத்தாளர் மற்றும் தத்துவவாதி மிஷெல் செர்(Michel Serres) இடத்தில் மரியோ வர்காஸ். எனினும் சிலி நாட்டுத் அதிபர் தேர்தலில் தீவிர வலது சாரி வேட்பாளருக்கு இவர் ஆதரவு அளித் திருப்பது இங்கு கடும் விமர்சனத்திற்கு காரணமாகி இருக்கிறது.

—————————————-

Bhavani, avatar de Mata hari – YouTube

Bavani, l’avatar de Mata Hari

Bande d’annonce “Bavâni, l’avatar de Mata Hari” de Krishna NAGARATHINAM aux éditions Edilivre – YouTube

https://l.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DWjrfxZ5SLpg%26fbclid%3DIwAR2zpRxep9GpUdI2Oxjc-uDy8cFSJpnwolBoi9blV9MKV89LFaiaITBoRD8&h=AT0VxgIXII2YJVOzYsM8oK3nFP2N-44PrRDlmJ-npCZOXRpDonJYPdrcTv6dD04olsHY60LiEdIPUFgKA-1_30duYITkp8IIiQFBLfOkVTzsn51SlDcJbI4BpNiKvPRDXy8S&amp;tn=%2CmH-R&c[0]=AT3o5npWP7pnAQ27w7q1MFanrkn61548LvJsfMVI-21s4gGqfWaLjG8XAtKcgfKgxsd4R93Y-fszWA6sCLZ9rerut4YaXEaGV-yh3byNX3ZrAGp3o9gnufMtAVPJq1KYhql3thYwnBR8YMcFY3xh5GDT4g