நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா

• நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா

“மனிதம் அல்லது மானுடம் என்றால் என்ன?” என்கிற கேள்வி மிகவும் சிக்கலானது. இக்கேள்வியில் தன்னைத் தொலைத்து விடைதேடலில் காலத்தைச் செலவிடும் அவசியம் ஆதிமனிதனுக்கு இல்லை, ஆனால், இன்றைக்கு பல நேரங்களில் அதற்கான அவசியத்தை உணருகிறோம், இத்தேடலே ஒருவகையில் மனிதர் இயல்பை ஓரளவு கண்டறியும் முயற்சி.   

 மனிதப் பிறவி மண்ணிற் தோன்றிய காலத்தில் கண்ணிற்பட்ட சக விலங்கினங்களில் ஒருவனாக பிற  உயிரினத்தைக் கொன்று தன்னுயிரை, தன்னுடலை வளர்த்த அம்மனித விலங்குதான் பின்னாட்களில் அதைக்கடந்து அவ்வப்போது தன்னாலோ, பிற உயிர்களாலோ துன்புறும் சக உயிரின் மீது கருணையுற்று, உதவமுற்படவோ, அல்லது தனது வன்செயலுக்குப் பலியாகும் உயிர் துடிப்பதைக்கண்டு ஒதுங்கிக்கொள்ளவோ செய்தது ; விளைவாக விலங்கினின்று வேறுபட்டவன் என்பதை மனிதன் உணரவும் செய்தான். ஆனால் இக்குணம் எல்லா மனிதருக்கும், எல்லா தருணங்களிலும் உண்டா, பொருந்துமா ?

காந்தியும் மனிதர், இடலரும் மனிதர் ஆனால் இருவரும் தேடிய, நடைமுறைபடுத்திய அரசியல் வேறு வேறு : ஒருவர் பல்லாயிரக் கணக்கான மனித உயிர்களை கொன்று குவித்தவர், மற்றவர் கத்தியின்றி இரத்தமின்றி யுத்தமொன்றில் இறங்கி, பலகோடி மக்களுக்கு அரசியல் விடுதலையை மீட்டுத் தந்தவர். வரலாறு ஒருவரை போற்றுகிறது, இன்னொருவரை தூற்றுகிறது. இருவேறு பாதையை இவ்வரலாற்று மனிதர்கள் தேர்வு செய்யநேர்ந்ததற்கும் மனிதர் இயல்பு அல்லது இயற்கை சுபாவத்திற்கும் தொடர்புண்டெனில் எப்படி ?

மனித இயல்பு அல்லது சுபாவம் என்ற கருத்து, மனிதரின்  ‘இயற்கை’ யான குணத்தை முன்நிறுத்தும் கருத்து, இதிலுள்ள பிரச்சினை அந்த இயற்கை சுபாவத்தை நம்மால் வரையறுத்து திட்டவட்டமாக உரைக்கவியலாதது.. ஓர் விலங்கினை வகைப்படுத்தி, அல்லது ஓர் தாவரத்தை வகைப்படுத்தி அதன் இயற்கைத் தன்மையை அல்லது செயல்பாட்டைத் தெளிவாக கூறமுடியும். ஆனால் பீட்டர் அல்லது அகம்மது அல்லது முருகன் அப்படியென்றோ இப்படியென்றோ வரையறுக்க நம்மால் ஆகாது.

ஆகத் திரும்பவும் நமக்குள் அந்த சிக்கலான கேள்வி ? காந்தியும் மனிதர், இடலரும் மனிதர்,  ஆபிரகாம் லிங்கனும் மனிதர் அலெக்சாண்டரும் மனிதர் ; கண்ணகியும் பெண் மாதவியும் பெண் ; மனிமேகலையும் பெண், அன்னை தெரேஸாவும் பெண் ; இவர்கள் அனைவருமே பகுதறியும் மனித விலங்குகள் ; ஆயினும் இவர்களின் இயற்கை சுபாவம் வேறாக இருந்திருக்கின்றன.

ஐந்தறிவு விலங்குகளை பொறுத்தவரை சில பிரத்தியேக பொதுப்பண்புகள் இருப்பது உண்மை. ஆனால் ஆறறிவு மனிதவிலங்குகளில் ஐரோப்பியர் அல்லது ஆசியர், கருப்பர் அல்லது வெள்ளையர், ஸ்பானிய மொழிபேசுகிறவர்  அல்லது ஜப்பானியர் மொழியில் உரையாடுகிறவரென எவராக இருப்பினும்  பொதுப்பண்புகளில் அதாவது உண்பது, உடுப்பது, உறங்குவது, குடும்பம், கணவன் மனைவி, மக்கள் உறவுகள் ஆகியவற்றுள் உலக நியதியைக் கடைபிடிப்பதில்  வேறுபாடுகளில்லை. ஆயினும் மனிதர் இயல்பு, என வருகிறபோது  மனிதர்க்கு மனிதர் வேறுபாடுகளைக் காண்கிறோம் ; இவ்வேறுபாட்டினை ஒரு குடும்பத்தில் உடன் பிறந்த சகோதர சகோதர்களிடங்கூட காணமுடியும். மகாபாரதத்தில் பாண்டவர்களோ இராமாயணத்தில் தசரதன் பிள்ளைகளோ ஒத்த இயல்பினரென சொல்ல இயலாதநிலை.

உடல் நிறமோ, பிறந்த மண்ணோ, பேசும் மொழியோ மனிதரைக் கணிக்க உதவுவதில்லை, நம்முடைய இயல்பே மனிதராகிய நம்முடைய   அடையாளத்தைத் தீர்மானிக்கிறது, நாம் யாரென்கிற புதிரை விடுவிக்கிறது. எந்தவொரு மனிதனின் அடையாளமும் இம்மனித இயல்பை உள்ளடக்கியது, அதுவே அவனுடைய அவதாரத்திற்குக் காரணமாகிறது. இயல்பில் ஒரு சிலருடன் கைகோர்க்க வைப்பதும், வேறு சிலருடன் கைகலப்பில் அவனை நிறுத்துவதும் அவனுள் ஒளிந்திருக்கு இயற்கை சுபாவமே. அதேவேளை பெருவாரியான மனிதர்களின் இவ்வியல்பே அவனுடைய தேவைகள், அத்தேவையிலுள்ள அவசியம் சார்ந்து உரிமைகள் ; அவ்வுரிமைகளைப் பெற அவனுடைய சமூகம் சார்ந்த கடமைகள் ஆகியவற்றைத் தீர்மானிக்கவும் உதவுகின்றன.

தொடக்கக் கால மனிதரினத்திற்கு, இன்றைய நாகரீக மனிதருக்குள்ள பிரச்சினைகள் இருக்க வாய்ப்பில்லை. அவனுடைய சிந்தையில் எப்படி பசியாறுவது என்கிற கேள்வி  இருந்ததேயன்றி, எதையுண்டு பசியாறுவதென்கிற கேள்வியில்லை. எதிரில் நிற்கும் மனிதன் குறித்த ஐயமோ, அச்சமோ எழ வாய்ப்பு அதிகமில்லை. இன்றைய மனிதன் நாகரீத்தில் தோய்ந்தவன், அவன் இயல்பில் அல்லது சுபாவத்தில் மனித நாகரீகம் கட்டமைத்த வேறுபாடு இருக்கிறது, அவன் இயல்பில், சுதந்திரம் என்கிற பாடபேதமிருக்கிறது. அவன் சுபாவத்தில் வரலாற்றின் எதிரொலி ஏற்படுத்தியுள்ள தாக்கமிருக்கிறது. மனிதரிடம் உள்ளுறையும் இயற்கை சுபாவத்தை சந்தேகிக்க வைப்பதே, மனித நாகரீகத்தில் தொடர்ந்து ஏற்பட்டுவரும் மாற்றங்களே. ஒவ்வொரு மனிதனுள்ளும அவனுடைய இயற்கையான குணமென்ற ஒன்று, அவன் அறியவந்த சுதந்திரமென்ற சொல் கட்டமைத்த பெருவெளி பண்பு மற்றொன்று, ஆக இருமேடைகளிலும் கதைநாயகனாக உலா வரவேண்டிய சூழல். இந்த இருவேடம் தரிக்கும் நிர்ப்பந்தம், இன்றைய மனிதர் வாழ்க்கையில் தவிர்க்க இயலாததாக இருப்பதே நமது இயல்பென்கிற தலையில் இறக்கப்பட்டுள்ள சுமை.

பகுதறிவு விலங்கென்கிற நவீன மனிதன் : இயற்கைப் பண்பும், மனிதப் பண்பும் இரண்டற கலந்தவன். இயற்கை பண்பென்பது இதுதான் அதுதான் என வரையறுக்க முடியாதது. மேற்கத்திய அறிவின்வழி, இயற்கை குணம் அல்லது ஒருயிரின் இயல்பு என்பது  ஓர் வழிமுறை, ஒரு காரணி, ஓர் உயிர், ஒரு பொருள், ஒன்றின் சாரம் .  “இயற்கை”, அதன் கிரேக்க சொல்லான “ஃபூசிஸ்” (Phusis)போலவே, தானாகவே வளர்வது,  அது அறிவியல் மற்றும் மரபுக்கு எதிரானது.  ஆனால் மனித உயிரிடத்தில் ஒருகணத்தில் எரிமலையாய் வெடித்து தன்னை அடையாளப்படுத்தக் கூடியது. கண்ணகி குடும்பப் பெண் என்கிற பொதுபண்பிற்குரியவள்., ஆனாலும் கணவன் கள்வனென குற்றம்சாட்டப்பட்டுக் கொலையுண்டான், என்கிற செய்திகேட்டு அவளுள் பொதிந்திருந்த இயற்கைசுபாவம் நீதி கேட்டு முடிமன்னனின் முன்னால் முழங்குகிறது., சிமொன் தெ பொவ்வார் என்கிற பிரெஞ்சுப் பெண்மணியை அவளுள் இருந்த பிரத்தியேக மனித இயல்பு ஆணுக்கு நிகர் பெண்ணெண குரலெழுப்ப தூண்டுகிறது.

 ஆழ்ந்து நாம் சிந்திக்கிறபோது மனித உயிர் இயற்கையில் எதையும், எதைக்குறித்தும் சந்தேகிக்கும் ; தொடர்ந்து அதற்கு ஏன் எதற்கென்ற கேள்விக்கு விடை தேடும் சுபாவம் ; இறுதியில் அதற்குரிய அடையாளத்தை எட்டியதும் அவ்வுயிர் திருப்தியுறுகிறது. இப்பிரச்சினையில் வேடிக்கை என்னவெனில் மரம், செடிகொடி விலங்கினைப்போல மனித உயிர் இயற்கையின் ஓர் அங்கம், அதேவேளை மற்ற உயிரினங்களைப்போலன்றி, அவன் அல்லது அவளுக்குகுள்ளே இயற்கையென்கிற அடைமொழிக்குரிய சுபாவத்தை, இயல்பில் பெற்று தனித்து நிற்கிறான் அல்லது நிற்கிறாள், ஆனால் அதேமனிதன் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல தனது அறிவின் முதிர்ச்சியால், அவன் சார்ந்த சமூகத்தின் கூறுகளால் அவனுடைய இயற்கை குணத்திலிருந்து வேறுபடவும் முடிகிறது., அல்லது தன்ன்னியல்பை வெல்லவும் முடிகிறது. அப்படிவென்றவர்களே சரித்திரம் படைகிறார்கள்.

மனிதர்களும் விலங்குகளும், மார்ட்டின் ஹைடெகர் என்கிற ஜெர்மானிய தத்துவவாதியின் கருத்தின்படி, “உயிரினங்கள்” தான், ஆனால் மனிதர்கள் மட்டுமே “மனிதர்கள்” என்று பொதுப்ப்டையாக அழைக்கப்படுகிறார்கள். மாறாக  விலங்குகளோ நாய், பூனை, குதிரை, கழுதை, புலி, புள்ளீமான் என தோற்றத்தின் அடிப்படையில் வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அவற்றின் இயல்பும் அல்லது இயற்கைக் குணமும் அதற்கேற்ப வெவ்வேறாக உள்ளன. மனித உயிரோ நாயாக நரியாக, பசுவாக புலியாக இயல்பான அதேவேளை உறுதிபடுத்தவியாலாத விலங்காக வலம் வருகிறான். அவனை அல்லது நம்மை தோற்றத்தைக் கொண்டு வகைப் படுத்த இயலாது :

« மக்களே போல்வர் கயவர் அவரன்ன
      ஒப்பாரி யாங்கண்ட தில்.  »  என்கிறது குறள்.

ஆக ஒருமனிதனின் இயற்கைப் பண்பை அல்லது அவனுடைய மனித இயல்பை ஆடைபோல அவன் தன்னை அலங்கரித்துக்கொண்ட கல்வியைக்கொண்டோ, செய்யும் தொழிலைக்கொண்டோ, பிறந்த நாடு அல்லது  பேசும் மொழியைக் கொண்டோ அளவிட ஒருபோதும் உதவாது. அவன் உத்தமனா அய்யோக்கியனா துரியோதனனா தருமனா ; நகுலனா சகுனியா ? என்பதை காலமே உரசி அவர் யாரென நமக்கு உரைக்கும். அன்றியும் கூத்தாடிகளை அல்லது நாடக நடிகர்களை கர்ணன் என்றோ, கண்ணன் என்றோ ; பாஞ்சாலியென்றோ, குந்தியென்றோ அவர்கள் நாடகம்போடும் ஊரில் பார்வையாளர்கள் அவர்கள் தரிக்கும் வேடத்தை நம்பலாம்.. ஆனால் அவர்கள் சொந்த ஊருக்குத் திரும்பியதும் உள்ளூர்மக்களுக்கு அவர்கள் கர்ணனோ குந்தியோ அல்ல, கூத்தாடிகள்.  ஆகப் பொதுவில் மனிதவிலங்குகளில் தங்கள் இயற்கை சுபாவத்தை ஒளித்து உறவாடும் மனிதர்கள் அநேகர்.

ஓருண்மையை நாம் உணரவேண்டிய தருணமிது : ஏற்கனவே கூறியதுபோல கற்கால மனிதர்களின் இயல்பில் அல்லது இயற்கை சுபாவத்தில் அதிக பேதமில்லை. ஆனால் இன்றையை மனித சுபாவம் ஐந்தறிவு விலங்கினத்தின் அத்துணை குணங்களையும் தன்னகத்தே கொண்ட ஆறறறிவு விலங்கு. ஐந்தறிவு விலங்கிடம் அன்பு பாராட்டினால் தன்பிறவிக்குணத்திலிருந்து விடுபட்டு நம்மை நெருங்கி உறவாடும். ஆனால் மனிதவிலங்குகளை வகைபடுத்த இயலாத நிலை, ஒரு மனிதவிலங்கு மற்றொன்றை நெருங்குகையில் கவனம்தேவை. வாழ்க்கையென்ன கதையா, உத்தமன் யார், பொய்யன் யார முடிக்கும்போது தெரியவர. பகுத்தறிவு விலங்குகளில் சில  பிற  விலங்கினும் பார்க்க உயர்ந்தது என்பதை பொதுமறையாக எண்பிக்க முயற்சித்தபோதிலும் அவற்றை விரல்விட்டு என்ணிவிடலாம்.  காட்டு விலங்குகள் நாட்டு விலங்குகளாக நடமாடும் உலகில் வாழவேண்டிய நெருக்கடி. இன்றைய பகுத்தறிவு விலங்கு தன்னலத்தைக் கட்டிக்காக்கத் தெரிந்த தந்திரவிலங்கு. சகமனிதர் என்றாலும் நம்முடைய இயல்பை நாமே சரிவர நிர்வகிக்க இயலாத நிலையில், அண்டை மனிதரின் போட்டியையும் பொறாமையும், கோபத்தையும், அன்பையும், தந்திரத்தையும், பரிவையும் அளவிடமுடிந்தால் பிரச்சினைகளில்லை. அதற்கான தீர்வு பாரதி பாடுவதுபோல நமக்கும் :   

மனதிலுறுதிவேண்டும்,
     வாக்கினி லேயினிமை வேண்டும்;
     நினைவு நல்லது வேண்டும்,
     —————————————————————-

துராஸ் இருபதாம் நூற்றாண்டின் சிறந்த பிரெஞ்சு எழுத்தாளர்களில் ஒருவர். இவர் நாடகாசிரியர், திரைக்கதாசிரியர், திரைப்படத் தயாரிப்பாளரும் ஆவார். முப்பதுக்கும் அதிகமாக இவரது புனைவுத் தொகுப்புகள் வெளியாகியுள்ளன.

நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா பாண்டிச்சேரியைச் சேர்ந்த எழுத்தாளரும் மொழிபெயர்ப்பாளருமாவார். கவிதை, கட்டுரை, சிறுகதை, நாவல் என்று எல்லாமும் சேர்ந்து இவருடைய இருபத்தெட்டு தொகுப்புகள் வெளியாகியுள்ளன. பிரெஞ்சிலிருந்து நேரடியாகத் தமிழுக்கு மொழிபெயர்ப்பவர்.

சுயசரிதைக்கூறுகள் கொண்ட நாவலிது. பதினைந்து வயதுப் பிரெஞ்சுப் பெண்ணுக்கு இருபத்தேழு வயதான சீன வாலிபனுடனான நிறைவேறாது என்பது தெரிந்திருந்தும் கொண்ட உறவைப்பற்றிய நாவல். காமம், காலனியாதிக்கம், அடையாளம் முதலியவற்றைக் குறித்துப் பேசும் கதை. 1920 மற்றும் முப்பதுகளிலான வியட்நாம் பின்னணியில் வருகின்றது.

இந்த நாவலை ஒரு Erotic memoir என்று சுருக்குவதற்கில்லை. நினைவுப் பயணத்தில், குடும்ப உறவுகள், வியட்நாமில் பிரெஞ்சாக இருப்பதன் அடையாளச்சிக்கல், காலனியதிக்க வியட்நாமின் வாழ்க்கை என்பதும் கலந்து வருகின்றது. நாவல் நேர்க்கோட்டுக் கதையாகச் செல்லாது Fragmented Vignettes ஆக நகர்கிறது.

பல விருதுகளை வென்றதுடன் திரைப்படமாக எடுக்கப்பட்ட நாவல்.

இந்த நாவலை எது தனித்துக் காட்டுகிறது என்று பார்க்கலாம். பெரும்பாலான எழுத்தாளர்கள் மொழியில் இது ஒரு Confession Literature ஆக முடிந்திருக்கும். துராஸ் ஆரம்பிப்பதே வெகு இளமையிலேயே எல்லாம் கடந்துவிட்டது என்கிறார். சுயம் சமூகவிதிகளுடன் மோதுவதும், காதல் என்பது சுதந்திரம் மட்டுமல்ல, Entrapment என்பதை விவரிக்கவும் நாவல் பயன்படுகிறது.

நாவல் கடந்த காலத்திலும் நிகழ்காலத்திலுமாக மாறிமாறி செல்வதுடன் கதைசொல்லி Intimate momentaஐ தன்மையிலும் விமர்சனத்துக்குரியவற்றை Third person singularலும் சொல்வதாக அமைந்திருக்கின்றது. கனவின் சாயல் கொண்ட கவிதை போன்ற வரிகள், அதிகபட்ச நேர்மையான எழுத்துடன் சேர்கையில் ஒரு மயக்கும் தன்மையை உருவாக்குகிறது.

Family dysfunction அவளை இளமையிலேயே Sexual relationshipஐ நாட வைத்ததா இல்லை அவன் பணக்காரன் என்பதனாலா என்று எதற்குமே நாவலில் விளக்கமில்லை. போகிற போக்கில் வாசிக்கும் நாவலல்ல இது, வாசகனின் பங்களிப்பையும் கோருவது.

#மொழிபெயர்ப்புநூல்கள்

பிரதிக்கு:

குலுங்காநடையான் 95000 40516

முதல்பதிப்புஅக்டோபர் 2025

விலை ரூ. 250.

                 உண்மை :

உண்மை என்பது மனிதர் அறிவின் தேடல். தம்மிடம் தொடுத்த வினாக்களின் அடிப்படையில், ஒரு பொருள் அல்லது ஒரு கருத்தியம் சார்ந்து மனிதரின் அறிவு, தக்க பதிலொன்றை எட்ட முயற்சிக்கிறது. இம்முயற்சிக்கு நமது அனுபவமும் அறிவும் கைகோர்த்து உதவுகின்றன.

சற்று விரிவாக கூறவேண்டுமெனில், இப்பிரபஞ்சத்தின் எல்லா கூறுகளும், அவற்றின் இயக்கமும், அதற்குக் காரணமான உந்துவிசையும், ஆக அனைத்துமே மனிதர்  கண்ணோட்டத்தில் அல்லது மனித வாழ்க்கையை மையமாகக்கொண்டு உருப்பெற்றவை. இவற்றையே உண்மையென்கிறோம் அல்லது உண்மையென நம்புகிறோம். இந்நம்பிக்கை, நேற்றைய மனித நம்பிக்கையின் தொடர்ச்சி.  அது வித்தாக விழுந்து மரமாக ஓங்கிவளர்ந்திட பல காரணிகள் இருக்கின்றன.

இயறகையின் சுழற்சிக்கேற்ப வாழப்பழகிய மனித உயிர்கள்,   அறிவுவழி நடத்த,  எதார்த்தத்தின் கதவுகளைத் திறந்து  கண்டறிந்தவற்றையும் உண்மைகளென்று கூறலாம்.  இவையன்றி, ஒரு மனிதனைச் சுற்றியுள்ள பிறர், அவன் பின்புலத்தில் உள்ள சமூகம், அவன் மரபு ; அவனுடைய கல்விக் கேள்விகள், புலன்கள் ஆகிய அனைத்திற்கும்  உண்மையில் பங்குண்டு. முடிவைத் தீர்மானிக்கிறபோது, தீரயோசித்து எது மெய் எது பொய்யென கண்டறியவேண்டும். ஆனால் அது அவளவு சுலபமல்ல எனபதுதான், நாம் வாழும் இன்றைய உலகின் போக்கு.   

சாக்ரடீஸைப் பொறுத்தவரை, உண்மை என்பது ஒவ்வொருநாளும்   மனிதர்கள் வாழ்க்கையிடம் கற்றுப்பெறும் அறிவு மட்டுமல்ல, அவ்வுண்மை மனிதர் வாழ்க்கையில் ஓர் அங்கமென்றும், அதை தட்டியெழுப்பும் சக்தி மனிதகுலத்திற்கு மட்டுமே உள்ளதென்றும் நம்புகிறார்; ஆனால் உண்மை எதிர்கொள்ளும் பெரும் பிரச்சினை, தன்னை முன்னிலைப்படுத்த அது படும்பாடு, அதற்குள்ள சவால்.

மனிதர்வாழ்க்கையில் காலம் காலமாக நம்பிவரும் உண்மைகளுக்குப் பிரச்சினைகளில்லை : ‘சூரியன் கிழக்கில் தோன்றி மேற்கில் மறைகிறது’, ‘இந்தியா ஆசியக்கண்டத்தில் இருக்கிறது,’ ‘தமிழர்வழக்கில் மனைவியென்பவள் தாலிகட்டியவள்’, ‘சனி ஞாயிறு அலுவலக விடுமுறை தினம்’ இன்னமும் இதுபோன்ற ஏராளமான உண்மைகளை ஏற்பதில், அங்கீகரிப்பதில் நமக்குச் சங்கடங்களில்லை, காரணம் இவ்வுண்மைகள் நாம் பிறப்பதற்கு முன்பே உறுதிசெய்யப்பட்டவை, வழக்கில் உள்ளவை. இன்று, எவரேனும் நம்மை அணுகி, «  இனி சூரியன் மேற்கில் தோன்றி கிழக்கில் மறையும் » என்று கூறினால் நாம் கைகொட்டி சிரிப்போம்.  சொல்லும் நபர், வானியலில் தேர்ந்தவரே ஆயினும் உலகம் அதனை ஏற்றுக்கொள்ள தயங்கும். அந்நபரின் மனநிலையைச் சந்தேகிப்போம். காரணம் இயற்கையும், அறிவியலும், காலமும், மரபும், கட்டமைத்ததை ; ஊரும் உலகமும் ஏற்றுக்கொண்ட உண்மையை மறுக்கவியலாதென  நினைக்கிறோம்.   

இந்நிலையில், பொய்மை எங்கிருந்து வந்தது ?

மேற்குலகில் ஒரு பழங்கதையுண்டு. அக்கதையின்படி, ஒருநாள் பொய்மை வாய்மையைச் சந்திக்கிறது. இரண்டும் பரஸ்பரம் வணக்கங்களைத் பரிமாறிக்கொள்கின்றன. பொய்மை வாய்மையிடம் : « இன்றைய தினம்  வானிலை நன்றாக இருக்கிறது » எனத் தெரிவிக்க, வாய்மைக்கு பொய்மையின் வார்த்தைகளில் சந்தேகம்(நியாயம்தானே ?) எனவே அதை தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள வாய்மை தலையை உயர்த்தி வானைப் பார்க்கிறது. அதற்கு வியப்பு, பொய்மைக் கூறியதுபோல  மேலே மேகமூட்டமற்ற நீலவானம். « நீ கூறியது உண்மைதான் » என வாய்மை பொய்மை கூறியதை ஆமோதிக்கிறது. பொய்மைத் தொடர்ந்து அருகிலிருந்த நீர்நிலையைச் சுட்டிக்காட்டி, « இது கூட அழகாக இருக்கிறது ! » என்றுதெரிவிக்க, வாய்மைக்குப் பொய்மை கூற்றில் உண்மை இருக்குமோ என்று மீண்டும் ஐயம், எனவே நீர் நிலையைப் பார்க்கிறது. இம்முறையும் பொய்மை கூறியதுபோலவே, நீர்நிலை அழகாக இருக்கிறது. இந்நிலையில் பொய்மை, « வா இருவரும் நீராடலாம் !  » என  தந்திரமாக அழைக்க, பொய்மையின் அழைப்பினை நம்பி, வாய்மை தனது ஆடைகளைக் களைந்து  பொய்மையுடன் நீராடுகிறது. இந்நிலையில் அவசரம் அவசரமாக கரையேறிய பொய்மை, தனது ஆடைகளுக்குப் பதிலாக வேண்டுமென்றே வாய்மையின் ஆடையைத் தரித்து, அங்கிருந்து போய்விடுகிறது, நிலமையை புரிந்துகொண்டு கரையேறிய வாய்மை, பொய்மையின் ஆடையைத் தரிக்க மனமில்லை, அதுவாய்மைக்குப் பொருந்தவும் இல்லை. அதன்  நிர்வாண கோலத்தைக்கண்டு, பார்த்தவர்கள் வெறுத்து ஒதுக்க அவமானமுற்ற வாய்மை வேறுவழியின்றி ஒரு கிணற்றில் பாய்கிறது. ஆக கதையின்படி பொய்மையின் தந்திரத்திற்குப் பலியான வாய்மை இன்று கிணற்றில் கிடக்கிறது. மாறாக கம்பீரமாக நம்மிடையே உலாவருவது வாய்மை உடை தரித்த பொய்மை.

இவர்தான அவர்தான் என்றில்லை, எவரிடமும் பொய்மையின் ஆர்ப்பாட்டம் ; எங்கும் எதிலும் பொய்மையின் வீச்சு. வீட்டில், வெளியில், அலுவலகத்தில், வணிகச் சந்தையில், செய்தித்தாள்களில், சமூக ஊடகங்களில், உரையாடும் விடயங்களில் உண்மையின் நிலமை என்னவென்று நாம் அறிவோம். வாங்கும் பொருள் எங்கிருந்து வந்தது, எப்படி தயாரிக்கபட்டது என்கிற தேடலைக்காட்டிலும் ; விலையும், ருசியுமே அப்பொருளின் தேர்வைத் தீர்மானிக்கிற கணத்தில் வாழ்கிறோம். மானுடவாழ்க்கையெனும் தினசரி சந்தையில் உண்மை விலைபோவதில்லை, விலைபோவது அழகான ஆடம்பரமான கவர்ச்சிகரமான பொய்கள். அரிச்சந்திரன் கதை போதித்தது, என்ன ? நடிகர் எம். ஆர். ராதா வார்த்தைகளில் சொல்வதெனில் சுடுகாட்டில் வாட்சுமேனாக அரிச்சந்திரன்  உத்தியோகம் பார்த்தார், வேறேன்ன கண்டார் ?

ஆதியாகமத்தின்படி(Book of Genesis) ஏதென் தோட்டத்தில்(Garden of Eden) தடைசெய்யப்பட்ட மரத்தின் கனியை உண்டால், மரணம் சம்பவிக்குமென இறைவன் கூறிய பொய்யைமறுத்து, அக்கனிமரம் பற்றிய உண்மையை ஆதாம்-ஏவாளுக்குத் தெரிவித்ததற்கு, இவ்வுலகில் மனித உயிர்கள் பெருக காரணமான பாம்பு, சபிக்கப்பட்டக் கதையும் உண்டு.

ஆக மனிதன் தோன்றிய நாள்தொட்டு உண்மையும் பொய்யும் உடன் பயணித்தாக அறிகிறோம். மேற்குலக பழங்கதை கூறுவதுபோல உண்மை அம்மணத்துடன் உலாவர சங்கடப்பட்டு ஒளிந்துவாழ, பொய் உண்மையின் ஆடையைத் தரிந்து மேளதாளத்துடன் வீதியுலா வருகிறது. அன்றைய உலகில் கதைக்கேனும் உண்மைபேச ஓர் அரிச்சந்திரன் கிடைத்தார். ஆனால் இன்றைக்கு அப்படி ஒருவர் இருக்கமுடியுமா ? சாத்தியமா ? என்ற் கேள்விக்கு நம்மிடம் பதிலில்லை. பொய் என்பது, நாவிற்கும் மனதிற்கும் சம்பந்தமற்ற வார்த்தைகளின் அடுக்கு, தீய எண்ணத்தின் வெளிப்பாடு. உள்நோக்கமின்றி தவறுதலாக ஒன்றைக்கூறுவது பொய் ஆகாது, ஆனால் உள்நோக்கத்துடன் தெரிந்த ஒன்றை திரித்துக்கூறுவது பொய் ஆகிறது.

கோப்பருந்தேவி ஊடல் கொண்டிருந்தாள், அவளை ஆற்றுவிக்க முனைந்து தன் விவேகத்தை நெடுஞ்செழியன் இழந்திருக்க, அவ்வேளை பார்த்து அரசனை வணங்கிய பொற்கொல்லன் “கள்வன் ஒருவன்; அரண்மனைச் சிலம்பைக் கவர்ந்தவன் ; அவனை என் சிறுகுடிலகத்து நிறுத்தி வைத்துள்ளேன்” என விண்ணப்பித்ததோடு “அவன் கன்னக்கோல் இன்றியும், கவைக்கோல் இன்றியும் துன்னிய மந்திரம் துணையாகக் கொண்டு மன்னிய காவலரை ஏய்த்துக் கவர்ந்தான்” என்று தன்நெஞ்சறிந்த உண்மையை திரித்தும் கூறுகிறான். பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனும் சிந்தித்துப் பார்த்தவனில்லை ; காவலர்களை அழைக்கிறான். கண்ணால் காண்பதும் பொய், காதால் கேட்தும்பொய் தீரவிசாரிப்பதே மெய் என்கிற பழமொழி பாமரர்க்கேயன்றி பாராளும் மன்னனான எனக்கெதற்கென நினைத்திருக்கலாம்,  தன் மனைவியின் சிலம்பு கள்வன் கையில் இருந்தால் அவனைக்கொன்று அச்சிலம்பினைக் கொண்டு வருக என்று கட்டளை இட்டான். இங்கே வெற்றிபெற்றது பொற்கொல்லனல்ல, அவனது மனசாட்சிக்கு எதிராக அவனை வழி நடத்திய பொய்.

« கண்டொன்று சொல்லேல் » அதாவது கண்ணால் கண்டதற்கு மாறாக சொல்லேல் என்கிறது ஆத்திச்சூடி. ஆனால் கண்ணால் காண்பதே ஆயினும் அது பொய்யா மெய்யா என்பதைத் தீர்மானிக்க சில கணங்களை ஒதுக்கி ஆய்ந்தறிவது நமக்கு அவசியமாகிறது, அதற்கு நாம் தயாராக இருக்கின்றோமா என்பது மனிதர்க்குள்ள சவால். வள்ளுவர் ஒரு படிமேலே சென்று நன்மை பயக்குமெனில் வாய்மையிடத்தில் பொய்மையை உபயோகிப்பதில் தவறில்லை  என சிபாரிசு செய்கிறார்.

« பொய்மையும் வாய்மை இடத்த புரைதீர்ந்த
நன்மை பயக்கும் எனின் » என்பது குறள்.

சிலப்பதிகார கொல்லனுக்கு அவன் கூறிய பொய்யால் அவனுக்கு நன்மையா என்றால் நன்மைதான், ஆனான் அவன் கூறிய பொய்யால் கோவலனுக்குத் தீமையாயிற்று. ஆகவே வள்ளுவப்பெருந்தகை எவ்வுயிருக்கும் தீங்கு விளைவிக்காதெனில் பொய்யுரைக்கலாம் என்கிற பொருள்படும் படியே பாடியிருப்பார் என்பது நிச்சயம்.

நம்மைத் தவிர பிறமனிதரிடம் உண்மையை எதிர்பார்க்கும் மனிதராய் உலகில் இன்று வாழ்கிறோம் ; நம்மில் அரிச்சந்திரரென்று எவருமில்லை.  என்பதும் ஓர் உண்மை. தத்துவவாதி கான்ட்(Immanuel Kant) எக்காரணத்தை முன்னிட்டும் பொய்சொல்லும் உரிமையை எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாதென்கிறார். அவரைப் பொறுத்தவரை, காட்டுமிராண்டித்தனமான சக்திகளால் துரத்தப்படும் ஒரு அப்பாவியின் உயிரைக் காப்பாற்றவேண்டிய நிலையிலுங்கூட, ஒருபோதும் பொய் சொல்லக்கூடாதென்பது அவர் முன்வைக்கும் வாதம், ஆனால் கான்ட் அதற்கான காரணத்தை முன்வைத்தவரில்லை. நம்முடைய வள்ளுவருக்கு வலுவான காரணம் இருக்கிறது. பொய் சொன்ன வாய்க்கு போஜனம் கிடைக்காதென்கிற பழமொழியின் வீரியத்தைக் காட்டிலும், வள்ளுவர் விடும் எச்சரிக்கைக்கு சக்தி அதிகம்.  « ஒரு மனிதன் தன் நெஞ்சம் அறிவதாகிய ஒன்றைக்குறித்து பொய்சொல்வது நல்லதல்ல, அவ்வாறு செய்தால் அவன் மனசாட்சி உறுத்தும், விளைவாக அமைதியிழந்து அல்லற்படுவான் என்கிறபொருளில் :

தன்நெஞ்சறிவது பொய்யற்க பொய்த்தபின்
     தன்நெஞ்சே தன்னைச் சுடும்.

என்கிறார். இதைவிட பொய்மைக்கு வேறென்ன தண்டனைவேண்டும். அதிலும் அதிகாரமும் பணமும் ஆட்சிசெய்யுமுலகில், இக்குற்றவாளிகளை அவர்களுடைய மனசாட்சிதான் தண்டிக்கவேண்டும்.

—————————————————————————————————————–

• நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா

சிறுகதை அல்லது சிறுகதைகள் என்பது கடந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக நவீன இலக்கிய கதையாடலில், முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ள கதை வடிவம்.

நாவலென்பது பல அத்தியாயங்கள் என்பதால் பக நூறுபக்கங்கள் ; முக்கிய கதை மாந்தர்கள் மட்டுமின்றி, ஏதேதோ காரணங்களை முன்னிட்டு இவர்கள் வாழ்நாளில் குறுக்கிடும் பிற துணைப் பாத்திரங்கள் ; ஏராளமான கருப்பொருள்கள் கொண்ட கதையையும், அதனுடன் பிரசவித்த சகோதர கதைகளையும் உள்ளடக்கியது.  இவை கதைசொல்லியின் சொந்த அனுபவமாக இருக்கலாம், அச்சம்பவத்தின் நேரடி சாட்சியாகவும்  இருந்திருக்கலாம், அல்லது இவை இரண்டுமின்றி, மனிதர் கூட்டத்திற்கு வெளியே ஓரு பார்வையாளனாக தன்னை முன் நிறுத்திக்கொண்டு,  புலன்களின் துணையுடன் அவரது மூளை மானுட மேடையில் அரங்கேறும் காட்சிகளைப் பரிசீலித்து, திரட்டிய உண்மைகளை ஆக்கக் கூறுகளாகக் கொண்டு  சமைத்தக் கதையாகவும் இருக்கலாம். அவ்வாறு கதைகளைச் சமைக்கிறபோது, வாசக விருந்தினரின் சுவைக்கென வாசனாதி திரவியங்களை சேர்க்கவேண்டியுள்ளது. நாவலென்கிற பெருங்கதையாடலுக்குள்ள இவ்வழிமுறை சிறுகதைக்கும் பொருந்தும். 

பெயருக்கேற்ப சிறுகதை என்பது சுருக்கமான ஒரு கதை, பெரும்பாலும் ஒரு நிகழ்வு அல்லது அதனோடு தொடர்புடைய சம்பவங்களின் அடுக்கை மையமாகக் கொண்டது. எனவே பக்கங்கள்  கருப்பொருள்களில் மட்டுமின்றி, கதைமாந்தர்களும் பெரும் எண்ணிக்கையில் இருக்கவேண்டுமெகிற அவசியம் இதற்கில்லை. வார்த்தைகள் விரயமின்றி கதைசொல்வதே இதன் குறிக்கோள்.  நாவலெகிற பெருவிருந்தில் விருந்தினரை திருப்திசெய்ய இலை நிறைய வகைவகையா உணவுவகைகளை பரிமாறுகிறோம், இங்கே இரண்டொரு பதார்த்தத்தில் வந்த விருந்தினர்கள் திருப்தியுற வேண்டும், எனவே மிகுந்த துல்லியமும் ஆழமும் கதைசொல்லிக்கு அவசியமாகிறது. போதாதற்கு கதைசொல்லிக்கு ஏனைய கலைஞர்களைப்போலவே, தொடர்ந்து தன் துறைசார்ந்து இயங்க வாசகரிடமிருந்து உடனுக்குடன்   எதிர்வினையென்கிற எரிசக்தியும் வேண்டியுள்ளது. அண்மைக்கால மேற்குலக கதையாடலில் ஆரம்பம் முடிவு, இடையில் கதைசொல்லும் போக்கில் காலவரிசை என்கிற நியதியை அல்லது இலக்கணத்தை மீறும் போக்கை பரவலாகக் காண்கிறேன், பரிசோதனை முயற்சிகள் ஏராளம், தமிழில் அத்தகைய கதைசொல்லிகளை காண்பது அபூர்வம். அத்தகைய அபூர்வ கதைசொல்லியாகத்தான், இச்சிறுகதை ஆசிரியரை பார்க்கிறேன்.     

ஒரு கலைப் படைப்பை அதைப் போல இதைஇபோல என ஒப்புமை நோக்கில் அணுகுவதே அப்ப்டைப்பை, அதனைப் படைத்தவனை நிராகரிப்பதாகும். காலப்பிசாசுகள் தொகுப்பில்  கதைப்புர சிற்பியின் உளிக்கும், சுத்தியலுக்கும் காத்திருப்பவை மானுடக் கற்கள், பிசாசென  பெற்றெடுத்த பிள்ளைக்கு பெயர்சூட்ட பெற்றவருக்குள்ள உரிமையை யார் தடுப்பது, பிறப்புமுதல் இறப்புவரை நாம் தேவதைகளாக அல்லது இறைதூதர்களாக வாழமுடிந்திருக்கிறதா அல்லது வாழத்தான் முடியுமா ? ஏதோவொரு கணத்தில் நொடியில் எல்லோருமே பிசாசுகள்தான்.  சமயக் கடவுள்களும், தேவதைகளும்கூட இந்த விதியின் விளையாடுக்குப் பலியானவர்களெனில் சராசரி மனிதர்களைப்பற்றி நாம் என்னசொல்ல ? நல்லதோர் வீணையாகிய மனதை கட்டிக்காக்க வகையறியாது  நலம்கெட புழுதியில் எறிவது இன்று நேற்றா ? நெஞ்சுபொறுக்காமல் இப்படைப்பாளி கதையின் கருப்பொருளை  தீட்டிய வகையில் அவற்றை உரைநடை ஓவியங்கள் என்றோ அல்லது நவீன கவிதைகள் என்றோ கருதினால் அது மிகையில்லை

காலப் பிசாசுகள் என்கிற இத்தொகுப்பில் 75 சிறுகதைகள் உள்ளன. இத்தொகுப்பை தொடர்ந்து வாசித்தவனில்லை. பல நெருக்கடிகள், தள்ளிப்போட்டுவந்தேன். அண்மையில் வேறொரு படைப்பாளியின் சிறுகதைதொகுப்பிற்கு ஏற்கனவே எழுதி இணைய இதழொன்றில் பிரசுரமான கட்டுரையை, அந்த  எழுத்தாளர் குறித்த  மலரொன்றிர்க்காக கேட்டிருந்தார்கள். அதன்பொருட்டு, எழுத்தாளர் கதைகளை மறுவாசிப்பு செய்து முடித்து, வீட்டு நூலகத்தில் அதனிடத்தில் வைத்தபோது, அருகிலிருந்த காலப்பிசாசிடம், கவனம் சென்றது. ஏற்கனவே இத்தொகுப்பில் வாசித்த கதைகளைத் தவிர்த்துவிட்டு பிறவற்றிர்க்கு நேரமொதுக்கி வாசிக்கத் தொடங்கினேன். கதையின் கருப்பொருள்களும், கதைமாந்தரும், மனித மனதை மொழிபெயர்க்கும் ஆசிரியரின் திறனும், என்னை பிரம்மிக்க வைத்தன.

 நாவல்களைத் தொடங்க ஒருசில பத்திகள் வாசகரை ஈர்க்கத் படைப்பாளிக்குத் தேவப்படுகிறதெனில், இச்சிறுகதைகளில் ஆசிரியருக்குத் தேவைப்படுவனவெல்லாம், ஒரு சில வார்த்தைகள், அவ்வார்த்தைகள் அடங்கிய ஒன்றிரண்டு வாக்கியங்கள்.  

  « என்னப்பா எல்லாம் ஒரே மாதிரியா இருக்கு ? »(விளையாட்டு)

  « எங்கே ஓடுகிறது கங்கை ? இப்படி நிற்காமல் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறதே ! » (ஓட்டம்)

  « ஓட்டத்தில் வந்த உடம்பு கட்டிலுக்கு முரண்டுபிடித்துக் கொண்டிருந்தது. »(அம்மாவின் காகம்)

  « வாக்கு பதிவுக்காக வரிசையில் நின்றான் »(ஓலம்)

  « சூடு இல்லை, சில்லிட்டுக் கிடந்தார் பார்வதி அம்மாள் »(சூடு)

  « சேரியில் இன்று யாரும் வேலைக்குப் போகவில்லை. தென்னைமரத்துக்கு மேலே சூரியன் வந்துவிட்ட து. சர்க்கார் கேண்யில் தண்ணீர் எடுக்கும் சகடைச் சத்தமும் நின்று போயிருந்தது » (வழி)

  இத்தொகுப்பிலுள்ள அத்தனைக் கதைகளிலும், புதிர்போடுவது போல இங்கனம் ஆரம்பம், விடுகதையாக தொடங்கி இறுதியில் மனிதர் வாழ்க்கைப் புதிருக்கான விடையை, நம்மிடமே அல்லது நம்முடைய  சுற்றம் நட்பு ஆகியோரிடம் தேடிக் கண்டறியும்படி சொல்கிறாரோ என்கிற ஐயம்.  இந்த ஆரம்பம் ஒரு கேள்வியாகவோ, வியப்பாகவோ, வாக்குமூலமாகவோ, முன்னுரையாகவோ வாசக விருந்தினரை முகமன்கூறி அழைத்து நாடக அரங்கில் கதைசொல்லியால் அமர்த்தப்படுகின்றனர்.  கதைமாந்தர்களின் துணையுடன், சுருக்கமான சூழலில், கதை நிகழ்த்தப்படுகிறது, முற்றுபெறுகிறது. திரை விழுந்தபின்னரும் நம் மனதில் வியப்பூட்டும் பலகேள்விகள், ஆச்சர்யங்கள்.

அப்பாவின் பெருமிதம் இத்தொகுப்பின் முதல்கதை. « வலையை அறுத்துக்கொண்டு குளத்தில் விழுந்த சூரியதிமிங்கலம் காற்றில் குளித்துக் கொண்டிருந்தது. இரவெல்லாம் சிக்கித்துடித்த நட்சத்திர மீன்கள் காணாமல் போயிருந்தன. நிலா ஆமையும் தலை மறைவாகியிருந்தது. » என்கிற கவின் வரிகளில் கதையின் தொடக்கம். இரண்டொரு நிமிடங்களை அவ்வரிகளை திரும்ப வாசிக்க செலவிட்டேன், கதையை முடித்தபின்னரும் ஒரு முறை வாசித்துப்பார்க்க மனம் விரும்பியது.  கதைநாயகன்  ஆசிரியர் வார்த்தையில் சொல்வதெனில் ‘ரொம்பகாலத்திற்குப் பிறகு’ கிராமத்திற்கு வந்திருக்கிறான், உடம்பிற்கு முடியாமல் சோர்ந்திருக்கும் அப்பாவைக் காண சொந்த கிராமத்திற்கு வந்திருக்கிறான். கதையில் சிறுகதைக்கான இலக்கணப்படி  மகன், கதையின் மையப் பாத்திரமான அவனுடைய தந்தை, துணை மாந்தர்களாக அவனுடைய தாய், குழந்தைகள் மற்றும், குடும்பத்திற்கு வேண்டிய சோமு அண்ணன் என குறைந்த எண்ணிக்கயில் பிறர். கதைக்கான கரு, மீன்பிடிப்பதை ஒரு கலையாக நேசிக்கும் மனிதரொருவரைப் பற்றியது. எந்தவொன்றையும் கிடைக்கும் ஊதியம் அல்லது வெகுமதிக்காக, பொழுதுபோக்கிற்காகச்  செய்வதென்பது வேறு, மாறாக தனது ஆத்ம திருப்திக்காக, மனகிழ்ச்சிக்காக ஈடுபாட்டுடன் செய்வதென்பது வேறு. காலத்தை ஓட்ட, வயிற்றுப்பசிக்கும், குடும்பத்தைக் காப்பாற்றவும், கௌவுரத்திற்காக வேலைசெய்தவன், ஓய்ந்துபோவதுண்டு. ஆனால் ஓவியன், சிற்பி, கவிஞன் ஆகியோருக்கு ஓய்வேது ? ஆகமொத்தத்தில் கலைஞர்கள் கட்டையில் போகுமட்டும் உற்சாகம் இழப்பதில்லை. இக்கதையில் வரும் தந்தைக்கு மீன் பிடிப்பது தொழிலல்ல ஒரு கலை. சோர்ந்தது உடலேயன்றி அவர் மனமல்ல என்பதை மீண்டும் தூண்டிலோடு குளத்திற்கு சென்று மீன் பிடித்த பெருமிதத்தின் கம்பீரத்தை, அழகை கதையாசிரியர் சொல்லும் அழகை, வாசித்து புரிந்துகொள்ளவேண்டும். இக்கதையின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும், வாக்கியங்களும் ஏன் கதை முழுவதும் மீன்பிடித்தலை தூண்டில்போடும் மனிதர்களோடு வாழ்ந்ததுபோல, தூண்டில் போட பார்த்ததுபோல காட்சிகளை ஓவியபோல கதையாசிரியர் தீட்டியுள்ளார். 

     விளையாட்டுக் கதையில் கதைநாயகருடைய, « பணம் கொடுத்தால் பத்திரிகை மூஞ்சியே மாறிடுது….நம்பிக்கைகள் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தன . »-என்கிறபுலம்பலும் ; « அடுத்தவர் கண்களில் முகம் திணிக்கிற உலகில் ஒளிவதும், கண்டு பிடிப்பதும் ஏன் ? எனக்குள் நான் ஒளிந்துகொள்ளவும், என்னையே நான் கண்டுபிடித்துகொள்ளவுமா ? ஏன் நான் ஒளிந்து கொள்கிறேன் ? எப்போது  நான் ஒளிந்துகொள்கிறேன் ? » என்கிற கேள்வியும் கள்ளர்களுக்கு மாத்திரமல்ல, பத்திரிகையாளர்கள் தேடி படம் பிடிக்கிற மனிதர்களுக்கும் பொருந்தும்.

     கல்யாணமாகி ஆறுவருடங்களில் வாழ்க்கை ஓட்டம் தடுமாற, கணவன் உயிரோடிருக்க காசியில் தங்கிவிடும் உத்தேசத்துடன் கங்கைக்ரையில் வந்திறங்கிய பெண்ணின் மனப் போராட்டடத்தை, சித்தரிக்கும் கதை, ‘ஓட்டம்’ .  « கங்கைக்கு என்ன நிர்ப்பந்தம், புறப்பட்ட இடத்திலிருந்துதே ஓட்டம். எவ்வளவு காலமா ? எங்கே போகிறோம் என்பதுதெரியாமல் ! » எனத் தன் மனப்பிசாசிடம் கதைப் பெண் கேள்விக் கணைகளைத் தொடுக்கிறாள். அவள் ஏன் ஓடுகிறாள், எங்கே ஓடுகிறாள் ? அவளுடைய கணவன் சந்தனுவல்ல, சராசரி மனிதனுமல்ல. அடுத்தநாட்டு கம்பெனியில் வேலைபார்த்து பருஷனின் ஊதாரிச் செலவுக்குக் இவள் காசு சம்பாதிக்கணும். இவள் பெற்றோரும், கல்லானானாலும் கணவன் புல்லானாலும் புருஷன் என போதிக்கும் பரம்பரை. அவள் மகாபாரதப் பெண்ணல்ல இருபதாம் நூற்றாண்டு பெண், விடைதேடி கங்கையிடம் அடைக்கலம் கோரி வருகிறாள். விடை கிடைத்ததா ?  என்றால் கிடைத்தது. ஆனால் அவ்விடையை விளங்கிக்கொள்ள அப்பெண்ணுடன் கங்கையில் வாசகர்கள் படகில் பயணிக்கவேண்டும்.

     இத்தொகுப்பில் உள்ள கதைகள் அனைத்துமே  நாம் சார்ந்த சமூகத்தை கூடுதலாக புரிந்துகொள்ள எனக்கு உதவின : குறிப்பாக பாலின பிரச்சினையை முன்வைத்த திருமங்கை, உளநோயா உடல் நோயா எனத் தீர்மானிக்கவியலாத கவிச்சி, அக்ராஹார குடும்பமொன்றின் சிக்கலை இலைமறைகாயாக எடுத்துக்கொண்டு செதுக்கிய சிற்பியின் விதி, எது நிஜப்பார்வை என்கிற கேள்வியை முன்வைக்கும் பார்வை, ஊழல்வாதிகளின் நேர்த்திக்கடனுக்குப் பலியாகும் ஏழைகளின் தலையெழுத்தைப் பேசும் ஜாதிநாய்கள், தீபாவளியைக் கருவாகக் கொண்ட நநிஜங்கள், போகிறபோக்கில் மனிதர்பண்பைக் கோட்டிட்டுக்காட்டும் சகஜம் என சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். « கடவுள்கூட பூலோகத்துவந்தா கூத்தாட வச்சிடுவாங்கபோல. சிதம்பரத்தில் நடராஜர், இங்கே பெருமாள் » என்பது போன்ற எள்ளலையும் ஆங்காங்கே ஆசிரியர் நமக்கு வினியோகிக்கத் தவறுவதில்லை.

நண்பர் ம. இராசேந்திரன் ஓர் அசல் கலைஞனாக தனது மனதில் பிரவாகமெடுப்பதை வார்த்தைகளில் வடிக்கிறார். அதில் பல்வேறு குரல்கள் : மனித உறவுகளின் மகிழ்ச்சியை, துயரை, வேட்கையை, விருப்பத்தை, இயல்பான கருணையை, வெறுப்பை, விவேகத்தை, அறியாமையை ; புவியியல் எல்லைகள் கடந்து,  மனிதமென்கிற சமயம் சார்ந்து, மானுட அரசியல் எழுதிக்கொள்ளும் வேத பாடங்களில் தேர்ந்தவராய் ; கதைசொல்லி யதார்த்தங்கள், சொந்த அனுபவங்களென பல்வேறுகருப்பொருள்கள் துணைகொண்டு, வாசகரை அவரோடு அழைத்துச் சென்று வியப்பூட்டுகிறார்.  ஒர் ஆச்சரியமான, எதிர்பாராத முடிவுடன் வாசகரடமிருந்து கதை சட்டென விடைபெறுகிறது, ஆயினும் வந்த விருந்தினரை வழி அனுப்பிவிட்டு அவர் திரும்பிச்செல்வதை பார்த்தவண்ணம் இருப்பதுபோல,  வாசித்து முடித்தபின்னரும் வாசகன் மனம் அவர் கதை காலெடுத்துச் சென்ற பாதையில் கவனத்தை வைக்கிறது.  நம்முடைய எதிர்பார்ப்புகளுடன் கண்னாமூச்சி ஆடும் அவர் புனைவுகள் இறுதியில் இன்னதெனறு அடையாளப்படுத்தவியலாத அரூபத்தை- பிசாசை நம்மிடம் ஏவிவிடுகின்றன. அதனை ஓட்டும் பூசாரியும் அவர்தான், பேயிறங்கியதென வெளியில் வந்தால் அங்கே இன்னொரு பிசாசு. மனதின் ஏமாற்றத்தை, எரிச்சலை, கோபத்தை, கொந்தளிப்பை, துயரை, பொறாமையை, சந்தோஷத்தை, மனப்பிராந்தியை, மனக்கோளாறுகளை வகைப்படுத்தி ஆசிரியர் எழுத்தில் கொலுவைத்திருக்கிறார்.  ஒரு நல்ல சிறுகதைக்குச் சுருக்கமும் கதை சொல்லும் திறனும் வெற்றிக்கான திறவுகோல்கள். ஒரு சிறுகதையின் கட்டமைப்பின் முக்கியத்துவத்தை குறைத்து மதிப்பிடவியலாது ஏனெனில் அது படைப்பின் வெற்றியை பெரும்பாலும் தீர்மானிக்கிறது. ஆசிரியர் ம. இராசேந்திரன் தம் படைப்புகள் மூலம் அதை நிரூபித்துள்ளார்.  

 —————————————————————————————————-

• நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா

சிறுகதை அல்லது சிறுகதைகள் என்பது கடந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக நவீன இலக்கிய கதையாடலில், முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ள கதை வடிவம்.

நாவலென்பது பல அத்தியாயங்கள் என்பதால் பக நூறுபக்கங்கள் ; முக்கிய கதை மாந்தர்கள் மட்டுமின்றி, ஏதேதோ காரணங்களை முன்னிட்டு இவர்கள் வாழ்நாளில் குறுக்கிடும் பிற துணைப் பாத்திரங்கள் ; ஏராளமான கருப்பொருள்கள் கொண்ட கதையையும், அதனுடன் பிரசவித்த சகோதர கதைகளையும் உள்ளடக்கியது.  இவை கதைசொல்லியின் சொந்த அனுபவமாக இருக்கலாம், அச்சம்பவத்தின் நேரடி சாட்சியாகவும்  இருந்திருக்கலாம், அல்லது இவை இரண்டுமின்றி, மனிதர் கூட்டத்திற்கு வெளியே ஓரு பார்வையாளனாக தன்னை முன் நிறுத்திக்கொண்டு,  புலன்களின் துணையுடன் அவரது மூளை மானுட மேடையில் அரங்கேறும் காட்சிகளைப் பரிசீலித்து, திரட்டிய உண்மைகளை ஆக்கக் கூறுகளாகக் கொண்டு  சமைத்தக் கதையாகவும் இருக்கலாம். அவ்வாறு கதைகளைச் சமைக்கிறபோது, வாசக விருந்தினரின் சுவைக்கென வாசனாதி திரவியங்களை சேர்க்கவேண்டியுள்ளது. நாவலென்கிற பெருங்கதையாடலுக்குள்ள இவ்வழிமுறை சிறுகதைக்கும் பொருந்தும். 

பெயருக்கேற்ப சிறுகதை என்பது சுருக்கமான ஒரு கதை, பெரும்பாலும் ஒரு நிகழ்வு அல்லது அதனோடு தொடர்புடைய சம்பவங்களின் அடுக்கை மையமாகக் கொண்டது. எனவே பக்கங்கள்  கருப்பொருள்களில் மட்டுமின்றி, கதைமாந்தர்களும் பெரும் எண்ணிக்கையில் இருக்கவேண்டுமெகிற அவசியம் இதற்கில்லை. வார்த்தைகள் விரயமின்றி கதைசொல்வதே இதன் குறிக்கோள்.  நாவலெகிற பெருவிருந்தில் விருந்தினரை திருப்திசெய்ய இலை நிறைய வகைவகையா உணவுவகைகளை பரிமாறுகிறோம், இங்கே இரண்டொரு பதார்த்தத்தில் வந்த விருந்தினர்கள் திருப்தியுற வேண்டும், எனவே மிகுந்த துல்லியமும் ஆழமும் கதைசொல்லிக்கு அவசியமாகிறது. போதாதற்கு கதைசொல்லிக்கு ஏனைய கலைஞர்களைப்போலவே, தொடர்ந்து தன் துறைசார்ந்து இயங்க வாசகரிடமிருந்து உடனுக்குடன்   எதிர்வினையென்கிற எரிசக்தியும் வேண்டியுள்ளது. அண்மைக்கால மேற்குலக கதையாடலில் ஆரம்பம் முடிவு, இடையில் கதைசொல்லும் போக்கில் காலவரிசை என்கிற நியதியை அல்லது இலக்கணத்தை மீறும் போக்கை பரவலாகக் காண்கிறேன், பரிசோதனை முயற்சிகள் ஏராளம், தமிழில் அத்தகைய கதைசொல்லிகளை காண்பது அபூர்வம். அத்தகைய அபூர்வ கதைசொல்லியாகத்தான், இச்சிறுகதை ஆசிரியரை பார்க்கிறேன்.     

ஒரு கலைப் படைப்பை அதைப் போல இதைஇபோல என ஒப்புமை நோக்கில் அணுகுவதே அப்ப்டைப்பை, அதனைப் படைத்தவனை நிராகரிப்பதாகும். காலப்பிசாசுகள் தொகுப்பில்  கதைப்புர சிற்பியின் உளிக்கும், சுத்தியலுக்கும் காத்திருப்பவை மானுடக் கற்கள், பிசாசென  பெற்றெடுத்த பிள்ளைக்கு பெயர்சூட்ட பெற்றவருக்குள்ள உரிமையை யார் தடுப்பது, பிறப்புமுதல் இறப்புவரை நாம் தேவதைகளாக அல்லது இறைதூதர்களாக வாழமுடிந்திருக்கிறதா அல்லது வாழத்தான் முடியுமா ? ஏதோவொரு கணத்தில் நொடியில் எல்லோருமே பிசாசுகள்தான்.  சமயக் கடவுள்களும், தேவதைகளும்கூட இந்த விதியின் விளையாடுக்குப் பலியானவர்களெனில் சராசரி மனிதர்களைப்பற்றி நாம் என்னசொல்ல ? நல்லதோர் வீணையாகிய மனதை கட்டிக்காக்க வகையறியாது  நலம்கெட புழுதியில் எறிவது இன்று நேற்றா ? நெஞ்சுபொறுக்காமல் இப்படைப்பாளி கதையின் கருப்பொருளை  தீட்டிய வகையில் அவற்றை உரைநடை ஓவியங்கள் என்றோ அல்லது நவீன கவிதைகள் என்றோ கருதினால் அது மிகையில்லை

காலப் பிசாசுகள் என்கிற இத்தொகுப்பில் 75 சிறுகதைகள் உள்ளன. இத்தொகுப்பை தொடர்ந்து வாசித்தவனில்லை. பல நெருக்கடிகள், தள்ளிப்போட்டுவந்தேன். அண்மையில் வேறொரு படைப்பாளியின் சிறுகதைதொகுப்பிற்கு ஏற்கனவே எழுதி இணைய இதழொன்றில் பிரசுரமான கட்டுரையை, அந்த  எழுத்தாளர் குறித்த  மலரொன்றிர்க்காக கேட்டிருந்தார்கள். அதன்பொருட்டு, எழுத்தாளர் கதைகளை மறுவாசிப்பு செய்து முடித்து, வீட்டு நூலகத்தில் அதனிடத்தில் வைத்தபோது, அருகிலிருந்த காலப்பிசாசிடம், கவனம் சென்றது. ஏற்கனவே இத்தொகுப்பில் வாசித்த கதைகளைத் தவிர்த்துவிட்டு பிறவற்றிர்க்கு நேரமொதுக்கி வாசிக்கத் தொடங்கினேன். கதையின் கருப்பொருள்களும், கதைமாந்தரும், மனித மனதை மொழிபெயர்க்கும் ஆசிரியரின் திறனும், என்னை பிரம்மிக்க வைத்தன.

 நாவல்களைத் தொடங்க ஒருசில பத்திகள் வாசகரை ஈர்க்கத் படைப்பாளிக்குத் தேவப்படுகிறதெனில், இச்சிறுகதைகளில் ஆசிரியருக்குத் தேவைப்படுவனவெல்லாம், ஒரு சில வார்த்தைகள், அவ்வார்த்தைகள் அடங்கிய ஒன்றிரண்டு வாக்கியங்கள்.  

  « என்னப்பா எல்லாம் ஒரே மாதிரியா இருக்கு ? »(விளையாட்டு)

  « எங்கே ஓடுகிறது கங்கை ? இப்படி நிற்காமல் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறதே ! » (ஓட்டம்)

  « ஓட்டத்தில் வந்த உடம்பு கட்டிலுக்கு முரண்டுபிடித்துக் கொண்டிருந்தது. »(அம்மாவின் காகம்)

  « வாக்கு பதிவுக்காக வரிசையில் நின்றான் »(ஓலம்)

  « சூடு இல்லை, சில்லிட்டுக் கிடந்தார் பார்வதி அம்மாள் »(சூடு)

  « சேரியில் இன்று யாரும் வேலைக்குப் போகவில்லை. தென்னைமரத்துக்கு மேலே சூரியன் வந்துவிட்ட து. சர்க்கார் கேண்யில் தண்ணீர் எடுக்கும் சகடைச் சத்தமும் நின்று போயிருந்தது » (வழி)

  இத்தொகுப்பிலுள்ள அத்தனைக் கதைகளிலும், புதிர்போடுவது போல இங்கனம் ஆரம்பம், விடுகதையாக தொடங்கி இறுதியில் மனிதர் வாழ்க்கைப் புதிருக்கான விடையை, நம்மிடமே அல்லது நம்முடைய  சுற்றம் நட்பு ஆகியோரிடம் தேடிக் கண்டறியும்படி சொல்கிறாரோ என்கிற ஐயம்.  இந்த ஆரம்பம் ஒரு கேள்வியாகவோ, வியப்பாகவோ, வாக்குமூலமாகவோ, முன்னுரையாகவோ வாசக விருந்தினரை முகமன்கூறி அழைத்து நாடக அரங்கில் கதைசொல்லியால் அமர்த்தப்படுகின்றனர்.  கதைமாந்தர்களின் துணையுடன், சுருக்கமான சூழலில், கதை நிகழ்த்தப்படுகிறது, முற்றுபெறுகிறது. திரை விழுந்தபின்னரும் நம் மனதில் வியப்பூட்டும் பலகேள்விகள், ஆச்சர்யங்கள்.

அப்பாவின் பெருமிதம் இத்தொகுப்பின் முதல்கதை. « வலையை அறுத்துக்கொண்டு குளத்தில் விழுந்த சூரியதிமிங்கலம் காற்றில் குளித்துக் கொண்டிருந்தது. இரவெல்லாம் சிக்கித்துடித்த நட்சத்திர மீன்கள் காணாமல் போயிருந்தன. நிலா ஆமையும் தலை மறைவாகியிருந்தது. » என்கிற கவின் வரிகளில் கதையின் தொடக்கம். இரண்டொரு நிமிடங்களை அவ்வரிகளை திரும்ப வாசிக்க செலவிட்டேன், கதையை முடித்தபின்னரும் ஒரு முறை வாசித்துப்பார்க்க மனம் விரும்பியது.  கதைநாயகன்  ஆசிரியர் வார்த்தையில் சொல்வதெனில் ‘ரொம்பகாலத்திற்குப் பிறகு’ கிராமத்திற்கு வந்திருக்கிறான், உடம்பிற்கு முடியாமல் சோர்ந்திருக்கும் அப்பாவைக் காண சொந்த கிராமத்திற்கு வந்திருக்கிறான். கதையில் சிறுகதைக்கான இலக்கணப்படி  மகன், கதையின் மையப் பாத்திரமான அவனுடைய தந்தை, துணை மாந்தர்களாக அவனுடைய தாய், குழந்தைகள் மற்றும், குடும்பத்திற்கு வேண்டிய சோமு அண்ணன் என குறைந்த எண்ணிக்கயில் பிறர். கதைக்கான கரு, மீன்பிடிப்பதை ஒரு கலையாக நேசிக்கும் மனிதரொருவரைப் பற்றியது. எந்தவொன்றையும் கிடைக்கும் ஊதியம் அல்லது வெகுமதிக்காக, பொழுதுபோக்கிற்காகச்  செய்வதென்பது வேறு, மாறாக தனது ஆத்ம திருப்திக்காக, மனகிழ்ச்சிக்காக ஈடுபாட்டுடன் செய்வதென்பது வேறு. காலத்தை ஓட்ட, வயிற்றுப்பசிக்கும், குடும்பத்தைக் காப்பாற்றவும், கௌவுரத்திற்காக வேலைசெய்தவன், ஓய்ந்துபோவதுண்டு. ஆனால் ஓவியன், சிற்பி, கவிஞன் ஆகியோருக்கு ஓய்வேது ? ஆகமொத்தத்தில் கலைஞர்கள் கட்டையில் போகுமட்டும் உற்சாகம் இழப்பதில்லை. இக்கதையில் வரும் தந்தைக்கு மீன் பிடிப்பது தொழிலல்ல ஒரு கலை. சோர்ந்தது உடலேயன்றி அவர் மனமல்ல என்பதை மீண்டும் தூண்டிலோடு குளத்திற்கு சென்று மீன் பிடித்த பெருமிதத்தின் கம்பீரத்தை, அழகை கதையாசிரியர் சொல்லும் அழகை, வாசித்து புரிந்துகொள்ளவேண்டும். இக்கதையின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும், வாக்கியங்களும் ஏன் கதை முழுவதும் மீன்பிடித்தலை தூண்டில்போடும் மனிதர்களோடு வாழ்ந்ததுபோல, தூண்டில் போட பார்த்ததுபோல காட்சிகளை ஓவியபோல கதையாசிரியர் தீட்டியுள்ளார். 

     விளையாட்டுக் கதையில் கதைநாயகருடைய, « பணம் கொடுத்தால் பத்திரிகை மூஞ்சியே மாறிடுது….நம்பிக்கைகள் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தன . »-என்கிறபுலம்பலும் ; « அடுத்தவர் கண்களில் முகம் திணிக்கிற உலகில் ஒளிவதும், கண்டு பிடிப்பதும் ஏன் ? எனக்குள் நான் ஒளிந்துகொள்ளவும், என்னையே நான் கண்டுபிடித்துகொள்ளவுமா ? ஏன் நான் ஒளிந்து கொள்கிறேன் ? எப்போது  நான் ஒளிந்துகொள்கிறேன் ? » என்கிற கேள்வியும் கள்ளர்களுக்கு மாத்திரமல்ல, பத்திரிகையாளர்கள் தேடி படம் பிடிக்கிற மனிதர்களுக்கும் பொருந்தும்.

     கல்யாணமாகி ஆறுவருடங்களில் வாழ்க்கை ஓட்டம் தடுமாற, கணவன் உயிரோடிருக்க காசியில் தங்கிவிடும் உத்தேசத்துடன் கங்கைக்ரையில் வந்திறங்கிய பெண்ணின் மனப் போராட்டடத்தை, சித்தரிக்கும் கதை, ‘ஓட்டம்’ .  « கங்கைக்கு என்ன நிர்ப்பந்தம், புறப்பட்ட இடத்திலிருந்துதே ஓட்டம். எவ்வளவு காலமா ? எங்கே போகிறோம் என்பதுதெரியாமல் ! » எனத் தன் மனப்பிசாசிடம் கதைப் பெண் கேள்விக் கணைகளைத் தொடுக்கிறாள். அவள் ஏன் ஓடுகிறாள், எங்கே ஓடுகிறாள் ? அவளுடைய கணவன் சந்தனுவல்ல, சராசரி மனிதனுமல்ல. அடுத்தநாட்டு கம்பெனியில் வேலைபார்த்து பருஷனின் ஊதாரிச் செலவுக்குக் இவள் காசு சம்பாதிக்கணும். இவள் பெற்றோரும், கல்லானானாலும் கணவன் புல்லானாலும் புருஷன் என போதிக்கும் பரம்பரை. அவள் மகாபாரதப் பெண்ணல்ல இருபதாம் நூற்றாண்டு பெண், விடைதேடி கங்கையிடம் அடைக்கலம் கோரி வருகிறாள். விடை கிடைத்ததா ?  என்றால் கிடைத்தது. ஆனால் அவ்விடையை விளங்கிக்கொள்ள அப்பெண்ணுடன் கங்கையில் வாசகர்கள் படகில் பயணிக்கவேண்டும்.

     இத்தொகுப்பில் உள்ள கதைகள் அனைத்துமே  நாம் சார்ந்த சமூகத்தை கூடுதலாக புரிந்துகொள்ள எனக்கு உதவின : குறிப்பாக பாலின பிரச்சினையை முன்வைத்த திருமங்கை, உளநோயா உடல் நோயா எனத் தீர்மானிக்கவியலாத கவிச்சி, அக்ராஹார குடும்பமொன்றின் சிக்கலை இலைமறைகாயாக எடுத்துக்கொண்டு செதுக்கிய சிற்பியின் விதி, எது நிஜப்பார்வை என்கிற கேள்வியை முன்வைக்கும் பார்வை, ஊழல்வாதிகளின் நேர்த்திக்கடனுக்குப் பலியாகும் ஏழைகளின் தலையெழுத்தைப் பேசும் ஜாதிநாய்கள், தீபாவளியைக் கருவாகக் கொண்ட நநிஜங்கள், போகிறபோக்கில் மனிதர்பண்பைக் கோட்டிட்டுக்காட்டும் சகஜம் என சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். « கடவுள்கூட பூலோகத்துவந்தா கூத்தாட வச்சிடுவாங்கபோல. சிதம்பரத்தில் நடராஜர், இங்கே பெருமாள் » என்பது போன்ற எள்ளலையும் ஆங்காங்கே ஆசிரியர் நமக்கு வினியோகிக்கத் தவறுவதில்லை.

நண்பர் ம. இராசேந்திரன் ஓர் அசல் கலைஞனாக தனது மனதில் பிரவாகமெடுப்பதை வார்த்தைகளில் வடிக்கிறார். அதில் பல்வேறு குரல்கள் : மனித உறவுகளின் மகிழ்ச்சியை, துயரை, வேட்கையை, விருப்பத்தை, இயல்பான கருணையை, வெறுப்பை, விவேகத்தை, அறியாமையை ; புவியியல் எல்லைகள் கடந்து,  மனிதமென்கிற சமயம் சார்ந்து, மானுட அரசியல் எழுதிக்கொள்ளும் வேத பாடங்களில் தேர்ந்தவராய் ; கதைசொல்லி யதார்த்தங்கள், சொந்த அனுபவங்களென பல்வேறுகருப்பொருள்கள் துணைகொண்டு, வாசகரை அவரோடு அழைத்துச் சென்று வியப்பூட்டுகிறார்.  ஒர் ஆச்சரியமான, எதிர்பாராத முடிவுடன் வாசகரடமிருந்து கதை சட்டென விடைபெறுகிறது, ஆயினும் வந்த விருந்தினரை வழி அனுப்பிவிட்டு அவர் திரும்பிச்செல்வதை பார்த்தவண்ணம் இருப்பதுபோல,  வாசித்து முடித்தபின்னரும் வாசகன் மனம் அவர் கதை காலெடுத்துச் சென்ற பாதையில் கவனத்தை வைக்கிறது.  நம்முடைய எதிர்பார்ப்புகளுடன் கண்னாமூச்சி ஆடும் அவர் புனைவுகள் இறுதியில் இன்னதெனறு அடையாளப்படுத்தவியலாத அரூபத்தை- பிசாசை நம்மிடம் ஏவிவிடுகின்றன. அதனை ஓட்டும் பூசாரியும் அவர்தான், பேயிறங்கியதென வெளியில் வந்தால் அங்கே இன்னொரு பிசாசு. மனதின் ஏமாற்றத்தை, எரிச்சலை, கோபத்தை, கொந்தளிப்பை, துயரை, பொறாமையை, சந்தோஷத்தை, மனப்பிராந்தியை, மனக்கோளாறுகளை வகைப்படுத்தி ஆசிரியர் எழுத்தில் கொலுவைத்திருக்கிறார்.  ஒரு நல்ல சிறுகதைக்குச் சுருக்கமும் கதை சொல்லும் திறனும் வெற்றிக்கான திறவுகோல்கள். ஒரு சிறுகதையின் கட்டமைப்பின் முக்கியத்துவத்தை குறைத்து மதிப்பிடவியலாது ஏனெனில் அது படைப்பின் வெற்றியை பெரும்பாலும் தீர்மானிக்கிறது. ஆசிரியர் ம. இராசேந்திரன் தம் படைப்புகள் மூலம் அதை நிரூபித்துள்ளார்.  

 —————————————————————————————————-

தமிழர்களாகிய  நமக்கு விளம்பரத் தேடல்களின்றி வாழ்வது கடினம். ஆனால், பிரான்சு நாட்டில்    தமிழினம், தமிழர் பெருமை இரண்டையும்  ஆண்டுகள் பலவாக தொடர்ந்து நிலைநிறுத்திவரும் அரிதான புதுச்சேரி தமிழர்களில் ஒருவர் நம்முடைய அலன் ஆனந்தன். இவர் புதுச்சேரி தமிழர் மட்டுமல்ல, பாரீஸ் புறநகர்களில் ஒன்றான Drancy நகரின் Conseiller municipal. அந்நகரில் காந்தி மகானுக்கு சிலை எடுத்தவர், பேதமின்றி தமிழ் இனத்தை ஆதரிப்பவர், அனைத்திற்கும் மேலாக பாசாங்கற்ற மனிதர்.

பிரான்சு நாடு, அதன் பூர்வீகமக்களன்றி, தன்னுடைய காலனிய வரலாற்றின் காரணமாகவும், உலகநாடுகளில் பிரச்சினகள் காரணமாகவும் அரசியல், பொருளாதாரத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் புகலிடமாகவும் உள்ளது. இம்மக்கள் இனம், மொழி, பண்பாடு என்கிற அடிப்படையில் வேறுபட்டவர்கள். இம்மக்களில் இலங்கை மற்றும் இந்தியத் தமிழர்களும் அடங்குபவர். தமிழர்கள் தனிமனிதர்களாகப் பார்க்கிறபோது திறமைசாலிகள், மாறாக கூட்டமாக பார்க்கிறபோது பலவீனமானவர்கள். தன்னினம், தன்மக்ள நலன் கருதி உண்மையாக உழைப்பவர்களைக் காண்பது அரிது.

நண்பர் அலன் ஆனந்தன் விதி விலக்கு. தனித்துவமானமனிதர், புதுச்சேரி தமிழர் என்கிறபோதும், யாழ்ப்பான தமிழர்களையும் நேசிப்பவர். டிரான்சி நகரில் தமிழர் விழா, தமிழர் விளையாட்டு என நிகழ்ச்சிகளைப் பல ஆண்டுகளாக சிறப்பாக நடத்திவருகிறார். அப்படியொரு விழாவைக் கட்ந்த ஏப்ரல் 26 அன்று காணும் வாய்ப்பு எனக்கு அமைந்தது. பறை, நாதஸ்வரம், நாட்டியமென அரங்கு ஒளிர்ந்த து. அவ்விழா நண்பர் அலன் ஆனந்தனுடைய ஆளுமை, அனைத்து மனிதர்களையும் அரவணைக்கும் அவருடைய உயர்ந்த பண்பு இரண்டையும் எனக்கு உணர்த்திற்று. நண்பரையும், அவரது தமிழ்ச் சங்கத்தில் பொறுப்பேற்று உழைக்கும் திருவாளர்கள்: நெப்போலியன், முத்துப்பிள்ளை, தங்கதுரை, ஸ்ரீதர்;திருமதியர்  பானுமதி ஆனந்தன் , அமேலி ஜூலியன், சிவகௌரி கண்நாதன் ஆகியோரையும் வணங்கி வாழ்க பல்லாண்டு என வாழ்த்துகிறேன்.

                                                                       – நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா

மனிதனும் பாசாங்குகளும்

மனம் கணங்களில் உயிர்க்கிறது : சிரிப்பது சிணுங்குவது ; உடைவது ஒட்டுவது ; ஏக்கம், அடைதல், பரிதவிப்பு அல்லது பரவசம் அனைத்தும் கணங்களின் கைங்கர்யம். கற்கால மனிதன் புலன்களைக்கொண்டு உணர்வை வெளிப்படுத்தினான். புலன்கள் வரவேற்புக் கூடமல்ல முன் கூடம். அங்கு இடம்போதவில்லை, மனம்போல புழங்க சாத்தியமில்லை, உடல்மொழிக்குப் போதாமைகள் இருந்தன, களஞ்சியப் பொன் கைகொடுக்கத் தவறியது, விளங்கிக்கொள்ளாததன் விளைவாக தன்னிடத்திலேயும், தன்னைச் சுற்றியுள்ள பிறமைகளிடமிருந்தும் அவ்வப்போது விரிசல்கள். இக்கட்டத்தில்தான், மொழியும் சொற்களும் மனிதர்களுக்குத் தோள் கொடுத்தன. ஆனால் படைப்பு மொழி வேறு, அது மனதின் சுனைநீரைக்கொண்டு கணங்களின் தாகவிடாயைத் தணிக்கும் தந்திரம் அறிந்தவை. கபிலர், பெருஞ்சித்திரனார், ஔவை அறிந்த படைப்புமொழியை சீர்தூக்கிப் பார்க்க ஞானம் வேண்டும். பாரியும் குமணனும் அறிவான். அமணர்களோ கொமேனியர்களோ அறியார். கவிதைக்கென   ஒரு மொழி இருக்கிறது, அது உடல் மொழி அல்ல அக மொழி, உணர்ச்சிகளின் மொழி. ரம்போ, ஷெல்லி, பாரதிபோன்ற மகா கவிகள் வசம் படைப்பு வெளிப்படுகிறபோது, கூட்டைக்கழற்றி, மொழிப்புழு பட்டாம்பூசியாக பறக்கிறபோது கணங்கள் ஒளிர்கின்றன.

கவிஞர் உமாமோகன் மனிதர் வாழ்க்கையை பாசாங்கெனச் சொல்கிறார். உண்மையில் தனக்காக அன்றி பிறர்க்கென கணங்களை நகர்த்தும் மனிதர் வாழ்க்கைப்பொழுதின் பெரும் பங்கு, பாசாங்கன்றி வேறென்ன ?.அதிலும் கணவர், பிள்ளைகள் நலம், புகுந்த வீடு, பிறந்தவீடு, உற்றார், உறவினர், அலுவலகம், பொதுவெளியென தன்னை தானம் செய்துகொண்ட நேரம்போக, பெண்களால்  தன் மனம், அதன் பசி, அதன் திருப்தியென எத்தனை விழுக்காடு ஒதுக்க முடிகிறது, தன் மனதிற்காக பாசாங்கற்ற இயல்போடு, அவர்கள் கைகோர்க்கும் நொடிகள் எவ்வளவு ?

அண்மையில் கவிஞர் உமாமோகன் என்பவரின் இரண்டு கவிதைகள் தொகுப்பை வாசித்தேன் என்பதைக் காட்டிலும் உள்ளத்தில் வாங்கிக்கொண்டேன் என்பது சரி. ஒன்று ‘பாசாங்குகளின் அகராதி’, மற்றது ‘கையறு சொல்லின் உச்சாடனப் பொழுதுகள்’. ஒவ்வொருதொகுப்பிலும் கிட்டத்தட்ட நூறுகவிதைகள். அவற்றை உண்டு முடித்த பொழுதுகளில் காட்டிலும்  அந்திப் பொழுதுகளில் வாசித்தபோது, கூடுதலாக சுகம்.  குறிப்பாக கோடையில் குளிரூட்டபட்ட அறையில் அக்கடாவெனறு கட்டிலில் விழும் சுகம்.

கவிதைகள் தன்மையிலும், படர்க்கையிலும் உவமை உவமேயங்களுடனும், உருவக அணியிலும் சொல்லப்லபட்டுள்ளன. கவிஞர் ஒரு பெண், மானுடத்தின் பிரதிநிதி, சமகால வெக்கையையையும், குளிரையும், இளம் பிராயத்திலிருந்து குடும்பத்தலைவியாக பதவி உயர்வு பெற்று, இன்றுவரை மனிதப் பிறவிகளில் ஒருவராக வாழ்க்கையைக் கண்காணிக்கிறவர், பல தடங்களில் பயணிப்பவர். வாழ்க்கைப்பாடம் போதித்ததும், இன்றுவரை போதித்துக்கொண்டிருப்பதும் ஏராளம் அவற்றைத் தொகுப்புகளிரண்டும் சொற்களை கொண்டு கண்ணாமூச்சி ஆடுகின்றன.

கையறு சொல்லின் உச்சாடனப் பொழுதுகள் தொகுப்பின் ஆரம்பக் கவிதை இப்படி முகமன் கூறுகிறது :

« சொல்லிக்கொண்டே இருப்பது மட்டுமல்ல

சொல்லாமல் இருப்பதும் பதில்தான் »

இந்தவரிசையில் இதே தொகுப்பில் கீழ்க்கண்ட கவிதைகளையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.

சிரித்துக்கொண்டேதான் சொன்னாய்

அதுதான் புரியவில்லை

அவமானத்தின் நரம்பை

இழுத்துவிடும்போது

கொஞ்சம்

கை நடுங்கிவிடுமல்லவா( கையறு சொல்லின் …பக். 11)

நம் இருவர் உள்ளங்கையிலும்

இருக்கிறது முள்

ரத்தம் வராதபடி கைகுலுக்குவதில்

எவ்வளவு தேறிவிட்டோம்

புகைப்படமோ புன்னகையால்

ததும்புகிறது (கையறு சொல்லின்…. பக்.. 33)

கும்பிட்டு, பணிவும் பச்சை சிரிப்புமாக உடல்மொழிகள்  குழையும்போது, அவற்றின் இடைவெளிகளில் இட்டு நிரப்பவேண்டிய பொய்யும் மெய்யும், யுக்தியும் குயுக்தியும், ஏராளமாக மனிதர் உறவில் குவிந்து கிடப்பதை இல்லையென்றா கூற முடியும். சர்வசாதாரணமாக  கேள்விகக்குரிய பதிலை மௌனமாகவோ, புன்னகையாகவோ திரும்பப் பெறும் மறுமொழிக்கு ஆயிரம் அர்த்தங்களுண்டு. 

« தொழுதகை யுள்ளும் படையொடுங்கும் ஒன்னார்

   அழுதகண் ணீரும் அனைத்து »

என்கிற வள்ளுவனாரின் குறள்தான் கவிஞரின் மேற்கண்ட வரிகளை படித்தபோது நினைவுக்கு வந்தது. ஆயிரம் இரண்டாயிரம் பக்கங்களால் ஒரு படைப்பு பெருமையுறுவதில்லை. படைப்புமொழியால் அது பெருமை பெறுகிறது. படைப்பை அலங்கரிக்க உதவும் சொற்கள்  தம்மை அலங்கரித்து கொள்ளாமால் எழுதப்படும்போது, அதன் பொருளும் அழகு பெறுகிறது. 

  இன்றா நேற்றா ? மனிதர்கள் சமூகம் என்ற பட்டிக்குள் அடைபட்ட நாளிலிருந்து, உடன் உறையும் விலங்குகளோடு பாசாங்குகளைச் சம்பிரதாயதாயமாகப் பரிவர்த்தனை செய்துகொள்ள பழகிவிட்டோம்

            « …..எப்போதும் உண்டுதானே சில சம்பிரதாயங்கள்

            எதைச் சொன்னாலும்

            « சரிதான்….ஆனாலும் »

            என்றொரு பிடிமானத்தைப் போட்டுவைப்பது

            எல்லோரும் அடுத்தச் சொல்லுக்காக

            முகம் பார்த்திருக்கையில்

            தொண்டை செருமி

             தொடர்பற்று தொடர்வது

            உள்ளதைச் சொல்லப்போவதில்லை என்றாலும்

            « என்னைப்பற்றி

          என்ன நினைக்கிறாய் » எனக் கேட்பது சரி

           சம்பிரதாயத்தை

           நாம் முறிப்பானேன்.(சம்பிரதாய சந்தோஷங்கள், பக்.28)

   விளைவாக தமது கடமையிலிருந்து தவறாது, முரணீடுகளைக் குறிப்பால் உணர்த்தி உயிர் வாழ்க்கையின் பாசாங்கு முகத்திரையை அகற்ற ஏங்குவதும் சோர்வுறுவதுமாக இருக்கிற மனங்களை பிரதிநிதித்துவ படுத்துகிற படைப்பு இங்கே வெளிப்படுகிறது.

 கவிஞனும் சமூகமும்

  கவிஞன் முதலில் மானுடத்தின்  அங்கத்தினன். பின்னர்  இப்படைப்பாளிக்கு மானுட வாழ்க்கையும் தேசமும், சமூகமும், அவற்றின் உட்கட்டமைப்புகளும் அவன் வாழ் நாளுக்கென விதித்த பொதுவிதிகள் அறங்கள் என்ற போர்வையில்   இருக்கின்றன, அவை  தனி மனிதன் நலம் சார்ந்தவை அல்ல, மானுட அமைப்பு  உறுப்பினர்களின், பரஸ்பர எதிர்பார்ப்புகளின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டவை. அவன் அல்லாத பிறமைகள் நலன் முக்கியம். தனது சந்தோஷத்தை, தனது வேட்கையை, தனது பசியை, தனது தாகத்தை, தனது அவலத்தை, வலிகளை தன் உறவுகள், நித்தம் நித்தம் நெருங்கிப் பார்க்க, பழக நேரந்த பள்ளி, கல்லூரி அலுவல் தோழமைகளுடன் பகிர்ந்து கொள்ள நேர்ந்தும் நிறைவுறாது, பார்வை இழந்தவர்களின் வழிமுறையில் தன் மனமொத்த மனிதரை தொட்டுணர்ந்து தன் பருவகால கணங்களை படைபாளி பகிர்ந்துகொள்கிறான் :

நவீன சமூகத்தை கவிஞர் :

காட்சித்தட்டு பொம்மைகளின் உரையாடல்

யாரும் வராத வீடுகளில் சோபாக்களின் மேல்

நாற்காலிகள் கால் நீட்டிக்கொள்கின்றன

அடுத்தடுத்து தொங்கும் புகைப்படங்கள்

திரும்பி

எதிர் எதிராக உட்கார்ந்து கதைக்கத்

தொடங்குகின்றன

காட்சிப் பேழையின் பொம்மைகள்

கைகளை உதறி சொடுக்கு எடுத்துக்

கொள்கின்றன

அதிலொன்று துறுதுறு வென்று

கேட்கிறது…

மறைமுகமா என்ன சொல்றாங்க

இந்தக் கதவு திறக்க முடியுமா இல்லையா

முன்னாளில் அவ்வீட்டுக் குழந்தை விளையாடி

இப்போது காட்சித் தட்டுக்குக் குடிவந்துவிட்ட

கரடி பொம்மை

இரு இரு… நானே அவனுக்கு விசா கிடைக்குமோ

இல்லையோன்னு இருக்கேன்..

வீட்டுத் தலைவி மெல்ல வந்து

சின்னத் திரைக்கு உயிரூட்டுகிறாள்..

போச்சு..

ஒண்ணும் புரியப் போறதில்லை

ஊரடங்கா..

ஊரடங்கு மாதிரியா

கிசுகிசுத்துக் கொள்கின்றன பொம்மைகள்

வேடிக்கை காலத்தின் வாடிக்கை

தடம் தெரியாமல் போய்விட்ட ஆங்காரத்தை

எப்படியாவது உயிர்ப்பிக்க வேண்டியிருக்கிறது

தலைமாறு கால்மாறாக க் கிழித்தெறிந்த தருணத்தில்

இப்படியொரு நேரம் வருமென நினைக்கவில்லை

ஒட்டி ஒட்டிக் காயவைத்தால்

சாயம் போன நூல் புடவை மாதிரி கிடக்கிறது

அர்ஜெண்டா கொஞ்சம் ஆங்காரம் வேணும்

அமேசானில் கிடைக்கிறதா

பாப்புத் தமிழ் :

பிள்ளைத் தமிழ் தமிழுக்குப் புதிதல்ல, அதை ஒரு தாய் பாடுபோதுதான் சுவைக்கிறது, திரைப்படப் பாடல்களில்  அண்மைக்காலங்கள் வரை குழந்தைகளை முன்னிறுத்தி இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் எடுத்துரைக்கும் பாடல்கள் அநேகம். அதிலும் பிள்ளைத் தமிழ் பெண்குழந்தைகளுக்கே முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றன. காரணம் நியாயமானதுதான்.

  « தாய் என்பவள் பால் நினைந்தூட்டும் தாயாகும்போது அவள் வடிவெல்லாம் அன்புதான். பசித்திருந்து பசித்த  வயிற்றுக்கு அமுதூட்டும்போது அவள் தியாகத்தின் இருப்பிடம். அழுது துடிக்கும்போது ஆறுதல் தந்து அரவணைத்துக் கொள்ளும்போதுஅவள் இளமையின் தேனூற்று.  பம்பரமாகச் சுழன்று பின் தூங்கி முன்னெழுந்து காலம் தவறாமல் வேலை முடித்துக் கணவனையும் பிள்ளைகளையும் அவரவர் பணிக்கு அனுப்பும் போது அவள் செயல்திறனில் எந்திரத்தின் நுட்பம்……அன்பு, இனிமை, தியாகம், செயல் திறன் போன்றவைகள்தான் தாய்மையின் பண்புகள் » எனத் தாய்மையைப் போற்றுகிறார் பேராசிரியர் கி. நாச்சிமுத்து. 

  இயற்றுவது ஓர் ஆண் கவிஞர்  என்கிறபோதும் ஒரு பெண்ணைக் குரல்கொடுக்கவைத்து, மற்றொரு பெண்ணை நடிக்கவைத்து பாடப்படும் கணத்தைத் தாய்மையாக உருமாற்றம் செய்கிறபோதுதான் திரைப்படங்களில் காட்சியும் கவனம் பெறுகிறது, அதிலும் பெண்குழந்தையெனில் காட்சிக் கூடுதலாக  அழகு பெறுகிறது, இங்கே கவிஞர்  உமா மோகன் அவர்களிடம் இலைமறை காயாக உறைந்து கிடக்கும் தாயுள்ளம், பேசுகிறது. கவிஞருக்கு இங்கே ஒரு குட்டிப் பாப்பு, அக்குழந்தை, கவிஞரின் நினைவுகள் உறியை அவ்வப்போது உடைக்கவென்றே காத்திருக்கிறாள். உதாரணத்திற்கு இரண்டு.

  சிணுங்கி சிணுங்கி

  முக்கா இட்டிலி சாப்பிட்ட

  முப்பது கதைகேட்ட பாப்புக்குட்டி

  அத்த்னை « தங்கமல்ல » கொஞ்சலையும்

  திருப்பிக்கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்

  விருந்தாளி குழந்தைக்கு

  கொலுவில் நின்ற வாமனர் புருவம்

  உயர்ந்தது அப்போதுதான் (கையறு சொல்லின்… பக்கம் 20)

  உடைந்துவிடும் கிழிந்துவிடும்

  நசுங்கிவிடும் நொறுங்கிவிடும்

 கலைந்துவிடும் சொல்லியபடியே

 ஒவ்வொன்றாய்

 பாப்புவுக்கு எட்டா

  உயரத்தில் பத்திரப்படுத்தினேன்

  வீம்பாய் நின்றவள் மறு நொடி

  பாவாடையை ஒற்றை விரலில் உயர்த்திக்கொண்டு

  ஒரு தாண்டு குதியோடு ஓடிவிட்டாள்

   எப்படித் தொட இந்த உயரத்தை (கையறு சொல்லின்…பக்கம்9)

   பெண்வலி

உயிர்கள் அனைத்தும் பேதமற்றவை என்கிறபோதும்,  விலங்குகள் பறவைகளிளிருந்து வேறுபட்ட மனிதரினம்  நிறம்,  இனம், பாலின அடிப்படையில் சக மனிதர்களை சிறுமை படுத்தப்படுவதில்  ஆர்வம் கொண்டிருக்கிறது,  சிறுமைப் படுவோர் பட்டியலில் பெண்களும் அடக்கம் என்பதைத்தான் பெண்ணினத்தின் பிரதிநிதியாக தம்மை அடையாளப்படுத்திக்கொண்டு குரலெழுப்பிய  சிமொன் தெ பொவ்வாரின் நூல் தெரிவிக்கிறது. பெண்விடுதலைக்கான போராட்டம் தொடங்கி ஐம்பது ஆண்டுகள் கழிந்துவிட்டன. இன்றளவும் எவ்வித மாற்றங்களுமில்லை.  இல்லத்தரசி, அன்புத் தாய், கற்புள்ள மனைவி, லட்சுமி, சரசுவதி, பராசக்தி என வெளியில் கையெடுத்துக் கும்பிடும் ஆணுலகம், வீடு திரும்பியதும் எஜமானாக,   அரக்கனாக  அவதாரம் எடுத்து பிறவிப்பயனை எட்ட நினைக்கிறது. அவள் நிலையென்ன ? அடிமை விலங்கை ஆபிரகாம் லிங்கன் அறுத்தெறிந்து ஆண்டுகள் பல கடந்துவிட்டன, கருப்பரினம் மேற்கு நாடுகளில் சரிசம மாக நடத்தப்படுகின்றார்களா என்றால் இல்லை. மனிதப் பண்பாடற்ற எதேச்சதிகார நாடுகளைப் பொருட்படுத்தவேண்டாம். ஆனால் சுதந்திரம், ஜனநாயகம், சமத்துவம் எனப் பேசும் இந்தியத் நாட்டில் பட்டியலின மக்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இன்றுவரை விமோசனங்களில்லை. மேற்கு நாடுகளிலும் இதுதான் உண்மை. ஆண்களுக்குச் சரிநிகராக பெண்கள் நடந்த்தப்படுவதில்லை, இழைக்கபடும் வன்கொடுமைகளிலிருந்தும் விடுதலையில்லை.  சட்டங்களும், சிறைசாலைகளும் குற்றவாளிகளின் எண்ணிக்கையை குறைத்துவிடாது. மனித மனங்களில் மாற்றங்கள் நிகழவேண்டும்.

படைப்புக்கான இலக்கணத்தை, கோட்பாட்டை  ஒரு படைப்பு பூர்த்திசெய்கிறதா என்பதல்ல முக்கியம், ஒரு படைப்பு மனிதர் வாழ்க்கையை, அழகை, அசிங்கத்தை, வசந்தத்தை, வலியை புதிய மொழியில் சகமனிதன் உணர்வதற்குச் சொல்ல முடிகிறதா என்று பார்க்கவேண்டும், வொல்த்தேர், ரூஸ்ஸோ, மார்க்ஸ் அதைத்தான் செய்தார்கள். அவர்கள் அளவிற்கு மலையைப் புரட்டவேண்டாம், சாலையில் காலை இடறும் கல்லை ஓரமாய் தூக்கிபோடலாம்.

            பெருவாழ்வே

     நற நறவென குழல் விளக்குகளைக் கடித்து தின்பவனைப்

     பார்த்து வியந்தபோது

     ஒரு வளையத்தில் காலும் இன்னொரு வளையத்தில்

     கையுமாகத் தாவிய பார்விளையாட்டுப் பெண்னை

     அண்ணாந்து பார்த்தபோது

     பெட்டிக்குள் பெண்ணையனுப்பி

     முயலை வரவழைத்தவனுக்காகக் கை தட்டியபோது

     அறியவில்லை

     அத்தனையும் செய்வேனென்று ….( கையறு சொல்லின் .. பக்113)

     ….

   மனைவியை அனுமதிக்கத்

   தோன்றாத நாற்காலியில்

   மகளை அழகுபார்த்தவர்களின்

    மருமகள்கள்

   இன்னும் சில பத்தாண்டுகள்

   கால்கடுக்க நின்றே பரிமாறினர் ..(கையறு சொல்லின்…பக்..54)

அதே கண்கள்

உங்கள் கண்கள் வறண்டு வருகின்றன

என்றார் மருத்துவர்

நீண்ட சோதனைக்குப்பின்

சட்டென அழுதுவிடாது

தைரியமாக இருக்கிறேன் என்று

யார் யாரிடமோ சொல்லியது

நினைவுக்கு வருகிறது

தீடீரென மரணிக்கும்

அன்புக்குரியவர்களின் சபையில்

விம்மாது நிற்க முடிந்த என்னைப்பார்த்து

எனக்கே கூட ஆச்சரியமாக இருந்தது

சிவஜியின் தொலைபேசி தழுதழுப்புத் தொடங்கி

……………………………..

……………………………….

ரயிலேறிபோகும் மீசைகாரனுக்கும்

சிந்திய கண்ணீரெல்லாம் போதாதென்று

விடுதலையா வாழ்க்கை என்று பினணி அலற

சால்வை புரளப் போகும் மூத்த முத்துகளுக்கும்

கலங்கிய கண்தானே இது

என்ன மிச்சமிருக்கப்போகிறது

நிசத்துக்குச் சிந்த

________

அழுவதில் சுகமிருக்கிறது, பெண்கள் ! பிறர் துன்பம்கண்டு அழலாம்.  பாசத்தில் அழலாம், அன்புக்கு உருகலாம், கருணையினால் கனியலாம். பண்பாடு என்ற பெயரில் பழங்கதைகளுக்கு அழவேண்டாம் !

கவிஞரே சொவதுபோல « மிருகத்தை எதிர்கொள்ளல் அல்லது மிருகமாகப் பழகுதல்  », இரண்டிலொன்றைத் தேர்வு செய்ய இன்றையப் பெண்கள் முனைந்தால் அனேகப் பிரச்சனைகளுக்கு அவர்கள் தீர்வினை எட்ட முடியும்.

பாசாங்குகளின் அகராதி, கையறு சொல்லின் உச்சாடனப் பொழுதுகளில் என்ற இரு தொகுப்புகளிலிருந்தும் சில கவிதைகளைமட்டும் எடுத்தாண்ண்டிருக்கிறேன். இரண்டு நிமிடம் மகளே, சொத்துப்த்திரம், பாலகாண்டம், நான் என்னசெய்வேன் தேவனே, எங்கிருக்கிறாய், அழுவதற்கென்று மட்டுமே உதிப்பதில்லை துயரங்கள், கோழையைத்துப்புதல், தூர்ந்த கனவு, அரூபவல்லி, நவம்பர் 19, கொடுக்கு ஆகியவையும் எனக்கு முக்கியமான கவிதகளாகப் படுகின்றன.

——————————————————————————————

                          

            மனிதர் வாழ்க்கையும் தேர்வும்

                           நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா

                     ————-

பிறப்பும் இறப்பும் அனைத்து உயிர்களுக்கும் பொது. விலங்குகள் கிடைத்ததை உண்பது, உண்டதைக் கழிப்பது, உறங்குவது, இனப்பெருக்கம் செய்வதென்று தங்கள் வாழ்க்கைக்கான சித்தாந்தத்தை அமைத்துக்கொள்கின்றன. மனிதர்களின் சிந்திக்கும் திறனை Cogito என்ற கலைச்சொல்லால் பிரெஞ்சு தத்துவவாதி தெக்கார்த் (René Decartes) அழைக்கிறார். சிந்தித்தலே மனிதர் இருத்தலை உறுதி செய்கிறது என்கிறார். முரண்நகையாக நா காக்காச் சிந்தனையாளர் ஆயுள் சீக்கிரம் முடிந்ததாக வரலாறு தெரிவிக்கிறது, சாக்ரட்டீஸ் ஒரு நல்ல உதாரணம். சென்னை விமான சுங்க இலாகா குடிவரவு முகவர்களின் தடுப்புப் பலகையில் ‘’அதிகாரிகளுக்கு எதிரான வார்த்தைகள் பிரயோகிக்கும் பயணிகள் தண்டிக்கப்படுவர்’’ என எழுதப்பட்ட அறிவிப்பு. அதிகாரிகள் பயணிகளுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தும் சொற்களுக்குத் தண்டனை உண்டா என்பது பற்றிய விளக்கம் இல்லை.

உலகமெங்கும் பெருவாரியான மக்களுக்கு வாழ்க்கை பற்றிய கோட்பாடு சிக்கலற்றது. சாக்ரடீஸ் கூறுவதுபோல «வாழ்க்கை என்பது உயிர் வாழ்வது அல்ல, உயிர் வாழ்க்கையை நன்றாக வாழ்வது ». நன்றாக வாழ்வதென்பது சராசரிமனிதனுக்குக், காலம் காலமாக அவனைச் சுற்றியுள்ள சமூகத்தினால் தீர்மானிக்கப்பட்டது. நம்முடைய சமூகத்திற்கு வாழ்க்கை என்பது, நன்றாகப் பிழைக்கத் தெரிந்திருப்பது : வீடு, மனைவி, மக்கள், வாகனங்கள் என வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொளவது. சாக்ரடீஸ் நன்றாக வாழ்வதை « விழுமியங்களால் வாழ்வது, விழுமியங்களுக்காக வாழ்வது » என்கிறார். நடந்ததை நினைத்தோ, நடக்கப்போவதை எண்ணியோ மனதைக் குழப்பிக்கொண்டிராமல், நிகழ்காலத் தருணங்களுக்காக வாழ்வதும் ஐரோப்பிய சிந்தனையே. சராசரி மனிதனாகச் சமூக நீரோட்டத்தில் கலந்தாலும், காய்ந்த சருகுபோlல மூழ்காமல் மிதந்துசெல்லும் வாழ்க்கை உயர்ந்தது. கரை ஒதுங்கும் வாய்ப்பு நீரின் அடிப்பரப்பில் உருளும் கற்களைக் காட்டிலும், மேற்பரப்பில் மிதக்கும் காய்ந்த சருகுகளுக்கு அதிகம்.

வாழ்க்கைச் சுழற்சி மனிதர், விலங்கு, தாவரங்களென்கிற  அனைத்து உயிர்களுக்கும் பொதுவென்கிறபோதும், அதிக வேறுபாடில்லை என்கிறபோதும் வாழ்க்கைத் தேர்வில்  தாவரங்கள் முன்னிரண்டு விலங்கினத்தைக் காட்டிலும் மேம்பட்டவை. காரணம், அவை விதையாக மண்ணில் விழுந்தபின், காத்திருந்து முளைத்து, செடியாகி, கன்றாகி மரமாகும்வரை பிறர் உதவியின்றி தன் இருத்தலை நிலைநிறுத்திக்கொள்ளும் ஆற்றல் கொண்டவை. பிறர் தயவின்றி காட்டிலோ பிறவிடங்களிலோ வளரும்வரம்பெற்ற இவைதான், வளர்ந்தபின் தன்னுடலில் காளான்களுக்கு இடமளிக்கின்றன. பறவைகளைத் தன் கிளைகளில்  கூடுகட்ட அனுமதிக்கின்றன. இலைகளை, காய்களை, கனிகளை விலங்குகளும்,  மனிதர்களும் உண்டு மகிழ  அதனைக் கண்டு மகிழ்கின்றன. ஆனால் மனிதன் எப்படி ? அவன் கருதரித்த நாள்முதல் பருவ வயதுவரை உண்ண, உடுத்த, நடந்துபழக, உலகைப் புரிந்துகொள்ள, பெற்றவர்களும் மற்றவர்களும் உதவ வேண்டும். சரி வளர்ந்தபின் ?  விலங்குகளுகே உரிய தன்னலமும் தன்சுற்றமும் மட்டுமே அவன் தேசம். பிறமக்களும் அவர்கள் வாழ்க்கையும் அவனுக்கு அன்னியதேசம்.  

இங்கேதான் மனிதரின் இயற்கைப் பண்பையும் வாழ்க்கைத் தேர்வையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டியுள்ளது. ஐரோபியனோ, ஆசியனோ ; அமெரிக்கனோ, நைஜீரியனோ; மலையாளியோ தமிழனோ ; கிறித்துவனோ, இசுலாமியனோ ; பணக்காரனோ, ஏழையோ ;படித்தவனோ, படிக்காதவனோ அனைவருக்கும் பசி, காமம், விருப்பு, வெறுப்பு, சாந்தம், கோபம் எல்லாமுண்டு. இவ்விடயத்தில் மனித உயிர்களுக்கிடையே பேதமில்லை. ஆனால் இவற்றின் வாசலைத் தாண்டுவதில்தான் மனிதருக்குள் பேதங்கள். நேற்றுவரை மகரிஷி என்று அறியப்பட்ட மனிதர் அவருடைய பெண் சீடர்களிடம் தவறாக நடந்துகொண்டாரெனத் செய்தித்தாளில் படிக்கிறபோது நமக்கு அதிர்ச்சி, அன்பை போதித்த சமயத் தலைவர் அவருடைய தொண்டர்களை ஆயுதமெடுக்கத் தூண்டுகிறபோது அதுதான் ஏன் என்ற கேள்வி. ஜெர்மன் தத்துவவாதி இம்மானுவல் காண்ட் (Immanuel Kant) என்பவருக்கும் இது குறித்த ஐயங்கள் எழுந்திருக்கின்றன. அவர் தேடலால் நமக்குக் கிடைத்த விளக்கம் : மனித உயிரி காந்தியும் கோட்சேயும் கலந்ததொரு பிறவி, கண்ணகியும் மாதவியும் கலந்த தொரு ஜீவன். அவன் பிறந்தபோது இராமனுமல்ல இராவணனும் அல்ல ஒரு சராசரி மனித உயிர், வளர்ந்தபின்னர் சந்தர்ப்பச் சூழலுக்கேற்ப  அவதாரம் எடுக்கிறான் அல்லது எடுக்கிறாள்.  அவனது இயலபாக இதைத்தான் சார்த்துரு(Jean-Paul Sartre) என்கிற பிரெஞ்சுத் தத்துவவாதி மனிதர் இயல்பை அவன் இருத்தல்கள் முன்நிறுத்துக்கின்றன அல்லது தீர்மானிக்கின்றன என்கிறார்.

மனித உயிரியின் இயற்கைப் பண்பை (Human Nature) அவரவர் தகைமைப் பண்பு (Adaptive behavior) கோலோச்சுகிறது. தகைமை என்பது உயிரினங்கள் தம்மை சூழலுக்கு ஏற்றவாறு கட்டமைத்துதுப் புதிய வடிவம் பெறுவது, ஒரு செயலை அரங்கேற்றுவது. திரைக்குப் பின்னிருந்து அம்மனித உயிரியை இயக்குவது. அவன் சார்ந்த சமூகமும், இதுநாள்வரை பெற்ற படிப்பினையும், சந்தர்ப்பசூழலும். சமூக உயிரினங்களின் உயிர்ப்பில், செயல்பாட்டில் தகைமை இயல்பு நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ ஒரு முக்கிய காரணியாகப் பங்காற்றுகிறது. அந்தவகையில் தகைமையும் மனித ஜீவனொன்றின் உள்ளாற்றலாக இருந்து செயல்படுவதாகும். பசி ஓர் உயிரியின் அத்தியாவசியத் தேவை, ஆனால் சோறா ரொட்டியா இரண்டில் எதையுண்டு பசியாறலாம், அது ஏன் என்பதை ஒரு மனித உயிரியின் தகைமைத் தீர்மானிக்கிறது. பார்வையற்ற மனிதர் ஒருவர் சாலையின் மறுபகம் செல்ல காத்திருக்கிறார், பல மனிதர்கள் இரக்கமின்றி அவரைக் கடந்துசெல்கின்றனர். ஒரு சிலரே உதவ முன் வருகின்றனர்.  உதவ முன்வந்த மனிதரிலும், ஒருவர் அவருடனிருக்கும் காதலி, தன் செயலை மெச்சவேண்டும் என்பதற்காக உதவி செய்திருப்பார். ஆக மனிதர்களின் முடிவுகள் எதுவாயினும் தீர்மானிப்பது தகைமை. மனிதரில் பலர் உழைத்து சம்பாதிக்கிறார்கள், ஒரு சிலர் ஏய்த்துப் பிழக்கிறாகள். அவர்கள் வாழ்க்கைத் தேர்வு அப்படி.  “அறத்தாறிதுவென வேண்டா சிவிகை பொறுத்தானோ டூர்ந்தான் இடை” என்கிறது குறள். இந்த அறம் வேறொன்றுமல்ல – தேர்வு. பல்லக்கு சுமப்பவனும், அமர்ந்திருப்பவனும் அவரவருக்கு எது வேண்டுமோ அதை தேடிப்பெற்றிருக்கிறார்கள். இத்தருணத்தில் நமது இடமென்ன? என்ற கேள்விக்குண்டான பதில் அதற்கு முந்தைய தருணம் வரையிலான நமது தேர்வுகளின் அடிப்படையில் பெறப்பட்டது. கோளும் நாளும் அதனதன் விதியை அவைகளே எழுதிக்கொள்கின்றன. அருபது நொடி, அருபது நிமிடம், இருபத்துநான்கு மணி நேரமென்று ராசிபலன் பார்க்காமல், சனீஸ்வரன் கோயிலைச் சுற்றாமல் தம்மை மட்டுமே கருத்தில்கொண்டு நாட்கள் முன்நகர்ந்துகொண்டு இருக்கிறன. இவர் நம்ம ஆள் அதனால் நல்லது செய்யவேண்டுமென்றோ, அவர் எதிர் தரப்பு ஆள் அவருக்குத் தீங்கு செய்யவேண்டுமென்ற திட்டமெல்லாம் நாளுக்கில்லை, கோளுக்குமில்லை. நமது வாழ்க்கைக்கு அவை எவ்விதத்திலும் பொறுப்பல்ல. தீதுநன்றும் பிறர் தர வருவதல்ல.

நம்மால் தேர்வு செய்யய்யப்படமுடியாதது மூன்று: பெற்றோர், இனம், தாய்மொழி இவற்றைத் தவிர பிற அனைத்தும் தேர்வுசெய்ய முடிந்தவைதான். கல்வி, வேலை,  வாழ்க்கைத்துணை, நண்பர்கள், படிக்கும் புத்தகங்கள், நெறிகள், முரண்கள், சண்டை, சமாதானம், சவடால் பேச்சு, கோபம், அமைதி, சிரிப்பு அழுகை என இப்பட்டியலை முடிக்காமல் நீட்டிக்கொண்டே போகலாம். ஒவ்வொரு வினையும் அவ்வினையின் பலனும் எதிரெதிர் பண்புகளைக்கொண்ட இரு தனிமங்களொன்றின் தேர்வைப் பொறுத்தது. இத்தேர்வில் எனக்குச் சாதகமானதென்ற கருத்தியத்தின் அடிப்படையில் ஒரு தேர்வையும் எனது பாதகத்தைத்தரும் என்ற கருத்தியத்தின் அடிப்படையில் மற்றொன்றையும் தேர்வு செய்கிறோம். அதாவது பின்னதும் ஒரு வகையில் தேர்வு என்றாகிறது. எனினும் இந்த இரண்டாம் வகை தேர்வுக்கு நிராகரிப்பு என்று பெயர். வேண்டாமென்று முகம் சுளிப்போம், போதும், மிக்க நன்றிங்க என நாகரீகமாகவும் மறுக்கக்கூடும், கடுமையாக விவாதிக்கலாம். தள்ளி நிற்கலாம் ஒதுங்கிப் போகலாம், சிலநேரங்களில் ஓடவும் செய்யலாம். தேர்வுக்கு அறிவு புலன் இரண்டும் துணை நிற்கின்றன, குறள் சுட்டும் பல்லக்கில் ஊர்பவன் அறிவினைக்கொண்டு தேர்வு செய்திருக்கலாம். இருந்தபோதிலும் அதைச் சாசுவதப்படுத்திக்கொள்ள ஒவ்வொரு நாளும் அவனதுதேர்வு சரியானதாக அமையவேண்டும்.

« நல்லதோர் வீணை செய்தே அதை நலங்கெட புழுதியில் எறிவதுண்டோ ? சொல்லடி சிவசக்தி என்னைச் சுடர்மிகும் அறிவுடன் படைத்து விட்டாய் ! வல்லமை தாராயோ இந்த மாநிலம் பயனுற வாழ்வதற்கே ! என்கிறான் பாரதி. தகைமைப் பண்பு பெரிதும் புலன்களைச் சார்ந்தது, இதனைத் தவிர்க்க மனிதர் வாழ்க்கையில் தேர்வென்று வருகிறபோது உணர்ச்சிக்கு அதிகம் இடங்கொடாது அறிவை பயன்படுத்துதல் வேண்டும்.

—————————————————————————————-