Monthly Archives: ஓகஸ்ட் 2019

மொழிவது சுகம் – sep 1 -2019 : தனிமனிதனும் கூட்டமும்

சாலையின் தனித்து நட க்கிறபோது வழியில் கிடக்கும் கல்லை பலர் பார்க்க எடுத்து, ஓரமாகப் போடுகிறான் ஒருவன், அவனுடைய பொது நல சேவையை வியக்கிறோம், கைத்தொலைபேசியில் அக்காட்சியைப்பிடித்து முகநூலில் பதிவுசெய்து,   « நீங்கள் மானமுள்ள தமிழனாக இருந்தால் பாராட்டுங்கள் ! » என பண்பான  வேண்டுகோளை வைக்கிறோம்.  அந்தப் பொதுநல சேவகனே மறுநாள் செய்தி த் தாளில் கலகக்காரனாக அவதாரம் எடுத்கிறான், சிலையை உடைக்கிறான். தனி மனிதனாக இருக்கிறபோது வெளிப்பட்ட அவனுடைய நல்ல பண்பு  கூட்டத்தில் கலந்தபோது எங்கே போனது?

மூன்று கிழமைகள் விடுமுறைக்கு பாரீலிருந்து மகன் குடும்பம் வந்திருந்தது. பேரனுக்கு 8 வயது. பேர்த்திக்கு 2 வயது. அவ்வப்போது பிள்ளைகளுக்கு இணக்கமான இடங்களுக்குச் செல்லவேண்டி இருந்தது. அதன் ஒர் பகுதியாக எங்கள் ஊரிலிருந்து  இருநூறு கி.மீ தொலைவில் இருந்த  அம்னேவீல் (Amnéville) விலங்குக் காட்சி சாலைக்குச் சென்றிருந்தோம். ஓரிடத்தில் வெள்ளை நிற புலிகளை அடைத்து வைத்திருந்தார்கள். ஓரளவு பெரிய நிலப்பரப்பு, சிறிய நீர்த்தேக்கம் பாறைகள், அடர்ந்த புற்கள், ஒன்றிரண்டு மரங்கள் இயற்கைவேலிகள் என்ற சூழலில் பார்வையாளருக்கென்று தடித்த கண்ணாடியாலானத் தடுப்பு. மனிதர் இயல்புப்படி யாருமற்ற கண்ணாடியைப் பகுதியைத் தவிர்த்துவிட்டு பார்வையாளர்கள் குவிந்திருந்த இடத்தை நெருங்கி, அவர்கள் பார்வைக் குத்திட்டிருந்த செயபடுபொருளைக் கூட்டத்தின் இடுக்கில் தேடியபோது பரணொன்றில் துணிப்பொதி போல விலங்குக்  கிடந்தது. அசைத்த வாலைத் தவிர விலங்கென்று சொல்ல எதுவுமில்லை, வாலையே விலங்கென்று சாதித்தால் சொல்கின்ற ஆளைப்பொருத்து நம்புவதற்கு கூட்டமுண்டு, குழந்தைகள்?  கொஞ்சம் நன்றாக பார்க்கலாம் என்றால்,  ஆசைக்குத் தடையாக  மனிதர் வேலி, சரீரத் திரை. நான் பார்க்கிறேனோ இல்லையோ என் பேர்த்திக்கு நான்குகால் மனிதனைக் காட்டவேண்டுமே, « ஓ புலி மாமோய், (மனசுக்குள்தான்) ! » எனச் சோலைக்கொல்லை வள்ளிபோல கூவி அழைத்தேன்,பலனில்லை. கைவிரலைப் பிடித்திருந்த பேர்த்திமீது தற்போது கவனம் சென்றது. அவள் என்ன செய்வாள் என்று தெரியும், அவளுக்கும் மொத்தக் கூட்டமும் அதிசயிக்கிற துணிப்பொதியைப் பெரிதுப்படுத்திக் காட்ட வேண்டும். தவறினால் கையை உதறிவிட்டு ஓடுவாள். அவள் பொதுவாகவே ஓரிடத்தில் நிற்கமாட்டாள். ஓடிக்கொண்டே இருப்பாள். ஓடியதும் சிறிது நின்று நாம் பின்னால் ஓடி வருகிறோமா என்று பார்ப்பாள். நாம் வருவது உறுதியானதும், ஓடுவதைத் தொடர்வாள். நாம் பின் தொடரத்  தவறினால் அவள் ஓடுவதில்லை என்பதையும் ஒன்றிரண்டு முறைக் கண்டிருக்கிறேன். எனினும் அந்த அனுபவத்தைச் சோதித்துப் பார்க்க எங்களுக்கு அச்சம். அன்றும் கையை உதறினாள், ஓடினாள். வழக்கம்போல அவள் மீதான பார்வையை அகற்றாமல் வேகமாய்த் தொடர்ந்தேன். பார்வையாளர்கள் இன்றி காலியாகவிருந்த பக்கம் சட்டென்று நின்றவள் கையைக் காட்டினாள். அங்கே பிரார்த்தனைபோல ஒரு மரத்தருகே இன்னொரு புலி. ஐரோப்பிய சரீரங்களின் அழுக்கு வாசத்திற்கிடையில்  சற்றுமுன்பு தேடிய புலிபோல அன்றி, இப் பெண்புலி( ?)  «  நான் வச்சிக்கிட்டு வஞ்சனையா பண்றேன் பார்த்துக்கோங்க ! » என்பதுபோல நின்றிருந்தது, அது மட்டுமல்ல முற்பிறவியில் மாடலிங் தொழிலில் இருந்திருக்குமோ என்னவோ போனஸாக அப்படி இப்படி catwalkம் செய்துக் காட்டியது. இன்னொரு பக்கம் ‘அதோ அங்க’ , ‘இல்லை இல்லை அங்க’  எனச் சொற்கள் உதவியுடன் சிக்காதப்  புலிக்குத் தூண்டில்போடுவதில்  கூட்டம் ஆர்வமாக இருக்க, இங்கே நானும் பேர்த்தியும் ஒரு சில நிமிடங்கள் தனித்து விஐபி தரிசனமாக புலிவரதரைக்  கண்டு மெய்சிலிர்க்க முடிந்தது.

அசலான வாழ்க்கையிலும் நமக்கு நேர்வது இநத்தகைய அனுபவமே.  கூட்டம் வழிநடத்துகின்ற ஏதோ ஒன்றிற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறோம்.  உண்மை மலைபோல நின்றாலும்  கவனிப்பாரற்றுப்போக வாய்ப்பிருக்கிறது.  கூட்டம் பாதுகாப்பைத் தரும் என்பது நம்பிக்கை.  தனிமனிதனாக  அடைய முடியாதப் பலனை கூட்டம் பெற்று தரும் என்பது கருத்து.  குறைந்த எண்ணிக்கையிலான மனிதர்களைக்கொண்ட ஒரு குழு சேதங்களைக் கொடுப்பதுமில்லை, கொள்வதுமில்லை. கல்வி, ஏற்ற தாழ்வற்ற பலன்கள் பரிமாற்றம், விட்டுக்கொடுத்தல், சகிப்புத் தன்மை போன்றவை, இக்குழுவின் பண்பை ஒழுங்குபடுத்துகின்றன.

நமக்குச்சிக்கல் பெரும் எண்ணிக்கையிலான மனிதர் கூட்டம் : ஒன்று கட்டுக்கடங்கிய கூட்டம்  மற்றொன்று கட்டுக்கடங்கா கூட்டம்.

கட்டுக்கடங்கிய கூட்டம் : நியதிகளின் அடிப்படையில் , தலைவர்கள் தொண்டர்கள்  என்கிற ஆகம விதியின் கீழ் எஜமானும் –  அடிமைகளும் இணைந்து செயல்படும்  கூட்டம். இருதரப்பும் பலன்களை முன்வைத்து விசவாசம் காட்டுபவர்கள். இவர்களின் ஒற்றுமை எதிரிகளின் வலிமையையும், அடையும் பலன்களின் அளவையும் பொருத்தது.    பிறமைகளுக்கு அதிக சேதம் இவர்களால் நேர்வதில்லை.

கட்டுக்கடங்கா கூட்டம் :  வதந்திகள் உருவாக்கும் கூட்டம். பைத்தியக்கார மனநிலை. இக்கூட்டம் எதிரிகளுக்கு மாத்திரமல்ல, தனக்கும் சேதம் விளைவித்துக்கொள்ளும்.

பொதுவில் கூட்டம் என்கிற  தனிமனிதர்களின் குவியல் விநோதமான பண்புகளைக்கொண்டது. ஐந்து தலை 21 கண்கள், 12 கைகள் 38 கால்கள் என்றொரு உயிரை கற்பனை செய்து பாருங்கள். கூட்டமும் அப்படியொரு விலங்கு.  கடைகள், விழாக்கள், அலுவல் நேரங்களில் பேருந்துகள், இழவு வீடுகள்,  வீதிகளில் ஊர்வலங்கள்  எங்கென்றாலும் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மனிதர்கள் கூடும் இடங்களில்  தனிமனிதன் தன்னுடைய  அடையாளத்தைத் தொலைத்து கூட்ட த்தின் பண்பை உள்வாங்கிக்கொள்கிறான்.  அப்பொதுப்பண்பு மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம், துன்பமாக இருக்கலாம், சத்தம் போட்டுப்பேசலாம், கல்லெறியலாம், கலகலவென சிரிக்கலாம் வீச்சரிவாளை எடுக்கலாம்.  தனிமனிதனும் சொந்த விருப்பத்தை ஒதுக்கிவிட்டு கூட்ட த்துடன் சேர்ந்து இரங்கல் தெரிவிக்கவேண்டும், வெடித்து சிரிக்கவேண்டும், கலகலப்பாக இருக்கவேண்டும், கல்லெறிய வேண்டும். கற்ற கல்வியை, அறிந்த ஒழுங்கை, தொலைத்து எடுப்பார் கைப்பிள்ளையாகும் அவலம் கூட்டத்தால்  நிகழ்கிறது.

எல்லோரும் பார்க்கிறார்கள் நாமும் பார்ப்போம், எல்லோரும் ஓடுகிறார்கள் நாமும் ஓடுவோம்,  அட்சய திதிக்கு நகைக் கடைக்குப் போகிறார்கள், போகிறோம்,  அத்திவரதர் முன்பாக மண்டி இடுகிறார்கள்,  செய்கிறோம் . தரிசித்துவிட்டு வருகிறபோது ஒருவர் விழுகிறார், மிதிபடுகிறார் அதனாலென்ன நமக்கு முன்னே ஓடுகிறவர்  மிதிக்கிறார்   மிதிக்கிறோம், தனிநபராக இருந்தபோது  ஏதோ ஒரு பெயரில் அறியப்பட்ட நான் இருளென்கிற கூட்டத்தில் புதையும்போது யாரோ, இலட்சக்கணக்கான  மனிதர்கூட்டத்தில்  ஒருவன் என்ற குறியீட்டைத்தவிரத் தன்னைச் சுட்ட எதுவுமில்லை.   கூட்டம் என்ற முகமூடி சாட்சிகளை, நீதியைக் குழப்பிவிடும் என்பதால் துணிச்சல்.  பாதையில் கிடக்கும் கல்லால் சக மனிதனுக்கு ஆபத்து நேருமென்று கல்லை அகற்றிய அவனே கூட்ட த்தில் கலந்ததும், அக்கல்லைக் கொண்டே தாக்குதல் என்கிற வினையை அரங்கேற்ற ஒரு எதிரியைத் தேடுகிறான்.  செய்த தனிமனிதனைக் காட்டிலும், அவனைச் செய்யத் தூண்டிய கூட்டத்திற்குப் குற்றத்தில் எப்போதும் பெரும்பங்கு இருக்கிறது.

—————————————————————————

மொழிவது சுகம் ஆக்ஸ்டு 17 , 2019

மெய்போலும்மே மெய்போலும்மே !

அண்மையில் ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சியின் காத்திருப்பு என்ற தலைப்பில் என் கண்முண் நடந்த சம்பவத்தின் அடிப்படையில் ஒரு சிறுகதையை எழுதியிருந்தேன். அக்கதையை நண்பர் பஞ்சு,  சுருக்கமாக பாராட்டி இருந்தார். அவரை நண்பருக்கும் மேலாக எனது குடும்பத்தில் ஒருவராகப் பார்க்கிறேன்.  எனது தந்தையோ, தாயோ தமக்கையோ சகோதரரோ  என் பிள்ளைகளை குறை சொல்லி பார்த்த தில்லை. அதனால் எனது பிள்ளைகளிடத்தில் குறைகள் இல்லை  எனக்கூறவும் மாட்டேன்.

படைப்பு என்பது சுதந்திரமானது, படைப்பவனில் சிந்தனையில் எவ்வித குறுக்கீடுமின்றி தன்னை மகிழ்வித்துக்கொள்ளும் பொருட்டு நிகழும் சம்பவம்.

கிழக்குக் கடற்கரை சாலையில் மகாபலிபுரத்தை நெருங்கும் தருவாயில், சாலையோரத்தில் புத்தரும், தங்கள் களையானத் தோற்றத்தை வழித்துபோட்டுவிட்டு ‘ஐய்யோ பாவமென’   காட்சி அளிப்பார்கள். அவர்கள் கையில் ஆளுக்கொரு திருவோட்டையோ, அல்லது ஆராதனை தட்டையோ வைத்தால், எடுப்பார் கைப்பிள்ளையாக மாற இருக்கும் இடைபட்ட காலத்தில் பணம் சம்பாதித்து த் தருவார்கள். சில சிலைகள் அநாதைப்பிணங்களைப்போல கிடத்தியிருப்பதையும் பார்த்திருக்கிறேன். இச்சிலைகளை பிரசவித்தவர்கள் கலைஞர்கள் ஆயினும் தொழிற்முறை கலைஞர்கள். வீடுகட்டும் கொத்தனாரும் அவர்களும் ஒன்றுதான்.  நல்ல விலையைக் கேட்டுப்பெறவேண்டும் என்ற என்ற எண்ணத்துட ன் சுத்தியையும் உளியையும் கையிலெடுப்பவர்கள். இக் கல்தச்சர்களிடம் உற்பத்தி ஆகிறபொருட்களை வாங்குகிற வியாபாரி சில விதிமுறைகளை வைத்திருப்பார். அது கலைக்கான விதிமுறையல்ல விலைக்கான விதிமுறை. பாரீஸ் சேன் நதி ஒரம் விற்கப்படும் ஓவியங்களும் இந்த ரகத்தவைதன். ஒரு படைப்பு கலையாகும் நிகழ்வின் முதற்படி வயிற்றினை அடிப்படையாக க் கொண்டிருத்தல் இல்லை, இதயத்தை அடிப்படையாக கொண்ட து. கலையூற்றின் முதற்கண் திறக்கப்படுவது இதயமாக இருக்கவேண்டும், படைத்தபின்னர் படைப்புக்கு எதுவேண்டுமானாலும் நிகழலாம், பறவைகள் எச்சமிட அரசமரத்தடியும் வாய்க்கலாம், மொரீஷியஸுக்கோ, தென் கொரியாவுக்கோ கப்பலும் ஏறலாம்.

ஓர் ஆணும் பெண்ணும் கூடுவதும், விளைவாக கரு தரிப்பதும் இயற்கை நிகழ்வு இதயமும் புலன்களும் இணைந்த, முயற்சி. உற்பத்தியாகும் தருணத்தில் சம்ப்ந்தப் பட்ட படைப்பாளிகள் மகன் அல்லது மகள் கலெக்டர் ஆவானா ?  ஆவாளா ?ஊழல் செய்து கோடிகள் சம்பாதிக்கும் சாமர்த்தியம் வருமா என்றெல்லாம் உணர்ந்து யோசித்து கூடுவது இல்லை. அப்படி நிகழ்ந்தால் தான் படைப்பு.  அவர்கள் பெற்றப்பிள்ளைகள் அதனதன் தகுதிக்கேற்ற வரவேற்பை, பின்னர் பெறுகின்றனர். இந்நிலையில் தம்பதிகளிடம் என் பிள்ளை இப்படி இருக்கிறான் உன்பிள்ளையும் கண்கள் பெரிதாகவும் மூக்கு கழுகினைப் போலவும், காது பனைமட்டைபோலவும் அல்லது அவரவர் விருப்பத்திற்ற வர்ண னைகளுடன் குழந்தயைப் பெற தம்பதிகளை  அண்டைவீட்டுக்கா ர்கள் வற்புறுத்துவது உளியெடுக்கும் சிற்பிகளிட த்தில் பிள்ளையாரின் வயிற்றைப் பெரிதாகவை, மாரியம்மன்னின் பிருஷ்டமும் மார்பகங்களும் சற்றுப் பெரிதாக இருந்தால் ஐரோப்பாவில் விலைபோகும் என மாமல்லபுர சிலைகளை வாங்கிவிற்கும் மொத்தவியாபாரிகளும்  இடைத்தரகர்களும் குறுக்கிடுவதை ஒத்தது ஆகும்.

படைப்பு  என்பது சுதந்திரமாக பிறர் குறுக்கீடின்றி படைத்தவனின் சுய இன்பத்தின்பொருட்டு நிகழ்வது

———————————-

 ஓரு வண்ணத்துப் பூச்சியின் காத்திருப்பு

காத்திருக்கிறேன். ஆவல், அச்சம், சடங்கு, சங்கடம், எதிர்பார்ப்பு, பதற்றம் என்ற பல முகத்திற்குரிய காத்திருப்பில், எந்த ஒன்று எனது முகத்திற்குப் பொருந்தும் எனபது பற்றிய அக்கறை இன்றி காத்திருக்கிறேன்.

கடும் வெயிலில் நிழல் சில்லுபோலவும், முன்னிரவில் தடித்த தொரு கரும்புள்ளிபோலவும்  காட்சி தரினும் பலவேளைகளில் கரு நீல இறக்கைகளும், பொன்வண்டு கண்களும், மிளகளவுத் தலையில் உறிஞ்சுகுழலும், உணர்வுக்கொம்புகளுமாக இரண்டொரு கிழமைகளில் ஆயுள் முடியவிருக்கும் எனக்கு  காத்திருக்கும் இத்தருணம் முக்கியமானது. காலை கண்விழித்ததிலிருந்து, வெக்கை படர்ந்திருக்கும் மாலையின் இப்பகுதிவரை   இடைக்கிடை வயிற்றுப்பசிக்குப் பறந்து அலுத்து, அது மீண்டும் நடக்காதாதாவென்று சில நாட்களகவே  காத்திருக்கிறேன், இம்முறை அது 30 நிமிடங்களுக்கு மேல் கடந்துவிட்ட து என்பதால் கூடுதலாகப் பதற்றமும் அச்சமும்.  சற்றுதூரத்தில் நகராட்சியின் நீளமான மர இருக்கையில் அமர்ந்து தொண தொணவென்று ஒய்வின்றி முதுமையை உரசும் வயதில் தம்பதியர் இருவர் பேச ஆரம்பித்த கணத்திலிருந்து என்று தோராயமாகத் தெரிவிக்க முடியும். சூரியன் மேற்கை நெருங்க நெருங்க  அச்சமும் கவலையும் சேர்ந்துகொள்ள எனது இறக்கைகள் ஒன்றோடொன்று  ஒட்டிப் பிரிகின்றன, உடல் நடுங்குகிறது.

கடந்த சில நாட்களைபபோலவே, இன்றும் இவ்விடத்தில் வேறு வண்ணத்துபூச்சிகள் இல்லை. இதுபோன்ற வேளைகளில் இதே இடத்தில்  என்னைப்போலவே பல வண்ணத்துப் பூச்சிகள் காலை தொடங்கி இருள் சூழும்வரை மரமல்லி பூக்கள் போதாதென்று பிற பூக்களைத்தேடி பறந்திருக்கலாம். அவற்றைக் கண்ட  மகிழ்ச்சியில், இருக்கையை இதழ்களில் காலூன்றி உறுதிபடுத்திக்கொண்டு பிற உயிர்களின் நடமாட்டம், எழுப்பும் அரவம் போன்றவைக்குறித்த கவலையின்றி, தமது காரியத்தில் அவை கவனமாக இருந்திருக்கலாம், தேனுண்டு மகிழ்ந்திருக்கலாம்.  மாறாக அதுபோன்ற எதுவும் தற்போதில்லை என ஆகிவிட்டது. இங்குவந்த நாள்முதல் எங்கு சென்றாலும் ஒற்றையாக இருப்பதை உணர முடிகிறது. கடந்த சில நாட்களுக்கு முன்பு என் சுற்றத்தாருக்கு நேர்ந்தது இங்கும் நேர்ந்திருக்குமோ ?

போன கிழமை முழுவதும் பூங்காவின் மேற்குப் பகுதியில் வாழ்க்கை. வயிற்றுக்கு எவ்வித குறையுமின்றி பொழுதுகள் கழிந்தன.  பெற்றோர், சுற்றத்தார், உடன்பிறந்தார், என்று கூடிவாழ்ந்த காலம் அது. எனது சகோதரிகளில் ஒருத்தி   ஒரு நாள் புதிர் போட்டுப் பேசினாள். வயிற்றுக்காக பூக்களைத் தேடிப்பறப்பதும், இனவிருத்திக்காக ஆண்வண்ணத்துப்பூச்சிகளை கூடுவதும் என்ற  இந்த வாழ்க்கை அலுக்கவில்லையா ? எனத் தொடங்கினாள்.  நமது வாழ்க்கையில் கடந்த சில நாட்களாக குறுக்கிடாத அந்தச் சம்பவம் குறித்த கவலைகள் உங்களுக்கில்லையா ? என அவள் கேட்க நாங்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டு புரியவில்லை என்பதாய் தலையை ஆட்டினோம். யோசித்துப்பாருங்கள் மண்டூகங்களா எனத் தலையிலடித்துக்கொண்டு பறந்து சென்றாள். அதற்கான காரணத்தை தெரிவிப்பாள் என்று காத்திருந்த  நேரத்தில்தான் அது நிகழ்ந்தது. நகராட்சி ஊழியர் எதையோ முதுகில் சுமந்துவந்து பீய்ச்ச அடுத்த சில நிமிடங்களில் அவ்வளவுபேரும் அவரவர் அமர்ந்திருந்த இடத்தில் பூவிதழ்களைப்போல இறக்கைகள் உதிர்ந்து எலிப்புழுக்கைகளாக உறைந்து கிடந்தார்கள்.  நான் மட்டும் உயி தப்பினேன்.

சுற்றத்தை இழந்து தனித்திருந்த  உயிர் வாழ்க்கைச் சுற்றில் இரண்டாம் நாள்  முதன்முதலாக அச் சம்பவம் நிகழ்ந்தது. சூரியகாந்தி பூவொன்றில் அமர்ந்து பசிஆறிக்கொண்டிருந்தவேளை, சேர்ந்திருந்த எனது  இறக்கைகள் இரண்டிலும் மெத்தென்ற  அழுந்தம். இரு பிஞ்சு விரல்களின் பிடியில் சிக்கியிருந்தேன். நெஞ்சு தட தடவென அடித்துக்கொள்கிறது. வயிறு பெருத்து சுருங்குகிறது. ஆணுடல் ஒன்றுடன்கட்டுண்டு கிடகிற அதே அனுபவம். தலைச்சுற்றல். கிறக்கம். அனைத்துமே நீடித்த கணம் என்பது ஓரிரு நிமிடங்கள்.  இறக்கைகளின் இறுக்கம் தளர்ந்ததை உணர்ந்த மறு நொடி மெலிதாக ஒரு கைத்தட்டல். சலங்கை குலுங்குவதுபோல ஒரு சிரிப்பு. திரும்பினேன், சிறுமியொருத்தியை அவள் தாயென்று நினைக்கிறேன், முதுகில் தட்டி கணுக்கையை இறுகப்பற்றி இழுத்துச் செல்கிறாள். நீர் கோர்த்த கண்களுடன்  தயங்கியபடி சிறுமி என்னைப் பார்க்கிறாள். அப் பார்வை, பெற்றவள் அவளை விசுக்கென்று  தூக்கி இடுப்பில் வைத்துக்கொண்டபோதும் தொடர்கிறது.   ஏமாற்றத்துடன் திரும்பிப் பறந்து அருகிலிருந்த குத்துச் செடியில் அமர்ந்தேன். « நமது வாழ்க்கையில் கடந்த சில நாட்களாக குறுக்கிடாத அந்தச் சம்பவம் குறித்த கவலைகள் உங்களுக்கில்லையா ? » என சில நாட்களுக்கு முன்பு என் சகோதரி கேட்டது நினைவுக்கு வந்தது.

சிறுகுழந்தையின் தீண்டல் ஓர் ஆண் வண்ணத்துப் பூச்சியுடனான சேர்க்கையைக் காட்டிலும் கூடுதல் இன்பம் தரக்கூடியதென்பதை என் உடல் உணர்த்திய அக் கணத்தில்தான், சிறுவருக்கான விளையாட்டுத் திடலொன்று கண்ணிற்பட்டது. அருகில் சிறியதொரு நீர் நிலை, மத்தியில்  எதிரெதிர் கரைகளை இணைப்பது போல படிகள், பெணொருத்தி குட த்தை சாய்த்துப் பிடித்திருப்பதுபோல ஒரு சுதை உருவம் நீர் நிலையை ஒட்டி நாதசுவர அணைசுபோல கொத்துக் கொத்தாய்ப் பூத்திருக்கும் மரமல்லி, விரல்விரலாய் இதழ்கள்  சுண்டி இழுக்கும் மணம், மரத்தைச் சுற்றி பராமரிப்பிற்குத் தப்பிய அல்லது பராமரிப்பை அறியாத தான் தோன்றித்தனமாக வளர்ந்து, மண்டிக்கிடக்கும்கோரைகள், குத்துச்செடிகள், பச்சையும் மஞ்சளுமாய் அருகம்புற்கள். தமாதிக்காமல் குடிபெயர்ந்துவிட்டேன்.

அன்று ஜூன்மாத இறுதி நாளொன்றின் பிற்பகல். மாலை முடிந்திருந்தது. ஆனாலும் இரவு வெகு தூரத்திகிருந்தது.வெக்கை அதன் உச்சத்தைதொட்டு தணிந்திருந்த நேரம்.  மெலிதானக் காற்று அவ்வப்போது இலைகளை அசைத்துப்பார்க்க போதுமானது என்பதைப்போலவே என்னையும் சில கணங்கள் அமைதியாக இருக்கவிடாமல் எழுந்தலையச் செய்தது. உணர்வுக்குழல்களில் ஒட்டிக்கிடந்த மகரந்தத்தை இரண்டொரு  முறை ஒன்றோடொன்று தேய்த்து  உதிர்த்து  மேல் எழுந்து  திரும்பவும் புதரில் நீண்டு முன்பக்கமாக வளைந்திருந்த கொம்பொன்றில் அமர்ந்து அக்கம்பக்கத்தில் கவனத்தைச் செலுத்தினேன்.

அண்மையில் மணமுடித்திருக்கவேண்டும்(?). – இரட்டையராகப்பிறந்து  உடல் ஒட்டிவாழ சபிக்கப்பட்டவர்களைப்போல- ஒரு ஜோடி கடந்து சென்றது. ஆண், பெண்ணிடம் ஏதோ கூற காலதாமதமாக அதன்பொருளை உணர்ந்தவள் போல, உதட்டை ஓர் மலர்ந்த பூப்போல பிரித்து நிறுத்தி புருவத்தை உயர்த்தி ‘ஓ’ என்றாள். அவன் தலையில் குட்டுவதுபோலக் கையை எடுத்துச் சென்ற கையை பின் வாங்கி, அவன் தோளைத் தொட்டு  தள்ளுவது போல பாவம் காட்டிச் சிணுங்கினாள்.  அவர்கள் சென்ற கால்மணி நேரத்திற்குப் பிறகு நான்கு பையன்கள், முகத்தில் மண்டிக்கிடந்த தாடியைவைத்து இளைஞர்களென ஊகிக்க வேண்டியிருந்தது. ஒருவன் கைக்குட்டையை முக்கோணமாக நெற்றிப்பொட்டை மறைத்து தலையில் கட்டி இருந்தான். மற்ற மூவரும் அதனையே முன்கையில் மணிக்கட்டை ஒட்டிச் சுற்றியிருந்தனர். சற்று முன்பு மது அருந்தி இருக்கவேண்டும், சென்னை திரும்பும் அவசமில்லை என்பதுபோல பூங்காவிற்குள் நுழைந்திருக்கிறார்கள், ஆயி மண்டபத்தில் பார்வை இருந்தது. ஆபாசமாக எதையோ கூற நண்பர்கள் கைத்தட்டி உரத்துச் சிரிக்கிறார்கள். ஓர் ஐரோப்பியர் நாயை இழுத்துக்கொண்டு சைக்கிளில் சென்றார். எனது கவலையெல்லாம் சறுக்கு மரம், ராட்டினமென்று மும்முரமாக விளையாட்டில் ஈடுபட்டிருக்கும்  சிறுவர் சிறுமியரில் ஒருவராவது தங்கள் கவனத்தை  என்பக்கம் திரும்பமாட்டார்களா என்பதைப் பற்றியதாக இருந்தது.

மனதைத் தேற்றிக்கொண்டு நம்பிக்கையை தளரவிடாமல் கவனத்தை   தற்போது மரத்தாலான நீள்  இருக்கையொன்றில் சுவாரஸ்யமாக உரையாடிக்கொண்டிருந்த பெண்மணிகள் பால் திருப்பினேன். வயது ஐம்பதுக்கு மேல் இருக்கலாம். விளையாடும் சிறுவர்கள் கூட்டத்தில் அவர்களுடைய பேரனோ பேர்த்தியோ இருக்கலாம். எதைப்பற்றிப்பேசுவார்கள். சாமர்த்தியமற்ற மருமகள், மோசமான வேலைக்காரி, தராசை சரியாக பிடிக்காத காய்கறிகாரன், சாப்பிட்ட இலையை தங்கள் வீடுமுன்பாகப் போடும் அண்டைவீட்டுக்காரி, முன்னாள் ஊழியை என்பதை ஏற்கமறுக்கும் அலுவலகம், அன்றையதினம் பார்த்திருந்த தொலைக்காட்சித் தொடர்கள், இரண்டு நாட்களுக்குமுன்பாக அண்டைவீட்டுக்காரன் மகளை பீச்சில் எவனுடனோ பார்த்தது, ஆக பேசுவதற்கு நிறைய இருக்கின்றன.  பேச்சின் சுவாரஸ்யத்திலும் என்னைக்கடந்து, இருவரில் ஒரு பெண்மணியின் பார்வை, சன்னற் கதவுகளை  படாரென்று திறந்து எட்டிப்பார்ப்பதைபோல, சட்டென்று  விளையாட்டில் தீவிரமாக இருக்கும் பிள்ளைகளிடம் சென்றது.

–  டேய் செல்லக்குட்டி போகலாமா ?

பெண்மணியால் செல்லக்குட்டி என்றழைக்கப்பட்ட த்த சிறுவன் அல்லது சிறுமி அக்கூட்ட த்தில் யாராக இருக்கும் எனத் தெரிந்துகொள்ளும் ஆவல்.

– ஆயா ! இன்னும் கொஞ்ச  நேரம் விளையாடிட்டு வரட்டா ?  – வாயைத் திறந்தது ஒரு சிறுமி.

–   நான் செல்லங்குடுத்து உன்னைக் கெடுத்துட்டன்னு ஓங்கம்மா சொல்றாளாம். ரமேஷ் பாட்டி, இப்பத்தான் கதைகதையா சொன்னாங்க. ஒங்கப்பன் சரியா இருந்தா எனக்கு ஏன் இந்த கதி. கிளம்பு கிளம்பு.

விருப்பமின்றி விளையாட்டு நண்பர்களைப் பிரிந்துவந்து  சிறுமி பாட்டியின் கையைப் பிடித்த மறுகணம் தற்செயலாகத் திரும்புகிறாள். என்னைச் சிறிது நேரம் உற்றுப்பார்க்கிறாள். மடல்கள் உயர, விழிவெண்படலம் வியப்பில் நிரம்புகிறது. அவள் கண்மயிர் எனது இறக்கைகள் போலவே இரண்டொருமுறை படபடத்து அடங்குகின்றன. பிடித்திருந்த பாட்டியின் கையை உதறிவிட்டு என்னிடம் ஓடிவருகிறாள். நான் அசையவில்லை. வட்டமான முகம், பாப் வெட்டப்பட்டதலைமுடி ; முன் தலையின் மயிற்கால்கள், நெற்றி, காதோரம், முன் கழுத்தின் இறக்கம், எங்கும் நிறமற்ற வியர்வையின் தடம். இத்தருணத்திற்காகத்தானே கடந்த ஒரு கிழமையாக காத்திருக்கிறேன். நின்று என்னை தன் கண்களால் படம் பிடிக்க நினைத்தவளைப் போல சிறுமி பார்க்கிறாள். நான்கைந்து வயதிருக்கவேண்டும். விழி மடல்களிரண்டும் சுருங்கிப்  புருவத்துடன் ஒட்டிக்கொள்ள  குறுகுறுவென்று கண்மணிகளை அசைக்காமல் என்னை நோக்கிச் சிரிக்கிறாள். அவளுடைய அடுத்தக்கட்ட நகர்வுக்கு இணக்கம் தெரிவிப்பதுபோல இறக்கைகளை திரும்பத் திரும்ப ஒட்டிப் பிரிக்கிறேன். இறக்கைகளை மட்டும் அசைத்து, அச்சமின்றி அந்த இடத்தைவிட்டு அகலாமல் இருந்த என் இருப்பு, சிறுமிக்குத் தைரியத்தை அளித்திருக்கவேண்டும். வலதுகையை தாமரை மொக்குபோல குவித்து, ஆள்காட்டிவிரலையும் கட்டைவிரலையும்அதிலிருந்துபிரித்து குறடுபோல குறுக்கிக்கொண்டு என்னை நெருங்கினாள். சிறுமியின் செயலுக்கு இசைவாக திரும்பி பக்கவாட்டில் உட்கார்ந்தேன்.

– பட்டாம் பூச்சியை பிடித்து விளையாட இது நேரமில்லை, மணி ஆறுக்கு மேலாகிறது, வா வா !

– கொஞ்சம் பொறு ஆயா

– சொன்னா கேட்கனும் அடுத்த முறை வரும்போது பிடிச்சுக்கலாம், எங்கியும் போவாது. இங்கதான் எங்கனாச்சும் பறந்துகிட்டு இருக்கும்

பெண்மணி கூறிக்கொண்டிருக்கும்போதே குழந்தையின் விரலிரண்டும் என் இறக்கைகளை ஒன்று சேர்த்து அழுந்தப்பிடித்து பின்பு தளர்ந்தன. கால் கள் பின்வாங்கி விலகி, பெண்மணியின் புடவையை ஒட்டி நிற்கின்றன. என்னைத் திரும்பிப்பார்த்த சிறுமி தன் பாட்டியிடம் :

– அடுத்த முறை   நேரா இங்கத்தான் கூட்டிக்கிட்டு வரணும், எனக்கு பட்டாம் பூச்சியை பிடிச்சுவிளயாடணும்.

– அதற்கென்னடா கண்ணு வந்தாப்போச்சு

——————————————————————————————–

படித்ததும்சுவைத்ததும் -15 : ஆந்தரேயி மக்கீன்

முன்பின் தெரியாதவனின் வாழ்க்கை

பிரெஞ்சு மொழியில் எழுதும் புலம்பெயர்ந்த படைப்பாளிகள் :

–  மூன்றாம்  உலக நாடொன்றில் பிறந்து அரசியல் மற்றும் பொருளாதார காரணங்களுக்காக புலம்பெயர்ந்து, தங்கள் பிழைப்பை உறுதிசெய்துகொண்ட பின்னர் படைப்புலகிற்குள் நுழைகிறவர்கள் ஒருவகை ;

– அதேகாரணத்திற்காக சிறுவயதிலேயே பெற்றோருடன் பிரான்சு நாட்டில் குடியேறி கல்வியைப் பிரஞ்சு மண்ணில் முடித்து, பிரஞ்சு பண்பாட்டில் திளைத்து, மிகத் திறமையாக மொழியைக் கையாண்டு கவனம் பெறுகிற கிழக்கு ஐரோப்பியர்கள் இன்னொருவகை.

ஆந்த்ரேயி மக்கீன், இரண்டாவது அணியினரைச் சேர்ந்தவர்.  முன்னாள் சோவியத் நாட்டிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து பிரான்சு நாட்டில் வாழும் எழுத்தாளர். கம்யூனிஸ நாடுகளின் அடக்குமுறைக்குத் தப்பித்து மேற்கு ஐரோப்பிய நாடுகளில் வாழ்க்கையைத் தொடரும்  ஐம்பதைக் கடந்த கிழக்கு ஐரோப்பிய எழுத்தாளர்கள் இங்கிலாந்தைப்போல ஜெர்மனைப்போல பிரான்சு நாட்டிலும்  குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையில் உள்ளனர்.

புலம்பெயர்ந்த எழுத்திற்கென்றுசில  பொதுவான குணங்கள் உண்டு : சொந்தமண்ணையும் உறவுகளையும் பிரிந்து, தன்னையும் தன்குடும்பத்தையும் எதிர்கால நலனுக்காக நிகழ்காலத்தில் அடகுவைத்து ;  தனது அடையாளம் வேரா கிளையா என்பது தெரியாமல் ; தொலைத்தவற்றையும், கண்டெடுத்தவற்றையும் சமன்செய்ய வக்கின்றி ; கடந்தகாலம்x நிகழ்காலம் ; தாய்நாடுxதஞ்சமடைந்த நாடு ; வாழ்ந்த ஊர்x வாழ்கின்ற  ஊர் எனும் இருமைப்பண்புகளில் சிக்குண்டு ; எங்கிருக்கிறேன், நான் யார் ? என்ற கேள்வியில் உழன்று ; ஆசிய சதுப்புநிலத்தில் சிக்கிய சைபீரிய பறவைபோல இரை மறந்து திசை நினைத்து வாடும் எழுத்து புலம்பெயர்ந்தவர் எழுத்து :  பிறந்த மண்ணைக்குறித்த ஏக்கம், பெருமிதம் – குடியமர்ந்த நாடு அளிக்கும் ஏமாற்றம் சோர்வு –   எனக் கதைக்கும்முறை.   ஆந்த்ரேயி மக்கீனிடமும் இவை எதிரொலிக்கின்றன.

‘ ஒரு நாள் மாலை நேரம். இருவரும் மலைச் சரிவொன்றில் பனிச்சறுக்கு விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். சாட்டையால் அடிப்பதுபோலக் குளிர்காற்று அவர்கள் முகத்தில் வீசிக்கொண்டிருந்தது உறைந்த பனித்துகள்கள் காற்றில் கலந்து  அவர்கள் கண்களை மறைத்தன. இறங்கும் வேகம் உச்சத்தை அடைந்தபோது, பின்னாலிருந்த அவ்விளைஞன் அவள் காதில் ‘நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன், நதேன்கா’, ’ என்கிற செக்காவ் வரிகளுடன்  நாவல் தொடங்குகிறது. ‘புலம் பெயர்ந்த ஒருவரின் தாயகம் அவர் தாயகத்தின் இலக்கியம்’(பக்கம் 24) என யாரோ ஒருவர் குறிப்பிட்டதாக நவலில் வரும் கூற்றை  ஆந்திரேயி மக்கீன் இங்கு நியாயப்படுத்துகிறார்.

செக்காவ் கதையில் வருகிற அத்தகைய சந்தர்ப்பமொன்றில், இந்நாவல் கதைநாயகன் ஷூட்டோவ் தன்னுடைய முன்னாள் ரஷ்யக் காதலி ‘யானா’ என்பவளிடம் உரைத்த காதல் மொழி என்பதோடு நேற்றைய லெனின் கிராடு அனுபவங்களைத் திரும்பப்பெறவும்,  தன் வேரினைத் தேடி அவன் பயணிக்கவும் உந்துதலாக அமைகிற மொழியும் இதுவே.  இருநூறுபக்கமுள்ள நாவலில் முதல்  79 பக்கங்களில்  சொல்லப்படும் கதைநாயகனின்  இரண்டு பெண்களோடு சம்பந்தப்பட்ட வாழ்க்கை ஒரு புலம்பல். மாறாக நாவலின் பிற்பகுதியில், செயிண்ட் பீட்டர்ஸ் பர்கில் ஓட்டலொன்றில் (ஷூட்டோவ் முன்னாள் காதலி யானாவிற்குச் சொந்தமானது) வேண்டா விருந்தாளியாகக் கட்டிலில் கிடக்கிற வோல்ஸ்கி என்ற ‘முன்பின் தெரியாத’ கிழவனின்  இறந்த கால மீட்டெடுப்பு காட்சிகள் ஆந்திரேயி மக்கீன் ஒரு பேரிலக்கியவாதி என்பதை உறுதி செய்பவை. உண்மையில்  நாவலின்  இதயத் துடிப்பிற்குத் தமணியும் சிறையுமாக இருப்பவர்கள் வோல்ஸ்கி – மிலா ஜோடியினர் :  தம்பதிகளின் வாழ்க்கைப்பாதை  செப்பனிடப்படாத பாதை, கற்களும் முட்களும் நிறைந்த பாதை. பகைவர்கள் லெனின்கிராடை முற்றுகையிட்டிருக்க, தோழர்கள் என நம்பப் பட்ட ஆட்சியாளர்கள் சொந்த மக்களின்  வாழ்க்கையை முடமாக்கிய காலம்.

எழுத்தாளன் ஷூட்டோவுடைய  நிகழ்காலம், இறந்தகாலத்தைக்கொண்டு  மூன்று ஓவியச்சீலைகளை  ஆந்திரேயி மக்கீன் நம் கண்முன் விரிக்கிறார்.ஷூட்டோவ்-லெயா-பாரீஸ், ஒன்று ; ஷூட்டோவ்- யானா – செயிண்ட் பீட்டர்ஸ் பர்க், இரண்டு ; வோல்ஸ்கி-மிலா-லெனின் கிராட், மூன்று.

 

அ. ஷூட்டோவ்-லெயா- பாரீஸ்

கதை நாயகன் ஷுட்டோவ், ‘ ஐம்பது வயதாகிறது, நிறையப் படித்திருக்கிறான், ஆய்வு செய்திருக்கிறான், வறுமையைக் கண்டிருக்கிறான். அவ்வப்போது கொஞ்சம் வெற்றியையும் பார்த்திருக்கிறான்’  என்கிற தன்னைப்பற்றிய அவனது கர்வம்  அலட்சியப்படுத்தக்கூடியதல்ல.  அவனுக்குத் தான் வாசித்த நேற்றைய ரஷ்யக் காதல் கதை’மிக எளிமையானது, இருந்தாலும் சரியானது, பொருள் பொதிந்தது’ மாறாக இன்றைய பிரெஞ்சுக் காதல் கதைகள் ‘ நூறுபக்கம் பாரீஸ் நகர காமக் களியாட்டங்கள், பின்னர் மனச்சோர்வு’ இவ்வளவுதான். ஒரு தொலைக்காட்சி பேட்டியின்போது ‘பிரெஞ்சு மொழி பேசும் கறுப்பரின எழுத்தாளன் ஒருவன் ‘அங்கிள் பென்’ விளம்பரத்தில் வருபவன்போல இளித்துக்கொண்டிருந்தான், மெல்லிய கண்ணாடி அணிந்த  சீனன் ஒருவன் தன்பார்வையை இங்கும்மங்கும்  சுழலவிட்டுக்கொண்டிருந்தான், அதிலும் குறிப்பக ரஷ்யனான ஷூட்டோவை  அடிக்கடிப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தான், பிரஞ்சு இலக்கியம் உலக மயமானதற்கு முத்தான மூன்று சான்றுகள்’  என தன் எண்ணத்தில் எச்சிலைச் சுமக்கும் கதைநாயகனோடு, இளைஞர்களை இன நிற வேறுபாடின்றி மோகிக்கிற  பிரெஞ்சு வாலைக் குகமரி ஒருத்தி இரண்டரை ஆண்டுகள் குப்பைக் கொட்டியதே  நமக்கு அதிகமென்று தோன்றுகிறது  பாரீஸ் காதலி லெயா,பிரிவதென்று தீர்மானித்து அனைத்தையும் மூட்டைகட்டி வைத்துவிடுகிறாள் . அவனைவிட்டுப் பிரிந்து, இன்னொருவனுடன் செல்ல ஆயிரத்தெட்டுக் காரணங்கள் அவளுக்கு இருக்கின்றன :

* முதலாவதாக அவனுடைய வயது முக்கியக்காரணியாகப் படுகிறது. அவனுக்கு அவள் தந்தை வயது, அவளுக்கு அவன் மகள் வயது. இங்கே மாக்ஸ் கலோ(Max Gallo) என்ற பிரெஞ்சு எழுத்தாளரின் ‘பெண்களின் பார்வை’ (Le regard des femmes) கதை நாயகன் பிலிப் இதே வயது காரணமாக காதலி லிசா தன்னைவிட்டு விலகிப்போவதாக புலம்பும் காட்சிகள் நினைவுக்கு வருவதை தவிர்க்க முடிவதில்லை.

* இரண்டாவதாக இவன் செக்காவ் ரசிகன், ‘கிரங்கவைக்கும் குளிர், எளிதில் மருளும் காதலர்கள் ‘ என செக்காவ் படைப்புக் காட்சியை ஒரு எழுத்தாளனாகப் பார்ப்பவன். ஷூட்டோவிற்கு, செக்காவ்  ‘ நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன், நதேன்கா ‘ என்ற வரியைக்கூட காவியமாக்கும் திறமைசாலி.  ஆனால் லெயா தெய்வமாகக் கொண்டாடும்  எழுத்தாளர்கள் புத்தகங்களில் ‘…காதல் மணம் வீசுவதில்லை. எச்சில் நாற்றம்தான் வீசுகிறது… அருவருப்பு ….  ‘  என்கிற  நிலமை.

இப்படி நடுத்தர வயதைக்கடந்த எழுத்தாளனுக்கும், அவன் மகள் வயதுடைய பெண்ணொருத்திக்கும் இடையிலான பேதங்கள் அவர்களுக்கிடையே தீராத வாக்குவாதத்திற்குக் காரணமாக ஒரு நாள் அவன் ரஷ்யப்பெயரை ‘சர்க்கஸ் கோமாளி’ எனக் கோபத்துடன் நக்கல் செய்து அவர்கள்  உறவுக்கு விடைகொடுக்கிறாள்.

‘லெயா’ என்ற இளம்பெண்ணின் இழப்பு, கதை நாயகனை பாரீஸிலிருந்து லெனின்கிராடிற்கு அதாவது இன்றைய செயிண்ட் பீட்டர்ஸ் பர்கிற்கு துரத்துகிறது. அவன் நினைவில் நிழற்படமாகவிருக்கிற  ‘யானா’ என்கிற முன்னாள் காதலியையும் அவள் சார்ந்த லெனின்கிராடு நினைவுகளையும் உயிர்ப்பிக்க ‘வெகு நாட்களுக்கு முற்பட்ட முகவரிகள் ! வேடிக்கையான சின்ன சின்ன தொலைபேசி எண்கள் ! பழைய பயண பையிலிருந்த எடுத்த கையேட்டுக் குறிப்புகளைப் படித்து பழைய வாழ்க்கையை  தம்முடைய இளமைக்காலத்தை மீட்டெடுக்க நினைப்பது, நாவலின் முதல் பகுதி.

 

ஆ. ஷூட்டோவ் – யானா- செயிண்ட் பீட்டர்ஸ் பர்க்

சோவியத் யூனியன் ருஷ்யாவாகவும், லெலின் கிராடு  செயிண்ட் பீட்டர்ஸ் பர்க் எனவும் மறுபிறவி கண்டபிறகு , ஷூட்டோவ்  தன் காதலி ‘ யானா’விடம் கடந்த கால லெனின்கிராடு நினைவுளை எதிர்பார்ப்பது கேலிக்குரியது. எதையோ நினைத்து தாயகம் திரும்பும் கதைநாயகன் நாம் நினைப்பதுபோலவே ஏமாற்றத்திற்குள்ளாகிறான். பழைய லெனின் கிராடு இல்லை, ‘மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் சாரத்தை அவன் பிரான்சில் கூட காணத வகையில் இங்கு கொண்டுவந்துவிட்டார்கள்.’  புரட்சியின் பேரால் கொல்லப்பட்ட  இரண்டாம் நிக்கலிஸின் கொள்ளுப்பேரனுக்கு சிவப்புக் கம்பளம் விரிக்கும் செயிண்ட்பீட்டர்ஸ்பர்க் அது.  ‘கிரேக்க பாதிரிமார்கள் புனிதரின் எச்சமிச்சங்களை எடுத்துக்கொண்டு வருகிறார்கள். ஓரின சேர்க்கையை விரும்பும் இரண்டு ராக் பாடகிகள் ஆங்கிலேயரின் மிதமிஞ்சிய நாணத்தைச் சாடுகிறார்கள். பெர்லுஸ்கோனி பவரோத்தியுடன்  டூயட் பாடுகிறார். ரஷ்ய சிலவராட்சி உறுப்பினர் ஒருவர் ஆல்ப்ஸ் மலையில் ஆறு சேலட்கள் வாங்குகிறார்’ கதை நாயகன் எதிர்பார்த்த  ‘லெயா’ வயது ‘யானா’ இன்று முதுமை வயதில் ருஷ்யா எடுத்துள்ள புதிய அவதரத்திற்கேற்ப ‘கொத்து கொத்தான ஹாலோஜன் மின் விளக்குகளின் கீழ் பிரகாசிப்பவள் ‘. மேற்குலகின் நகலாக காட்சி அளிக்கும் இன்றைய ருஷ்யாவின் நடைமுறைகள் அவனுடைய இனத்தோடு சேரும் சுக உணர்வும்,இருபது ஆண்டுகள்கழித்து நம்முடைய உலகத்தோடு தொடர்புகொள்வோம்  என்ற நம்பிக்கையும்’ பொய்க்க காரணமாக இருக்கின்றன.   

        ‘ ரஷ்யா அதற்கும் அதன் விதிப்பயனுக்குமிடையே  குறுக்கிட்ட அறுபது எழுபது ஆண்டுகால  நிகழ்ச்சிகளைத் துடைக்க முயலுகிறது. ஆம் அழகான ஒன்றை அச்சமும், அறிவுசார் அடிமைத்தனமும் ஆயிரமாயிரம் கொலைகளும் கலந்து சேறும் சகதியுமாக ஆகிவிட்டன’, ‘ஷூட்டோவ் மனதுக்குகுள் சிரித்துகொண்டான். தெளிவு மனதைக் காயப்படுத்தியது. அவனைக் கண்டு கொள்ளாமலேயே வரலாறு தன் போக்கைத் துறந்து மீண்டும் தூய்மை ஆகின்றது. அவனோ எல்லோரும் மறக்க விரும்பும் அம்மோசமான காலக்கட்டத்தின் சேற்றிலேயே உழன்றுகொண்டிருந்தான். ‘நான் வந்தது தவறு’, என்று தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டான்’(பக்கம் 74), என ஷுட்டோவ் நினைக்கிறான்.

 

இ. வோல்ஸ்கி – மிலா – லெனின்கிராட்

        ‘ யாரிடமாவது மனம் திறந்து தனது பயனற்றுப் போன பயணம், யானாவிடம் மீண்டும் இணைய முடியாத சோகம் ஆகிய எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிடவேண்டும்’(பக்கம் 78) என்றிருந்த ஷுட்டோவுக்கு  புதையலைப் போல ஒரு சந்திப்பு. பாரீஸ் வாழ்க்கையிலிருந்தும், தன்னைக் கைவிட்ட ‘லெயா’ என்ற இளம்பெண்ணின் இழப்பளித்த துயரத்திலிருந்தும் தப்பிக்க ஷூட்டோவ் தேடிவரும் லெனின்கிராட் நகர இளமைக்காலத்தையும்  நாற்பதுகளில் கண்ட சோவியத்யூனியனையும்  ஒரு முதியவர் வடிவில் செயிண்ட்பீட்டர்ஸ்பர்க் இவனுக்கென்றே பத்திரபடுத்தி வைத்திருக்கிறது.  

        பத்து நாளைக்கு முன்னால் ஒரு முதியோர் இல்ல த்தில் சேர்க்கப்பட இருந்தார். அதற்குள் மூன்றாவது நூற்றாண்டு கொண்டாட்டங்கள் தொடங்கிவிட்டன. எல்லாம் மூடப்பட்டுவிட்டன. விளைவு,  எங்களுக்கு  ஒட்டும் உறவும் இல்லாத இந்த வயோதிகரை நாங்கள் வைத்திருக்க வேண்டியதாயிற்று !’(பக்கம்54 ) என முதியவரை ஷூட்டோவின் முன்னாள் காதலி அறிமுகப்படுத்துகிறாள். அவள்  கூறியதுபோல பத்துநாளைக்கு முன்பாக கிழவரை முதியோர் இல்லத்தில் சேர்த்திருந்தால், இந்த நாவலே இல்லை. ஷூட்டோவ் மட்டுமல்ல நாமும் ஏமாந்திருப்போம். முன்பின் தெரியாதவன் வாழ்க்கை என நாவலுக்கு பெயரிட்டதும், எழுத முற்பட்ட தும் முதியவரின் கல்லறை காரணமாகத்தான், என்பது நாவல் இறுதியில் தெரிய வருகிறது.

சில நேரங்களில் மனிதர் வாழ்க்கையில் சந்திப்பு என்பது அவர்களின் விதியைத் தீர்மானிக்கிற சம்பவமாகவும் அமைவதுண்டு.  வோல்ஸ்கி ஓர் இசைநாடகக் கலைஞன், தொழிலுக்கேற்ப நன்குபாடவும் செய்வான். அவனைப்போன்றே இசைநாடகப் பாடகியாகவும் நடிகையாகவும் இருப்பவள் மிலா. இருவரின் முதல் சந்திப்பு  எதேச்சையாக  இசைக்கல்லூரி  மாணவர்கள்காக  இருந்தபோது நிகழ்கிறது. ‘செம்பட்டை முடியுடன் கூடிய ஓர் இளம்பெண்’ ஆன  ‘மிலா’வை, ‘தன்னுடைய பாட்டின் மென்மையினால் வாழ்ந்து விடலாம், தன்னை வெற்றிகொண்டவர் பட்டியலில் சேர்த்துக்கொண்டு, இருளிலும் கூடப் பிரகாசிக்கும் கண்களைக்கொண்ட பெண்களைக் கவரமுடியும்’ என்று வோல்ஸ்கி மனப்பால் குடித்திருந்த தருனத்தில்  சந்திக்கிறான்.   பிரிவோம் சந்திபோம்’  என்ற சூத்திரத்தினால் முடையப்பட்ட வோல்ஸ்கி – மிலா உறவில் எதிர்பாலின வேட்கைக்கு அதிகப் பங்கில்லை. அவர்கள் பரஸ்பர அன்பிற்குச் சாட்சியாக இருப்பது  நூற்றுக்கணக்கான லெனின்கிராட் வாசிகளைப்போல  ‘உன்னிடம் மட்டுமே என் கனவுகளை ஒப்படைக்கிறேன் அன்பே’, என்ற பாடல் மட்டுமே.  ‘மிலாவுக்கு எப்படியோ, அவனுக்கு ஊர் மெச்சும் இசைநாடகக் கலைஞனாக புகழ்பெறும் கனவுகள் இருந்தன.  ஆனால் விதி வேறு திட்டங்களை வைத்திருந்தது.   இவர்களுக்கிடையே நிகழும் மூன்று சந்திப்புகளும், அவை துளிர்க்கின்ற தருனம் முதல்  இற்றுவிழும் நொடிவரை சொல்லப்படும் வாழ்க்கையும், பின்புலமாகச் சித்தரிக்கப்படும் சோவியத் யூனியனும் நம் நெஞ்சைவிட்டு அகலாதவை.

இரண்டாவது சந்திப்பு  நிகழும்போது : இரண்டாம் உலகப்போர், லெனின் கிராட் முற்றுகை, குண்டுவீச்சு, தினம் தினம் கல்லறையாக மாறும் வகையில் ஆயிரமாயிரம்பேர் இறந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். பஞ்சமும் பசிநோயும் மக்களை வாட்டுகிறது. தற்போது அவன் இசைநாடகக் கலைஞன் இல்லை. பிணம் சுமப்பவன். ஆம் தங்களைச் சுற்றிலும் இறந்து கிடக்கும் சடலங்களை உயிரோடிருப்பவர்கள்தான் கல்லறைக்குக் கொண்டு செல்லவேண்டும். அதன்படி ஒரு பிணத்தை வண்டியில் போட்டு இழுத்துச் செல்கிறான். இவனைப்போலவே பெண்ணொருத்தி பிணவண்டியை இழுத்து வருகிறாள். இருவரும் மூச்சுவாங்க சற்று ஓய்வெடுத்து, கைவசமிருக்கும் காய்ந்த ரொட்டியைக் கடிக்கிறபோது, தங்கள் காரியத்தை இலகுவாக்கும் நோக்கில் வோல்ஸ்கி அப்பெண்ணிடம் பேச்சு கொடுக்கிறான் :

– நான் என் அணடைவீட்டுக்காரர்  பிணத்தை இவ்வாறு சுமந்து செல்வேன் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை .வருத்தமாக இருக்கிறது. உங்களுடைய பிணம் யாருடையது ?

        – என் அம்மா !  என்று அவளிடமிருந்து பதில் வருகிறது.

        இருவரும் ஒரு நிமிடம் முகத்தில் எவ்வித சலனத்தையும் காட்டிக்கொள்ளாமல், பொங்கி எழுந்த கண்ணீரை அடக்கிக்கொண்டு மவுனமாக நின்ற இடத்திலேயே  நின்றார்கள். குளிர் பூஜ்யத்துக்குக் கீழ் முப்பது டிகிரி. அழுவதற்கு அதுவல்ல நேரம். ‘ (பக்கம் 98  )என ஆந்திரேயி மக்கீன் எழுதுகிறார்.

எதிரபாராமல் இசை நாடக அரங்கும் இவர்களுக்குக் கதவைத்திறக்கிறது. புணர்வாழ்வு கிடைத்த தென கலைஞர்கள் இருவரும்  கிடைத்தப் பாத்திரமேற்று நடிக்கின்றனர். இவர்களின் மகிழ்ச்சி அதிக நாள் நீடிப்பதில்லை. யுத்தம் வோல்ஸ்கி – மிலா ஜோடியைப் பிரிக்கிறது. வோல்ஸ்கி லெனின்கிராடை காப்பாற்றும் பொருட்டு போர்முனைக்குச் செல்கிறான். யுத்தம் செய்யும் களம் நிலையாக ஓரிடம் என்று சொல்லமுடியாததால் இருவருரிடையே கடிதப்போக்குவரத்துகள் இல்லை. ஆகத் திரும்பப் பிரிவினைச் சந்திக்கின்றனர்.

மூன்றாவது சந்திப்பு –  நீண்ட இடைவெளி,  ஒரு சனிக்கிழமை நிகழ்கிறது.  வோல்ஸ்கி  தனது கடந்த காலத்தில் மூழ்கி இருக்கிறபோது முகவரியொன்று நினைவுக்கு வர  ‘மிலா’ வைப்பற்றி விசாரிக்கலாம் என்று அங்கு போகிறான்.  வழியில்  பெஞ்சில் உட்கார்ந்திருந்த ஒருந்தியை ‘செம்பட்டை முடி பரத்தை, போரின் விளவு’ என்று முனுமுனுத்துவிட்டு, சற்று தூரத்தில் துணி காயவைத்துக் கொண்டிருந்த  பெண்மணியிடம் ‘மிலா’வைப் பற்றி விசாரிக்கிறான். அவள் காறித் துப்பிவிட்டு ‘உன் சல்லாபங்களைத் தொடங்க இரவுவரைகூட காத்திருக்க கூடாதா, வெட்க க்  கேடு, இனி பகலில்கூட வருவார்கள்’, என்கிறாள். திரும்ப வருகிறபோது பெஞ்சில் அமர்ந்திருந்த பெண்னை மறுபடியும்  காண்கிறான் :

அவள் கவிழ்ந்தடித்துப் படுத்திருந்தாள். தாலாட்டைப்போல, அவள் அன்பே உன்னோடு மட்டும் என் கனவைப் பகிர்ந்துகொள்கிறேன் என்று பாடினாள். அடுத்த அடி அவனுக்கு ஞாபகம் வந்தது. சற்று உரத்த குரலில் பாடினான். அப்போது அவள் உதடுகள் அசைந்த து அவனுக்கு வியப்பாக இல்லை. கண்கள் மூடியபடியே ஒரு புன்னகையைச் சிந்தி அவளுக்குள் இருந்த இன்னொரு ஜீவனை எழுப்பிவிட்டு பாடவைத்தாள். வோல்ஸ்கி அவளைத் தூக்கிவிட்டான். அவனுடன் அவள் சென்றபோது ஓர் இனிய கீதத்தின் தாக்கத்தால் அவள் தள்ளாடி நடந்தாள்.

‘என்று மக்கீன் அந்த ஜோடியின்  சந்திப்புகளை எழுதுகிறபோதெல்லாம்  படைப்பு அமரத்துவம் பெற்றுவிடுகிறது.  இந்த இடைப்பட்டக் காலத்தில்  அநாதைச் சிறுவர்களைக் காப்பாற்றத் தான் எடுத்த முயற்சிகளையும் அவர்களின் ஒரு வேளை ரொட்டிக்காக தாய்நாட்டின் உயர் ராணுவ அதிகாரிஒருவனுக்குச் சோரம் போகத் தொடங்கி இன்று ஓர் வேசியாக வெளி உலகிற்கு அறியப்பட்டுள்ள அவலத்தையும் பகிர்ந்துகொள்கிறாள்.

மிலா ஓர் இசை ஆசிரியை ஆகவும், வோல்ஸ்கி ஓர் அஞ்சல்துறை ஊழியனகாவும்  மீண்டும் வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்க, ஸ்டாலின் அரசாங்கத்தின் இரகசியக் காவற்படை பொய்யானக் குற்றச் சாட்டை முன்வைத்து இவர்களைச் கைது செய்கிறது. அன்றைய வழக்கபடி விசாரனை, கடுங்குளிர் நிலவும் பிரதேச முகாம்களில் சிறையென,  பிரிவு இவர்களின் வாழ்க்கையில் மறுபடியும் குறுகிடுகிறது. ‘மிலா’ உடனான நான்காவது சந்திப்பை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் வோல்ஸ்கி  ஏமாற்றத்திற்கு ஆளாகிறார்.

 

நாவலின் இறுதியில் கூறுவதுபோல ‘எழுதுவதற்குத் தகுதியான வார்த்தைகள், மொழியில் சொல்லமுடியாத வார்த்தைகள்தான்’  என்பதாலோ என்னவோ, அந்த சொல்லமுடியாதவை  நெஞ்சில் ஏதேதோ அனுபவங்களாக விம்மித் துடிப்பதை உணருகிறோம். உணர்ச்சிப்பெருக்கில்  வார்த்தையின்றி  வோல்ஸ்கி கிழவனைப்போலவே பேச்சை வெறுத்து மௌனத்தில் ஆழ்கிறோம்.  ‘போர்கள், முகாம்கள், இரண்டு உயிர்களின் வலுவற்ற உறவுகள் என இப்படித்தான் கோல்ஸ்கி – மிலா ஜோடி வாழ்க்கை இருக்கின்றது.

வாழ்க்கையில் முதன் முதலாக எந்த ஊரும் சொந்த ஊர் இல்லையென்றும், அவன் போகும் இடங்கூட விரும்பிப் போகும் இடமில்லையென்றும், ஆயினும் இதுவரை இல்லாத அள்வுக்கு அவனுடைய சொந்த நாட்டின் மீது பற்று ஏற்பட்டிருந்தது. ஆனால் அந்த நாடு ஓர் இடத்தைக் குறிக்கவில்லை. ஒரு சகாப்தத்தைக் குறித்த து – வோல்ஸ்கி வாழ்ந்த சகாப்தம். …ஆம் வெட்கப்படவேண்டிய அரக்கத்தனமும் கொலைவெறியும் தலைவிரித்தாடிய அந்தக் காலக்கட்டத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் தலையைத் தூக்கி ஒருவன் வானத்தைப் பார்த்திருக்கிறான்’  என்பது பாரீஸுக்கு திரும்பும் ஷூட்டோவ் மனநிலை. நம்முடைய மனநிலையும் அதுதான்.

இதுபோன்ற நூல்கள் தமிழில் வருவதனால், தமிழ் படைப்புகள் கூடுதல் வளம் பெறும். பதிப்பகத்திற்கும், மொழிபெயர்ப்பாளருக்கும் தமிழ் படைப்புலகம்  நன்றி கூற கடமைப்படுள்ளது.

—————————————————————-

முன்பின் தெரியாதவனின் வாழ்க்கை (நாவல் )

தமிழில் பேராசிரியர் திரு  கிருஷ்ணமூர்த்தி

வெளியீடு காலச்சுவடு பதிப்பகம், நாகர்கோவில்

 

————————————————————————————————-

 

 

மொழிவது சுகம் ஆகஸ்டு 1 2019: சாதியும் சமயமும்

பிராமணர்களால் இந்தியச் சமூக அமைப்பில் பிரச்சினை  என்பது பொய்யா

« – இன்றைய தேதியில் அதுபொய்யாகத்தான இருக்க முடியும்முதன் முதலாக இந்தியா வந்தபோது என் எண்ணமும் அதுதான். நான் தங்கியிருக்கிற சினேகிதரின் குடும்பம் புதுச்சேரிக்கருகில் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு கிராமம். 60 களில் ஊரை காலிசெய்துகொண்டு அவர்கள் மூதாதையர்களெல்லாம் புதுச்சேரி சென்னையென்று பிழைககப் போய்விட்டார்களாம்அவர்களின் கூற்றின்படி இன்றைக்கு 95 விழுக்காடு பிராமணர்கள் நகரத்தில் இருக்கிறார்கள். அவர்களில் பெரும்பாலோர் தாமுண்டு, தங்கள் பிழைப்புண்டு என்று இருப்பவர்கள்.   இவர்களில் உயர்சாதி திமிரோடு இருப்பவர்கள் ஐந்து அல்லது பத்து சதவிகிதத்தினர்தானாம். ஒரு மாதம் தொடர்ந்து செய்தித் தாள்களை வாசித்துப்பாருங்கள். உங்களுக்குத் உண்மை தெரியவரும்இதுல பாத்தீங்கன்னா இங்குள்ள கீழ்த்தட்டு மக்களுக்கும், நடுத்தரவர்க்கத்திற்கும் தங்கள் வாழ்க்கை பற்றிய கவலையில் இதையெல்லாம் நினைத்துப் பார்க்கக் கூட நேரமில்லை. ஆனால் இவர்களில் சில மேட்டுவர்க்கத்தினருக்கு, தங்கள் இருத்தலை உறுதிசெய்ய சாதி அரசியல் தேவைப்படுது. “புதுச்சேரி கடைத்தெருவுல நம்ம சாதிக்காரப் புள்ளையோட அந்தச் சாதிக்கார பையனைப் பார்த்தேன். ஒதுங்கியிருந்து பயலுவ, நாங்களும் வடம் பிடிக்கிறோம்னு, தேர் வடத்துல கை வைவைக்கிறான், அவங்க குளத்துல தண்ணி வத்திப்போச்சாம் நம்ம குளத்துல இறங்கிட்டாளுவஎன்கிற காரணத்தைவைத்து ஒருவரை ஒருவர் வெட்டிமாள்வதும், கோர்ட்டுக்கு நடப்பதும் யார்சாதி என்ற சொல்லை விட்டுடுவோம், ஆதிக்க சக்தியா தன்னை வைத்துப் பார்க்கிற எந்தக்கூட்டமும் ஆரோக்கியமான சமூகத்துக்கு எதிரானதுதான். »

 

இது ‘இறந்த காலம்’ என்கிற நாவலில் கதைமாந்தர்களில் ஒருத்தியின் கருத்து. நாவலில் இடம்பெறும் மாந்தர்கள் அனைவரும் படைப்பாளியின்  பார்வையைக் கொண்டிருக்கவேண்டும் என்பது கட்டாயமல்ல. பொதுவாக  எனது நாவல்களில் இடம்பெறும் கதை மாந்தர்களின் கருத்தில்  எனக்கு இணக்கம் முரண்பாடு இரண்டுமுண்டு. ஆனால் இவ் விஷயத்தில், இப்பெண்ணின் கருத்தில் உடன்படுகிறேன்.   இக்கருத்தை சற்று விரிவாகக் காண்பது  இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

இந்திய உப கண்டத்தில் பிறந்து, தங்கள் ஆயுளில் கணிசமான காலத்தை இந்திய மண்ணிலே கழிக்க நேரும் சராசரி மனிதனுக்கு  சாதியும் சமயமும் ஓர் உடும்பு, பிடித்தால் விடுவதில்லை. அவற்றின் பிடியிலிருந்து தப்பிப்பது எளிதும் அல்ல. அதிலும் சாதியின் பிடி சமயத்தின்பிடியைக் காட்டிலும் வலிமையானது. சாதியையும் சமயத்தையும் விலக்கி வாழ்வதாகச் சொல்லிக்கொள்கிற  ஒன்றிரண்டு விழுக்காட்டில் போலிகளும் உண்டு உண்மைகளும் உண்டு, அதுபோல சாதிய சமய வாழ்க்கைக்குத் தங்களைச் சமரசம் செய்துகொண்டு  வாழ்பவர்களிடத்திலும் தீவிரவாதம் மிதவாதம் இரண்டுமுண்டு.

என் வீட்டில்  மனைவியின் சமய நம்பிக்கையில், சாதியப் பிடிப்பில்  நான் குறுக்கிடுவதில்லை. எனது பகுத்தறிவு எனது உயர்வுக்கும் தாழ்வுக்கு நானே பொறுப்பு கடவுள்கள் தீர்மானிப்பதல்ல என நம்புகிறது. அவளுடைய பகுத்தறிவு  அவள் முடிவு சார்ந்து வேறு காரணங்களை முன் வைக்கிறது. நாம் பகுத்து அறிந்து ஒன்றை சரி அல்லது தப்பு எனத் தீர்மானிக்கிறோம். எடுக்கின்ற முடிவு நமக்கானது. அதைப் பிறருக்கு தெரிவிக்கவும் செய்யலாம் ஆனால் நாம் பகுத்தறிந்த முடிவு பிறருக்கும் சரியாக இருக்கும் இருக்கவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு கூடாது என்பதும் பகுதறிவின்பாற்பட்ட துதான். எனவே எனது மனைவியின் பகுத்தறிவில் நம்பிக்கைவைத்து அவள் தனக்கென்று எடுக்கும் முடிவில் நான் குறுக்கிடுவதில்லை.

புலம்பெயர்ந்த மண்ணில் சாதியை மறந்து சமயத்தை மறந்து வாழநேரினும் இந்தியாவிற்குத் திரும்பும் போது என்  பெற்றோர் வழி குடும்பம், என்மனைவி வழி குடும்பம் எனப் பார்க்கும் போது, புலம்பெயர்ந்த மண்ணில் மறந்திருந்த சாதி பிறப்பெடுக்கிறது. சாதிக்காரர் கள் என்கிறவர்களெல்லாம் என் மூதாதையர்களாக  என் பாட்டனுக்கு, முப்பாட்டனுக்கு பங்காளிகளாக இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் விலகிச்சென்றவுடன் சாதியும் விலகிசெல்வதை உணர்கிறேன். ஆக சாதியை இலைமறை காயாக எனது ஆயுள் உள்ளவரைவரை சுமக்கவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் தெரிகிறது.  எனது பிள்ளைகளுக்கு அப்பிரச்சினை இல்லை.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக மதுரையிலிருந்து யாதவச் சங்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆயர் விருதுக்குப் பரிந்துரை செய்து என்னைத் தொடர்புகொண்டார்கள். பரிந்துரை செய்தவர்களில் முக்கியமானவர் மதுரை யாதவா பெண்கள் கல்லூரி ஆங்கிலத்துறை தலைவராக இருந்து ஓய்வுபெற்ற பேராசிரியை  திருமதி அழகி கார்மேகம். அவர் உறவினர் மட்டுமல்ல எனது படைப்புகளை தொடர்ந்துவாசித்துப் பாராட்டிவரும் முதிர்ச்சி பெற்ற வாசகர். தொ.மு. பரமசிவத்திற்கு விருதளித்த விபரத்தைச் சொன்னார்கள். அப்படியும் தயங்கினேன். நண்பர் க.பஞ்சாங்கம், தமிழ்மணி ஆகியோருடன் எனக்குள்ள சங்கடத்தை த் தெரிவித்தேன். அவர்களின் சமாதானத்தின் பேரில் விருதைப் பெறுவதென முடிவாயிற்று. யாதவச் சங்கத்தின் அன்பின் காரணமாக புதுச்சேரி ஆன ந்த ரங்கப்பிள்ளைப் பற்றிய தொடர் ஒன்றையும் எழுதப் போகிறேன். சாதியின் பேரால் நல்லது எது நடந்தாலும் வரவேற்கிறேன். மனிதர் மனங்களில் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தால் ஒழிய சாதிகள் மறையா.

சமூக  அமைப்பின் இயற்பியல் நிகழ்விற்கு – அது  முன்னெடுத்துச் செல்லப்பட – நேர்வகை , எதிர்வகை மின் தூண்டல்களுக்கிடையே   இணக்கம் வேண்டும், அன்றேல் சமூகம் தேங்கிய  குட்டைஆகிவிடும்.  தன் வேரினை அறியவும் பெருமிதம் கொள்ளவும்  உதவும் மனிதரின அடையாளம், தான் அல்லாத மற்றமைகளை இணைத்துப் பார்க்க விருப்பமற்று உருவான இன அடையாளங்களும், வேற்றுமைகளும் ஒருவகைச் சாதிப் பிரிவினைதான். சாதிகள் எங்கில்லை.  எதில் இல்லை. சமூக அமைப்பில் உலகமெங்கும் வெவ்வேறு பெயரில் சாதிகள் கொட்டிக்கிடக்கின்றன.  எனது தமிழ்ச்சாதி ஒருபக்கமிருக்கட்டும். இங்கே ஐரோப்பாவில் வெள்ளையருக்கு நான் ஆசிய சாதிகூட  அல்ல( இவர்களுக்கு ஆசியர்கள் என்றால் சீனர், ஜப்பானியர், கொரியர், வியட்நாமியர்..)இந்திய சாதி. இன்னும் சொல்லப்போனால் ஓர்  இன வெறிகொண்ட வெள்ளையனுக்கு நான் தீண்ட த் தகாதவன், கறுப்பன்.  ஆங்கிலத்தில் அல்லது பிரெஞ்சு மொழியில் சொல்வதானால் வெள்ளை இனவெறிக்க்கூட்ட த்திற்கு  நான் ஒரு ‘Paria’.  இக்கூட்டம் அவர்கள் அல்லாத பிறமைகளை அப்படித்தான் பார்க்கிறது.

இதற்காக ஒட்டுமொத்த வெள்ளையர்களும் எனக்கு எதிரானவர்கள் என்று வஞ்சினம் காப்பது எனது வாழ்க்கையைச் செப்பனிட உதவாது. என்னை வெறுக்கின்ற ஐரோப்பியர் எண்ணிக்கையைக் காட்டிலும், எனது முன்னேற்றத்தில் உழைப்பில் குறுக்கிடாத ஐரோப்பியர் எண்ணிக்கை அதிகம். அதுபோல, ஒட்டுமொத்த பிராமணர்களும் தப்பானவர்கள், சூட்சிக்காரரகள், தந்திரக்காரர்கள் என்கிற பிரச்சாரத்தை இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டிலும் தொடர்வது நாகரீகமல்ல என்பதென் கருத்து.   தமிழுக்குத் தொண்டாற்றிய பிராமனர்களையும் உதாசீனபடுத்திவிட முடியாது. நிதானமாக நன்றியுடன் அசைபோடக் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம்.

தமிழ்ச் சாதி உருப்பட உபசாதிகளுக்கிடையே இணக்கம் காண்பதொன்றே உகந்த வழி.

——————————————————————————