தங்கதுரையை வணங்குகிறேன்

உண்டால் அம்ம இவ்வுலகம் இந்திரர்
அமிழ்தம் இயைவ தாயினும், இனிதுஎனத்
தமியர் உண்டலும் இலரே!

  அண்மையில் பிரான்சு நாட்டில் நடந்த தமிழிலக்கிய அறிமுக நிகழ்வில் சிறப்பு விருந்தினனாக  கலந்துகொண்ட எனக்கு போக்குவரத்து செலவு, பதினைந்து நாட்கள் ஓட்டல் தங்கும் செலவுபோக   சிறு தொகையைக் கையிலும் கொடுத்தார்கள். தங்கதுரை(அஜீத், சூர்யா ரஜனி வரிசையில் அவரும் தமிழக அரசாங்கத்தின் முதலமைச்சர் நிவாரண நிதிக்கு உதவியவர்தான், ஆனால் எனக்கு அவர்களையெல்லாம்விட இவர் பெரியவர்), « இப்பணம் தமிழுக்குரியதே அன்றி உன்னுடையதல்ல வென எனது கனவில் தெரிவித்தார். அவர் கூற்றில் நியாயம் இருந்தது. இந்த உபரித் தொகை உண்மையில் தமிழுக்கும் தமிழ் நாட்டிற்கும் போகவேண்டிய தொகை என நினைத்து, பிரெஞ்சு இலக்கிய அமைப்பாளர்களிடம்  தமிழ்நாடு முதல்மைச்சர் நிவாரண நிதியில் சேர்த்துவிடும்படி கேட்டுக்கொண்டேன். அவர்களோ எங்கள் கணக்கில் அப்படி எழுதமுடியாது , உங்களுக்கு கொடுக்கவேண்டும், கொடுக்கிறோம் நீங்கள் உங்கள் விருப்பப்படி செய்யுங்கள் எனக்கூற  எனது வங்கிகணக்கில் அவர்கள் போட்ட தொகையில் ஒரு பாதியை (ஐம்பது ஆயிரம் ரூபாயை) தமிழ்நாடு அரசுக்கு வழங்கினேன். முதலில் மொத்த தொகையும் தமிழ்நாடு அரசுக்கு கொடுக்கும் எண்ணமிருந்த து. புதுச்சேரிக்கும் நான் சொந்தமானவன், இடையில் இந்த மாறுதல்.  இதனைப் பதிவிட  பல நாட்களாக  தயங்கினேன். பஞ்சுபோன்ற நெருங்கிய நண்பர்களிடமும் பேசத் தயக்கம். ஏதோ ஒரு பேச்சில் பாரீசில் இருக்கும் நண்பர் அலென் ஆனந்தனுடன் பகிர்ந்துகொள்ள நேரிட்டது,  பதிவிடுவது அவசியம் என்றார்  அதனால்  பிறரும் முன் வருவார்கள் என்றார்.  எனக்கும் சரியெனப் பட்டது, தமிழ்நாடு அரசின் முதலமைச்சர் நிவாரண நிதிக்கு வழங்கும் உத்துதலை அளித்தவர் தங்கதுரை.

தங்கதுரை இரவு நேர பாதுகாவலர்,  அவருடைய 10 ஆயிரம் ரூபாய்  நன்கொடைபற்றிய செய்தி  பலரையும்போல என்னையும் வியப்பில் ஆழ்த்தியது, நெகிழவைத்த து. மனிதர் மயிலாடுதுறை மாவட்டம் குத்தாலம் என்ற பகுதியில் உள்ள கிராமத்தை சேர்ந்தவர்  10 வருடங்களுக்கு மேலாக சென்னையில் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்து வருகிறார். அவர்,  “எனக்கு யாரும் இந்த பணத்தைக் கொடுக்க கூறவில்லை. நான் தினமும் செய்தித்தாள் படிப்பேன். அதில் சிறுவன் ஒருவன் சைக்கிள் வாங்க வைத்திருந்த பணத்தை முதலமைச்சரின் நிவாரண நிதிக்கு வழங்கியிருந்த செய்தி வந்தது. இதைப் பார்த்து எனக்கும் வழங்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. » என்றார். அவருக்கு சைக்கிள் வாங்க வைத்திருந்த பணத்தை முதலமைச்சரின் நிவாரண நிதிக்கு அளித்த சிறுவன் உந்துகோலோக இருந்ததுபோல, எனக்கு தங்கதுரை உந்துகோலாக இருந்தார். பத்தாயிரம் ரூபாய் அவருடைய  ஒரு மாத ஊதியமாக இருக்கலாம் , இரவும் பகலும் உழைத்து, சம்பாதித்த பணம். தானும் தனது குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர்களும் பசியாற வைத்திருந்த பணத்தை முதலமைச்சர் நிவாரண நிதிக்கு அளித்திருக்கிறார். இத்தொகை உண்மையில் பல கோடிக்குச் சமம். அம் மனிதரின் காலில்  செய்தியை வாசித்த அன்று மானசீகமாக் விழுந்து வணங்கினேன்..

  உகல் அரசியலோடு ஒப்பிடுகிறபோது. இந்திய அரசியலின் ஆரோக்கியம் கொரோனாவுக்கு நிகரான ஊழல் தொற்றால் நலிவடைந்திருக்கிறதென்பது  வெள்ளிடை மலை. கொரோனாவுக்கு தடுப்பூசி உதலாம், நாளை மக்கள் இந்த தொற்றிலிருந்து முற்றாக விடுபட்டு ஆரோக்கிய வாழ்வில் சங்கமிக்கலாம், ஆனால் ஊழல் என்கிற பெருந்தொற்றில் உலக அளவில் அதிகம் பாதித்துள்ள இந்தியாவுக்கு விடுதலை எப்போது  என்பது பதிலிறுக்க முடியாதகேள்வி. 

           எதிர்கட்சியாக இருக்கிறபோது, வேட்பாளர்களாக களத்தில் இறங்கும்றபோது ஏழைபாங்களர்களாக தோற்றம் தரும் நமது அரசியல்வாதிகள் ஆட்சிக்கு வந்ததும் முடிமன்னர் அரசியலை பின்பற்றும் வரலாறும் நமக்குப் புதிதல்ல. அப்படிப்பட்ட அவநம்பிக்கையிலேயே தமிழ் நாட்டின் புதிய திமுக அரசை நினைத்தேன். ஆனால் எண்ணத்திற்கு மாறாக மக்கள் நலனில் இவர்கள் காட்டும் அக்கறை இன்றைய தேதியில் சந்தோஷ மளிக்கிறது. கொரோனா பிரச்சனையை இந்த அரசு கையாளும் விதம் நம்பிக்கை அளிக்கிறது

        இந்நிலையில்  கொரோனா பேரிடர் சூழலை எதிர்கொள்ள அரசின் நிதியிருப்பு போதாத நிலையில் கொடைகள் பெறப்பட்டன. நல்லுள்ளம் கொண்ட பொருள் மிகுந்தவர் கள் அவற்றின் ரிஷிமூலம் நதிமூலம் முக்கியமல்ல மனமுவந்து கொடுக்கிறார்கள் என்பது முக்கியம். இவர்களைக் காட்டிலும் சாதாரண மக்களில்  ஒரு சிலர் உதவ முன்வருவது வியப்பைத் தருகிறது., அநேகமாக உங்களில் பலர் தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் நிவாரண நிதிக்கு உதவியிருக்கலாம், அதை என்னைப்போல பதிவிட தயங்கியிருக்கலாம். உடல் சந்தோஷத்திற்காக சில என்பது போல, மனச் சந்தோஷத்திற்காகவும் ஒன்றிரண்டு காரியங்களை நமக்குள் இருக்கிற இருத்தல் விழைகிறது, செய்கிறது.  மனிதர்கூட்டத்தின் விளங்கிக்கொள்ள இயலாத அதிசயப்  பண்புகளில் இதுவும் ஒன்று.  மானுட அறிவியலில் புதைந்துள்ள   இதுபோன்ற அனிச்சை செயல்களைப் புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பதும் புரிந்துகொண்டதை பகிர்ந்துகொள்வதும், பிறமனிதர்களும்  தம்மிடமுள்ள தங்கதுரைகளை தேட உதவும்..

மீண்டும்  தமிழுக்கும், பிரெஞ்சுக்கும் , தங்கதுரைக்கும் எனது பணிவான நன்றிகள்.

தன்னை உணர்தல்

தன்னை உணர்தல்

(பிரான்சு நாட்டில் அண்மையில் நடைபெற்ற
தமிழிலக்கிய நிகழ்வில் வாசிக்கப்பட்ட இரண்டாவது கட்டுரை
தமிழ் நாவல்கள் அவற்றின் படைப்பாளிகள் பற்றிய சுருக்கமான கட்டுரை. )
இத்தேர்வு எனது ரசனைக்குட்பட்ட படைப்பாளிகள் பற்றியது. எனது இரசனை என்பது மகன்- தந்தை, தொழிலாளி-முதலாளி, மாணவன்-ஆசிரியன் என்கிற ஜோடியில் இரண்டாம் நிலையிலிருந்து தேர்வு செய்யப்பட்டவை அல்ல. தராசொன்றின் இரு தட்டுகளில் வலது தட்டில் பொருளையும் மற்றொன்றில் எடைக்கற்களை ஒவ்வொன்றாக கூட்டி எனதுணர்வும் எழுத்தாளரின் படைப்பும் சரிநிகராக வரும்வரை காத்திருந்து நேர்வு செய்தக் கட்டுரை . தன் இருத்தலை பிறர் அங்கீகரிக்கப்படவேண்டும் என்ற விருப்பம் எழுத்தாளனுக்கும் உண்டு. ஆனால் அந்த அங்கீகாரம பூச்சொரிதல், வியந்தோதுதல் இன்றி படைப்பொன்றில் வாசகன் ஒருவன் தன்னை உணர்தல், தன்னை அறிதல் என்ற குணத்தால் இவர்கள் என்னை ஈர்த்தவர்கள்.

Cet article est le deuxième article lu lors d’un événement organisé en France le mois dernier au nom de ‘La découverte de la littérature tamoule et sa Culture’.

Il s’agit de cinq auteurs tamouls et de leurs cinq romans. Cette sélection est basée sur mon goût littéraire et ce goût n’est en aucun cas basé sur les relations fils-père, travailleur-employeur, élève-enseignant, mais sur la méthode de la balance. Un essai qui combine le matériel sur le plateau de droite et les poids sur l’autre, où j’ai attendu que les deux plateaux soient suspendus au même niveau.  L’écrivain a également le désir de voir son existence reconnue par les autres. Mais il n’attend pas la reconnaissance faite de gestes acolytes et de panégyriques mais plutôt la perception par le lecteur qu’il se trouve quelque part dans l’œuvre de l’auteur.

1. Qu’a fait Kokila ?

Anandaraman, le héros du roman, est chroniqueur dans un journal réputé et ses articles ont un vaste public, surtout dans la société éduquée. À la maison, « je suis un certain type d’homme, quand j’ai quitté la maison, je suis devenu quelqu’un. Ensuite, il est certain qu’il y a un autre homme en moi. » déclare-t-il à son sujet. Kokila qui s’occupe du ménage de la famille depuis dix ans, travaillait avec lui dans son bureau et est tombée amoureuse de lui et l’a épousé. Les arguments ne manquent pas chez eux, puisque tous deux ont des opinions libérales. Le mari soupçonne qu’elle a un petit ami et il pense donc qu’ils mènent une vie à contrecœur de regrets. Un jour, il a interrogé son épouse à ce sujet dont la réponse n’a pas attendu une seule seconde.

Un roman écrit par Jeyakanthan (1934-2015). Sous sa plume, plus d’une centaine de nouvelles, 40 romans et essais ont été écrits. Il a été journaliste, grand orateur, passionné de marxisme, cinéaste d’art et producteur, ce qui lui a permis d’avoir de multiples facettes. À travers ses œuvres, Jeyakanthan nous raconte avec vivacité non seulement l’imposture et les contradictions de la vie de l’élite indienne éduquée, mais aussi la vie réelle et sans fard des opprimés.

« Je dis cela par sympathie pour toi. C’est vrai que j’ai une bonne opinion de lui, donc je l’aime beaucoup. Cependant, je ne veux pas entraîner ta femme à se marier avec lui, et le déshonorer. J’ai déjà dit plusieurs fois qu’il ne faut pas avoir peur de lui. Je m’ennuie à en reparler, tu comprends ! » dit-elle.

2. L’épine d’amour ou Mauga mul

C’est un roman écrit en 1964 par T. Janakiraman (1921 – 1982). Parmi les auteurs appréciés, sa place est assurée.  

Babou, Yamouna et la musique classique sont les personnages principaux de ce roman. L’histoire se déroule dans les années 50. Le romancier est un brahmane, donc l’histoire, les personnages, leur jargon appartiennent à ladite communauté et bien sûr l’histoire traite des problèmes des personnes de la haute caste de la communauté tamoule. Il y a deux personnages principaux dans l’histoire : l’un est un jeune homme de 20 ans et l’autre est une femme de 30 ans.

Le jeune homme s’appelle Babou, qui a été doté d’un savoir musical. Il a la capacité de chanter aussi bien que son père, et une solide connaissance de la musique. La jeune femme s’appelle Yamouna. Dans les années 1950, le mariage précoce était plus fréquent chez les femmes. Malgré cela, le mariage de Yamuna est reporté, car ses parents ne sont pas de la même caste. Babou qui connaît Yamuna depuis son enfance, se dissout peu à peu dans son amour. La beauté et la splendeur de Yamuna allument une sorte de passion dans son esprit.

Les luttes de l’esprit humain entre les normes anciennes de la société indienne d’une part, et les convoitises du corps humain d’autre part, sont racontées artistiquement par l’auteur.

« Ce que l’on entend sur Maugamul en général, est le meilleur genre, bien écrit. Parmi les œuvres de l’écrivain, c’est une tentative optimale, voilà tout ce dont on peut parler… elle a toute la qualité qu’on lui demande du point de vue de la grande littérature. Nous sommes amenés à croire qu’une étude approfondie a été faite sur la force ainsi que la faiblesse de l’homme avant que l’auteur ne commence à écrire », ce sont les propres mots de Ka.Na. Subramanyam, un critique populaire de la langue tamoule.

3. JJ et quelques notes

Sundara Ramasamy (1931 -2005) est l’auteur de ce roman. Les romans, nouvelles, essais et poèmes qu’il a écrits nous montrent ses multiples visages dans le domaine de la littérature. Il a beaucoup semé pour les changements qui ont eu lieu dans la littérature tamoule moderne aujourd’hui. L’auteur a insisté pour une teinte radicale dans les œuvres tamoules modernes. Il était contre les écrits de type soap-opéra et littérature de gare. Ainsi, le personnage principal de ce roman l’écrivain J. J. et des qualités appréciées chez lui par l’auteur nous expliquent qui est le héros illustré par l’auteur ?

Le narrateur raconte la vie de l’écrivain d’État voisin J. J. et les moments inoubliables qu’il a pu partager avec lui lors d’événements littéraires. En effet, le raisonnement de l’écrivain J.J., son point de vue sur l’écriture, son évaluation de la politique et de la vie humaine résonnent avec le narrateur.

Ce roman se compose de deux parties. La première partie tourne autour des souvenirs d’enfance du narrateur et de sa fascination pour l’écrivain JJ. « JJ est celui qui a suscité le plus grand choc dans mon esprit lorsque j’étais en dernière année d’école », dit l’histoire. Il poursuit en disant : « J’ai lu un article écrit par J.J. Cet article est une réimpression de son article ancien, dans lequel il évoque la question de la relation homme-femme. Se dirige-t-il vers la conclusion que le mariage est un faux arrangement ? Peut-on encore penser à cela ? », se demande l’auteur. Tout au long de la première partie de ce roman, le narrateur nous raconte les efforts successifs déployés pour rencontrer son idole, et les moments de retrouvailles avec cette dernière. Dans la deuxième partie, le narrateur Balou partage avec nous quelques pages du journal intime de l’écrivain J.J. pour nous faire mieux apprécier son idole.

Le plus surprenant est l’admiration que porte l’auteur Sundara Ramasamy à Albert Camus. Le roman commence ainsi : « Joseph James est mort le 5 janvier 1960, le lendemain de la mort d’Albert Camus dans un accident de voiture. J.J aurait eu 57 ans s’il avait été vivant. »

En outre, l’auteur profite de ce roman pour rendre hommage sur deux pages au philosophe ainsi qu’à l’écrivain Albert Camus. : « On a appris la mort d’Albert Camus dans un accident. Quelques écrivains tamouls ont essayé de se faire connaître du public en prétendant le connaître, je suis l’un d’entre eux. » …  « Un autre groupe dans un autre endroit, j’y ai couru. Le poète panjabi avait une image de Camus dans la main. Il l’a montré à tout le monde. Une vue de côté. Camus regarde au loin. Dans la poche gauche de son pantalon, il avait mis quatre de ses doigts. Il portait un costume à carreaux. Dans sa main droite, il tient un mégot de cigarette allumé, qui peut lui brûler les doigts à tout moment et qu’il aurait évidemment dû jeter »….. « À de nombreux autres endroits, on continuait à parler de Camus de diverses manières. Je me suis rendu dans chaque groupe et ai essayé de savoir ce qui se passait. Je n’ai rien compris. La seule chose que j’ai comprise, c’est que la mort de Camus était une perte irréparable. J’ai aussi appris que le nom du défunt se prononçait de neuf façons en Inde à l’époque. J’aimais l’appeler Kamu, parce que non seulement il était confortable à prononcer, mais en plus il s’agissait du nom de ma soi-disant future épouse. »

4. L’humanité triomphe (Manudam vellum)

L’auteur est Prabanjaan (1945-2018), né et vécu à Pondichéry, l’ancien comptoir français. Un style de narration fluide, des textes non ennuyeux à lire, des mots non hypocrites et surtout une voix contre l’autorité, voilà ce que l’on retiendra de son travail. Et bien entendu, un auteur postcolonial.

L’histoire coloniale de Pondichéry a commencé en 1673 et s’est terminée en 1954. Des experts de ce domaine ont écrit des histoires qui prennent en compte les dirigeants et la période pendant laquelle ils ont gouverné. Il existe également un document qui relate l’histoire de l’Inde française d’un point de vue totalement nouveau par une personne qui a vécu à cette époque. Ce document n’est rien d’autre qu’un journal intime écrit par Anandarangapillai. Lorsque le mot Pondichéry sera prononcé aujourd’hui encore, la vie, l’histoire et le leadership d’Anandarangapillai, une personnalité des 17e et 18e siècles, se distingueront. Jouant le rôle de dubashi auprès des gouverneurs français, il a contribué à une compréhension approfondie de la situation politique et sociale durant vingt-cinq ans en enregistrant les événements de sa vie de septembre 1736 à janvier 1761 de la période coloniale française. Le fait que même les incidents mineurs soient mentionnés dans son journal, compte tenu de leur importance, témoigne de la subtilité de ses notes. La politique, par nature, les convoitises, les complots, les conflits internes, les tactiques, les batailles et la guerre entre colonisateurs, les coups de poing entre dirigeants locaux ; et pour ajouter les questions religieuses coloniales, les problèmes sociaux, les émeutes, les dangers ; les politiques commerciales, la motivation du profit, les désirs, des sièges et la navigation, Pillai a clairement enregistré assez d’informations.

Le personnage principal de ce roman historique est Anandaranga Pillai et cette œuvre (Manudam vellum) a été écrite à partir de faits divers de son journal intime. Cet ouvrage couvre des événements fictifs et réels qui se sont déroulés pendant sept ans après l’arrivée de Pierre-Benoît Dumas comme gouverneur de Pondichéry en 1735. L’auteur déclare : « Le livre est une critique de la nature littéraire de la vie des travailleurs, des propriétaires terriens, des fonctionnaires coloniaux et des femmes de maison close qui ont vécu pendant cette période ».

À partir du livre :

« Lorsque la police communale a interrogé le détenu, celui-ci a plaidé coupable d’avoir volé le poulet. La police lui a alors posé la marmite sur la tête et s’est arrangée pour faire le tour de la ville. Devant la Commune, il a reçu vingt coups de fouet et a été condamné à six mois de prison.

Nagaparana Pandit dit à Anandarangar : 

          Monsieur Pillai, vous emprisonnez un pauvre homme pour avoir volé un petit poulet. Mais les rois et leurs alliés pillent la ville, qu’allez-vous faire ? »

        5. Saayavanam

          C’est un roman de Sa. Kandasamy (1940-2020), écrit en 1969. L’écrivain Saa. Kandasamy s’est également intéressé aux beaux-arts et au documentaire, et ce dernier lui a valu un prix. Cette subtilité a été transmise, nous le constatons, dans ses œuvres littéraires. Saayavanam, un village imaginaire se trouvant dans la région du delta du Tamilnadu, a été pris comme paysage de l’histoire. Écrit il y a quarante ans, à une époque où l’on parlait peu de l’environnement, cet ouvrage traite de la lutte d’un homme contre la nature pour sa survie.

          L’homme est un animal différent. Grâce à sa noble pensée, il ne fait pas simplement progresser sa propre vie, mais il contribue également à faire avancer l’humanité. Certes, ses ambitions, ses souhaits naissent de l’intérêt porté par son cœur à son bien-être ainsi qu’aux biens de ses proches. Il se comporte donc, selon les situations, à la fois comme un ami et comme un ennemi. La nature est un être innocent, elle ignore donc des mots comme « son bien-être est celui de ses proches ». Elle ne connaît ni désirs ni ambitions, mais pour que le monde existe, elle respire.

          Nous sommes très préoccupés par la destruction de la forêt amazonienne ou celle de la Malaisie, raisonnant chez nous le déracinement des arbustes, des buissons pour établir une piscine artificielle et nous remplaçons consciemment des centaines d’hectares de terres cultivables par du béton. On peut croire donc que « Saayavanam » est une critique de notre conviction hypocrite que la survie de l’homme dépend de la destruction de la nature.

           Dans le roman, le protagoniste Sidambaram rentre chez lui avec beaucoup d’argent gagné dans un pays étranger. Il achète les terres remplies de tamarins, de manguiers, de jacquiers et d’arbustes de bambou qui étaient jusqu’alors utiles au village, les détruit et démarre une sucrerie. En se basant sur l’événement inacceptable par certains villageois, l’auteur esquisse un beau village tamoul, ses habitants authentiques et leur mode de vie.

D’après le roman :

          « Sidaambaram se souvient avec bonheur des scènes : si ce que son oncle dit se produit, le terrain où il y a des plantes sauvages, des arbustes, des roseaux sera remplacé par la canne à sucre et ses bruissements des feuilles. Et un peu plus loin, on peut voir la fumée qui sort d’une cheminée de la sucrerie. Mais il sait que les actions sont beaucoup plus lentes que les mots. Chaque travail inlassable digère des dizaines de millions de mots.

          « Debout au bord du vaste terrain, Sivanandi Thevar jette au loin un regard tranquille. Est-ce que cette terre dévastée était comme une forêt, il y a quelques mois ? s’est-il demandé. À cette époque, le couvert végétal était tel que l’on ne pouvait pas voir ce qui se trouvait à côté de nous. Le terrain est devenu totalement vide aujourd’hui, il n’y a rien. »

          « Cette terre était une zone où les animaux vivaient comme ils le souhaitaient, sans intervention humaine pendant longtemps. Aujourd’hui, elle est devenue un champ éperdu à cause de l’intervention humaine. Comme les arbres et les vignes, les coléoptères, les oiseaux et les animaux sont en voie d’extinction. Leur vie tranquille est en crise. »

                                                                     – Krishna NAGARATHINAM

—————————————————————————————————-

la liste des livres consultés :

1. kookilaa Enna seythuvittal (Tamoul) de Jeyakanthan, publié par Meenatchi Buttaga Nilayam, Madurai, – Tamilnadu, Inde.

2. Mauga mul (Tamill) de Ti. Janakiraman, publié par ainthinai Pathippagam, Chennai – Tamilnadu, Inde.

3. je.je. sila kurippugal (tamoul) par Sundara Ramasamy, publié par Kalaschuvadu pathippagam, Nagarcoil – Tamilnadu, Inde.

4. Manudam Vellum (Tamil ) par Prabanjan, publié par Kavitha publications, Chennai – Tamilnadu, Inde.

5. Saayavanam (Tamil ) par sa.Kandasamy, publié par Kalachuvadu publications, Nagarcoil – Tamilnadu, Inde. Publicités

தனிமனித விடுதலை சமூக விடுதலை (நேர்காணல்)

தனிமனிதனுடைய விடுதலையே சமூக விடுதலை

(இந்த நேர்காணலை 2019 இறுதியில் பேராசிரியர் பஞ்சு சார் எடுத்திருந்தார். என அரிதாக வாய்த்த நண்பர்களில் அவரும் ஒருவர் என கடந்துபோகமுடியாது, அப்படியொரு மாமனிதர். அவருடைய நேர்காணல் என்கிறபோது மறுக்கவா முடியும் சம்மதித்தேன். காலச்சுவடுக்கு அனுப்பிவையுங்கள் என்றார். நட்பு காரணமாக காலசுவடு  இதழ் அதன் பொறுபாசிரியர் கண்ணன் ஆகியோரிடம் உரிமை பாராட்டமுடியும் என்றாலும் நேர்காணல் என்னைப்பற்றியது என்பதால் தயங்கினேன், அனுப்பவில்லை. ஒரு வருடம் ஓடிவிட்ட து. மதுரையிலிருந்து தமிழ்த் தேசன் இமப்யக்காப்பியன் என்ற நண்பர் படைப்பாளிகளின் நேர்காணல்களை ஒரு தொகுப்பாக கொண்டுவருவதாகவும், என்னிடம் ஏதாவது நேர்காணல் இருக்கிறதா எனக்கேட்டார். பஞ்சுவிடம்  ஒருவருடமாக கையிலிருக்கும் நேர்காணலை அனுப்பிவைக்கலாமா என்றுகேட்டேன். அவர் இதழொன்றில் வந்தால் நன்றாக இருக்குமென்றார். நண்பர் தமிழ்த் தேசனுக்கு கவிஞர் மதுமிதா  எடுத்த பழைய நேர்காணலொன்றை அனுப்பிவிட்டு, பஞ்சுவின் நேர்காணலை கடந்த மார்ச் மாதம் காலசுவடுக்குக்கு அனுப்பி வைத்தேன். பேராசிரியர் க. பஞ்சுவிற்கும், காலச்சுவடு  பொறுபாசிரியருக்கும் நன்றிகள் )

காலச்சுவடு மே மாத இதழ் நேர்காணல்

* எழுதணும் என்கிற மனநிலைக்கு உங்களைச் செலுத்திய பின்புலங்களைக் கூறுங்கள்.

ஒலியின் உதவியுடன் மொழியைத் தேடவும், சொற்கள் வளம்பெற்றவுடன் எழுத்தைத் தேடவும் மனிதனை உந்தியது எதுவோ அது என்னுள்ளும் இருந்திருக்கலாம். குழந்தைகள் தம் உள்ளுணர்வை வெளிப்படுத்தச் சுவரைத் தேடுவதுபோல, எனக்கும் என்னுடையதென்று இட்டுக்கட்டிக் கதைவிட கிராமத்தில் என்வயதுத் தோழர்களைத் தேடிய அனுபவம் உண்டு. வீட்டில் அம்மா அதிகம் வாசிப்பவர் , கிராமப் பஞ்சாயத்தின் சிறிய நூலகமும்  உதவியது. ஒன்பதாம் வகுப்பு படித்தபோது கிராமத்து ஆசிரியையிடம் சில இதழ்கள் கிடைத்தன. வாசிப்பை அச்சிறுவயதிலேயே வளர்த்துக் கொண்டதும் எழுதக் காரணமாக இருந்திருக்கலாம். உயர்நிலைப் பள்ளியில் ‘எண்ணம்’ என்ற கையெழுத்து இதழை மரியதாசு என்ற ஆசிரியர், பள்ளி ஓவிய ஆசிரியர் இளங்கோவன் உதவியுடன் தொடங்கினார். ஆசிரியப்பாவில் எழுதிய எனது முதல் கவிதை அதில் வெளிவந்தது. அந்த வயதுக்குரிய கட்டுரைகளும், ஒன்றிரண்டு கதைகளும் அப்போது எழுதினேன். என் தந்தை உட்பட ஊர்ப்பெரியவர்களை விமர்சனம் செய்து அபத்தமான அடுக்குமொழியில் நாடகம் எழுதியிருக்கிறேன். ஓர் இளைஞன் தற்கொலைசெய்துகொண்டு தன் கண்களைத் தானம் செய்வதாகச் சொல்லப்பட்ட எனது முதல் கதையை அம்மா இரசிக்கவில்லை.

* முதலில் வெகு சனம் சார்ந்த பெரும் பத்திரிகைகளில் எழுதிக்கொண்டிருந்த நீங்கள் தீவிரமான படைப்புச் சூழலில் எப்போது வந்தீர்கள்.?

அப்போதெல்லாம் வெகுசன பத்திரிகைகள் ஒரு குறிப்பிட்ட சாராருக்கு என்றிருந்தன. அவர்களைத் தவிரப் பிற படைப்பாளிகளின் எழுத்துக்கள் இடம்பெற, குமுதம் போன்ற இதழ்கள் இருந்தால்கூட எழுத்துக்கெனச் சில வரையறைகளை வகுத்துக்கொண்டு – படித்த நடுத்தர வகுப்பினரை, வாசகர்களை ஈர்க்கும் சக்தி எழுத்துக்கு இருக்கிறதா ? – என்கிற அடிப்படையில் படைப்பாளிகளைத் தேர்வு செய்தார்கள். அன்று தீவிர இலக்கியம் பேசும் இதழ்களும் அபூர்வம். நவீனத் தமிழிலக்கியத்தில் இரண்டொருவரைத் தவிர நாம் கொண்டாடும் பலர்( குறிப்பாக உரைநடைஇலக்கியவாதிகள்) வெகுசன இதழ்களால் அறிமுகம் ஆனவர்கள். காலப்போக்கில் அவ்விதழ்கள் காட்சி ஊடகங்களுக்குப் பலி ஆகும் காலகட்டத்தில் இந்தியாவிலிருந்து பிரான்சுக்குக் குடிபெயர்ந்தேன். ஆங்கிலத்தில் அலிஸ்ட்டெர் மக்ளீன், ராபர்ட் லுட்லம், ஜான் கிரிஷாம் என்று வாசித்துக்கொண்டிருந்தவனுக்கு, கி மாப்பசானும், எமிலி ஜோலாவும், சுந்தர ராமசாமி, பிரபஞ்சன் போன்றவர்களும் வேறுவகையான பேசு பொருளை, மொழியை அறிமுகப்படுத்தினார்கள். கவிதையிலிருந்து சிறுகதை மற்றும் நாவல் வடிவம், வெகுசன இதழ்களிலிருந்து இணைய இதழ்கள்,சிற்றிதழ்களெனத் தொடர்ச்சியாக இடப்பெயர்வுகள் எனக்குள் நிகழ்ந்தன. ஆக மொத்தத்தில் பிரான்சில்குடியேறியதற்கும், இன்றைய எனது எழுத்திற்கும் நிறையத்தொடர்புகள் இருக்கின்றன.

* பெரும்பாலும் எல்லா எழுத்தாளர்களையும்போலவே நீங்களும் கவிதை எழுதத் தொடங்கினீர்கள் என்று தெரிகிறது பிறகு எப்படிச் சிறுகதை, நாவல் என்று உரைநடையிலான புனைவெழுத்தைக் கைப்பற்றினீர்கள்?

முதற் படைப்பு கவிதை என்றபோதிலும் அதற்குப்பிறகு சிறுகதை, கவிதை என்று இரண்டு வடிவத்திலும் ஈடுபாடுண்டு. 90க்குப்பிறகே பாரதி மீதும் நல்ல புதுக்கவிதைகளிலும் ஆர்வம் உண்டாயிற்று. சிறுகதைகளிலும் நாவலிலும் கூடுதலாக உணர்வுகளை, சமூகம் பற்றிய அவதானிப்புகளைப் பதிவு செய்யவும், விமர்சனம் செய்யவும் இயலும். கவிதையினும் பார்க்க அதிக எண்ணிக்கையில் வாசகர்களின் கவனத்திற்குக் கொண்டு போகவும் உரைநடை வடிவம் உகந்த வடிவம். தவிர, 85 இல் பிரான்சில் குடியேறியபோது கவிதை எழுத்தாளர்களை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம். சிறுகதைகள் கூடக் குறைந்து, படைப்பாளிகள் எனில் நாவல் எழுதுபவர்கள் என்பது இன்றைய சூழல்.

* கதையை எடுத்துரைக்கும் உங்கள் மொழிநடை பெரிதும் செறிவானது. மிகையான சொற்கள் விழாமல் நகர்கிறது; இத்தகைய நடை கூடிவந்த வரலாற்றைப் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

மிக்க நன்றி ஐயா. அதே வேளை தொடக்கத்தில் நான் தடுமாறி இருக்கிறேன். இப்போதைய கவனத்தை ஆரம்பத்தில் கொள்ளவில்லை. நீலக்கடல் நாவல் நல்ல எடிட்டர் பார்வைக்கு உட்படவில்லை என்ற குறை எனக்குண்டு. பின்னர் தெளிவு பெற்றதற்கு முதற் காரணம் கவிதை எழுதிய அனுபவமாக இருக்கலாம். எத்தகைய உணர்வாயினும் அதைச் சரியாக வெளிப்படுத்தும் ஒற்றைச் சொல்லில் கவிதை ஒளிர்கிறது. உரைநடைக்கும் இது பொருந்தும். என்ன சொல்ல நினைக்கிறேன் என்பதில் தெளிவாக இருக்கிறேன். கதைமாந்தர் காலம், சமூகப் பின்புலம், கல்வி, அறிவுத்திறன் இவைபோன்ற பண்புகளைக் கருத்தில் கொண்டு, என்னைத் திரைக்குப் பின்புறம் நிறுத்தி மொழியைக் கையாளும் சக்தியுமுண்டு. நீலக்கடல் புதினத்தில் 14, 18, 20 ஆம் நூற்றாண்டு கதை நிகழ்வுக்கும் உரையாடலுக்கும் ஏற்ப மொழியைப் பயன்படுத்தி இருக்கிறேன்.பின்காலனித்துவக் குரலுக்குரியவன் பாதிக்கப்பட்டவன். எனவே சில இடங்களில் உரத்த குரலைத் தவிர்க்க முடிவதில்லை. அதுபோலவே விவரணைப் பகுதிகளில் பிறருடைய படைப்புக்களைப் போலவே என்னுடையவற்றையும் கூர்மையாக அவதானிக்கும் வழக்கம் எனக்குண்டு.அதனால் எனது படைப்புகளில் குறையிருப்பின் அடையாளம் காண முடிகிறது. தமிழ் வினைச்சொற்களுக்குள்ள வசதி, பல நேரங்களில் எழுவாயின் அநாவசியத் தேவையைக் குறைக்க உதவுகிறது. எதிர்மறை வாக்கியங்களையும் முடிந்தமட்டும் தவிர்க்கிறேன். இதுபோன்ற சில நகாசுவேலைகள் இருக்கின்றன. இவ்விடயத்தில் பிரெஞ்சு எழுத்தாளர்கள் சிலரைக் குறிப்பிடலாம், உதாரணத்திற்கு மாக்ஸ் கலோ. வள்ளுவனிடமும் பாரதியிடமும் பயிற்சிபெற்றால் போதும் சரியான சொல் தெரிவுக்குப் பழகிவிடுவோம்.

* பொதுவாக உங்கள் புனைவெழுத்துக்கள் பிரெஞ்சுக் காலனித்துவத்தின் கீழிருந்த புதுச்சேரி மக்களின் வாழ்க்கைப்பாட்டைச் சொல்லுபவை. அதற்காகப் பல ஆவணங்களைத்திரட்டிக் கதையின் திசைகளை வடிவமைக்கும்போது நீங்கள் எந்தவிதமான பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்கிறீர்கள்? எப்படித் தீர்வு காண்கிறீர்கள்?.

வரலாற்றைப் புனைவாகச் சொல்கிறபோது, புனைவைத் தவிர்த்த பிறவிடயங்களில் உண்மை பேசவேண்டும்., அதற்கு ஆவண சாட்சியங்கள் தேவை. பிரான்சு வாழ்க்கை அதற்குப் பெரிதும் உதவுகிறது. கடந்தகால எழுத்தாளர்களுக்கு இன்றுள்ளதுபோல, கணினி மற்றும் இணையவசதிகள் இல்லை. இன்று தேடுதலில் சிரமங்கள் இல்லை. இளங்கோ அடிகள் எப்படியெல்லாம் அலைந்து திரிந்து தகவல்களைப் பெற்றிருப்பார். அத்தகைய சிரமங்கள் பிரபஞ்சனுக்கு இல்லை. பிரபஞ்சன் பட்ட பாட்டில் நான்கில் ஒருபங்கு சிரமங்கள்கூட எனக்குக் கிடையா. இன்றைய எழுத்தாளனுக்கு தகவல் சேகரிப்பில் நேற்றைய சங்கடங்கள் இல்லை. புதுச்சேரி வரலாற்றைச் சில பிரெஞ்சுக்காரர்கள் திரித்து எழுதியிருக்கிறார்கள். சில ஆசிரியர்கள் நடந்தது என்னவென்று தெளிவாகச் சொல்கிறார்கள். உண்மை என நம்புபவற்றை உறுதி செய்துகொண்டு எழுதுகிறேன். அவைகளுக்கு ஆதாரங்களும் இருப்பதால் சங்கடங்கள் இல்லை. இது மற்ற புதினங்களுக்கும் பொருந்தும்.

* ‘கிருஷ்ணப்ப நாயக்கர் கௌமுதி’ ஆனாலும் சமீபத்திய ‘இறந்தகாலம் நாவல் ஆனாலும் மாய எதார்த்த எடுத்துரைப்பினை பயன்படுத்துவது உங்களின் எழுத்து முறையாக இருக்கிறது. படைப்பின் அழகியலுக்கு மாய எதார்த்த எழுத்தின் பங்களிப்பு என்னவாக இருக்கிறது ?

புனைவு என்பதே கற்பனை சார்த்த வினை என்பதை நீங்கள் நன்கு அறிவீர்கள். இலக்கிய அழகியல் என்பது கற்பனையே. எதார்த்தத்தில் சாத்தியமற்றதை மாய எதார்த்தம் என்கிறோம். மாய எதார்த்தம் என்பதை நனவிலி, கனவு அனுபவங்கள் என நவீன இலக்கியம் குறித்தாலும் அதையும் புனைவு மொழியின் அல்லது கற்பனை அழகியலின் அடுத்தக் கட்ட நகர்வாகப் பார்க்கவேண்டும். பாட்டி வடைசுட்ட கதையில் அவள் மரத்தின் கீழிருந்து வடைசுடுகிறாள் என்ற கற்பனை, எதார்த்தத்தில் சாத்தியமாகக் கூடிய அழகியல். ஆனால் காக்காவைப் பாட்டுப்பாடு என்று நரி கேட்டுக்கொண்ட தாகவும் , காக்கை பாடியதாவும் சொல்வது எதார்த்தத்தில் சாத்தியமானதல்ல. உண்மையில் நரியும் பேசாது, காக்கையும் பாடாது என்பது சிறார்களுக்குத் தெரியும். இருந்தும் வியப்புடன் கதை கேட்கக் காத்திருக்கிறார்கள். இராவணனுக்குப் பத்துதலை, தசரதனுக்கு அறுபதினாயிரம் மனைவிகள், கண்ணகி மார்பைத் திருகி எரிந்து மதுரையை எரித்தமை இவைகளெல்லாம் பாட்டி வடை சுட்ட கதையைக் கேட்கும் சிறுவர்கள் மனநிலையில் நம்மை நிறுத்த உதவும் மாய எதார்த்தக் கற்பனைகளே. புனவைத் தூக்கி நிறுத்த, வாசகர்களைத் தொடர்ந்து வாசிக்கச் செய்ய மாய எதார்த்தம் உதவுகிறது.

* உங்கள் காஃப்காவின் நாய்க்குட்டி நாவல் உட்படப் பலவும் பிரெஞ்சுக் காலனித்துவம் நிகழ்த்திய சுரண்டலையும்ஒடுக்கு முறைகளையும், மனிதத் தன்மையற்ற அதிகாரச் செயல்பாட்டினையும் படம் பிடித்துக் காட்டுபவை. மண்ணில் நடந்த அத்தகைய காலனித்துவக் கொடுமையை மறதியில் மூழ்கடித்தவர்களாக பிரஞ்சியர் ஆட்சியைக்கொண்டாடும் போக்கு இங்கே நிலவுவதை எப்படிப்பார்க்கிறீர்கள் ?

காலனித்துவக் காலத்தில் அவர்களால் கிடைத்த ஒன்றிரண்டு நன்மைகளையும் சுட்டியிருக்கிறேன். ஆனால் காலனித்துவ அரசியல் பொதுவில் சுரண்டல் அரசியல்தான். எஜமான் – அடிமை அரசியலில் அடிமைகளுக்குச் சோறுபோடுவது, அடிமையின் உழைப்பை உறிஞ்சவே அன்றிப் பசியின்றி அவனை வைத்திருக்கவேண்டும் என்ற காருண்யம் கிஞ்சித்தும் இருக்கமுடியாது. இருந்தாலும் அடிமை உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே என நினைக்கிறான். எந்த உள் நோக்கமும் இன்றிக் கொடுப்பவன் ஒருவேளைக்குத்தான் சோறுபோடுவான். காலனித்துவ அரசியலில், பிரச்சினையின்றி அவர்கள் அரசியல் வண்டியை இழுத்துப்போகக் குதிரைக்கும் மாட்டிற்கும் கொள்ளும், புண்ணாக்கும் வைத்தார்கள். ஐந்தறிவு உயிர்களாயிற்றே, வாலை ஆட்டித் தங்கள் நன்றியை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். அடுத்து நாம்,மரபின் பேரால் அடிமைச் சிந்தனையிலிருந்து விடுபடாமல் இருப்பவர்கள். மூத்தவர், பெரியவர், எஜமான், குரு, முதலாளி போன்ற சொற்களுக்கு கடன்பட்டவர்கள் மரபுகளிலிருந்து இன்றைக்கும் நாம் விடுபடாமலிருப்பதும் ஒரு காரணம்.

* தாய் மண்ணைவிட்டுப் பிரான்சில் போய்க்குடியேறி ஏறத்தாழ 35 ஆண்டுகள் ஓடி விட்டாலும், உங்களின் நினைவுகள் ,சிந்தனைகள் எல்லாம் தாய்மண்ணை நோக்கியே இயங்குகின்றன. தாய்த்தமிழகம், தாய்மொழி, தமிழினம் என்ற உணர்வுகள் தீயாய் சுடர்விட்டவண்ணம் இருக்கின்றன. உங்கள் படைப்பாற்றலுக்கான எரிசக்தியாக இவைகள் பயன்படுகின்றனவா ?

ஒரு சராசரி படைப்பாளி தம் மொழிமீது கொண்டிருக்கும் அபிமானமே என்னிடத்திலும் இருப்பதாக நினைக்கிறேன். காலமும் தூரமும் அதனை அடிக்கோடிட்டுத் தெரிவித்திருக்கலாம். 33 வயதுவரை இந்தியாவில்- தமிழ் நாட்டில் இருந்தேன். நான் வாழ்ந்து கெட்ட குடும்பத்திலிருந்து வந்தவன்;, தமிழையும் அப்படித்தான் பார்க்கிறேன். ஒரு வகையில் சுய பச்சாதாபம். அடுத்து உங்களைப் போன்ற உண்மையான தமிழ் ஆர்வலர்களின் நட்பும் நெருக்கமுங்கூடக் காரணமாக இருக்கலாம்.

* பின் காலனித்துவப் போக்குமுறையின் முக்கிய போக்காக இருக்கும் காலனிய நீக்கம் என்ற கருத்திற்கு உங்கள் புதினங்கள் தமிழ்ச்சூழலில் வினைபுரிந்திருப்பதாகக் கருதுகிறீர்களா?

வினை புரிந்திருக்குமென நினைக்கவில்லை. காரணம் ஐரோப்பியரின் காலனி ஆதிக்கத்திற்கு முன்பே தமிழரல்லாத பிறரிடம் அடிமைப்பட்டுக் கிடந்தோம். இராமன் ஆண்டாலென்ன இராவணன் ஆண்டாலென்ன என்கிற மனப்பாங்கு கொண்டோர்க்கு ஐரோப்பியருக்கு எதிரான பின்காலனித்துவக் குரல் செவிடன் காதில் ஊதப்படும் சங்கு. அன்றி, நவீன இலக்கியங்களின் உலகியல் தடத்தைப் பற்றிய புரிதல் இருந்தாலொழிய அதற்குச் சாத்தியமுமில்லை. பின் காலனித்துவ இலக்கியங்கள், காலனித்துவத்தால் காலனி நாடுகளில் ஏற்பட்ட பொருளாதார, இலக்கிய, சமூகப் பாதிப்புகளை விவாதிப்பவை. காலனி ஆட்சி இல்லை என்றான பின்பு, அவர்களின் நேரடி ஆட்சி இல்லை என்றானது. ஆனால் மறைமுகமாக அவர்களின் ஆதிக்கம் இன்றும் தொடரவே செய்கிறது. மேற்குலகின் நகலாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். இன்றும் நாம் காலனி மனிதர்களே. முழுமையான காலனி நீக்கம், தனிமனித அடையாளத்தில் தொடங்குகிறது. நான் நானாக இருப்பேன், ஆதிக்கத்திற்கு அடிமையல்ல என்கிற தனிமனிதனுடைய விடுதலை, சமூக விடுதலை.

* உண்மையில் உலகம் முழுவதுமே வலதுசாரிச் சிந்தனை மரபுகள் மீண்டும் கையோங்கி இருக்கும் யதார்த்த சூழலில் அதிகாரத்திற்கு எதிராக உண்மை பேசும் எழுத்தாளர்களின் இருப்புப் பெரிதும் நெருக்கடிக்கு உள்ளாகிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில் மேற்கொள்ளவேண்டிய புதிய புதிய உத்திகள் யாவை.

கொள்கை ,கோட்பாடுகள் அனைத்துமே காலம் ,சூழலைப் பொறுத்து, அப்போதைய தரவுகளின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்டவை.. மார்க்ஸியகால முதலாளித்துவம் வேறு; இன்றைய முதலாளித்துவம் வேறு. இன்றையச் சூழலுக்குப் பொருந்தக்கூடிய சோஷலிஸம் தேவை. அதேவேளை வலது சாரிகள் எவ்வளவுதான் கையோங்கினாலும் சுதந்திரம், மக்களாட்சி என்ற கோட்பாடுகளிலிருந்து விடுபடத் துணியமாட்டார்கள். தங்கள் அதிகாரத்தின் ஆயுள் மக்களை நம்பி இருக்கிறது என்பதும் அவர்கள் அறிந்ததே. மக்களாட்சிமுறையில், அதிகாரம் எல்லை மீறாமலிருக்க, சம பலத்தைக் கொண்ட எதிர் சக்தியைக் கட்டமைத்தல் வேண்டும். சரி சமதையான எதிர் சக்தி (Countervailing force) என்பது வலிமையான எதிர்க்கட்சி, ஆளும் கட்சிக்கு அசுரபலத்தைக் கொடுக்காத உறுப்பினர்கள் எண்ணிக்கை, அரசியல் அதிகாரத்தைக் கண்காணிக்கின்ற, கட்டுக்குள் வைத்திருக்கிற நீதிமன்றங்கள் ஆகியவை. குறைந்த பட்சம் பொது நலத்தைக் கருத்தில் கொண்ட அறிவு ஜீவிகள், படைப்பாளிகளில் பெரும்பாலோர் துணிச்சலுடன் ஓரணியில் நின்றாலே போதும், அதிகார எல்லை மீறலைத் தடுக்கமுடியும். ஆனால் அவ்வாறான சாத்தியங்கள் குறைவென்று வேதனையுடன் சொல்லவேண்டி இருக்கிறது.

* எல்லாவற்றையும் வெறும் தகவல்களாக மதிப்பிழக்கச்செய்துவிடும் ஊடக உலகின் கோரப் பிடிக்குள் இலக்கியத்தின் இடம் தான் என்ன ?

ஊடகத்தின் அத்துமீறலைத் தவிர்க்க முடியாது என்கிறபோதும் மனித உயிர்கள் உள்ளவரை இதயத்தை மகிழ்விக்கிற கலைகளில் ஒன்றாக எழுத்து இருக்கவே செய்யும். ஓலைச் சுவடிகள், அச்சு பிரதிகளாக வந்த காலம்போய் இன்று கணினியின் தயவினால் ஒரு நூலகத்தையே கையில் எடுத்துச் செல்லும் காலம். கடந்த காலத்தில் கற்றோர் நூற்றுக்கு இருவர்கூடத் தேறமாட்டார்கள். அந்த இரண்டுபேரும் இலக்கியத்தை விரும்பி வாசித்தனர். இன்று நூற்றுக்கு 98 பேர் கற்றோர்கள். அவர்களில் இரண்டுபேர் இலக்கியத்தை வாசித்தாலே ஆச்சரியம். இன்று படித்தவர்களுக்கு இலக்கியம்தவிர வாசிக்கப் பிறவும் இருக்கின்றன. கவிதை, உரைநடை ஆயிற்று, அச்சுப் பிரதிகள் தேவை இருக்குமா என்ற கேள்விகள் எழுந்துள்ளன. மின்னூல்கள் வந்துள்ளன. யார் வேண்டுமானாலும் இன்று படைக்கலாம், பிரசுரிக்கலாம். அகம், புறம் என்ற பொருளைக் கடந்து அதிகாரம் மற்றும்போலிமைக்கு எதிராக , மானுடம் பேச, உண்மை அல்லாதவற்றைச் சுட்டிக்காட்ட, உணர்வுகளை விவரிக்க ஏதோ ஒரு வடிவில் இலக்கியம் மானுடத்துடன் தொடர்ந்து பயணிக்கும்..

* உலகம் முழுவதும் ‘ கவிதை ‘ எழுதுவது இல்லாமல் போய்க்கொண்டிருக்கிறது என்று ஓர் உரையாடலின் போது கூறினீர்கள் .அப்படி என்றால் அதிகாரத்திற்கு எதிரான உரையாடலைப் பேசுகின்ற சக்திகள் வலுவிழந்து போனதன் அடையாளம் தான் இது என்று எடுத்துக்கொள்ளலாமா ?

அதற்குச் சாத்தியமில்லை ஐயா. இதற்கு முந்தைய கேள்விக்குரிய பதிலில்,இலக்கியம் மானுடத்துடன் தொடர்ந்து பயணிக்கும் என்றேன். சமூக ஊடகங்கள் பல்கிப் பெருகியுள்ள நிலையில் அதிகாரத்தை விமர்சிக்கும் வாய்ப்பு முன்பைக் காட்டிலும் அதிகம் என்றே சொல்லவேண்டும். அதிகாரம் என்பது சட்டம், காவலர், நீதி, ராணுவம் என்கிற சுற்றம் சார்ந்த உடல் பலத்துக்குரியது;எதிர்ப்புக் குரல்களோ சுதந்திரம், உரிமை, நீதி என்ற நெஞ்சுரத்திற்கு உரியன. தவிர இருமையியத்தின்படி, அதிகாரம் உள்ளவரை ஏதோ ஒரு வடிவில் எதிர்ப்புக் குரலும் தொடரும்.

* பிரஞ்சில் இருந்து தமிழுக்கு நேரடியாக மொழிபெயர்த்துப் பெரும் பங்களிப்பு செய்துள்ளீர்கள். சிமொன் தெ பொவ்வார், லெ கிளேசியோ, அல்பர் கமுய் உட்படப் பலரைத் தமிழுக்குத் தந்துள்ளீர்கள். அந்த மொழிபெயர்ப்பு அனுபவங்களை விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

இலக்கியம் பற்றிய பிரக்ஞையுடன் பிரஞ்சுக்காரர்கள் இயங்க ஆரம்பித்தது கி.பி 12ஆம் நூற்றாண்டு. ஆனால் அதற்கு முன்பே சங்க இலக்கியங்கள், இலக்கணத்தை வரையறுத்த தொல்காப்பியம், திருக்குறள், காப்பியங்கள், பக்தி இலக்கியங்கள் எனத் தமிழிலக்கியம் அதன் உச்சத்தைத் தொட்டுவிட்டது.. தமிழ் செவ்விலக்கியங்களுக்கு ஈடாகக் காலத்தாலும், பாடப்பட்ட பொருளாலும் நிகரென்று கூற பிரஞ்சு மொழியில் எதுவுமில்லையென மார்தட்டிச் சொல்லலாம். திருவள்ளுவருக்கு இணையாக; தொல்காப்பியர், கணியன் பூங்குன்றனாருக்கு ஈடாக ; கம்பன் அல்லது இளங்கோ முதலான செவ்விலக்கியப் படைப்பாளிகளுக்கு நிகராக அதேகாலத்தில் பிரஞ்சு மொழியில் ஒருவருமில்லை. மாறாக இன்று கலை இலக்கியத்தில் பல கோட்பாடுகளைப் புகுத்தி உலக இலக்கியவாதிகளிடையே பிரஞ்சு நவீனப் படைப்பாளிகள் தங்களுக்கென ஒரு தனித்துவத்தை நிலைநிறுத்தியுள்ளனர். வாசிப்பைப் பொதுவாகவே விரும்பும் எனக்குப் பிரெஞ்சுச் சாளரம் பாரதி கூறுவதுபோலச் சொல்புதிது பொருள்புதிது என்று உலகை அறிமுகப்படுத்தியது. 30 ஆண்டுகள் தமிழகத்திலும், 30 ஆண்டுகள் பிரான்சு மண்ணிலும் வாழ்ந்திருக்கிறேன். இரண்டு மொழியும் வாழ்வளித்திருக்கின்றன. படைப்பாளி என்பதால் விரும்பி வாசித்தவற்றைத் தமிழுக்குக் கொண்டுவர நினைத்தேன். இதில் சுய நலமும் இருக்கிறது.மொழிபெயர்ப்புக்கென நிகழ்த்தும் ஆழமான வாசிப்பு எனது படைப்புத் திறனுக்கு உதவுகிறது. வாசித்தவற்றுள் விருப்பமானவற்றை அவ்வப்போது மொழிபெயர்க்கிறேன். சொந்தப் படைப்புக்கு இடையூறின்றிச் செய்கிறேன். சிறுகதைகள், கட்டுரைகள், நாவல்கள் மூன்று வடிவத்திலும் முயன்றிருக்கிறேன். பிரெஞ்சு விமர்சகர்கள் தேர்வும், எனது வாசிப்பு அனுபவமும் ஒன்றிணைகிற படைப்புகளை மொழிபெயர்ப்புக்குத் தேர்வு செய்கிறேன். ஏற்கனவே வாசித்த நூலாக இருப்பதால், இரண்டாவது வாசிப்பு தெருவாசல் முதல் அடுப்படி வரை ஏதோ பழகிய வீட்டிற்கு வந்ததுபோன்ற அனுபவத்தைத் தருகிறது. இருந்தும் எதிர்பாராதவிதமாக சில நிலவறைகள் கண்ணிற்பட்டு அச்சுறுத்துவதுண்டு. பிரஞ்சு நண்பர்கள் துணையுடன் திறந்து பார்ப்பேன்.பிரான்சு நாட்டில் இருப்பது பிரெஞ்சுப் பண்பாட்டைக கூடுதலாகப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. சிக்கலிருப்பின் பிரெஞ்சு ஆசிரியையும் தோழியுமான பெண்மணி ஒருவரிடம் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காண்பதுண்டு. கலைச் சொற்கள் என்று வருகிறபோது தமிழ் அகராதிகளில் காணப்படும் பிரெஞ்சுச் சொல்லுக்கு ஈடான ஆங்கிலச் சொல்லின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு, பிரெஞ்சுச்சொல்லுக்கு பிரெஞ்சு அகராதிகள் தருகிற விளக்கத்துடன் பொருந்துகிறதா எனப்பார்ப்பேன். தவறினால் நானே முயல்வதுண்டு. புரட்சியாளன் மொழிபெயர்ப்பு (காலச்சுவடு வெளியீடு)அப்படிப்பட்ட முயற்சி. மொழிபெயர்க்கிறபோது நானொரு படைப்பாளி அல்ல.

* இறுதியாக ஒரு கேள்வி இந்த மனித வாழ்க்கை குறித்து என்னதான் நினைக்கிறீர்கள். பன்முகப்பட்ட உலகப் பண்பாடும் தத்துவமும் சங்கமிக்கும் பிரான்சில் வாழுகின்ற உங்களுக்கு இந்த வாழ்க்கை தந்த செய்திதான் என்ன ?அறிய ஆவலாக இருக்கிறது.

தேடலில் இருக்கும் மனிதர் நீங்கள். உங்கள் கேள்விக்குப் பின்னர்தான் மறந்திருந்த மனித வாழ்க்கை குறித்துச் சிந்திக்கத் தோன்றியது. பிறப்பும் இறப்பும் அனைத்து உயிர்களுக்கும் பொது. விலங்குகள் கிடைத்ததை உண்பது, உண்டதைக் கழிப்பது, உறங்குவது, பருவத்தில் இனப்பெருக்கம் என்று தங்கள் வாழ்க்கைக்கான பாதையை அமைத்துக்கொள்கின்றன. மனிதர்களின் சிந்திக்கும் திறனை Cogito என்ற கலைச்சொல்லால் பிரெஞ்சு தத்துவவாதி தெக்கார்த் அழைக்கிறார். சிந்தித்தலே மனிதர் இருத்தலை உறுதி செய்கிறது என்கிறார். முரண் நகையாக நா காக்காச் சிந்தனையாளர் ஆயுள் சீக்கிரம் முடிந்ததாக வரலாறு தெரிவிக்கிறது. சென்னை விமான சுங்க இலாகா குடிவரவு முகவர்களின் தடுப்புப் பலகையில் ‘’அதிகாரிகளுக்கு எதிரான வார்த்தைகள் பிரயோகிக்கும் பயணிகள் தண்டிக்கப்படுவர்’’ என எழுதப்பட்ட அறிவிப்பு. அதிகாரிகள் பயணிகளுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தும் சொற்களுக்குத் தண்டனை உண்டா என்பது பற்றிய விளக்கம் இல்லை.

உலகமெங்கும் பெருவாரியான மக்களுக்கு வாழ்க்கை பற்றிய கோட்பாடு சிக்கலற்றது. சாக்ரடீஸ் கூறுவதுபோல «வாழ்க்கை என்பது உயிர் வாழ்வது அல்ல, உயிர் வாழ்க்கையை நன்றாக வாழ்வது ». நன்றாக வாழ்வதென்பது சராசரிமனிதனுக்குக், காலம் காலமாக அவனைச் சுற்றியுள்ள சமூகத்தினால் தீர்மானிக்கப்பட்டது. நம்முடைய சமூகத்திற்கு வாழ்க்கை என்பது, நன்றாகப் பிழைக்கத் தெரிந்திருப்பது : வீடு, மனைவி, மக்கள், வாகனங்கள் என வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொளவது. சாக்ரடீஸ் நன்றாக வாழ்வதை « விழுமியங்களால் வாழ்வது, விழுமியங்களுக்காக வாழ்வது » என்கிறார். நடந்ததை நினைத்தோ, நடக்கப்போவதை எண்ணியோ மனதைக் குழப்பிக்கொண்டிராமல், நிகழ்காலத் தருணங்களுக்காக வாழ்வதும் ஐரோப்பிய சிந்தனையே. சராசரி மனிதனாகச் சமூக நீரோட்ட த்தில் கலந்தாலும், காய்ந்த சருகுபோலை மூழ்காமல் மிதந்துசெல்லும் வாழ்க்கை உயர்ந்தது. கரை ஒதுங்கும் வாய்ப்பு நீரின் அடிப்பரப்பில் உருளும் கற்களைக் காட்டிலும், மேற்பரப்பில் மிதக்கும் காய்ந்த சருகுகளுக்கு அதிகம். வாழ்க்கை பற்றிய புரிதலில் கீழைத்தேயத்து ஞானம் மேம்பட்டதென்று நினைக்கிறேன்.

———————————————————————————————-

கலையும் இலக்கியமும் -1

மனிதர் வாழ்க்கை என்பது  விருப்பு வெறுப்பு என்கிற இருபெரும் உணர்வுகளால் வழிநடத்தப்படுவது. ஒவ்வொரு நாளும் வைகறைத்தொடங்கி  இரவுநித்திரை கொள்வதற்கு முன்புவரை உடல்சார்ந்தும் உணர்வுசார்ந்தும் நமக்குத் தேர்வுகள் இருக்கின்றன. தேர்வு என்பது ஒன்றை நிராகரித்து மற்றொன்றை  தெரிவு செய்தல் : ஒன்றை வெறுத்து, மற்றொன்றை விரும்புவதல். உடலுக்கு ஒவ்வாமைகள் இருப்பதைப்போல உள்ளத்திற்கும் ஒவ்வாமைகள் இருக்கின்றன.   எனவேதான் இரண்டின் நலன் கருதி  அதாவது அவற்றின் நலன் நமது மகிழ்ச்சி எனக் கருதி  ஒன்றை நிராகரிப்பது பிறிதொன்றை ஏற்பது என்கிற வினையாடலுக்கு உட்பட்டதாக  நமது உயிர்வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

நாம் எப்பொழுதெல்லாம் துன்பப் படுகிறோமோஅல்லது கவலையில் விழுகிறோமோ, அப்பொழுதெல்லாம் அதிலிருந்து விடுபட நினைக்கிறோம். மகிழ்ச்சியை, சந்தோஷத்தை மாற்றாக நினைக்கிறோம். இந்த மகிழ்ச்சியைபெற :

  புலன்சார்ந்த வழிமுறைகளை மட்டுமே முழுமையாக நம்பி மகிழ்ச்சியைத் தேடுவதென்பது ஒன்று,புலன்களோடு அறிவின் துணைகொண்டு தேடும் மகிழ்ச்சி என்பது மற்றொன்று.

முதல்வகை இன்பம் குறுகியது, அது மாயை தரும் இன்பம். «  நீ தரும் இன்பத்தை நேரென்று கொள்வனோ மாயையே ! » என்கிற பாரதியின் தெளிவு நமக்கிருப்பின், இத்தகைய தற்காலிக இன்பத்தின்பால் நமக்கு நாட்டம் செல்லாது. « இடும்பையைத் தவிர்க்க, வேண்டுதல் வேண்டாமை இலாதவன் அடி »  சேர்தல் என்பது  இறை நம்பிக்கை உடையோருக்கு வள்ளுவர் காட்டும் வழிமுறை. அறிவைக் கணக்கிற்கொள்ளாத இன்பத்திற்கும், ஆன்மீக அடிப்படையிலான இன்பத்திற்கும் இடையில் வேறொரு இன்பம் இருக்கிறது  « காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி, நீள் கடலும் மலையும் எங்கள் கூட்டம் , நோக்கும் திசையெல்லாம் நாமன்றி வேறில்லை, நோக்க நோக்க களியாட்டம் ! » என்கிற அறிவுமதி புலன்களுக்கு ஊட்டும் இன்பம் அதாவது, கலைகள் அளிக்கின்ற  இன்பம்.   

மனித உள்ளம் வெக்கையில்  துடிக்கிறபோது நிழலாக இருப்பது கலை. காண்போர்க்கு, கேட்போர்க்கு, ருசிப்போர்க்கு உணர்வோர்க்கு,  மகிழ்ச்சி தருவது, இன்பம் அளிப்பது என்பது கலையினால் நமக்குக் கிடைக்கக் கூடிய பலன். கலையின் நோக்கம் புரிகிறது அதன் வகைமைகள் என்னவென்பதும் நமக்குத் தெரியும். ஆனால் ஒரு வினை கலையாக மாறும் மாயம் எப்படி நிகழ்கிறது ?

ஒருவன் தனது கற்பனைக்கேற்ப ஒன்றை வார்த்தெடுக்கும் அழகியல் திறனைக் கலை என்கிறோம். இத்திறன் படைப்பவனின் சிந்தனை, ஆன்மா, பண்பாடு, அவன் சார்ந்த சமூகம் எனப் பல்வேறு கூறுகளை உள்ளடக்கியது. இருள் வேண்டாம் ஒளி வேண்டும் ; கசப்பு வேண்டாம் இனிப்பு வேண்டும் ; துன்பம் வேண்டாம் மகிழ்ச்சி வேண்டும் ; வாடைவேண்டாம் தென்றல் வேண்டும் ; முட்கள் வேண்டாம் மலர் வேண்டும் ; முடியாட்சிவேண்டாம் மக்களாட்சி வேண்டும் என ஒவ்வொரு கணமும், ஒவ்வொருநாளும் காலம் கருதி, தேவையின் பொருட்டு இடர்கள், காணச்சகியாதவைகள், கேட்க அருவருப்பானவைகள், தாங்கிக்கொள்ள இயலாதவைகள் போன்றவற்றை ஒதுக்கி, உயிவாழ்க்கைப் பயணத்தை இலகுவாக்கும்  திறவுகோல் கலையும் இலக்கியமும். கூர்ந்து கவனித்தால் இரண்டுமே ஒன்றென்கிற முடிவுக்கு வரமுடியும்.தான் விரும்பாத ஒன்றை மறுக்க வும், தனது அகபுற கவலைகளை மறக்கவும் கலையைப் படைக்கிறான், ‘தான் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்’ என பொதுவெளிக்குக் கொண்டுபோகிறான். சுருக்கமாக க்  கூறினால் மனிதரின் அழகியல் சார்ந்த வினை கலை.ஒரு மனிதன் பல நூறுபேராக மாறியபின்னர்,  ஓர் இனத்தின் கலை சாட்சியங்களாக பண்பாடுகள் உலகெங்கும் விட்டுச்செல்லப்பட்டிருக்கின்றன. பண்டைய நாகரிகங்களைப் போகிறபோக்கில் வேதகால நாகரிகம், சிந்துவெளிநாகரிகம், கிரேக்க நாகரிகம் பெயர்களைக் கூறி சொல்லிப் புரிந்துகொண்டுவிட முடியாது. வெறுமனே அவை குடியிருப்பு, நகரவாழ்க்கை என விரித்து மதிப்பெண் வழங்கிடவும் முடியாது.  அவற்றின்  நுட்பமான உட்கூறுகளில் வெளிப்பட்ட அழகியல் அணுக்கமே  பிற்காலத்தில் அவற்றை நாகரிகம் என்ற சொல்லாடலின் கீழ்  அணிதிரட்ட அறிஞர்களால் முடிந்தது.  கலையின் பிறப்பு நூறாண்டுகளுக்கு முன்பு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு  நிகழ்ந்ததென்று வரையறுப்பது நியாயமாகாது. என்றைக்கு மனிதரினம் தோன்றியதோ, எக்கணத்தில் துன்பத்தை எதிர்கொள்ளநேர்ந்ததோ அன்றே கலையும் பிறந்தது.  அழுதகுழந்தையை அமைதிப்படுத்திய  குரலும், அவள் பாலூட்டிய செயலும் கலைமுயற்சிகள். இயல், இசை, நாடகம் புகைப்படம், திரைப்படம், ஓவியம், சிற்பம் இவற்றோடு  நுட்பமான மகிழ்ச்சிக்கு  மனிதர்வாழ்க்கை உறுதி அளிக்கின்ற ஒவ்வொரு செயலும் கலை.

கலை என்பது பரவசம்கொள்ள,  தோல்ல்விக்கு ஆறுதல் தேட, அது ‘துன்பம் நேர்கையில் யாழெடுத்து இன்பம் சேர்க்கும்’ வித்தை.  கலையைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டோமெனில் துன்பமோ இன்பமோ யாழெடுத்து பாடுகின்றவரும், பாடலைக் கேட்கும் வாய்ப்புள்ள மனிதரும் துன்பத்தை மறந்து இன்பத்தில் திளைக்கின்றனர். இலக்கிய கலையும் இத்தகையை பயன்பாட்டினை அளிப்பதுதான்.

 கலை என்பது தனித்ததொரு படைப்பு. ஒப்புமை இல்லாதது. ஒன்றுக்கு மேற்ப்பட்டவையை  உருவாக்கப்பட்டால் அது உற்பத்தி, படைப்பு அல்ல. அவனும் கலைஞனல்ல தொழிலாளி. நிர்ப்பந்தமின்றி தன்னார்வத்துடன் ஒரு கலைஞனால் பிறப்பெடுக்கும் படைப்பு அப்படைப்பைக் காண்பவர், கேட்பவர், சுவைப்பவர், இரசிப்பவர் எவராயினும் அவரவர் புரிதலுக்கொப்ப, சுவைக்கொப்ப அக்கணத்தில் மாத்திரமின்றி தொடரும் கணத்திலும் புரிதலையும் சுவையையும் அளித்து மகிழ்விக்க கூடியது.   இந்த வரையரைகள் இலக்கியக் கலைக்கும் பொருந்தும். அழகியல் சார்ந்த எழுத்தாக அமைந்து, வாசிப்பவருக்கும் வாசகருக்கும் மகிழ்ச்சியை அளிப்பது அதன் முதல் நோக்கம் :

செல்லாமை உண்டேல் எனக்குரை மற்றுநின்
வல்வரவு வாழ்வார்க் குரை.

 என பல நூற்றாண்டுகளுக்கு எழுதப்பட்ட குறள் தரும் சுவையும்

« இன்னபடி இவ்விடம் யாவரும் எவையும்
   க்ஷேமமென்றன் நிலையோ என்றால்,
   ‘இருக்கின்றேன்; சாகவில்லை’ என்றறிக. »

கடந்த நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட பாரதிதாசன் பாடலும் வாசிக்கும் கணத்திலும் வாசித்தபின்னும் சுவைதரக்கூடியவை.

சாஸ்திரிய சங்கீதம் மெல்லிசையாக பரிணமித்து இராகம் ஸ்வரம் அக்கறையின்றி சராசரி மனிதன் முணுமுணுப்பதைப்போல இலக்கிய கலையும் இன்று பெரும் மாற்றத்திற்கு உட்பட்டுள்ளது.  படைப்பிலக்கியத்தின் வடிவம் என்கிறபோது கவிதை , உரைநடை என்ற இரண்டு சொற்களும் நம் கண்முன் நிற்கின்றன. இரண்டும் உடன்பிறந்தவை என்கிறபோதும், குணத்தால் பங்காளிகள்:  கவிதை என்ற சொல்  இன்றைக்கும் புதிராகவும், எளிதில் விளங்கிக் கொள்ள இயலாததாகவும், பண்டித மொழிக்குரியதாகவும்,  அதனால் கற்றறிந்த மேலோரின் அறிவுப் புலனுக்கு மட்டுமே எட்டக்கூடிய இலக்கிய பண்புகளைக் கொண்டதாகவும், படைப்பாளியின் நெஞ்சை வெகு அருகில் நின்று புரிந்துகொள்ள உதவும் ஊடகமாகவும் இருக்கின்றது.  மாறாக உரைநடை என்ற சொல் மகிழுந்தில் பயணிப்பதல்ல, பேருந்தில் பயணிப்பது, அன்றாடம் நீங்களும் நானும் உரையாடும் மொழியில், பெருவாரியான மக்களின் வாழ்வியலோடு  தொடர்புடைய மொழி.  அடர்த்தியும் சொற் சிக்கனம், இவற்றிலிருந்து விடுபட்டு வாசிப்பவருடன் நெருக்கம் காட்டும் மொழி.  உலகெங்கும் படைப்பிலக்கிய மொழியாக கவிதையே  தொடக்கத்தில் இருந்துவந்திருக்கிறது.  முடியாட்சி அரசியலில்  இலக்கிய சமூகத்தில்  கவிதைமொழி  மேட்டிமை அடையாளத்தைப் பெற்றிருந்தது. உரையாசிரியர்கள், இல்லையெனில்  நம்மில் பலரும் சபை நடுவே நீட்டு ஒலை வாசியாத, குறிப்பு அறியமாட்டாத நன் மரங்களாக மட்டுமே  இருந்திருப்போம்.   முடியாட்சியை மக்களாட்சியாக மாற்றுவதற்கு நடத்திய புரட்சியை ஒத்ததுதான் அந்த நாளில் இலக்கிய வெளியில் கவிதை சிம்மாசனத்தில் உரைநடையை உட்காரவைக்க எடுத்துக்கொண்ட முயற்சிகளும்.  கவிதை உரைநடை வடிவத்திற்கு உட்படாமல் இருந்திருந்தால், கல்விப்புலத்திலும், கருத்துப்புலத்திலும் இன்று நாம் கண்டிருக்கிற நுட்பமான வளர்ச்சிகள் இல்லையென்று ஆகியிருக்கும். இலக்கண பண்டிதர்கள் பெருகி இருப்பார்கள், ஆக இன்றைய இலக்கியகலை பெரும் மாற்றத்திற்கு உட்பட்டிருக்கிறது. நாட்டுப்புற பாடல்களும், எற்றப்பாட்டும், வட்டாரவழக்கும், இலக்கியமாக ஏற்கப்பட்டுள்ள காலம்.  இலக்கண அணிகளை நிராகரித்து ஒதுக்கி  எளிமையைப் போற்றும் காலம். கற்பனையுடன் அதிகம் கைகோர்த்த காலம் போய், எதார்த்தத்தை இலக்கியங்கள் தோளில் சுமக்கும் காலம். சமயத்திற்கும் ஆட்சியாளருக்கும் அஞ்சியவைகளாக இருந்த இலக்கிய கலை, இன்று ஆட்சியாளர்கள், சமூகம் என எதைப்பற்றியும் சுதந்திரமாக தமது கருத்துக்களை முன்வைக்கும் கலை ஊடகமாகவும் வளர்ந்துள்ளது.

(தொடரும்)

இடைத்தேர்தல்

(காலச்சுவடு இதழில் ஆர் கே நகர் தொகுதி தேர்தலை முன்வைத்து எழுதியகதை)

தேர்தல் மாதாவுக்குச் சமர்ப்பணம்

இடைத்தேர்தல்

தொரம்மா ! தொரம்மா ! என்று கதவருகே வாசலில் கேட்கும் குரல் கன்னியம்மாவுடையது. இரவு அவன் இச்சைக்கு ஈடுகொடுத்ததில், விடிந்தது கூட தெரியாமல் உறங்கிக் கிடந்தவள் திடீரென்று கண்விழித்தாள், விழித்த வேகத்தில் கையைத் பக்கத்தில் துழாவினாள்.  அவனில்லை, நம்பிக்கையின்றி இரண்டாவது முறையாகத் துழாவினாள். அவன் விட்டுச்சென்ற வெப்பம்மட்டுமே விரித்திருந்த பாயில் மிச்சமிருந்தது.  சுவரோரமிருந்த தகரப்பெட்டி திறந்திருந்தது. தலையை நிமிர்த்தில் புகைப்படத்தில் சிரித்துக்கொண்டிருந்த  சீவராசுவைப் பார்த்தாள். துக்கம் தொண்டையில் அடைத்து, நீர்க் கழிவாகக் கண்களை நிரப்பியது. 

*                            *                            *                            *

தொகுதியில் இடைத்தேர்தலை அறிவித்திருந்தார்கள். தேர்தலென்று அறிவித்த மறுகணம் அவள் வாசலில் மட்டுமல்ல, அப்பகுதியைச் சேர்ந்த பிற வாசல்களிலும்  வழக்கம்போல சந்தோஷம்.  ஊருல திருவிழாவுக்குக் கொடிகட்டினா சவலைப் பிள்ளைக்குப் பாலுட்டினக் கதையா ஒரு துடிப்பு வந்திடும். ‘தாலிக் கட்டிக்கிட்டு புருஷன்வீட்டுக்குப் போன பெண்களெல்லாங்கூட தங்கள் தங்கள் பிள்ளைக்குட்டிகள் இழுத்துக்கொண்டு பிறந்தவீட்டுக்கு வருவார்கள், அதுபோலத்தான் தங்கள் பகுதியும் மாறியிருப்பதாக நினைத்தாள். சாட்சிக்கு வேறெங்கும் போகவேண்டிய அவசியமில்லை  அவள் வீட்டு வாசலேபோதும். ஒவ்வொரு ஒண்டு குடித்தனத்திலும் நான்கைந்துபேர் கூடுதலாக இருந்தனர். கக்கூஸுக்கும், குளிக்கவும் வாளியை வைத்துக்கொண்டு காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. இத்தனை ஆர்ப்பாட்டத்துக்கிடையிலும், அவனைப்பற்றிய நினைப்பும் குறுக்கிடுகிறது. போனமுறைபோல இம் முறையும் அவன் தன்னைத் தேடிவருவானா ? என்று மனதிற்குள் பலமுறைக் கேட்டுக்கொண்டாள்.  எதற்காக இந்தக்கேள்வி, எப்படி திடீரென்று அவனை மனம் நினைக்கப் போயிற்று ? என்பதுபோன்ற கேள்விகளுக்கு அவளுக்குப் பதில் சொல்லத்தெரியாது.

அவள் மனதை அலைக்கழித்த சிந்தனைகுப் பதில்போல  கடந்த இரண்டுமூன்று  நாட்களாக, அடிக்கடி  அவனை எதிர்கொள்கிறாள். எம்சி ரோட்டிலுள்ள ஒரு ஓட்டலுக்கு பாத்திரங்களை துலக்கிவைக்கிற வேலைக்குப்போகிற நேரத்திலும் சரி, பத்து மணிக்கு மார்க்கெட்டுக்குப் போகிறபோதும், திடீரென்று கடை கண்ணிக்கு கிளம்பிப்போகும் நேரத்திலும், திரும்பும்போதும் இவளுக்காகவே அவன் ஏதாவது ஓரிடத்தில் காத்திருக்கிறான்.  இரக்கப்பட்டு பேசலாமென்று கூட நினைத்தாள். ஒரு வருடமா இரண்டு வருடமா ‘தோ ன்னாலும் நாலஞ்சு வருஷமிருக்கும்’ என்று அவள் மனதில் அவனைப் பிரிந்திருக்கும் காலம் குறித்துத் தோராயாமாக ஒரு கணக்கு இருந்தது. ஜெயலலிதாஅம்மா போனமுறை ஜெயித்த மறுநாள் போனவன், பிறகு அவர்கள் இறந்து, முதன்முறையாக இடைத்தேர்தல் அறிவித்தபோது, தற்போதுபோலவே அவளை விடாமல் துரத்தினான். அப்போது அவளிடத்தில் கோபம் மட்டுமே இருந்தது.

முகம்கொடுக்கக் கூடாதென வைராக்கியமாக இருந்தாள். இம்முறை அவ் வைராக்கியம் விரிசல் கண்டிருந்தது.  சகக் குடித்தனக்காரர்களிடம் சென்றமுறை  நடந்தச் சம்பவங்களைக் கூறியபோது, வாசல்பெண்கள் எல்லோரும் திட்டித் தீர்த்தார்கள். « என்ன பொம்பிளை  நீ ! வலிய வந்த புருஷனை இப்படித் தொலைக்கலாமா ? ஆம்பளைன்னா அப்படித்தான் இருப்பாங்க, கூத்தியாவூடு புளிச்சுப்போச்சுன்னு வந்த மனுஷனை தண்ணித்தெளிச்சு வூட்டுக்குள்ள வான்னு சொல்லுவியா, அத வுட்டுட்டு வீம்புபிடிச்சு நிக்கிற ? » என ஆளாளுக்குச் சண்டைபோட்டார்கள். தற்போது முன்புபோலவே அவனிடம் கோபமிருந்தாலும், கொஞ்சம் இரக்கமும் பிறந்திருந்தது. இந்தக் குழப்பத்தில் ஒழுங்காக சமைப்பதோ சாப்பிடுவதோ இல்லை. சோற்றைத் தட்டில்போட்டுக்கொண்டு உட்கார்ந்தாலும் அவன் நினைப்பில் கையைக் கழுவிவிட்டு எழுந்துவிடுகிறாள்.

அன்று தெருமுனையில கூறுகட்டி விற்றப்  பெண்மணியிடம், வயிறென்று ஒன்றிருக்கிறதே என்பதற்காக வேண்டியவற்றை வாங்கிக்கொண்டு திரும்பிக்கோண்டிருந்தாள்.  இவள் குடியிருக்கும் வீட்டு வாசலில் நின்றுகொண்டு அவன்  உற்றுப்பார்ப்பது போலிருந்தது, சந்தேகமில்லை இவளைத்தான் பார்க்கிறான். சுருள் சுருளான தலைமயிரைப் பின்பக்கம் அணைத்துச் சீவியிருந்ததும், அதற்குரிய முகமும் அவன்தான் என்கிற சந்தேகம் வீட்டுவாசலை நெருங்கநெருங்க  திடப்பட்டதும், முதன்முறையாக மனதில் இலேசாக வெட்கமும் மகிழ்ச்சியும். வீட்டை நெருங்கியவள், அவன் இவளைப் பார்த்து, « இன்னா தனம் எப்படியிருக்க ? » என்று தொட்டக் கையை உதறிவிட்டு விடுவிடுவென்று  வீட்டிற்குள் நுழைந்து தனது ஒண்டுக்குடித்தன கதவின் பூட்டைத் திறந்தபோது, அவன் இவள் பின்னால் நின்று தொண்டையைச் செருமினான். அதற்குள் வாசலில் இருந்த மற்றக் குடித்தனக்கார பெண்களில் இரண்டொருவர் கூடியிருந்தனர். வெத்திலைப் பெட்டி சகிதமாக அங்கு வந்த வீட்டுக்கார அம்மா « வாய்யா ! இப்பத்தான் உனக்குப் பொண்டாட்டி நெனப்பு வந்ததா ?  » என்று கேட்டவள் தனத்திடம், « ஒன் கோவத்தையெல்லாம் பிறகு வச்சுக்கோ, முதலில் வந்தவருக்கு உள்ள அழைச்சுபோய் ஒரு வாய்த் தண்ணிகொடு, நீ ஒண்ணும் கொறைஞ்சிடமாட்ட » எனவும், சீவராசும் உரிமையோடு வீட்டுக்குள் நுழைந்தான்.

உள்ளே நுழைந்தவனுக்கு மனையை எடுத்துபோட்டாள். கொஞ்சம் இரு வரேன், என்றவள் கதவருகே நின்று எட்டிப்பார்த்தாள். வாசலில் கூடியிருந்த பெண்கள் இல்லை என்றானதும், கதவைத் தாழ்ப்பாள் போட்டாள். வெளியில் யாரோ சிரிப்பது கேட்டது.  தகரப்பெட்டியைத் திறந்து இருப்பதில் சுமாராக ஒரு புடவையையும் இரவிக்கையையும் எடுத்தாள், அவனிடம், கொஞ்சம் அப்படித் திரும்பு எனக்கூறி புடவையையும் ஜாக்கெட்டையும் அணிந்தாள். கண்ணாடியைப் பார்த்து தலையைச் சீராக்கிக்கொண்டாள். நெற்றியில் வைத்த சாந்துபொட்டும் திருப்தியாக இருந்தது. அவன் எதிரே சம்மணமிட்டு உட்கார்ந்தாள்.  சட்டையின் முதலிரண்டு பொத்தான்களை அவிழ்த்த்திருந்ததில் கழுத்தும் மார்பும் அவனுக்குக் கூடுதலாகத் தெரிந்தன. முண்டாபனியனுக்கு மேலாக மார்பில் செழிப்பாக இருந்த மயிர்கள் வியர்வையில் நனைந்து பிசைந்துக் கிடந்தன. மிச்சமிருந்த  உடம்பு எப்போதும்போல கட்டுக் குலையாமலிருந்தது.  சுருள் சுருளாக நெற்றியில் முன் இறக்கத்தில் விழுந்திருந்த கேசம் மட்டும் அடர்த்தியின்றி வெறிச்சோடி கிடந்தது. நெற்றியின் கீழ்ப்பரப்பில் மழைக்கால அட்டைகள்போல கருத்த இரு புருவங்கள். அவை இரண்டிற்கும் கீழிருந்த கண்கள் சிறியவை என்றாலும் அதை ஒரு குறையென்று சொல்லமுடியாது. குறிப்பாக மூக்கு, மூக்கிற்குக் கீழிருந்த உதடுகள், இரண்டையும்  பிரித்திருந்த கட்டை மீசை; கழுத்துக்கு இருபுறமும் புடைத்துக்கொண்டிருந்த தோள்கள் ஆகியவை எந்தப் பெண்பிள்ளையையும் கவரக்கூடியவை.

சிறிதுநேரம் அவனை வைத்தகண்களை எடுக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள், திரும்பவும், « கொஞ்சம் இரு தோ வரேன் » என வெளியிற்சென்று அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடம் உள்ளே வந்தாள். தம்ளரில் பால் இருந்தது. வீட்டுக் கார அம்மாவிடம் கேட்டு வாங்கி வந்திருக்க வேண்டும், அந்த வாசலில் பிறக் குடித்தனக்காரர்களில்  ஒருவருக்கும் வீட்டில் பால் வாங்கி வைத்திருக்கும் பழக்கமெல்லாம் கிடையாது. பாலில் கொஞ்சமாச் சர்க்கரை போட்டு அவனிடம், தம்ளரை நீட்டினாள். அவனும் அவள் கைத்தொட்டு வாங்கி சப்புக்கொட்டிக் குடித்தான். அவன் உதட்டோரம் குடித்த பாலின் அடையாளம் நுரை செதிள்களாக ஒட்டிக்கிடந்தன. முந்தானையால் துடைத்தாள்.

– தனம் உனக்கும் எனக்கும் ஐம்பது வயசுக்கு மேல, நாலுபிள்ளைகீது, மறந்துடாத ! 

– அந்த ஞாபகமிருந்தா இன்னொருத்தியைத் தேடிப் போயிருப்பியா ?

– தப்பு பண்ணிட்டேன் தனம். இனிமே பெரிய பாளையத்தம்மன் மேல சத்தியமா அவவீட்டை எட்டிப் பாக்கறதில்லைன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்.

– சரி இந்த நேரத்துல அதெல்லாம் எதுக்கு, நான் ஒருத்திதான என்று நெனைச்சி கத்தரிக்காயும் தக்காளியும் போதும்னு வாங்கிவந்தேன். இராத்திரிக்கு வேணுமின்னா, ரெண்டுபேருமா மார்க்கெட்டுக்குப் போயி உனக்குப் பிடிச்சத வாங்கி வருவோம்யா. எனக்கும் வாய்க்கு ருசியா சாப்பிட்டு வருஷக் கணக்காச்சு. என்ன சொல்ற, எனக் கேட்டாள்.

சொன்னதுபோலவே, புருஷனும் பொண்டாட்டியுமா நான்கு மணிக்குக் காசிமேடு மார்க்கெட்டுக்குப் போனார்கள். வஞ்சிரமும், சுராவும் வாங்கினார்கள். வரும் வழியில் டாஸ்மார்க்கில் இரண்டு கால் பாட்டிலும் வாங்கினாள். கட்சிக்காரங்க கொடுத்த பணம் கையிலிருந்ததால் கொஞ்சம் தாராளமாகச் செலவு பண்னமுடிந்தது.

ஒருகால் பாட்டிலை மட்டும் இரவு குடித்து முடிக்க அனுமதித்தாள். தட்டு நிறைய சோற்றைப்போட்டு வஞ்சிரம் மீன் குழம்பை ஊற்றி சுராப் புட்டை வைத்து விசிறி மட்டையை எடுத்து விசிற ஆரம்பித்ததும். அழுதான்.

– அழாம சாப்பிடுய்யா, அதான் வந்துட்ட இல்ல.

– என் மனசு தாங்கலை. உன் தலையில அடிச்சு வேணா சத்தியம் பண்றன், தலையைக் காட்டு, இனி அந்தத் தெவடியா வீட்டுல காலெடுத்து வைக்கமாட்டன்.

சோறு பிசைந்த கையை அவள் தலையில்வைக்கப்போனவனைத் தடுத்தாள்.

– பேசாம சாப்பிடு, அப்புறம் பேசலாம், என்றாள்.

–  சரி, ஒங்கிட்ட ஒண்ணு கேப்பன் கோவிச்சுக்க மாட்டிய.

– நான் ஏன் கோவிச்சுக்கப்போறன், தாலிக்கட்டினவள் ஆச்சே.

– அந்தக் கழுதைக்கு ஒரு முப்பதினாயிரம் கொடுக்கவேண்டியிருக்கு, அவ மூஞ்சில கடாசிட்டன்னு வச்சிக்கோ, நான் நிம்மதியா ஒங்கூட இருந்திடுவேன்.

– ஏன் நீ சம்பாதிச்சதைல்லாம் என்ன பண்ண ?

– ஏதோ பண்ணன், என் கையில இருந்தா ஒங்கிட்ட ஏன் கேக்கறன்

– அவளோ பணத்துக்கு நான் எங்கேபோவன்.

– ஓட்டுக்குக் கொடுத்த பணத்தையெல்லாம் என்ன பண்ண ? இன்ன ராத்திரிக்கு குண்டான் கட்சிகாருங்க வர்ராங்கன்னு கேள்வி பட்டன். நீ தாம் தூம்னு செலவு பண்றவ இல்லியெ.  பெட்டியிலதான வச்சிருப்ப. அதை இதைச்சேர்த்து அவ கிட்ட கொடுத்தா பிரச்சினை தீர்ந்திடும். அவள் சங்காத்தியமே வாணாம்.  மாசம்பொறந்தா சம்பள பணம் வந்திடும், அதை இனி உங்கிட்டத் தவற யார்கிட்ட கொடுக்கப்போறன்.

சொல்லிவிட்டு இவள் கண்களைப் பார்த்தான், கையில் பிசைந்தசோறு அப்படியே இருந்தது. பொலபொலவென்று அவன் கண்ணீர், கன்னக் கதுப்புகளில் இறங்கியது. அவள் மனம் இளகிப்போனது.

-அழாதய்யா ! நீ நல்லபடியா என்னைத் தேடி வந்தியே அதுவே எனக்குப் போதும்யா. பணமென்ன பணம் !

தோளில் கிடந்த முந்தானையை எடுத்து அவன் கண்களைத் துடைத்தாள். அவன் கையை உதறினான். சோற்றுருண்டைகளைப் பிடித்து அவன் கையில் வைத்தாள்.

– இன்னும் கொஞ்சம் சோறுபோட்டுக்க, எனக்கூறி சோற்றுச் சட்டியை எடுத்தாள்.

– அப்புறம் உனக்கு.

– நீ வவுத்தை வஞ்சனை பண்ணாம சாப்பிடு, பொட்டச்சிக்கி  வவுரா பெருசு.

சாப்பிட்டு முடித்ததும் தட்டிலேயே கையைக் கழுவினான். « பாயைப் போடு தனம் » என்றவனின் பார்வைக் கொதிப்பைத் தாங்க முடியாமல் தலையைக் குனிந்துகொண்டாள். அரைமயக்கத்திலேயே பாயையும் போட்டாள்.

*                                      *                                      *

சுவரில் புகைப்படத்தில்  அப்பாவிபோலச் சிரித்துக்கொண்டிருந்த சீவராசுவைத் திரும்பத் திரும்ப்ப் பார்த்தாள். ஓண்டு குடித்தன வாழ்க்கையை ஆரம்பித்த முதல் வாரத்திலேயே  எம்.சி ரோட்டிலிருந்த ஒரு போட்டாகடையில் எடுத்துக்கொண்டது.  வாசலில் இருந்த சராசரி ஆண்களைப்போலத்தான் சீவராசும் நடந்துகொண்டான். சம்பளம் வாங்கிவந்த நாட்களில் மட்டும் கொஞ்சம் கூடுதலாகக் குடிப்பான்,  ரகளைப் பண்ணுவான். உப்பில்லை, காரமில்லையென்று கொத்தாகத் தலைமயிரைப் பிடித்து சுவரில் மோதுவான். வீட்டுக்கார அம்மா கதவைத் தட்டிச் சத்தம் போட்டதும்  அடங்கிவிடுவான். மற்ற நாட்களில் சும்மாச் சொல்லக்கூடாது, அவளுக்கும் அவள் பிள்ளைகளுக்கும் செய்யவேண்டியவற்றை செய்தே வந்தான். ஒரு நாள் அவன் வீட்டில் இல்லாத தமயத்தில் « சீவராசுவை பீச் ஸ்டேஷன்ல பொரிகடலை விக்கிற பொம்பளையோட பார்த்தன் கவனமா இருந்துக்க » என்று  ஹார்பர் மேஸ்த்திரி துரைசாமி எச்சரித்தார்.  அவன் சீவராசுவிடம்  அது பற்றி கேட்கவும் செய்தாள். « எவன் சொன்னான் உனக்கு, ஒருத்திக்குப் பொறந்தவனா இருந்தா, அவன என் முன்னால வரச்சொல்லு » என வாசலில் இறங்கிச் சத்தம்போட்டான்.   இவளையும், அன்றைக்கு அடித்து உதைத்தான். வீட்டுக்கார அம்மாள் « நீங்க வரமாசம் காலி பண்ணிடுங்க, இதுக்கு மேல இங்கிருக்க வேணாம் », என்றாள். மறு நாள் வழக்கம்போல அரைக்கால் காக்கி நிஜாரையும், காக்கிச் சட்டையையும், சிவப்பு ஈரிழைத்துண்டு முண்டாசும், கையில் மூட்டையைக் குத்தித் தூக்குகிற கொக்கியுமாக வேலைக்குப் போனவன் திரும்பவில்லை.

தொரம்மா ! தொரம்மா !- என்று மீண்டும் கன்னியம்மாள் குரல்.

தொரம்மா என்கிற தனபாக்கியத்திற்கு வைகாசி பிறந்தால் வயது ஐம்பத்தொன்றோ ஐபத்திரண்டோ,இரண்டிலொன்று. அது ஐபத்துமூன்றாகவும் இருக்கலாம். பிறந்தவருடம் எதுவென்று தெளிவாகத் சொல்லத் தெரியாது. அவளுடைய ஆத்தாள், எதிர்வீட்டுச் செங்கமலம் ஈயம் பூசவந்தவனோட ஓடிப்போன வருஷமென்று சொல்லியிருக்கிறாள். ‘செங்கமலம் எந்த வருஷம் ஓடிப்போனாள் ?’ என்று பெற்றவளிடம் கேட்டாள், அதற்கு ‘ஏரி ஒடைஞ்சி ஊருக்குள்ள வெள்ளம் வந்ததே, அந்த வருஷமென்று !’ பதில் வரவும், ‘செங்கமலம் ஓடிப்போன வருஷத்தையே’ பிறந்த வருடமாக வைத்துக்கொண்டாள்.

அவள் வாழ்க்கையே  ஒரு தோராய வாழ்க்கை, தோராயக் கணக்கில் நாட்களைக் கடந்துகொண்டிருப்பது. பிறந்தது ; வயசுக்கு வந்தது ;  இப்போதோ அப்போதோ என்றிருந்த சினைப் பசுவுக்குப் புல் அறுக்கப்போன இடத்தில்  பரம்படித்த  மாடுகளை ஓடைநீரில்  குளிப்பாட்டிக்கொண்டிருந்த  காசிநாதனுடன் சவுக்குத்  தோப்பில் ஒதுங்கியது ; பொங்கலின்போது கொத்தவால் சாவடியில் வாழைத்தார்களைச் சுமக்கும்  சீவராசுக்கு உறவு சனத்திற்கு முன்னால்  கழுத்தை நீட்டியது,  அவனுடன் பதினைந்து நாள் கழித்து  சென்னைக்குப் ‘பஸ்’ ஏறியது ;  பாரி முனையில் பேருந்தை விட்டு இறங்கி, ஹைகோர்ட்டையும், ஊர்ந்த  வாகனங்களையும், இடித்துக்கொண்டு சென்ற மனிதர்களையும் கண்டு  பெரிதாகக் கண்களைத் திறந்து மூச்சை உள்வாங்கி பிரமித்தது ; அங்கிருந்து  ஜோடியாக சீவராசுடன்  ரிக்‌ஷாவில் பயணித்தது ; விதவிதமான ஓசைகள், புழுதிகள், கட்டிடங்களைப் பார்த்தபடி பழைய வண்ணாரப்பேட்டையில் ஒண்டுக் குடித்தனங்களில் ஒருத்தியாக குடைக்கூலிக்கு வந்தது என எல்லாமே ஒரு தோராயக் கணக்கிற்குறியவைதான். ஏன் அதன் பிறகு  அடுத்தடுத்து நான்கு பிள்ளைகளை  சீவராசுக்குப் பெற்றது, எவளோ ஒருத்தியுடன் தொடுப்பு வைத்துக்கொண்டு, இவளை  அவன் மறந்து,  வீட்டிற்கு வருவதை  நிறுத்திக்கொண்டது; வளர்ந்து பெரியவர்கள் ஆனதும் ஆளாளுக்கு ஒருத்தியைப் பிடித்துக்கொண்டு பிள்ளைகள் இவளை மறந்தது ஆகியவற்றையெல்லாங்கூட ஒரு குத்துமதிப்பாகத்தான் இவளால் சொல்ல முடியும். 

தொரம்மா என்ற பெயர் வாசலில் இருக்கிற மற்ற குடித்தனக்காரர்கள் வைத்த பெயர். இவளுடைய மூத்த மகனுக்குப் பெயர் துரை, அதனால்  இவள் தொரம்மா.தமிழ்ப்பண்டிதர்களுக்கு மருவல், திரிபு என்று இலக்கண விளக்கம் தேவைப்படலாம். பழைய வண்ணாரப்பேட்டையில், அவசரத்திற்கு ஒதுங்கும் வசதிகொண்ட சந்தில் அன்றன்றைக்கு கையூன்றினால்தான் கரணம் என்ற நிலையில் குடியிருப்பவர்களுக்கு, இந்த விளக்கமெல்லாம் அதிகம்.  தனபாக்கியம் என்ற ஊர்ப்பெயரை அரசாங்கப் பிரச்சினைகளென்று வருகிறபோது, சிரமப்பட்டு ஞாபகத்தில் கொண்டுவந்திருக்கிறாள்.

தொரம்மா ! இன்னுமா  நீ எழுந்திருக்கல ! உள்ள வரலாமா, சீவராசு  அண்ணன்  உள்ளதான் இருக்காரா ?

கதவை உட்புறமாகத் தள்ளிய கன்னியம்மாவின் குரல் குனிந்த வாட்டில் தலையை இருட்டிற்குள் புதைத்து, தொரம்மாவைத் தேடியது.  திறந்திருந்த கதவின் அனுமதியுடன் முதிராத காலை வேளை, கன்னியம்மாவைத் தொடர்ந்து உள்ளே நுழைந்திருந்தது. சன்னமான பனிமூட்டம்போல சில இடங்களில் தளர்ந்தும், சில இடங்களில் இறுக்கமாகவும் தம்மைத் திடப்படுத்திக்கொண்டிருந்த காலை ஒளியின் துணையுடன் தொரம்மாவைக் கண்டுபிடிப்பதில் கன்னியம்மாவுக்கு அதிகச் சிரமங்கள் இல்லை. திறந்த கதவு சுவரில் அணையும் பக்கமாக அடுப்பும், தண்ணீர் தவலையும் பாத்திர பண்டங்ககளும் இருந்தன, அதற்கு அடுத்த சுவரில், அதன் முழு  நீளத்தையும் உபயோகித்துக்கொள்ளவேண்டும் என்பதுபோல பிளாஸ்ட்டிக் கயிறில் ஒரு கொடி. அதில் ஒழுங்கின்றி அவிழ்த்துப்போட்டப் புடவைகளும் ஜாக்கெட்டும் கிடந்தன, அதன் கீழே சீவராசுடன் பட்டணத்திற்குப் புறப்பட்டு வந்தபோது கொண்டுவந்த டிரங்க்பெட்டி. அதையொட்டி ஒர் அழுக்குச் சிப்பம்போல இருந்த தலையணையை வேண்டாமென்று ஒதுக்கியவள்போல கையை முக்கோணமாக மடக்கித் தலைக்குக் கொடுத்து தொரம்மா என்கிற தனபாக்கியம் பக்கவாட்டில்  உறங்குவதுபோல பாவனை செய்துகொண்டிருந்தாள். தலை அவிழ்ந்திருந்தது.  இடப்பக்கக்  கன்னத்தில் வாயிலியிருந்து கசிந்த எச்சிலின் நெளிந்த வெண்கோடு.

– தொரம்மா எழுந்திரு இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல நாமல்லாம் பூத்துல இருக்கனும்  இன்னைக்கு  ஓட்டுப் போடறது. மறந்துட்டியா ? 

கன்னியம்மா உலுக்கிய உலுக்கலில் திறந்த கண்கள், தொட்டெழுப்பிய கையையும், அந்தக் கைக்குச் சொந்தக்காரியையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தன.

– எழுந்திரு, லைட்டைப் போடட்டுமா ? மீண்டும் கன்னியம்மா.

‘வ்வா’ என்று ஒரு பெரிய கோட்டுவாயுடன், எழுந்த தொரம்மா அவிழ்ந்திருந்த தலைமயிரை கொண்டையாக்கி முடித்த மறுவினாடி, விலகிக்கிடந்த முந்தானையைச் சரி செய்து மார்பை போதிய அளவுக்கு புடவைப் பரப்பிற்குள் கொண்டுவந்த திருப்தியில் :

– அந்த மணையைப் போட்டு உட்காரு ! -சுவரில் சாத்தியிருந்த மணைப்பக்கம் கை  நீண்டது.

மணையை எடுத்துப் போட்டும், வழக்கம்போல சம்மணமிடாமல்  குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்த கன்னியம்மா முகத்தில் கம்பி மத்தாப்பைக் கொளுத்தியதுபோல அப்படியொரு பிரகாசம். அந்தப் பிரகாசம், மின்சார விளக்கின் ஒளியில் கூடுதலாக மினுங்கியது. தொகுதிக்கு இடைத் தேர்தல் அறிவிக்கப்பட்டத்  தினத்தில் பற்றிக்கொண்ட சந்தோஷம். ஏதோ சொல்லவந்த கன்னியம்மா தனபாக்கியத்தின் முகத்தைப் பார்த்து புரிந்துகொண்டவள்போல :

– என்ன அழுதியா ?

– அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை, சொல்லு.

– நேற்று ராத்திரி செல்ராசு அண்ணன் எலெக்‌ஷன் டோக்கன் கொடுத்துட்டுப் போனாங்க, கதவைத் தட்டினோம்,சீவராசு அண்ணன் தான் கதவைத் திறந்தாரு.

தனபாக்கியத்திற்கு ஞாபகம் வந்தது. நள்ளிரவு, பன்னிரண்டு ஒன்றிருக்கலாம். இவளிருந்த அலங்கோலத்தில், பக்கத்திலிருந்த சீவராசிடம் கதவைத் திறந்து என்னவென்று பார்க்கச் சொன்னாள். 

– இரண்டு நாளைக்கு முன்ன இன்னொரு தம்பிக் கொடுத்துட்டுப் போச்சே ! இரண்டும் ஒண்ணுதானே ?

– இல்ல. செல்ராசு அண்ணன் அவங்க கூட இல்ல. இவங்க தனியா நிக்கறாங்க. அவங்க  அண்டா இவங்க குண்டான்! முந்தாநேத்து  செல்ராசு அண்ணன் வந்திருந்து வாசலில் எல்லாரையும் கூட்டி வச்சு, சொன்னதை மறந்திட்டியா ? வீட்டுக்கார அம்மாவும் குண்டானுக்குத்தான் ஓட்டுப்போடனும்னு சொல்லி பெரிய பாளையத்தம்மன் படத்துமேல சத்தியம் வாங்கினாங்களே !

–  என்னமோபோ நீ சுலபமாச் சொல்லிட்ட  எனக்குப் பயமா கீது.

– தோடா ! இன்னாத்துக்குப் பயம், எல்லாத்துக்கும்  நான் கிறேன்ன்னு சொல்லிட்டனில்ல.

– பணத்தைக் கொடுத்திட்டு சாமி பட த்துமேல சத்தியம் பண்ண சொல்றாங்க, நமக்கு ஒரு சாமியா ரெண்டு சாமியா எத்தனை சாமிமேலத்தான் சத்தியம் வக்கிறது. ஏற்கனவே செஞ்ச பாவத்துக்குத்தான் எல்லாத்தையும் தொலைச்சுட்டு அம்போன்னு நிக்கிறன்.

– அடப்போக்கா ! நீ வேற. பாவம் புண்ணியம் இன்னிக்கிட்டு. கொன்னாப்பாவம் தின்னாப் போச்சுன்னு போவியா.அவங்க ஒரு ஓட்டுக்கு எவ்ளொ கொடுத்தாங்கோ, இவங்க அதைப்போல ரெண்டு மடங்கு கொடுபாங்கோ. உங்க ஊட்டுல மட்டும் ஆறு ஓட்டு. அவ்ளோ துட்டை நீ பார்த்திருக்க மாட்ட, கறிய மீனவாங்கி துன்னுட்டு, கொஞ்சநாளைக்கு வீட்டுல கிட. இன்னா நான் சொல்றது புரியுதா. இந்த முறை  வாசலில் இருக்கிற அத்தனை பேரு ஓட்டும் குண்டானுக்குத்தான்.  பெரிய பாளயத்தம்மன் மேல சத்தியம் பண்ணிகிறோம் மறந்திடாத. இதுக்குப் பவரு ஜாஸ்த்தி.  அது சரி சீவராசு அண்ணன்  எங்க ?

சீவராசு கூட நேற்று ராத்திரி பெரிய பாளையத்து அம்மன் பேருலதான் சத்தியம் செய்தான். இராத்திரி இருந்த மனுஷன், விடிஞ்சதும்  சொல்லாமக் கொள்ளாம எங்க போயிருப்பார் என்று யோசித்தாள். இருந்தாலும் தனக்கு அதுபற்றி எதுவும் தெரியாது என்பது சரியாக இருக்காதென்று நினைத்தாள்.

– நீதான் பார்த்திய நான் அசந்து தூக்கிட்டேன். எதற்காக எழுப்பறதுன்னு நினைச்சிருக்கனும், எங்கே போயிருப்பாரு டீக்கடைக்குதான். 

– அது சரி, அண்ணன் வந்த இரண்டு நாளா நீ ராத்திரியில தூங்கறது இல்லன்னு வாசல்பூரா பேச்சு,  சரி சரி நீ எழுந்திரு, நாஷ்ட்டால்லாம் ரெடியா கீது. ஒரு மணி நேரத்துல பூத்துல இருக்கனும்னு ஊட்டுக்காரம்மாவும் சொல்லிட்டாங்கோ. வரேன்.  

கன்னியம்மாள் கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியேறினாள். அவள் படி இறங்கியிருப்பாள் என்பதை உறுதிபடித்துக்கொண்டதும், இவள் தலையை மீண்டும் ஒருமுறை உயர்த்தி நிழற்படத்தில் சிரிக்கும் சீவராசுவை பார்த்தாள். கீழே திறந்திருக்கும் தகரப்பெட்டியையும் பார்த்தாள். முதன் முறையாக வெடித்து அழுதாள்.

—————————————————————————–

தமிழ்நாட்டின் இலக்கியப் போக்கை அறிதல் – Découverte de la littérature de l’état du Tamil Nadu en Inde

Bonjour,

Je vous contacte par l’intermédiaire des éditions Zulma, concernant un projet de découverte de la littérature indienne que notre association mettra en place, début 2021. En partenariat avec la Région Centre-Val de Loire, nous proposerons à 2 villes de la région Centre-Val de Loire (Jargeau & Châteaudun) une résidence d’une vingtaine de jour autour de la littérature indienne et plus spécifiquement autour de la littérature du Tamil Nadu, littérature Tamoul.

Nos recherches nous ont mené vers votre travail, vos écrits. Par ce mail, je souhaitais vous présenter ce projet dont vous trouverez une présentation en pièce jointe mais aussi pouvoir en discuter de vive-voix avec vous afin d’envisager quelque chose ensemble.

Je vous joins également un lien pour consulter notre site internet et faire connaissance avec notre association: http://www.tuconnaislanouvelle.fr/ 

Je reste disponible pour toute information complémentaire.

Bien cordialement,

Justine Pasdois
Chargée d’administration

இம்மின்னஞ்சல்  கடந்த டிசம்பர் மாதம் எனக்கு கிடைத்தது. Tu Connais la nouvelle என்கிற ஓர் இலக்கிய அமைப்பு எழுதியிருந்த து. பிரெஞ்சு பதிப்பாளர் Editions Zulma என்பெயரைச் சொல்ல என்னைத் தொடர்பு கொண்டார்கள்.

இந்த அமைப்பு வெகுகாலமாக பிரான்சு தேசத்தின் பிற மாகாண எழுத்தாளர்களையும் எழுத்துக்களையும் புரிந்துகொள்ளும்வகையில்(இந்தியாவில் இதுபோன்ற ஆர்வமுண்டா[) நிகழ்ச்சிகளை நடத்தி வந்தவர்கள். இம்முயற்சியின் தொடர்ச்சியாக உலகின் பிற மொழிகளில் இன்றைய இலக்கியப் போக்கைத் தெரிந்துகொள்ள கடந்த சில ஆண்டுகளாக பிறமொழி எழுத்தாளர்களை அழைத்து அவர்கள் ஊடாக அவர்கள் நிகழ்வுக்கு மையப்பொருளாக உள்ள மொழியின் இன்றைய இலக்கியப் போக்கையும், அம்மொழி சார்ந்த மக்களின் பண்பாடுகளையும் அறிய முற்பட்டிருக்கிறார்கள்.

          அந்த வழியில் இரண்டு கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக ருமேனியா, அல்ஜீரியா எழுத்தாளர்களை அழைத்த வரிசையில் இவ்வருடம் இந்தியாவில் இத்தனைமொழிகளிருந்தும் தமிழைத் தேர்வு செய்திருக்கிறார்கள். பதினைந்து நாட்கள் இரண்டு சிறுநகரங்களில் நிகழ்ச்சிகள். தமிலக்கியம், தமிழ் பண்பாடு சார்ந்து நடக்க உள்ளன. பதினைந்து நாட்கள் அங்கு தங்க எனக்கு ஏற்பாடு செய்துள்ளனர். முதலில் மார்ச் மாத த்தில் நடப்பதாக இருந்த து. தற்போது மே இறுதிவாரம் ஓர் ஊரிலும், ஜூன் முதல் வாரத்தில் இன்னொரு ஊரிலும் நடக்கிறது.

பேராசாரியர் க. பஞ்சாங்கத்தின் தமிழ் இலக்கிய வரலாறு நூலை ஆதாரமாக க்கொண்டு நவீன தமிழ் இலக்கியம் பற்றி ஒரு கட்டுரை, புலம்பெயர்ந்த இலக்கியம் பற்றிய ஒரு கட்டுரை, பெண்கள் இலக்கியம் பற்றி ஒரு கட்டுரை,  கோகிலா என்ன செய்துவிட்டாள், மோகமுள், ஜே.ஜே. சில குறிப்புகள், மானுடம் வெல்லும், சாயாவனம் முதலான நூல்களைப் பற்றிய அறிமுகம் என 20 பக்கங்களுக்கு கட்டுரைகள் பிரெஞ்சு மொழியில் எழுதி அனுப்பியிருக்கிறேன். நிகழ்ச்சியில் தமிழ் புலத்திலிருந்து சில நண்பர்களை காணொளி உரையில் கலந்துகொள்ள அழைக்கத் திட்டம். முழுக்க முழுக்க பிரெஞ்சு மொழியில் நடத்தப்படுவதால் சில நடைமுறை சிக்கல்கள் உள்ளன. என்னுடன் yanne Dimay என்ற பெண்மணியும் கலந்துகொள்கிறார். புதுச்சேரியை அறிந்தவர், எழுத்தாளர், 1958 – 1975 நாடக மேடைகளில் தோன்றியவர்.

நிகழ்ச்சியில் தமிழ் இலக்கியம் சார்ந்த உரையாடல், தமிழ், தமிழர் எனப்பேசுகிற புகைப்படக் கண்காட்சி தமி இலக்கியம் சார்ந்த நூல்கள் கண்காட்சி. மாலையில் தமிழநாடு சார்ந்த இசை, நடன ங்கள் என திட்டமிட்டுள்ளோம். நிக்ழ்ச்சி தொடங்குவதற்காக ஒவ்வொரு மாதமும் பதினைந்து நாட்களுக்கு ஒரு முறை கலந்து பேசிவருகிறோம்.

நூல்களும் மதிப்புரையும்

( இக்கட்டுரை வல்லமை இதழ் வெளியிட உள்ள மதிப்புரைபோட்டி கட்டுரைகள் தொகுப்பு நூலுக்கு அண்மையில் எழுதப்பட்ட முன்னுரை )

               பிழையின்றி நான்கு வாக்கியங்கள்எழுத முடிந்தால், சுற்றமும் நட்பும் ‘சூப்பர்’ ‘அருமை’ எனபரஸ்பர ஆதரவைப் பரிமாறிக் கொள்ளமுடிந்தால்‘எழுத்தாளன்’என்ற அடையாளத்தைப் பெறும் நிகழ் காலத்தில் இன்று  நாம் இருக்கிறோம். இத்தகைய சூழலில் நேர்மயான விமர்சனம் நவீனத் தமிழ்இலக்கியத்திற்கு ஒருகட்டாயத்தேவை.

            ஓலைகளில் எழுத்தாணிகளைக் கொண்டு படைத்தகாலம் போய், காகிதங்களும் பேனாவும் கைகொடுக்க, எழுத்துலகத்திற்கு விசா வழங்கியப் பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்பிக் கண்கடுக்கக் காத்திருந்து, நூலாசிரியர் தகுதியை பெறமுடிந்த காலம் கடந்தகாலம். இன்றுகாத்திருப்புகள்இல்லை, எழுதக் கணினியும், கையில்  கொஞ்சம்பணமும்         இருந்தால்போதும் அமேஸான்கள்காத்திருக்கிறார்கள். எழுத்தாளன் அந்தஸ்தை எளிதாகப் பெறலாம்.

            இன்று அசல் எழுத்தாளன் யார் ?அவனைஅடையாளம் காணும் கூட்டல் கழித்தல்கள் எவை ?என்கிற தேடலுக்கு எழுத்தாளர்களின் முந்தைய படைப்புகள், பதிப்பகங்கள், அங்கீகரிக்கபட்ட இலக்கியவிருதுகள், பரிசுகள்எனப் பட்டியலுண்டு. இவற்றுடன் நேர்மையான நியாயமான விமர்சனங்களையும் சேர்த்துக்கொள்ளலாம். தமிழில் கூடுதலாக அம்மான் பட்டம், நாத்தனார் பட்டம்போல எழுத்தாளர் மாப்பிள்ளையைஅல்லது பெண்ணைஅலங்கரிக்க சிலகூடுதல் பட்டங்கள் இருக்கின்றன. வணிக உலகில் சரக்கைவிட சரக்கை சுற்றியிருக்கிற ஜிகினாக்கள் கண்ணைக் கவரவேண்டும், இவை பல்வேறு வண்ணங்களில் கிடைக்கின்றன : « பாவப்பட்டஎழுத்தாளன் », « குடும்பம் வறுமையில் இருக்கிறது », « நம்மஆளு » எக்ஸ்ட்ரா..எக்ஸ்ட்ரா… இந்தஜிகினாக்கள்மத்தியில்,  முதலீட்டிற்கு உரிய இலாபத்தைக் கணிசமாகத்தரும் எத்தனையோ தொழில்களிருந்தும் வாசகர்களுக்கு இலக்கிய அனுபவத்தைத் தருவதற்குச் சிலபதிப்பகங்களின் கருணையால் நல்லநூல்கள் வரத்தான் செய்கின்றன. அவற்றை பிரபலங்கள் எழுதியிருக்கவேண்டும் என்பதில்லை, புதியமுகங்களின் நூல்களாகக்கூட இருக்கலாம்.

            சாலைப் பயணத்தில் அலங்காரமாக ஒளியூட்டப்பட்டு திறந்துவைத்துள்ள உணவுவிடுதிகளே, பிறசாப்பாட்டுக் கடைகளைக்காட்டிலும் கவனம்பெறுகின்றன. இத்தகைய நிலமையில்தான் புத்தகச் சந்தைகளும் உள்ளன. வியாபார உலகில் புத்தகச் சந்தைக்கும் வெளிச்சம்அவசியம். தண்டோரா கட்டாயம். இருந்தும் திருநெல்வேலி இருட்டுக்கடை அல்வா வாடிக்கையாளர்களை பெற்றதுஎப்படி ? யாரோ ஒருவர் சுவைத்து, அறிந்த ருசியை மனமுவந்து பகிர்ந்துகொள்ள அது செவிவழிச் செய்தியாகப் பரவி கூட்டம் பெருக காரணம் ஆயிற்று. நல்ல புத்தககத்தை வாசகர்களிடம்கொண்டு சேர்க்கும் உயரியப் பணிக்கும் இருட்டுக்கடை அல்வாவை ருசிபார்த்த அன்பர்போல ஒருநல்ல நடுநிலையான விமர்சகர் தேவை.

தமிழில்மதிப்புரைகள் :

            இந்நூலில் எழுதப்பட்டுள்ள கட்டுரைகள் மதிப்புரைகளுக்கானபோட்டியில் பெற்ற கட்டுரைகள் என்று தெரியவந்தபோது, ஆச்சரியமாக இருந்தது. மதிப்புரைகளுக்குள்போட்டியா,  அதை எப்படிநடத்தியிருப்பார்கள்,  எதன் அடிப்படையில்தேர்வுசெய்திருப்பார்கள், என்ற குழப்பம் எனக்கு இருந்தது. தேர்வுசெய்தவர் தமிழில் தேர்ந்த விமர்சகர் என்று அறியப்பட்ட வெங்கட்சாமிநாதன் என்பதால் தேர்வுசரியானதாகஇருந்திருக்கும் என்பதென் ஊகம். இன்று தமிழில் நவீன இலக்கியத்தை ஊக்குவிக்கின்றவகையில் நிறைய பரிசுகளையும், விருதுகளையும் அறிவிக்கிறார்கள். படைத்தவர் எழுத்து பரிசுகளால் கூடுதலாக விற்பனை ஆகிறதோ இல்லையோ அவர் உழைப்பு அங்கீகரிக்கபட்டிருக்கிறது என்கிற மனநிறைவு சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்குக் கிடைக்கிறது. சிலநண்பர்களுடன் சேர்ந்து திறனாய்வு நூலொன்றுக்கு பரிசளிக்கின்ற வகையில் பஞ்சு பரிசில் என்ற ஒன்றை நாங்களும் அறிமுகப்படுத்தியுள்ளோம். எனினும் எங்கள் எண்ணத்திற்கு முன்னோடியாக 2014லேயே ஆரோக்கியமான மதிப்புரைகளை ஊக்குவிக்கின்ற வகையில் இப்போட்டியை நடத்திய வல்லமை இதழுக்கும், உறுதுணையாக இருந்த நண்பர்களுக்கும் பாராட்டுகள். அடுத்து இப்போட்டியில் நான் வியந்த விடயம் புத்தக மதிப்புரைகள் என்றதுமே வழக்கம்போல அவை சிறுகதை தொகுப்பு, நாவல்கள் குறித்து  இருக்குமென சந்தேகித்தேன். சிற்றிதழ்கள் கூட இவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்து மற்றவைகளை நான்கைந்து வரிகளில் அறிமுகப்படுத்தி முடித்துக் கொள்வார்கள். மாறாக  ,இப்போட்டியில் கலந்துகொண்ட நண்பர்கள் வாழ்க்கை வரலாறு, சுயமுயற்சி கட்டுரைகள், மொழிபெயர்ப்புகள் என வாசிப்புகளத்தை விரிவாக அமைத்துக்கொண்டு கட்டுரைகளை அளித்திருக்கிறார்கள்.

            மேற்கு நாடுகளில் நூல்கள் மதிப்புரை எழுதுவதற்கென இலக்கிய சஞ்சிகைகளிலும் முக்கிய இதழ்களிலும் தொழில்முறை விமர்சகர்கள் உண்டு. அவர்கள் படைப்பாளிகள் அல்ல. (ஒருபடைப்பாளி சமதளத்தில் இருக்கிற மற்றொரு படைப்பாளியை அங்கீகரித்த வரலாறு உலக அளவில் இல்லை, சிம்மாசனம் பறிபோய்விடும் என்கிற பயம் உண்டு). தொழில்முறை விமர்சகர்கள்   இதழ்களின் அரசியலுக்கேற்ப படைப்புகள்மீதான பார்வையை வைக்கிறவர்கள், இரத்தின சுருக்கமாக எழுதப்பட்ட கறாரான நடுநிலை விமர்சனங்களாக அவைஇருக்கும். நூலாசிரியர்களைச் சீண்டுவதும்அரிதாக நடப்பதுண்டு. அதற்காக விமர்சகர்களைக் கண்டித்து கைகலப்பில் இறங்குகிற நாகரீகம்இல்லை. பொதுவில் மேற்குலகில் படைப்பாளி எவ்வளவு பெரியகொம்பனாக இருந்தாலும் விமர்சகர்களிடம் அஞ்சவே செய்வார். உதாரணமாக பிரெஞ்சு இலக்கிய உலகில் பெர்னார் பிவோ( Bernard Pivot), பிரான்சுவா புய்னெல் (François Busnel) போன்ற விமர்சகர்களின் நூல்களைப் பற்றிய பேச்சுக்கும் எழுத்துக்கும் தனி மரியாதை.

            தமிழில் தொழில்முறை விமர்சகர்கள்இல்லை. நடுநிலையான விமர்சனங்களை எழுதுபவர்கள் ஆக மிகவும் குறைவு. நூலாசிரியர் தெரிந்தவர்- வேண்டியவர் அல்லது நூலை வெளியிட்ட பதிப்பகம் கேட்டுக்கொண்டது என்ற அடிப்படையில் மதிப்புரைகள் இங்கு பெரும்பாலும் எழுதப்படுகின்றன. எனவே நியாயமான மதிப்புரைகளுக்கு வாய்ப்பில்லை. வாசிக்கிறபோதே உபயோகித்திருக்கிற சொற்களைக்கொண்டே மதிப்புரைகளின் தரத்தை எடைபோடமுடியும்.  புத்தக விற்பனையும் (முதல்பதிப்பு இரண்டாம்பதிப்பு என மார்தட்டிக் கொண்டாலும்) பதிப்பாளர் கட்டிக்காக்கும் தேவரகசியமாக இருக்கிறசூழலில், ஏதோ எழுதி புத்தகங்களை நாலுபேருக்குக் கொண்டுபோகின்றார்களே என்ற அளவில்தான் நம்முடைய விமர்சனங்களை ஏற்கவேண்டி இருக்கின்றன. அடுத்து தமிழில் மதிப்புரைகள் எழுதுவதென்றால், பழங்கால சினிமா பாட்டுப் புத்தகங்களில் கதைச்சுருக்கம் சொல்வதுபோல படத்தின் மொத்தக் கதையையும் தெரிவித்துவிடும் கோட்பாடுஉண்டு. பாட்டு புத்தகத்திலாவது முடிவை வெண்திரையில் காண்க, எனச் சொல்லப்பட்டிருக்கும், நமது விமர்சகர்களோஅதையும் எழுதி, புத்தகத்தை வாங்க நினைக்கும் ஒன்றிரண்டு வாசகர்களையும் வாங்கவிடாமல் செய்துவிடுகிறார்கள். ஆதியோடந்தமாக படைப்பைச் சுருக்கிச் சொல்வது விமர்சனம் ஆகாது. சரி விமர்சனத்தை அல்லது மதிப்புரையை எப்படி எழுதலாம், மேற்கண்ட இருகுறைகளையும் தவிர்த்து எழுதும் முயற்சியேகூட நல்லமதிப்புரைக்கு வித்திடலாம்.

விமர்சகர்யார்?

            அ. வாசிப்பு அனுபவத்தை எழுதுவதுவேறு, விமர்சனம் எழுதுவது வேறு. விமர்சகருக்கு எதை விமர்சசனம் செய்ய அல்லது மதிப்பிட நினைக்கிறாரோ அதுபற்றிய ஞானம் வேண்டும். சிற்பக் கலையின் நுட்பங்களை அறியாது ஒருசிற்பியை அவன் வடித்த சிற்பத்தை மதிப்பிட முனைவது அபத்தம். கலை இலக்கியத்தின் எந்தபடைப்புக்கும் இதுபொருந்தும். தவறினால் உண்மை நிறைகுறைகளை அறியத்தவறி மொக்கையாக நான் மெய்சிலிர்ந்தேன், கண்ணீர் மல்கினேன் என்று கூற வேண்டிவரும் அல்லது எடுத்துக்கொண்ட நூலை மறந்து மனைவி(அல்லதுகணவர்)  கொடுத்த காப்பியையோ முந்திரிபருப்பு பக்கோடாவை பற்றிய விமர்சனமாக மாறும் ஆபத்துமுண்டு.

            ஆ. நூலாசிரியருக்கோ, பதிப்பாளருக்கோ தான் எழுதவில்லை, நூலை அறிந்திராத வாசகருக்கு எழுதுகிறோம் என்றஎண்ணத்துடன் கலைஇலக்கியத்தை மதிப்பிடுகிறவரே, ஒரு நல்ல விமர்சகர்ஆவார்.

            இ. படைப்பு பூஜைக்குரியதும் அல்ல படைத்தவர் எம்பெருமானும் அல்ல எனவே விமர்சகர்கள் தங்களை அர்ச்சகரிடத்தில் வைத்து ஆராதனை செய்யாமல், படைப்பு என்ற பணியை படைப்பாளி என்ற சேவகர் எப்படி செய்திருக்கிறார் அப்பணி தங்கள் எதிர்ப்பார்ப்பிற்கும்,  திருப்திக்கும் ஏற்றவகையில் முடிக்கப்பட்டிருக்கிறதா என நினைக்கும்  எஜமானர் இடத்தில் தங்களை நிறுத்தி விமர்சகர்கள் இயங்கவேண்டும்.

            ஈ. கைகட்டிஅல்ல, கைநீட்டிச் சொல்லப்படுவது விமர்சனம் என்பதை நண்பர்கள் மறக்கவேண்டாம். அதற்காக ஏகவசனத்தை உபயோகிக்கவேண்டும் என்பதுபொருளல்ல, உங்கள் ரசனைக்கு உடன்படாதவை இருப்பின் நாகரீகமாக படைத்தவர் மனம் புண்படாதவாறு சுட்டிக்காட்டுவதில் தவறில்லை.

            உ. எழுதுகிறவர் கோட்பாடுகளை முன்வைத்து எழுதுவதில்லை. மாறாக நவீனவிமர்சகர்களுக்கு இன்றையபடைப்பையும் படைப்பாளிகளையும் அணுக ஆழமாக புரிந்துகொள்ள நவீனஇலக்கியகோட்பாடுகள்பற்றிய ஞானம் : மார்க்ஸ்சியம், பெண்ணியம், பெரியாரியம், எதார்த்தவாதம், மிகைஎதர்த்தம், பின்நவீனத்துவம், அமைப்பியல் போன்றவற்றைக் குறித்த தெளிவான அறிவும் வேண்டும். அவை ஆசிரியரையும் நூல் முன்னெடுக்கும் கருத்துக்களையும் அலகிட விமர்சகருக்குஉதவலாம்.

விமர்சனம் அல்லது மதிப்புரை எழுதுவதற்கென பொதுவில் சிலஒழுங்குகளை கடைபிடிக்கிறார்கள் அவற்றில் முக்கியமானவை :

        அ. வாசிப்பு

மதிப்புரை எழுத சராசரி வாசிப்புபோதாது. கவனமான வாசிப்பு தேவை. நூலில் ஒவ்வொரு சொல்லும், வாக்கியமும், ஆசிரியர்கூற்றும், குறுக்கிடும்சம்பவங்களும், உரையாடல்களும்முக்கியம்.

            ஆ. நூலும் நூலின்பொருளும்

        நூலின் தலைப்பும், நூலின் மையப்பொருளும் பிரதியை முன்னிலைப் படுத்திருக்கிறதா எனப் பார்க்கவேண்டும். நூலை முதன்முறை வாசித்துமுடிந்ததும் அமைதியாக அமர்ந்து நூல்சார்ந்த விஷயங்களைஅசைபோட்டுபார்க்க, முக்கியமானவை நம்மனதின் மேல்தட்டில் படிந்திருப்பதைஉணரமுடியும். அவ்வாறே, நூலின் மறுவாசிப்பு ஆசிரியருக்கும் நமக்குமான இடைவெளியைக் குறைத்து கூடுதலாகப் படைப்பையும் படைப்பின் பொருளையும்புரிந்துகொள்ளஉதவலாம். நூலாசிரியர் தன்னுடைய எழுத்துகொண்டு எதைச்சொல்ல நினைக்கிறார். அதைச்சொல்வதற்கு அவர் கையாண்டுள்ள எடுத்துரைப்பு, கதைசொல்லும்முறை, உத்தி, சொல்லாடல்கள், தொனி, கதைமாந்தர்கள் தேர்வு அவர்களுக்கிடையிலான உரையாடலை அமைத்துக்கொண்டிருக்கிறபாங்கு, சம்பவங்களின்கோர்ப்பு, சம்பவிக்கும்காலம், நூலின்தொடக்கம், முடிவு முதலானவை நூலுக்குப்பலம் சேர்த்திருக்கிறதாஇல்லையா என்பதையும் மதிப்புரையில் சொல்லவேண்டும்.

        மதிப்புரை எழுத சராசரி வாசிப்புபோதாது. கவனமான வாசிப்பு தேவை. நூலில் ஒவ்வொரு சொல்லும், வாக்கியமும், ஆசிரியர்கூற்றும், குறுக்கிடும்சம்பவங்களும், உரையாடல்களும்முக்கியம்.

இ. மொழியும்அழகியலும்

கலையும்இலக்கியமும்அழகியல் சார்ந்தபடைப்பு. பேராசிரியர் க. பஞ்சாங்கம் கூறுவதுபோல «இலக்கியம்எ ன்பதுமொழிவிளையாட்டு »  குறிப்பாக புனைவுகளில் மொழி கூடுதல் பங்களிப்பைத் தந்து வாசிப்பை சுகமாக்குகிறது. சொற்கள் தேர்வு,  வாக்கியத்தில் அவற்றுக்கானஇடம், கலைச்சொற்கள், பேச்சுமொழி, வட்டாரமொழிகளின்உபயோகம், பிறமொழி சொற்களை ஆசிரியர்கையாளுவது ஏன்எதற்காக, அதற்கான அவசியம்தான் என்ன என்பதையெல்லாம் நுட்பமான வாசிப்பின்மூலம் கண்டறியலாம். நூலில் இடம்பெற்ற சுவையான வரிகளையோ, பத்திகளையோவிமர்சனத்தில் எடுத்தாண்டு, இரசனையைப்பகிர்ந்துகொள்ளலாம்.

 ஈ. நூலைக்குறித்தமுடிவு

          நூலைக்குறித்து நேர்மறையான அல்லது எதிர்மறையான விமர்சகர்களின் கருத்தும்முக்கியம், இரண்டுமே மிகையற்றுஇருக்கவேண்டும்.

          ழுத்தைப் போலவே விமர்சனப்பார்வையும்தொடர்ந்துஎழுத செம்மைபெறும். போட்டிக்குவந்த கட்டுரைகளில் பலகட்டுரைகள்நன்றாக எழுதப்பட்டுள்ள்ளன. பெரியவர்வெங்கட்சாமிநாதன்போட்டியின்முடிவைத்தீர்மானித்திருப்பது, நல்லஆரம்பம். எழுத்தைப்போலவே மதிப்புரை எழுதவும் நண்பர்கள் ஆர்வம்காட்டவேண்டும். நவீனத் தமிழ் இலக்கியக்கொடி படர்ந்துதழைக்கஅதுஉதவும். .           ————————————————————————————-

மொழிவது சுகம் : தமிழுக்கு நோபெல் பரிசு ?

இன்றைய தேதியில்  உலகறிந்த பரிசுகளில் நோபெல் பரிசு முதன்மையானது. நோபல் பரிசு அளிக்கும் பணத்தால் அல்ல, அது வழங்கப்படும்  பெயரால் பெற்ற பெருமை. இலக்கிய பரிசுகள் பொதுவில் அப்பரிசினைத் தாங்கி நிற்கும் மனிதர்களாலும் பெருமை பெறுபவை. பிரெஞ்சு மொழியில் ஆண்டுதோறும் சிறந்த இலக்கியத்திற்காக வழங்கப்படும் பரிசுத் தொகை, பரிசு பெற்றவரின் ஒரு மாத காபி செலவுக்குக் கூட காணாது. இருந்தும் கொன்க்கூர் பரிசோடு இணைந்த பெயரும் அடையாளமும் பரிசு பெற்றவருக்கு முக்கியம். கொன்க்கூர் சகோதரர்கள் இலக்கியத்திற்கென வாழ்ந்தவர்கள், தங்கள் சொத்துக்களை அழித்துக்கொண்டவர்கள். இந்த அடையாளம் புக்கர் பரிசுக்கும் உண்டு.  ஆங்கில மொழியில் எழுதப்பட்ட நூலொன்றுக்கும் , பிறமொழிகளில் எழுதப்பட்டு ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட நூலொன்றுக்கும் புக்கர் பரிசுகள் ஆண்டுதோறும் வழங்கப்படுகின்றன. அணில் மார்க் சேமியா, குத்துவிளக்கு தோசைமாவு இவர்கள் ஸ்பான்சர் செய்துகொடுக்கும் இலக்கிய பரிசுகளைக் காட்டிலும் மேற்கண்ட பரிசுகள் தரத்தில் உயர்ந்தவை.

          நோபெல் விருதுடன், பரிசு  பெற்றவருக்கு பெருந்தொகை கிடைக்கிறது என்பதும் உண்மை. இருந்தும் தேர்வுப் பட்டியலில் உள்ள எழுத்தாளர்களில் வறுமைவாடுபவர்கள் யார் ? எனக்கேட்டு அவர்களைத் தேர்வு செய்ய்யும் நம்முடைய வள்ளல்கள் அரசியல் நோபெல் கமிட்டியிடம் இல்லை. மானுட நலனுக்காக தங்கள் அறிவின் பலனை அளித்த நன்மக்களுக்கு பரிசுகள் வழங்கப்படவேண்டும் என்பது நோபெல் பரிக்கென தம் சம்பாத்தியம் முழுவதையும் அர்ப்பணித்த ஆல்பிரடு நோபெலின் கனவு. உலகின் முக்கிய இலக்கிய பீடங்களுக்கு எழுதுகிறார்கள், கவனம் பெற்ற எழுத்தாளர்களின் பட்டியல் கிடைக்கிறது (300 லிருந்து 400 எழுத்தாளர்கள்). அவர்களில் பலமுறை நோபெல் கமிட்டியின்  இறுதிப்பட்டியல் வரை வந்தவர் யார் யார் எனப் பார்க்கிறர்கள். ஐவரை தேர்வு செய்கிறார்கள்.  நூல் ஆங்கிலத்தில் இல்லையெனில் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு தேர்வு கமிட்டிக்குப் போகிறது. ஐவர்கொண்ட குழுவில் மூவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் எழுத்தாளர் விருதினைப் பெறுகிறார்.

          நோபல் பரிசுபற்றியும் பிற பரிசுகளைப்போலவே விமர்சன ங்கள் உண்டு. சில தேர்வுகள் அரசியல் அடிப்படையில் நடைபெற்றிருக்கின்றன. ஆட்சியாளர்களை விமர்சித்து வெளியேறி பிற நாடுகளில் தஞ்சம் புகுத்த எழுத்தாளர்களுக்கு நோபெல் பரிசு கரிசனம் காட்டியுள்ளது, சர்ச்சிலின் அரசியல் உரைகளுக்காக இலக்கிய நோபெல் பரிசை வழங்கியிருக்கிறார்கள். 2017 ஆம் ஆண்டு கமிட்டியின் காரியதரிசி பெண்மணியின் பிரெஞ்சு கணவரின் பாலியல் விளயாட்டுகள் ஏற்படுத்திய அவதூறால் 2018 இலக்கியத்திறான நோபல் பரிசை அறிவிக்காமல் தள்ளிவைத்தார்கள்.

மகாத்மா காந்தியின் பெயர் நான்கு முறையோ ஐந்து முறையோ  சமாதானத்திற்கான நோபல் பரிசுப் பட்டியலில் இடம்பெற்றிருந்தது. இருந்தும் பரிசு நிராகரிக்கப்பட்டது. பின்னர்  1948ல்  அவர் சுடப்பட்டபோது  அவ்வருடம் சமாதானத்திற்கான பரிசையே நிறுத்திவைத்து நோபல் கமிட்டியினர் அஞ்சலி செலுத்தினார்கள். உயிரோடு இருக்கும்போது கொடுத்திருந்தாலும் காந்தி மறுத்திருப்பார் என்றே நினைக்கிறேன். ஆனால் அவர் வாங்காத அப்பரிசை அவர் பெயரை பல முறை  அரசியல் வாழ்க்கையில் உச்சரித்த  மார்ட்டின் லூதர் கிங், நெல்சன் மண்டேலா, தலாய் லாமா, அண்மையில் ஒபாமா போன்றவர்களுக்கு அளித்து நோபல் கமிட்டி பிராயசித்தம் தேடிக்கொண்டது. திபெத்தில் பிறந்த  தலாய் லாமாவுக்கு இந்தியர் என்ற அடையாளத்துடன் அமைதிக்கான நோபல் பரிசு வழங்கியபோது இப்பரிசு காந்திக்குக் கொடுப்பதுபோல என அறிவிக்கவும் செய்தார்கள்.

டிரம்ப்கூட, சமாதானப் நோபெலுக்கு ஆசைப்பட்டு காய் நகர்த்தினார். எனக்கில்லாத தகுதியா ஒபாமாவுக்கு எனக் கேட்டதாக தகவல். இவர் கைதான் நீட்டலாம், முடிவு கொடுக்கிறவர்கள் கையில் இருக்கிறது.

தமிழிலக்கியமும் நோபல் பரிசும்.

1901 ல்  நோபல் பரிசின் ஆரம்பம். எனவே இருபதாம் நூற்றாண்டுக்கு முந்தைய படைப்பாளிகளை மறந்து விடலாம்.பிந்தைய படைப்பாளிகளுள்  பாரதிக்குக் கிடைத்திருக்கவேண்டும். இளம் வயது இறப்பு ஒரு தடை. வம்பு வேண்டாம என்பதால் தீவிர தமிழ் பற்றாளர்களின் அடியொற்றி  நம்முடைய இறந்த இனிப் பிறக்கப்போகிற எல்லா எழுத்தாளர்களுக்கும்  நோபல் பரிசுக்கான தகுதிகள்  இருக்கின்றன என்பது அடியேனின் கருத்து.  அதற்குமுன்பாக நமக்கென்று ஒரு ஆடுபுலி ஆட்டம் காத்திருக்கிறது .  

  • முதலாவதாக ஒரு மனதாக ஒரு பெயரை சிபாரிசு செய்ய முடிந்தாலே நோபல் பரிசு கிடைத்த மாதிரிதான். ஆக முதலில் மாநில எல்லைகளைக் கடந்து  நம் படைப்புகள் அங்கீகரிக்கப்படவேண்டும்.
  • அங்கிருந்து பிற நாடுகளுக்குள் நுழைய உலக மொழிகள் என அறியபட்ட ஆங்கிலத்திலோ, பிரெஞ்சு மொழியிலோ, ஸ்பானிய மொழியிலோ மொழிபெயர்க்கபடவேண்டும், அவற்றை மொழிபெயர்ப்பவர்கள் எந்த மொழிக்குப் படைப்பை கொண்டு செல்கிறார்களோ, அந்த மொழியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டிருக்கவேண்டும்,
  • மொழி பெயர்க்கபட்டபின் படைப்பும் படைத்தவர்பெயரும் அந்தந்த மொழிகளின் படைப்புலகம் அறிந்த பெயராக மாறவேண்டும்.

இந்த ஏழுகடலையும் தாண்டினால் திருபாற்கடலொன்று இருக்க்கிறது. அதுதான் நோபல் பரிசு கமிட்டி. அவர்கள் அனைவரும் ஐரோப்பியர்கள். அவர்களுக்கு பிளாக் ஃபாரெஸ்ட் கேக்கின் சுவை தெரியும், நம்முடைய கொழுக்கட்டை ருசி தெரிய வாய்ப்பில்லை. கமிட்டியில் ஆசியர், ஆப்ரிக்கர், ஐரோப்பியரென கண்டங்களையும் பிரதிநிதிப்படுத்த முடிந்தால் ஒருவேளை நம்முடைய கனவு நனவாகலாம்.

————————————————————

மொழிவது சுகம்: அம்பையிடம் பேசினேன்!

இதனை மேலே படிப்பதற்கு முன்பாக நான் இடைச்சாதியை சேர்ந்தவன் எனச் சொல்லிவிடுகிறேன். தற்காப்புக்காக. உண்மையில் சொந்தநாட்டைவிட்டு ஏதேதோ காரணங்களை முன்னிட்டு புலம்பெயர்ந்த பலரும் சாதி சமயத்தை மறந்துதான் வாழ்கிறார்கள், கமலா ஹாரீஸ் அதன் விளவுதான். எனக்குப் புதுச்சேரிக்கு வந்தால்தான், என்னைத் தேடிவரும் உறவினர்களால் தான் சாதி நினைவுக்குவரும். இங்கு வந்தால் மறந்துபோகும். நல்லெண்ணத்தோடு என்னை பெருமைபடுத்தவந்த சாதிக்கார ர்களை தவிர் த்த துண்டு. நான் பெற்ற அறிவு அப்படியொரு நிலைபாட்டில் என்னைத் தள்ளியது.

அம்பை நான் மதிக்கின்ற மூத்த எழுத்தாளர், அவர் எழுத்துக்களில் ஒருவாசகனாக எழுத்தாளனாக அனுகி பிரமித்திருக்கிறேன். அவர் எங்கிருந்து வந்தார் அவர் நதிமூலம் ரிஷிமூலமென்ன என்பது எனக்கு முக்கியமல்ல. அவருடைய எழுத்து முக்கியம்.

தமிழை உண்மையில் நேசிப்பவர்கள் படைப்பின் அழகியலையும் நுட்பத்தையும் உணந்தவர்கள் சாதி சமயத்தை தூக்கிப்பிடிக்க மாட்டார்கள். அம்பை தன்னை பாசிஸ்டு என ஒரு சிலர் விமர்சிப்பதாக வருத்தபட்டார். நான் அதை ப்பொருட்படுத்தவேண்டாம் என்றேன். பாரதியோ, உ.வே சாமிநாதய்யரோ இன்றிருந்தால் அவர்களையும் பாசிஸ்டு என நாம் சொல்லியிருப்போம்

பிராமண சாதியில் ஒரு சிலர் தவறிழைத்திருக்கலாம். அதற்காக ஒட்டுமொத்த இனத்தையும் வசைபாடுவதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. நாம் அனைவருமே எந்த சமயத்தைச் சார்ந்தவராயிலும், எந்த சாதியைச் சேர்ந்தவர் என்றாலும் 100 விழுக்காடு அசல் நெய்யினால் படைக்கப்பட்டவர்களல்ல என்பது என் தாழ்மையான கருத்து. பிரான்சு நாட்டிலும் வீட்டை பூட்டிவிட்டுத்தான் வெளியில் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது, இந்தியா வந்தாலும் வீட்டை பூட்டிவிட்டுத்தான் வெளியில் செல்ல வேண்டியிருகிறது. அதற்காக ஒட்டுமொத்த பிரெஞ்சுகாரர்களும் அல்லது இந்தியர்களும் கள்ளர்கள் எனமுடிவுக்கு வருவதைக் காட்டிலும் வேறொரு அபத்தம் இருக்கமுடியாது.

நீங்கள் தமிழுக்காகவும் அதன் பெருமைக்காகவும் உழைப்பவர் எனில் உங்களை இருகரம் கூப்பி வணங்குகிறேன், தவறிழைத்தவர் யாராயினும் அதற்காக குரல்கொடுக்கும் மனங்களை என்னால் புரிந்து கொள்ளகொள்ள முடிகிறது. இவன் நம்ம ஆளு அதனால லைசென்ஸ் இருக்கு, அவன் எதிரி எனவே எழுந்தாலும் தப்பு உட்காந்தாலும் தப்பு என்பது உங்கள் கருத்தாக்கம் எனில் உங்களிடமிருந்து விடைபெற விருப்பம்.

எனக்கு எதிர்பார்ப்புகளில்லை என்பதால் எடுத்த முடிவு.

இலங்கு நூல் செயல் வலர்-க.பஞ்சாங்கம்-4: ‘பெண்- மொழி-புனைவு’

தமிழ் இலக்கிய சூழலில் பெண்ணியக்கோட்பாடுகள் என்பதை அடுத்து க.பஞ்சாங்கத்திண் பெண்ணியல் சார்ந்த கட்டுரை வரிசைகளில் முக்கியத்துவம் பெறுவது பெண்-மொழி- புனைவு. இதே பெயரில் கட்டுரை ஆசிரியரின் நூலொன்றும் வந்துள்ளதாக, நவீன இலக்கிய கோட்பாடு நூல் நமக்குத் தெரிவிக்கிறது.

பெண்பற்றிய கற்பிதம் பிற கற்பிதங்களைப்போலவே ‘மொழி-புனைவு’ என்கிற இரு காரணிகளின் சேர்க்கையால் உருவானது என்பது ஆசிரியரின் கருத்து. இதனை முன்வைத்ததில் ஆணுக்குப் பெரும்பங்குண்டு என்பதை உறுதிபடுத்துகிற ஆசிரியர் தமிழ்ப் பண்பாட்டை வடிவமைத்ததும் அதுவேதான் என்கிறார். “ஒரு தந்தை வழி சமூகத்தில், ‘பெண்ணின் அடையாளம்’ என்பது ஆணால் புனையப்பட்ட ஒன்றுதான். ஆண் பெண் உறவு முறையில் ஆணின் அதிகாரம் பெண் உலகத்திற்குள் நுழைவதில் பெரும் பங்கு அளித்திருப்பது மொழிதான் என்பது தெரிகிறது”. “இந்த மொழியின் திருவிளையாடல் தமிழ்ப் பண்பாட்டை வடிவமைப்பதில் ஆழமான செல்வாக்கு செலுத்தியுள்ள தொல்காப்பியத்தில் எவ்வாறு ஆணின் மொழியாக வெளிப்படுகிறது? இவ்வாறு ஆண் கற்பித்துள்ள ‘அர்த்தத்தை மாற்றி பெண் தன் நோக்கில் அர்த்தங்களைக் கற்பிக்க இன்று எவ்வாறு தன் இயக்கத்தை அமைத்துக்கொள்ளவேண்டும்? எனும் இரண்டின் அடிப்படையில் இந்தக் கட்டுரை தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது ” என எடுத்த எடுப்பிலேயே தமது கட்டுரையின் நோக்கத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறார்,
” இது இந்த உலகத்தின் இயற்கை ; இது இந்த பெண்ணின் இயற்கை குணம்” என்று ஒரு பொருளின் இயற்கைப் பண்பை அறிந்துகொண்டதாக உரிமைகொண்டாடுவதெல்லாம் நம்முடைய ‘மொழி’ என்கிற வாய்ப்பாடு மூலம் நமக்கு வந்து சேர்ந்த புனைவுகள்தாம்” எனக் கட்டுரையைத் தொடங்குகிற ஆசிரியர்,  லக்கான் (Jacques lacan) மற்றும் •பூக்கோ(Michel foucault) என்கிற இரு பிரெஞ்சு அறிஞர்களின் கருத்துருவாக்கங்களின் அடிப்படையில் தமது வாதங்களை வைக்கிறார்.

“அம்மாவிடம் இருந்து பிரித்துத் தன்னைத் தனியாக அடையாளம் காணும் உணர்வைக் குழந்தையானது குறியீட்டு ஒழுங்குடைய மொழி எனும் அமைப்பிற்குள் நுழைந்த பிறகுதான் அடைகிறது” என்கிற லக்கான் கூற்றையும்; ஒரு பொருளுக்கு அர்த்தம் என்பது அதிகாரம் யாருடைய கட்டுபாட்டுக்குள் இருக்கிறதோ அவர் புனைந்து தருகிற மொழிதான் அப்பொருளுக்கான அர்த்தம் என்றாகிறது”, என்கிற •பூக்கோ கூற்றையும் தெரிவித்து, ஒரு பொருளுக்கான அர்த்தத்தைக் கட்டமைப்பதில் ஆசிரியர் மொழிக்கும் புனைவுக்கும் உள்ள ஆற்றலைத் தெரிவிக்கிறார்.
ழாக் லக்கான் பிரான்சு நாட்டைச் சேர்ந்த ஓர் உளப் பகுப்பாய்வாளர். பிராய்டின் உளவியல் ஆய்வுமுடிவுகள் உயிரியல் உண்மைகளைக் காட்டிலும் பெரிதும் மொழிக் கூறுடன் இணக்கமானவை என்ற கருத்தியத்தை முன் வைத்தவர். குழந்தைப்பருவத்தில் முதன் முதலாக தன்னைப் பிறராக அறியநேரும் ஆடிப் படிநிலை( Stade du miroir)பற்றி விரிவாக ஆய்வு செய்தவர்.

மிஷெல் •பூக்கோ ஒரு தத்துவவாதி, முன்னவரைபோலவே பிரான்சு நாட்டைச்சேர்ந்தவர். அறிவுக்கும் அதிகாரத்திற்குமான உறவை வரையறுத்தவர். வெவ்வேறு துறையச் சார்ந்தவர்களாயினும் ‘தன்’ னை கட்டமைத்தலில் (subjectivation) மொழியின் பங்கு என்ன என்பதை தெளிவுபடுத்தியதில் ஒன்றிணைகிறவர்கள்.

“அதிகாரம் எப்பொழுதும் தான் அதிகாரம் செலுத்துகிற பொருளின் மொழியை பிடுங்கிகொள்கிறது அல்லது அடக்கிவைத்துவிடுகிறது” (ந.இ.கோ.பக்.58)” என்ற பூக்கோவின் கருத்துருவாக்கத்தை முன்வைக்கும் கட்டுரை ஆசிரியரின் சொற்றொடரில் உள்ள ‘அதிகாரத்தை’ எப்படி வேண்டுமானாலும் பொருள்கொள்ளலாம். ‘அதிகாரம்’ என்ற ஒற்றைசொல்லின் பின்புலத்தில் பல காரணிகள் தனித்தோ, இணைந்தோ இருக்கின்றன. ஆண்-பெண்; தடித்தவன்-மெலிந்தவன்; கற்றவன்-கல்லாதவன்; பெரும்பான்மை-சிறுபான்மை; கோபம்-அமைதி; என்கிற இருமை வரிசைகளில் முதலாவது அதிகாரத்தைப் பொதுவில் கைப்பற்றுகிறது. நியதிக்கு மாறாக இந்த ஜோடியில் இரண்டாவது முதலாவதை அதிகாரம் செலுத்துகிற தருணமும் உருவாகலாம். அப்போதும் இந்த ஜோடிகளில் ஒன்று, அவர்களுக்கிடையில் ஏதோவொரு செயல்பாட்டில் மற்றதிடம் போட்டியிட முடியாத கட்டத்தில் தான் அடிமையாக, பிறமை எஜமானனாக அதிகாரத்தைக் கையிலெடுகிறது. எதிரியின் ஆயுத உரிமத்தை இரத்து செய்து நிராயுதபாணியாக்கினால் வெகு எளிதாக அவனைப் பலிகொடுக்கலாம். மொழி ஆயுதத்தை அதிகாரம் தனதாக்கிக்கொள்ளும் சூட்சமும் அதுவேதான்.

“தேவ பாடையைப் பேசக்கூடாது மீறிப் பேசினால் நாக்கு வெட்டப்படும்” எனும் மனுதர்ம சட்டம்; “யாகாவாராயினும் நாகக்க” எனும் வள்ளுவன்; “என் காதலன் என்னைவிட்டு அகலும் படியாக ப் பேசிய ஊரார் ‘நா’வானது ஏழு நண்டு மிதித்த ஒரு நாவல் பழம்போல அழுகுகிப்போக,” சாபமிடும் குறுந்தொகைத் தலைவி; வாயாடி மனைவியிடமிருந்து மணவிலக்கு பெற அனுமதித்த பண்டைய சீன நாட்டின் சட்டம்; பெண்ணின் ‘நா’விற்கு எதிரான வழக்கிலிருக்கும் பழமொழிகள் என அனைத்துமே ஆசிரியருக்கு அதிகாரத்திற்கும் மொழிக்குமுள்ள நெருங்கிய பிணைப்பை வெளிப்படுத்தும் சான்றுகள்.

தொல்காப்பியம்: ஓர் ஆணின் அதிகார அணுகுமுறை

இதன் தொடக்கத்தில் கூறியதுபோல கட்டுரை ஆசிரியருக்கு தொல்காப்பியர் ஆணாதிக்கத்தின் பிரதிநிதி. ஆசிரியர் சொற்களில் எடுத்துரைப்பதெனில் “மொழிக்குள்ள ஆற்றலை புரிந்துகொண்டு……பெண்ணின் வாய் மொழியில் கை வைக்கிறார்”. களவின் மரபை நெறிப்படுத்துகிற தொல்காப்பியர் ‘சிறத்தல்’ தலைவிக்கும், ஐயம் தலைவர்க்கும் உரியதென்பதையும், கைக்கிளையில் “சொல் எதிர் பெறாமல், சொல்லிச் சொல்லி இன்புறுவதற்கு ஆணுக்கே அவர் இடம் தருகிறார் எனக்கூறியும் தொல்காப்பியர் “ஆணோடு கொள்ள நேர்கிற ஆரம்ப உறவிலேயே பெண்ணுக்கான சொல்லாடல் தடை செய்யப்படுகிறது” என்கிறார்.
தொல்காப்பியரை பெண்ணின் எதிரி என நிறுவ ஆசியர் கூறும் மற்றொரு எடுத்துக்காட்டு “காதல் வாழ்வின் தொடக்கத்தில் ஏற்படுகின்ற வேட்கை, இடைவிடாது நினைத்தல், மெலிதல், நாணம், நீங்குதல்… முதலான மனநிகழ்வுகளை தலைவன் தலைவி இருவருக்கும் பொதுவெனக்கூறும் தொல்காப்பியர் இம்மன நிகழ்வுகளின் தொடர்விளைவான மொழிப்படுத்தி பேசுவது மட்டும் ஆணுக்கே உரியதென கூறுவது கட்டுரை ஆசிரியர் எடுத்துக்காட்டியிருப்பதுபோல எவ்விதத்திலும் நியாயமில்லைதான். அதுபோலவே பஞ்சாங்கத்திடம் தொல்காப்பியர் வாங்கிக் கட்டிக்கொள்ளும் மற்றொரு இடம் கற்பியலில் ‘பிரிவின்’ கீழ் “மொழி எதிர்மொழிதல் பாங்கற்குரித்தே” எனக்கூறி தலைவின் வாயை அவர் (தொல்காப்பியர்) அடக்கும் இடம். கட்டுரை ஆசியருக்கு தொல்காப்பியர் முழுக்க முழுக்க ஆணாதிக்கத்தின் அடையாளம். பெண்களின் மொழி ஒடுக்கப்பட்டு ஆண்களின் மொழி உருவாக்கத்திற்குக் காரணமானவர். தமிழ்மரபில் காணும் பெண்ணின் தாழ் நிலைக்கு தொல்காப்பியரும் பொறுப்பு.

டார்வின் மற்றும் பிராய்டு
தொல்காப்பியரை அடுத்து டார்வினும் பிராய்டும் நண்பர். க.பஞ்சாங்கத்தின் கோபத்திற்கு ஆளாகிறார்கள். டார்வின் சிந்தனையும், பிராய்டுவின் சிந்தனையும் ‘ஆண் வலிமையானவன் பெண் மென்மையானவள்’ என்ற தொல்காப்பியத்தின் சிந்தனையை முன்வைக்கின்றன என்கிற கருத்தியம் ஓர் உணர்ச்சிவேகத்தில் நண்பரிடம் உருவாகியிருக்கலாம் என்பதென் எண்ணம். “வலிமையுள்ளவை வாழும் மற்றவை மாயும்” என்கிற டார்வின் கூற்றையும் அதுபோலவே பிராய்டின் பகுப்பாய்வு முடிவுகளையும் ஆணாதிக்க குரலாகப் பார்ப்பது சரியாகாது. அறிவியல் முடிவுகள் தொல்காப்பியம்போல பண்பாட்டு அரசியல் பேசவந்ததல்ல, மரபுகளால் கட்டமைக்கப்பட்டதுமல்ல. அவை ஆய்வின் முடிவுகள், பகுத்தறிவின்பாற்பட்டவை. டார்வினினுடைய இயற்கை தேர்வு என்ற முடிவின்படி ஓர் உயிரினத்தின் முடிவானது அதன் உயிர் அணுக்கள், பிற உயிரினங்கள், சுற்று சூழல்கள் சார்ந்த விடயம். இத்தகைய சூழலில் பிறவற்றைவிட சிறந்த முறையின் தன்னைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் ஓர் உயிரினமே பிழைத்து உயிர்வாழக்கூடியதாக இருக்கும். இது எல்லா உயிரினங்களுக்கும் பொருந்தும். எனவே வலிமை என்ற சொற் பிரயோகத்தை பெண்களுக்கு எதிரான அரசியலுக்குரியது என்ற முடிவுக்கு வர இயலாது. அவ்வாறே யூதர் பிரார்த்தனையின்படி “கடவுளே என்னை ஒரு பெண்ணாக படைக்காததற்காக உமக்கு நன்றி கூறுகிறேன்” என்று ஆண்களும்; “கடவுளே என்னை ஆண்களின் விருப்பப்படி படைத்தமைக்காக உமக்கு நன்றி கூறுகிறேன்” எனப் பெண்களும் சொல்வதாலேயே அம்மரபிலிருந்து வந்த பிராய்டு ஒரு ஆணாதிக்க ஆசாமியாகத்தான் இருக்க முடியும் என நினைப்பதும், அவர் கண்டறிந்த ‘உளப்பகுப்பாய்வு உண்மை’, ஆணாதிக்க சிந்தனையெனத் தீர்மானிப்பதும் முறையாகாது. ஆணாதிக்க தொல்காப்பியர் மரபிலிருந்து, தமிழ்ப்பெண்ணுரிமைக்குக் குரல்கொடுக்க ஒரு கட்டுரை ஆசிரியர் கிடைக்கிறபொழுது, பிராய்டு விடயத்திலும் அது ஏன் சாத்தியமாகாது?

பெண்ணியல் கோட்பாடுகள்

இறுதியாக க.பஞ்சாங்கம் மேலை நாட்டுப் பெண்ணியற் கருத்துகள் அடிப்படையில் பெண்ணுக்கான மொழியை உருவாக்கவேண்டுமென்கிறார். “ஆணாதிக்கம் நிறுவியுள்ள இந்தக் குறியீட்டு அமைப்பு முறையில் இருந்து பெண் வெளியேவர மொழி உலகம் உருவாவதற்கு முன்பு இருந்த இயற்கையான- உண்மையான மூலப்பெண்னாகத் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ள இவள் என்ன செய்யவேண்டுமென்ற கேள்வியையும் எழுப்பி அதற்குப் பதில் கூறுவதுபோல “பெண்ணின பாலியலுக்கான சில கோட்பாடுகள் இருக்குமானால் அவைகள் ஆண்களின் மொழிக்கு வெளியேதான் இருக்க முடியும்” என ‘பெண்னெனும் படைப்பு’ நூலிலிருந்து மேற்கோள் காட்டுவதோடு, பெண்களுக்கான மொழியை உருவாக்க ஹெலென் சீக்ஸ் என்கிற மேலை தேயத்து பெண்மணியின் யோசனைகளைப் (பெண்கள் கவிதைப் படைக்கவேண்டுமென்பது அதிலொன்று) பின்பற்றசொல்கிறார். அதேவேளை தமிழ்ச்சூழலுக்குப் பொருந்துபடியான அப்பெண்மொழி அமையவேண்டும் என முடிக்கிறபோது வழக்கம்போல தமிழினத்தின் மீது கட்டுரை ஆசிரியருக்குள்ள உண்மையானப் பற்றுதலை விளங்கிக்கொள்ள முடிகிறது.

(தொடரும்)