நீலக் கடல் நாவல் – திருத்திய பதிப்பு

« திரைகடலோடித் திரவியம் தேடுவதற்கு மற்றவர்களின் உத்தி ஆளும் குணம், நமக்கோ சுலபமாக அடிமையாகும் குணம். அது இன்றளவும் தொடர்வது தமிழனின் சாபக்கேடு. ‘ஆண்டே’, ‘அண்ணே’, ‘தலைவரே’, ‘சார்’, ஐயா, ‘எஜமான்’ வரிசையில் இன்றைக்கு ‘அம்மா’ வையும் சேர்த்துக்கொண்டு, கைகட்டி, வாய்புதைத்து, உடலைக் குறுக்கிவாழ்வதென்பது, மற்ற இனத்தைவிட நம்மிடம் அதிகமாகிப் போன வயிற்றெரிச்சல் இப்புதினத்துக்கான காரணங்களில் ஒன்று.  »

« என் பங்கிற்கும் தமிழிலக்கிய எல்லைக்கல்லைப் பிடுங்கி இரண்டு மில்லி மீட்டராவது தள்ளி நடவேண்டுமென்ற ஆசை. காலம் பதில் சொல்லும் »

ஆனந்த விகடனில் வெளிவந்த சிறுகதையை விரிவாக எழுதிய 2005ல் வெளிவந்த நீலக்கடல் முன்னுரையில் இப்படி எழுதியிருக்கிறேன்.

இளம் படைப்பாளிகள் முதல் மூத்த எழுத்தாளர்வரை தங்கள் எழுத்துக்குறித்த பெருமைகள் இருக்கவே செய்யும். எனக்கும் இருக்கிறது.

வாழும் காலத்தில் கிடைக்கிற ஆராதனைகள்  பெரும்பாலும் நமக்கு வேண்டியவன் நம்ம குலம் , நம்ம கோத்திரம் அல்லது நாம் இன்றைக்கு மாலை போட்டால் நாளைக்கு நமக்கு அவன் மாலை போடுவான் என்கிற வணிக நியதிகளுக்கு, நீதிக்கு உட்பட்ட வை.

காலம் கையூட்டுவாங்காத நீதிபதி, விலைக்கு வாங்க முடியாதது. ஈவிரக்கமற்றது, அதன் தராசு துல்லியமானது, இந்தக்  காலத்தின் தயவை நம்பி வாழ்க்கையை ஆரம்பித்தேன்.

கிராமத்தில் தந்தை மணியக்காரர் உறவினர்களெல்லாம் அன்றைய தென்னாற்காடு மாவட்டத்தில் கர்ணம் ஆகவோ மணியம் ஆகவோ இருந்தார்கள். ஊரில் முதல் மெத்தைவைத்த வீடு எங்களுடையது. நஞ்செய் புன்செய் என செல்வாக்காக வாழ்ந்த குடும்பத்தில் கடன் காரர்களை எதிர்கொள்ளவேண்டியிருந்தது. எனது தந்தையின் வாழ்க்கை ஒரு பாடம்.

ரு வெறியுடன் ஆரம்பித்த இளமை,கல்லூரியில் படிக்கிறபோது ட்யூஷன் சொல்லிகொடுத்தேன். புதுவையில் வருவாய் துறையில்  எழுத்தராக பணிபுரிந்த போது காலையில் Alliance Française பிரெஞ்சு மொழி படிப்பேன்,  மாலையில் the Hindu நடராஜன் புதுச்சேரி நீடராஜப்பையர் வீதியில் நடத்திய கென்னடி டுட்டோரியலில் History Geography பாடம் எடுத்தேன். சென்னை சௌகார்பேட்டை யில்  பேண்ட் பிட், சட்டை பிட்களை எடைக்கு  வாங்கி வருவாய் துறை சக ஊழியர்களுக்கு விற்றிருக்கிறேன். புதுச்சேரியிலும் முன்னள் நீதிபதி அம்புரோஸ் பிள்ளைகளுக்கு , காந்திவீதியில் அவர் பெத்தி செமினேர் பள்ளிகருகிலிருந்த அவர் உறவினர் வீட்டு பிள்ளைகளுக்கு ட்யூஷன் எடுத்திருக்கிறேன். வருவாய்துறை தேர்வில் கிடைத்த துணைத்தாசில்தார் உத்தியோகத்தை, எனது மாமியார்வீட்டு அண்டைவீடுக்காரரான  திருநெல்வேலிக்காரர் லேபர் கமிஷனர் பாக்கியம் பிள்ளை புத்திமதியை மீறி உதற்விட்டு, ஏதொவொரு துணிச்சலில் பிரான்சுக்கு வந்தேன். இங்கும் ஆரம்ப நாட்கள் எளிமையானவை அல்ல, அந்த அனுபவங்களையும் ஒரு நூலாக வெளியிடலாம். நான் படித்திருந்த முதுகலை சமூகவியல் அங்கீகரிக்கப்பட இங்குள்ள பல்கலையில் DEUG சேரவேண்டியிருந்த து. எரிச்சலூட்ட பாதியில் வெளியேறி DPECF  சேர்ந்தேன், இது Accountancy, commerce க்கு சமம், இதற்கிடையில் புதுச்சேரியில் இருக்கும் மனைவி பிள்ளைகள் ஏக்கம், வேலை தேட தூண்டியது, ஒரு தொண்டு நிறுவனத்தின் உதவியால், முதலில் உள்ளூர் நகரசபையில்  கணக்கெழுதும்  உத்தியோகம், இடையில் ஒருவருட  ஆங்கிலம் – பிரெஞ்சு மொழிபெயர்ப்பு டிப்ளோமா . சுதந்திர ஆக்ஜிஜன் தேவைப்பட சிறிய முதலீட்டில் வணிகம். 30 ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன. இந்த இன்றைய நிகழ்காலம், எனது இறந்த காலத்தின் கொடை.

காலம் என்னை ஏமாற்றவில்லை. உழைப்பும், உண்மையும் போராட்டகுணமும் எனக்கு உதவி இருக்கின்றன.  ஆம் நன்றும் தீதும் பிறர் தர வாரா.நீகலக்கடல் நாவல் முன்னுரையில் குறிப்பிட்டிருப்பதுபோல  எழுத்துக்கும் காலத்தை பெரிதாக நம்புகிறேன், காலமும் காலத்தையொத்த ஒன்றிரண்டு மனிதர்களும் நீதியைச் சரியாக வழங்குவாரகள் என்பதென் அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கை. .காலத்தின் தீர்ப்பு எனக்குரிய நியாயத்தையும் உரிமையையும் இன்றுவரை உணர்ந்ததாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது,

இந்த நீலகடல் எடிட்செய்யப்படவேண்டும் , செம்மையான பதிப்பாக வெளிவரவேண்டுமென்ற என்ற எனது குறை தீர்ந்துள்ளது என்ற செய்தியை மட்டும் தற்போது தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

                                                  நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா

நீலக்கடல் நாவல் குறித்து …..

«  உண்மையும் இனிமையும் கூடிய வரலாற்று நாவல் »  – பிரபஞ்சன்

இன்றைய மொரீஷியஸ் தீவில் வாழ்பவர்களாகிய தமிழர்களில் கணிசமான பேர் அந்தப் பதினேழாம் நூற்றாண்டுகால பகுதியில் குடிபெயர்ந்தவர்கள். சொந்த தேசத்து சாதி அடிமை முறை, மதப் பிணக்கு, சுரண்டும் அமைப்பில் சிக்கி தம் வாழ்வை இழந்தவர்கள் என்று பலரும், தம் பொன்னுலகம் என்று நம்பிய பிரஞ்சு தீவுகளுக்குக் காலடி மண்ணையும் துடைத்துக் கொண்டு கப்பல் ஏறினார்கள். சற்றே பெரிய புறாக்கூடுகளில் இவர்கள் அடைத்து வைக்கபட்டுக் சகல விதமான வன்முறைக்கும் ஆளானார்கள். தாய்நாடு திரும்புவோம் என்ற நம்பிக்கை இன்றியே சென்ற ‘சொர்க்கத்தில் ‘ தம் உயிரை பலி கொடுத்தார்கள். இந்தத் துயர வாழ்க்கையை ஆதாரபூர்வமாகவும் வரலாற்று பிழையற்ற தகவல்களோடும் தருகிறது, நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா எழுதிய இந்த நாவல்.

நாகரத்தினம் கிருஷ்ணாவின் வரலாற்று பார்வை மிக விரிந்தது. ஆட்சியாளர்களின் காவல்முறை, பரம்பரை, காதல் என்று மட்டுமே நிலைபெற்றிருந்த வரலாற்று நாவல் தடத்தை மாற்றிப் போட முயற்சித்திருக்கிறார் ஆசிரியர். சாதாரண மக்கள் வியர்வையிலிருந்தும் ரத்தத்திலிருந்தும் இவர் கட்டியெழுப்பும் பாத்திரங்கள் விரிகின்றன. வாழ்க்கையின் பசிய வாசனை நாவல் முழுதும் வீசுகிறது. பெண்களைக் குறித்த இவர் பார்வை மிக முக்கியமானது. பெண்களை சதையாகவும், காமப்பங்காளிகளாகவும் மட்டுமே பார்க்கபட்டு வந்த பார்வையிலிருந்து விலகி, அவர்களை உயிரும் ரத்தமும் கொண்ட உயிர்களாக, உணர்வும் மனமுங்கொண்ட மனிதர்களாக இவர் சித்தரித்து இருப்பது, இந்த நாவலின் முக்கிய அம்சங்களில் ஒன்று.

இந்த நூற்றாண்டின் குறிப்பிடத்தக்க நாவல் : நீலக்கடல்நூலாய்வு

– மலேசிய எழுத்தாளர் : முனைவர்.ரெ.கார்த்திகேசு.

கதைச்சுவையும் சம்பவச் செறிவும் உள்ள நல்ல நாவல்தான் நீலக் கடல். மொரிஷியசைப் பின்னணியாகக் கொண்டு இன்னொரு நாவல் தமிழில் இருக்கிறதா என எனக்குத் தெரியவில்லை. இல்லை என்று எடுத்துக் கொண்டால் அந்த வகையில் இது முதல். ஆனால் பாண்டிச்சேரியைப் பின்னணியாகக் கொண்ட இன்னொரு அரிய நாவலான பிரபஞ்சனின்வானம் வசப்படும்இங்கு நினைவு கூரத் தக்கது.

புதுச்சேரி வட்டாரம்வரலாறு சார்ந்த நாவல்கள்:
நீலக்கடல்குறிப்பாகதேவமைந்தன்.

1916ஆம் ஆண்டில், ‘புதுவைக் கலைமக’ளில், அதன்  ஆசிரியர் தம்பி புருஷோத்தமன், ‘ரமணி’ என்ற நாவலைக் கண்டித்து எழுதினார்: அந்தத் திறனாய்வுரையின் தலைப்பு ‘குணாகுணவாராய்ச்சி” (புதுவைக் கலைமகள்– [1916] தம்பி புருஷோத்தமன்) என்பதாகும்.

சொற்போக்கிலும் பொருட்போக்கிலும் ‘ரமணி’ போன்ற நாவல்கள் எவ்வளவு நடைமுறைக்கு
முரண்போக்கில் போயின என்பதை அதில் காட்டினார். தம் கதாபாத்திரங்கள் மாறுவேடம் போட்டு விட்டால் போதும்.. ஏற்கெனவே அவர்களுடன் மிகவும் நெருங்கிப் பழகியவர்களுக்குக் கூட அவர்களைத் தெரியாமல் போய்விடும் என்ற அக்கால நாவலாசிரியர்கள் குடித்த மனப்பாலுக்கு மருந்து வழங்கினார்.

“உலக வழக்கிற்கு முரண்படாதனவாயும், தேசா சாரத்தைத் தழுவினவாயும், பொது சனங்களின்
நடவடிக்கைகட்குப் பொருந்தினவாயும், காலதேச நிச ரூப வர்த்தமானங்கட்கு ஒத்தனவாயுமுள்ள கற்பனைக் கதைகளே நாவல் எனப்படும்” என்று சாராம்சமாக நாவலுக்கு இலக்கணம் எழுதினார்.

இந்த அடிப்படையிலேயே – தன் எதிர்பார்ப்பை மிகவும் சிறப்பாக நிறைவேற்றும் வகையில்
நாவல்கள் தன் ஊரிலேயே பின்னர் படைக்கப்படும் என்று தம்பி புருஷோத்தமன் நினைத்திருப்பாரா!

நாகரத்தினம் கிருஷ்ணாவின் ‘நீலக்கடல்’ நாவலில் பிரஞ்சுத் தீவான மொரீஷியஸ் முதலான
வற்றின் வரலாற்று அடிப்படைகளுக்கு ‘Les Tamouls A L’lle Maurice – Ramoo Sooria Moorthy,’ ‘Les Indienes A L’lle de France, ‘ ‘A Lougnon – (Correspondance du Conseil Superieur de Boubob et de la Compagne des Indes)’ முதலான பற்பல நேரடி  ஆவணங்களே சான்று காட்டப் பெற்றுள்ளன.

‘ தான்’ அமுதம் இறவாதது

                                             

          வெயில், பனி, மழையென இயற்கையில் உறையும் காலம் தன் இறும்பூதலுக்குத் தேடும் உயிர், கவிஞன். அவனுக்குப் பிறப்புண்டு இறப்பில்லை ; தரிப்பதுண்டு மரிப்பதில்லை.  உலகில் ஒவ்வொரு மொழியும் தமது உன்னதத்தை அறிய, மேன்மைபடுத்த, மெருகூட்ட தவமிருந்து பெற்ற, பெறும் பிள்ளை. உலகறிந்த கவிஞர்கள் சிலரை நினைவுகூர்ந்து பார்க்கிறேன் ஷேக்ஸ்பியர், பொதுலேர், தாகூர் என்கிற வரிசையில் பாரதியின் கவிதை நிலமும் பரந்தது, வளம்கொழித்த வண்டல்மண் பூமி, நஞ்செய் புஞ்செய் இரு வகைச் சாகுபடியையும் செய்து உயர்ந்த கவிதை மகசூலைத் தமிழுக்குப் படியளந்த நிலம். மகாகவி என்றொரு அடைமொழியை அவனாக வரித்துகொண்டவனில்லை. அவன் கவிதையில் தோய்ந்தவர்கள் சூட்டியபெயர். பாரதி என்ற சொல்லே போதும், சட்டென்று முண்டாசுடன் முன்னால் நிற்பான், அப்படியொரு ஆகிருதி, தேஜஸ். அவனுக்கெதற்கு அடைமொழிகள். கூழாங்கற்கள் மார்தட்டிக்கொள்ளட்டும். அவன் மலை, இமையமலை, சிகரங்களின் கொள்ளிடம். இயற்கை, சமயம், தேசியம், சமூகம், பெண், மனிதர்கள், பறவைகள், விலங்குகள்,  என எதையும் பாடியிருக்கிறான், எதுவாகவும் வாழ்ந்திருக்கிறான். இலக்கணத்திற்கு உள்ளே வெளியே இரண்டிலும் தேர்ந்தவன்.





          உங்களில் பலரைப் போலவே தமிழில் திரும்பத் திரும்ப வாசிக்க நேர்வது பாரதி கவிதைகள். அப்படி வாசிக்கிறபோது அவருடைய வசன கவிதைகளில் ‘இன்பம்’ என்ற தலைப்பின் கீழ் இடம்பெற்ற இரண்டு கவிதைகள் கூடுதலதாக எனக்குச் சில செய்திகளை, சித்தாந்த உரையிலிட்டுக் கையளித்ததுபோன்ற உணர்வு :

                    ‘தான்’ வாழ்க

எல்லா உயிரும் இன்ப மெய்துக.

எல்லா உடலும் நோய் தீர்க.

எல்லா உணர்வும் ஒன்றாதலுணர்க.

‘தான்’ வாழ்க.

அமுதம் எப்போதும் இன்பமாகுக.

          விந்து ‘தான்’ ஆக தாயொருத்தியின் வயிற்றில் கருவாகிறது. சிசுவாகப்  பிறக்கிறது. தொடக்கத்தில் தாயைக் கொண்டு ‘தான்’-ஐ அல்லது குழந்தையை அடையாளப்படுத்துகிறோம். பிறகு நமது சமூக நெறி, குழந்தையை அடையாளப்படுத்த தாய்மட்டும்போதாது எனக் கூற, பெற்ற  குழந்தைக்கு உரிய   தந்தையைக் காட்டி, ‘தான்’  அடையாளத்திற்கு வலு சேர்க்கிறாள் தாய். ஆக   பெற்றோர்களைக் கொண்டு குழந்தைக்கு அல்லது இந்த  ‘தான்’ -உக்கு  முதல் அடையாளம் கிடைக்கிறது. தந்தை தாய் இருவரும் பிறகு ஆவணங்களைக்கொண்டும் குழந்தைக்கும் தங்களுக்குமுள்ள உறவை உறுதிசெய்கிறார்கள்.  தவழ்ந்த குழந்தை நடக்கத் தொடங்குகிறது, இனி கல்வி, வேலை, பிற காரியங்கள் எனப்  பலவற்றிர்க்கு  வீட்டைவிட்டு வெளியில் வரவேண்டும். குழந்தை போகும் இடமெல்லாம் பெற்றோர்கள் உடன் சென்று இன்ன நிறம், சுருட்டை முடி, கன்னத்தில் மட்சம் என ஒவ்வொன்றையும் பட்டியலிட்டுக்கொண்டிருக்க முடியாதில்லையா,  எனவே தங்களுடைய குழந்தைக்கு ஒரு பெயரை (‘தான்’ –  புறத்தோற்றத்திற்கு) சூட்டுகிறார்கள். உதாரணத்திற்குப் பாரதி என வைத்துக்கொள்வோம். பாரதி என்ற பெயரைக்கேட்டதும், பாரதியின் உறவினர்களுக்கு பாரதியின் பெற்றோர்  மட்டுமல்ல, பாரதியின் தாத்தா பாட்டி பெயர்களெல்லாம் நினைவுக்கு வரும். நமக்கு பாரதியின் மனைவி செல்லம்மா  பெயராவது நினைவுக்கு வருமா ? சொல்வதற்கில்லை. ஆனால் பாரதி என்றதும் நமக்கு  முறுக்கிய மீசை, நெற்றியில் கூரைபோட்டிருக்கும் முண்டாசு, நேர்கொண்ட பார்வை, அடர்ந்த புருவங்கள், பொட்டு, புதுச்சேரி, எட்டயபுரம், திருவல்லிக்கேணி, பாரதிதாசன் எனப் பலவும் கண்முன்னே வந்துபோகும்.  ஐந்துவயதில் சுப்பிரமணியாக இருந்த ‘தான்’-உம்  நாற்பது வயதில் திருவல்லிக்கேணியில் இறந்த பாரதிக்கும் பலவேறுபாடுகள், இருந்தும் ‘அவர்’தான்’ இவர்’ என்பதில் நமக்கு ஐயங்கள் இருப்பதில்லை, காரணம் பொதுவாக ஒவ்வொரு ‘தான்‘ -உடனும் ‘ஒரு தனித்துவம்’ நிழலாகத்  தொடர்கிறது.

          இதனை புரிந்துகொள்ள  மேற்குலக மெய்யியல் சிந்தனையில் ஓர் புராணக் கதை உதாரணமுண்டு, உபயம் கிரேக்க நம்பிக்கைகள். இக்கிரேக்க கதையின்படி ஏதன்ஸ் நகரத்திற்கு மகாபாரத ஏகசக்கர கிராமத்து பகாசூரன் கதைப்போல  ஒரு தலைவலியிருந்தது,அதன்படி ஒன்பதுவருடத்திற்கொருமுறை, மனித உடலும் எருதுவின் தலையும் கொண்ட மினோத்தோர் (le Minautaure)  என்கிற அரக்கனுக்கு ஏழு இளம்பெண்களையும், ஏழு இளைஞர்களையும் உணவாக வழங்கவேண்டுமென்பது,ஏதன்ஸை வென்ற  எதிரி மன்னனின் கட்டளை.     தீசஸ் (Theseus)மனித விலங்கோடு யுத்தம் செய்ய ஏதன்ஸ் நகரத்திலிருந்து படகில் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது.மிருகத்தைக் கொன்றபின் நாடுதிரும்பும் தீசஸ் படகு ஏதென்ஸ் துறைமுகத்தில்  நிறுத்தப்படுகிறது. ஆண்டுகள் பல கடக்கின்றன. படகுக்கு வயது கூட  அவ்வப்போது பழுதாகும் பகுதிகள் புதுப்பிக்கப்படுகின்றன. ஒரு கட்டத்தில் முற்றிலும் புதிய படகாக ஜொலிக்கிறது. உண்மையில் படகின் எந்த பாகமும் பல வருடங்களுக்கு முன்பு தீசஸ் எடுத்துச்சென்ற படகுக்கு உரியவை அல்ல. இருந்தும்  ஏதன்ஸ் நகரைவிட்டு புறப்படும்போது படகு எத்தகைய பொலிவுடன் இருந்ததோ அப்படியே இருக்கிறது, தொடர்ந்து அப்படகை  தீசஸ் படகென்றே மக்கள் நம்பினர். மனிதன் தீசஸ் படகுபோல மாற்றத்திற்கு உட்பட்டபோதிலும் அவன் சார்ந்த உண்மைகள் நிரந்தரமானவை, அழிவற்றவை. இளம் வயது பாரதிக்கும், தேசியக் கவிஞனாக இருந்த பாரதிக்கும் கால இடைவெளியில் அவன் உடலும், உள்ளமும் தீசஸ் படகுபோல புதுப்பிக்கப்பட்டவை எனினும் வெளியுலகிற்கு – உங்களுக்கு – எனக்கு பாரதி என்ற கவிஞனின் பிம்பம் நிரந்தரமானது அழிவற்றது.

          ஆங்கிலத்தில் identity ( அடையாளம்) என்கிற வார்த்தையின் மூலம் இலத்தீன்  ‘idem’,  பொருள் : « அதுதான் இது ». ஒரு வகையில் அடையாளம் என்பது  ‘தான்’ அன்றி வேறில்லை. சுருங்கக் கூறின் அடையாளப்படுத்துவதென்பது பெருங்கூட்டத்திலிருந்து ‘ தான்‘-ஐ பிரித்துணர்வது. ஒன்றை அடையாளப்படுத்த பல தனிமங்கள் இருக்கலாம், ஆனால் அவை அனைத்தும் கூட்டாக அடையாளப்படுத்துவது அந்த ஒன்றையே : அது ‘தீசஸ் படகு’ அல்லது ‘பாரதி’ என்கிற உண்மை. ‘தான்‘ எத்தனை அவதாரம் எடுத்தால் என்ன, அது எப்போதுமே ‘தான்’ அன்றி வேறில்லை. அது ஒருபோதும் A =B ஆகமுடியாது.A=A  ஆக மட்டுமே இருக்கமுடியும்.

          இந்திய துணைக்கண்டத்தின் வேதமரபுகளில்  ‘தான்’ என்ற சொல்லின் பூர்வாங்க வேரைத் தேடினால் ஒன்று,  பரம்பொருள், முழுமுதல், ஆத்மா எனபொருள் தருகின்றன. பாரதி ‘ஆண், பெண் , மனிதர், தேவர்….’ என ஒரு பட்டியலிட்டு அனைத்தும் ஒன்று என்கிறான்.

           ‘தான்’ தெய்வம்

ஆண், பெண்,மனிதர், தேவர்,

பாம்பு, பறவை, காற்று, கடல்,

உயிர், இறப்பு – இவை அனைத்தும் ஒன்றே.

ஞாயிறு, வீட்டுச்சுவர், ஈ, மலையருவி,

குழல், கோமேதகம்- இவை அனைத்தும் ஒன்றே.

இன்பம், துன்பம், பாட்டு,

வண்ணான், குருவி,

மின்னல், பருத்தி – இஃதெல்லாம் ஒன்று.

மூடன், புலவன், இரும்பு, வெட்டுக்கிளி – இவை ஒரு பொருள்.

வேதம், கடல்மீன், புயற்காற்று, மல்லிகை மலர்-

இவை ஒரு பொருளின் பலத்தோற்றம்.

உள்ளதெல்லாம் ஒரு பொருள் ; ஒன்று.

இந்த ஒன்றின் பெயர் « தான் »

‘தான்’ தெய்வம்.

‘தான்’ அமுதம், இறவாதது.

அனைத்தயும் ஒன்றாகக் காண்பதன் மூலம் தன்னை பலவாக பார்க்கிறான், பாரதி. « முப்பது கோடி முகமுடையாள், உயிர் மொய் புற வொன்றுடையாள் – இவள் செப்பு மொழி பதினெட்டுடையாள் – எனிற் சிந்தனை ஒன்றுடையாள் », எனப் பாடியவனும்  அக்கவிஞன்தான். ஜீவராசிகள், பஞ்சபூதங்கள், தாவரங்கள் எல்லாம் ஒன்றே என்பதன் மூலம்  பாரதி தெரிவிக்கின்ற உண்மை பாலுள் நெய்போல் ஞாலம் எங்கணுமூலமுதலுளது, என்ற உண்மை. நம்மில் அவனும் அவனில் நாமும் உய்த்திருக்கிற உண்மை, அவன் மரணத்தைவென்ற கவிஞன். ‘தான்’  தெய்வம். ‘தான்’ அமுதம், இறவாதது எனப்பாடியதற்கு வேறென்னபொருள் இருக்க முடியும் .

அகத்திலுறும் எண்ணங்கள் ;

புவியின் சிக்கல் அறுப்பவைகள் ;

புதியவைகள் ;

அவற்றையெல்லாம்

செகத்தார்க்குப் பாரதியார்

சித்தரிப்பார்

தெளிவாக,

அழகாக,

உண்மையாக !

                              – பாரதிதாசன்

இறந்தகாலம் நாவலில் இருந்து ….

Tu Connais la Nouvelle? என்ற் பிரெஞ்சு அமைப்பு இலக்கிய ஏற்பாடு செய்திருந்த நிகழ்வில் என்னுடைய இறந்த காலம் நாவல் பிரெஞ்சு மொழிபெயர்ப்பான ‘Je vis dans le Passé’ பிரதியிலிருந்து தமாரி ( Tamari Tchabukaidze) என்கிற மேடை நாடகை நடிகையால் வாசிக்கப்பட்ட பகுதி

“………….கடற்கரையில் காந்தி சிலையிலிருந்து துய்ப்ளே சிலைவரை இருவருமாக நடந்து திரும்பியபின், பழைய கலங்கரை விளக்கிற்கெதிரே இருந்த சிமெண்ட் கட்டையில் கடலைப் பார்த்தவாறு உட்கார்ந்தார்கள். இதுவரை சராசரி மனிதர்களைப் போலவும் வழிகாட்டிப்போலவும் ஆஸ்ரமம், மணக்குள விநாயகர் கோவில், பாரதிப்பூங்கா, ஆயி மண்டபம், கவர்னர் மாளிகை, இந்தோசீனா வங்கி யுகோ வங்கியாக மாறிய கதை கடற்கரை ஓரமிருந்த தேவாலயம்.என்று அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டும் இடைக்கிடை குட்டிகுட்டிக் கேள்விகளுக்குப் பதில் தெரிவித்துக்கொண்டுமிருந்த மாதவன்,  இருவரும் உட்காரக் காத்திருந்ததுபோல, “ புதுச்சேரி பற்றி உன் அபிப்ராயமென்ன?” என்று கேட்டான்.

சிலநொடிகள் தாமத த்திற்குப் பின் பதில் வந்தது. – எந்தப் புதுச்சேரி பற்றி என்னுடைய கருத்தைசொல்ல.  மேற்கின் எச்சங்களாகத் தங்கிப்போன வீதிகள், காலனி ஆதிக்க வரலாற்றுச்சின்னங்கள் ஆகியவற்றிற்கிடையே கடந்த நான்கு மணி நேரமாக நான் கண்ட கடற்கரை, ஆஸ்ரமம், இந்துக்கோவிலென்றிருக்கிற கிழக்குப் புதுச்சேரியைப் பற்றியா அல்லது பேருந்துநிலையம், காளான்கள் போன்ற புறநகர்பகுதிகள் என்றிருக்கும் மேற்குப் புதுச்சேரி பற்றியா? இவை இரண்டில் உனது தேர்வு எது?  என்னைக்கேட்டால் காலையில் உன்வீட்டிற்கு வருவதற்கு முன்பாக பார்த்த மேற்கு புதுச்சேரி அழகு. அது இயற்கையாக இருக்கிறது. சரண்யா, மாதவன், ரங்கநாயகி அம்மா, ஈஸிசேரில் ஒரு அப்பா என்றிருக்கிற குடும்பத்தைப்போல. உன் அம்மாவையும், சரண்யாவையும் எங்கள் வீட்டிற்கு கடத்திப் போகலாமா என்றுபார்க்கிறேன்.  என் அம்மாவிற்கும் ரங்கநாயகி அம்மாள் பற்றி ஒரு மின்னஞ்சல் எழுதும் எண்ணமிருக்கிறது.  அபிப்ராயம் புதுச்சேரி என்ற ஊரைப்பற்றியது என்றால் அவரவர் ஊர், அவரவருக்கு அழகு. உனக்குப் புதுச்சேரி அழகெனில். அமெரிக்கா ஜெஸிக்காவிற்கு அவள் பிறந்த பசடீனா அழகு. அந்தவகையில் பாரீஸ் எனக்கு அழகு.  பாரீஸை மறந்துவிட்டு புதுச்சேரியியின் அழகைப்பேசு என்றால் ஆரோவில் பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கும்போது பார்த்த பேருந்து நிலையம் அழகு, ஆட்டோவில் வந்தபோது விநோதமான குழல் வாத்தியமும், டமடம மேளமுமாக, கொத்தாக இலைகளை பிடித்துக்கொண்டு மஞ்சள் ஆடையில் நாக்கைத் துருத்திக்கொண்டு ஆடியபடி நடந்த பெண்மணி அழகு. கோணிப்பையை விரித்து, வெற்றிலைச் சாறை துப்பிய வேகத்திலேயே கொத்தமல்லி புதினாவென்று கூவி விற்ற பெண்மணி அழகு, வெத்திலை எச்சிலை காலில் வாங்கிய மனிதர் முகம் சுளித்தது அழகு, அவர் மீது மோதிக்கொண்ட சிறுவன் அழகு, Tiens! எப்படி அதைச் சொல்ல மறந்தேன், கோவிலில் பார்த்த குழந்தைகூட அழகுதான். புதுச்சேரியைக் காண என்பதைக்காட்டிலும் புதுச்சேரி மனிதர்களைப்  பார்க்க வந்தேன் என்று சொல்வதுதான் சரி.  மனிதர்கள் மூலமாகத்தான் ஒரு நகரம் அழகைப் பெறுகிறது. உண்மையில் புதுச்சேரியைத் தேடி வந்தேன் என்று சொல்வது இன்னும் கூட பொருத்தமாக இருக்கும். பாரீசில் இல்லாத  சில புதுச்சேரியில் இருக்கின்றன. புதுச்சேரியில் கிடைக்காத சில பாரீசில் கிடைக்கலாம்.  மனிதர்கள் பயணம் செய்யும் நோக்கமே இங்கே இல்லாதவை அங்கே கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில்தான். அரவிந்தர் தோழி புதுச்சேரிக்கு வந்தது அவருக்குப் பாரீஸில் கிடைக்காத அரவிந்தரைத் தேடி. அரவிந்தரால் அவர் தோழிக்குப் புதுச்சேரி அழகு. எனக்கும் நான் தேடும் பொருள் கிடைக்கும் இடமெல்லாம் அழகுதான்……..

சரி உனக்கென்ன ஆரோவில் என்ற பெயர் மேல அப்படியொரு கோபம்.

– எங்க வீட்டுக் கூடத்தில் மாட்டியுள்ள படத்தில் இருக்கிற தாத்தாவைத் தெரியுமில்லையா? இந்தக் கோபம் அவர்கிட்டே இருந்து எனக்கு வந்திருக்கலாம். காந்தி அபிமானி. பிரிட்டிஷ் இந்தியச் சுதந்திரப் போராட்டத்தோடு ஒப்பிடும் அளவிற்கு இங்கே பெரிதாக எதுவும் நடக்கவில்லை என்கிறவர்.  இங்கு போராட்டமென்று நடந்ததெல்லாம் கலவரம் என்பது அவர் கருத்து. தியாகிகள்னு சொல்லனும்னா ஆலைத் தொழிலாளிகளைத் தான் சொல்லனும் என்பார்.  அவருடைய பங்காளிவீட்டுல ஒரு குடும்பமே அதனாலப் பாதிக்கப்பட்டதென்கிற வருத்தம் அவருக்கு.  நீ தப்பாக எடுத்துக்கொள்ளமாட்டாய் எனில் என்னுடைய அனுபவத்திலிருந்து சொல்கிறேன். ஆரோவில்லில் இருக்கும் உங்களுடைய ஆட்கள் பலருக்கும் தாங்கள் உயர்ந்த இனமென்கிற எண்ணம் நிறைய.  அக்கம்பக்கத்திலிருக்கிற ஏழைத் தமிழர்களை  காலனிகால கூலிகளாகப் பார்க்கிறார்கள்.    காலனி ஆதிக்கத்தின்போது  புதுச்சேரி நகரத்தின் ஒரு பகுதியைத் தங்களுக்கென  உங்கள் மக்கள் ஒதுக்கிக்கொண்டார்கள். பிறகு அரவிந்தரோடு மிரா அல்ஃபஸ்ஸா சேர்ந்துகொள்ள  பிரெஞ்சு அரசாங்கம் இந்த ஆன்மீக ஜோடிக்கு, கேட்டவரத்தையெல்லாம் கொடுத்தது. வெள்ளையர் பகுதிகளெல்லாம்   ஆஸ்ரமத்தின் கைக்கு வந்தன. இதன் அடுத்த கட்டமாகத்தான்  ஆரோவில்லைப் பார்க்கவேண்டும். பெருகும் அபிமானிகளின் எண்ணிக்கைக்கு ஒப்ப ஆஸ்ரமத்தை விரிவாக்க ஆரோவில், அரவிந்தரின் தோழிக்குத் தேவைப்பட்டது.  உலகமெல்லாம ஒரு குடும்பம்  எனும் ஆன்மீக மார்க்ஸியத்தின் அடிபடையில் சமயமில்லை, எல்லையில்லை, பொருள் வேண்டியதில்லை என்றெல்லாம் சொல்லப்பட்டது.  ஆரோவில்லில் தற்போதைய நிலமை என்ன?  பணமில்லாதவர் உள்ளேநுழையமுடியாது.  சுதந்திரம் சமத்துவம் என்ற உங்கள் தேசத்து வார்த்தைகளெல்லாம் இங்கும்  உச்சரிக்கப்பட்டன. அரசியல் மார்க்ஸியம் எப்படியோ இந்த ஆன்மீக மார்க்ஸியம் கண்டது என்னைப் பொறுத்தவரை தோல்வி. சமத்துவத்தை நிலைநாட்ட ஆசைபட்டால் சுதந்திரத்தைத் துறக்கவேண்டும், சுதந்திரம் இருக்குமிடத்தில் சமத்துவத்திற்கு வாய்ப்பேஇல்லை. இரண்டையும் இணைப்பது எப்படிச் சாத்தியம்? சமயம் பாமர மக்களை  அடிமைப்படுத்த என்றால், ஆன்மீகம் அறிவாளிகளை அடிமைகொள்ள.  ஜெஸிக்காவை சந்தித்ததுபோல பிரான்சுவாஸ், செலின், எதுவார், கிற்ஸ்டோபர் என ஆரோவில் மனிதர்களை சந்தித்துப் பேசு,  ஒவ்வொரு மனிதரிடமும் ஒருவகையான ஆரோவில் கனவு இருப்பது புரியும்.  அதுபோல அக்கம்பக்கத்திலுள்ள கிராம மக்களிடமும் பேசிப் பழகு.  நீ புரிந்துகொள்ளவேண்டிய இன்னொன்று, ஆரோவிலியன்கள் எல்லோருமே  அரவிந்தருமல்ல,  மிரா அல்ஃப்ஸ்ஸாவுமல்ல. , வாழ்க்கையின் முதிர்ச்சியில், வயதின் முதுமையில், அவர்கள் கண்ட கனவுலக வீட்டின் கதவைத் தட்டுகிறவர்களெல்லாம் வாழ்க்கையை வாழ்ந்திராத மனிதர்களாக இருப்பது பெரும்பிரச்சினை. இங்கு வருகிறவர்கள் கர்ம யோகிகள் அல்ல, வாழ்க்கை போகிகள், சராசரி மனிதர்கள். தப்புகள் நடக்க வாய்ப்புகள் அதிகம்.  ஊர்கூடி தேர் இழுக்கிறபோது, மொத்தபேருக்கும் எந்த திசையில் தேர் போகவேண்டும், எங்கெங்கு ஆராதனைக்கு நிற்கவேண்டும் என்று தெரிந்திருக்கவேண்டும். சில  நல்லது நடந்திருக்கிறது என்பதையும் நான் மறுக்கவில்லை. ஆனால் இந்த விடியல் நகரம் இன்னும் வைகறையைக்கூடகாணவில்லை….”

மாத்தா ஹரி பிரெஞ்சு மொழிபெயர்ப்பு நாவலில் மே 30ம் தேதி châteaudun தமிழ் இலக்கிய நிகழ்வில் வாசிக்கபட்ட பகுதி.

நாவலின் ஒரு பகுதியை  அல்லது ஒரு அத்தியாயத்தை வாசிக்கவிருந்த  ‘ தமாரி’ என்ற பெண்மணி நாவலின்  பிரெஞ்சு மொழிபெயர்ப்பிலிருந்து தாம்   தேர்வு செய்த பகுதியை அனுப்பியிருந்தார். அப்பகுதி மறைந்த திரு கி. அ. சச்சிதானந்தம், நாவலின் தமிழ் பதிப்புப் பற்றிய தம்முடைய கட்டுரையில் சிலாகித்திருந்த பகுதி. இநாவலைக் குறித்து பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டிய உண்மைகள் நிறைய இருக்கின்றன. இதன் தொடர்ச்சியாக பின்னர் எழுதுகிறேன்.

30 மே அன்று வாசிக்கப்பட்ட பகுதி கீழே :

‘வானத்து சுடர்களெல்லாம் மிக இனியன. மழை இனிது, மின்னல் இனிது, இடி இனிது. கடல் இனிது காடு நன்று’ எனப்படித்தப் பாரதியின் ‘காட்சி நினைவில் விரிந்தது. மழையின் எல்லாப் பரிணாமங்களும் பவானிக்குப் பிடித்தமானது: சினம், நிதானம், பாய்ச்சல், பரிவு, விழுமியம், குரூரம், ஆளுமை, வன்மம், விதுப்பு, உடல், மனம், விளிம்பு, நுனி, ஓரம், கூரை விழல்முனையின் குன்றிமணிக் காய்ப்புகள், இலைச் சரிவுகளில் எடுக்கும் ஓட்டம், நீர்க் காளான்களாய் நிலத்தில் இறங்குமுன் உள்ளங்கைகளில், உதடுகளில், பற்களில், கண்களில், கண்மடல்களில், இமை மயிர்களில், மார்பகங்களில், இதயத்தில் நிகழ்த்தும் அதன் செப்படி வித்தைகள், ஆனந்தப்படும் உடல், ஏற்படுத்தும் கிளர்ச்சி, அதன் முன்பின் காலங்கள், போதிக்கும் பாடங்கள், கற்றுத் தரும் அனுபவங்கள் எல்லாமே விருப்பமானது. அதை எதிர்கொள்ள, முடிந்ததைச் செய்திருக்கிறாள். ஒதுங்கிக் காத்திருந்து சிறுமியாய் ஓடும்நீரில் கப்பல் விட்டு அது கவிழாமல் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள்; பதின்வயதில் பாவடை நாடாவை இறுக்கிக்கட்டிக்கொண்டு, வாசல் நீரில் தபதபவெனக் குதித்திருக்கிறாள், விலாப்புறங்களில் இடித்துக்கொண்டு கூத்தாடி இருக்கிறாள், தெறித்து உயரும் நீரை முகத்தில் வாங்கி இருக்கிறாள், ஒருசிலதுளிகள் சந்தடிச்சாக்கில், இவள் சட்டையின் அனுமதிப்பெற்று, முதுகுப்பரப்பிலும், மார்பிலுமாக இறங்கிப்பரவ, கிறங்கி இருக்கிறாள், பாட்டியுடைய இளஞ்சூட்டுக் கோபத்திற்கு அஞ்சியவளாக மூக்கால் அழுதபடி ஏறிவந்திருக்கிறாள், இரண்டு நாட்கள் சேர்ந்தாற்போல தும்மிக்கொண்டு, அவள் அரவணைப்பில் வேதுபிடித்திருக்கிறாள். வாலைக்குமரியாய் மழைக்காதலைப் புரிந்து குடை விரிக்காமல் நிதானமாக நடந்து அதன் அன்பில் நனைந்திருக்கிறாள்; இன்றைக்கு உடல் தழுவும் அதன் தாபத்தைப் தெரிந்து, கலவிக்கு உடன்படுகிறாள், முடிவில் பரவசம் காண்கிறாள். இடியும் மின்னலுமாய் ஊடலை வெளிப்படுத்தும் மழையையும் எதிர்கொள்ளத் தெரிந்தவள், அவள் மண் அல்ல குன்று, பேய் மழையிற் கரைவதில்லை. சூறாவளி நண்பனுடன் சிநேகிதம் கொள்ளும் மழையை வெறுக்கிறாள். கெஞ்சுதலுடன் அந்த உறவு வேண்டாமே என்கிறாள். அதன் வெள்ளப் பிரவாகத்தில் நீச்சல் தெரிந்தவர்களுங்கூட மூழ்கடிக்கப் படுகிறார்களே என்கிற வருத்தம் அவளுக்கு.

புதுச்சேரியிலும் அதன் சுற்றுவட்டாரத்திலும், மழைக்கு முன்னும் பின்னுமான காலங்கள் மெய்சிலிர்க்க வைப்பவை. ஐப்பசி கார்த்திகை மாதங்களில் கடற்கரையில் நின்றபடி, மழைக்குத் தன்னைத் தயார் செய்துகொள்ளும் வானத்தை ஏதோ புதையலைக் கண்டவர்போல அப்பாவின் விழிகளும், உடலும் வாங்கிக்கொள்வதும், அவர் கைவிரல்தொட்டு தன்னுள் பாயும் அனுபவ மின்சாரத்தில் சிறுமி பவானி அதிர்வதும் நிறைய நடந்திருக்கிறது. மழையை வரவேற்கும் அப்பா மேலுக்குச் சட்டை அணிவதில்லை. துண்டைக்கூட வீட்டில் போட்டுவிட்டுத் திறந்த மார்புடன் ஆவேசம் வந்தவர்போல இவளை இழுத்துக்கொண்டு நடப்பார். ‘பார் பார் மேலே பார்.. அங்கே… இதோ இந்தப்பக்கம் அடிவானில்….’ தவறவிட்டால் இனிக் கிடைக்காது என்பதுபோல. அதற்குப் பிறகு அவர் புலன்களின் காட்சித்தரவுகள், துணுக்குச் சித்திரங்களாகத் துளிர்விட்டு கொடிகளாகச் சுற்றிக்கொள்வதும், பல நேரங்களில் கிளைபரப்பி அசைவதும் அவளிடத்தில் நடந்திருக்கிறது. “மழை ஒரு மகத்தான ஜீவன். நம்பிக்கைகளுக்கு ஆதாரமாக இருந்திருக்கிறது, கனவுகளை நிறைவேற்றி இருக்கிறது, என அப்பா சொல்லிமுடித்துவிட்டு அடிவானத்தைப் பார்க்கவும், சோர்ந்திருக்கும் சூரியனை மேகங்கள் சூழ்ந்துகொள்ளும். பின்னர் அவற்றைக் காற்றின் கைகொண்டு சூரியன் வழித்துப்போடுவதும், அவ்விடத்தை வேறு மேகங்கள் ஆக்ரமிப்பதும் நடக்கும். சாம்பல் வண்ணத்தில் இருள் படர, பகல் தியானத்தில் ஆழ்ந்துவிடும். நெளிவுகளில் தன் உடல்காட்டி பகலின் மோனத்தை குலைக்கவென்று கடல் அலைகள் மூலம் முயற்சிக்கும், தொடர்ந்து நாசித் தமர்களில், ஈரத்துடனான கவிச்சி. தனது உடலைக் குறுக்கித் திணிப்பதுபோல பவானி உணரும்போது, ‘அப்பா வீட்டிற்குத் திரும்பலாமே’, என்பாள். அவர், இவளைத் திரும்பிப் பாராமலேயே, ‘ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்..’.என்பார். ‘மழையில் நனைந்து பழகிக்கொள். பனிக்குளிருக்கும், அலைக்கும் காற்றுக்கும், சுட்டெரிக்கும் வெயிலுக்கும் இல்லாத மகத்துவம் மழைச் சஞ்சீவியில் இருக்கிறது மகளே! வாழ்வியல்மேட்டையும் பள்ளத்தையும் சமதளத்தில் நிறுத்துவதற்கான வல்லமை நீருக்கும் அதன் தாயான மழைக்கு மட்டுமே உண்டு. நமது பிறப்பிற்கும், உயிர்வாழ்க்கைக்கும் மழையே ஆதாரம். வயிற்றுக்கு உணவு இல்லையென்றாற்கூடச் சக்கரவாகப் பறவைபோல எனக்கு மழையை உண்டு பசியாறமுடியும், நமது எல்லா வலிகளுக்கும் மழையே நிவாரணம்’, என்பார்.

கோடையில் கடைசிவரை ஏமாற்றப் பழகி, விரக்தி எச்சிலாய் நாக்கில் துளிர்க்கும் மழை, ஆடிமாதத்தில் வீட்டிற்குள் நுழைவதற்குள் இடியும் மின்னலுமாகச் சடசடவென்று பெய்து நம்மைத் தொப்பலாக நனைத்துத் தெருவில் புழுதியாய் மணக்கும் மழை, போது போதும் என்று புலம்பினாலும் இரவு பகலாக இடை விடாமல் ஹோவென்று மண்ணில் இறங்கி, ஐப்பசி கார்த்திகை மாதங்களில் பூமியை வெள்ளக்காடாக மாற்றி, நொப்பும் நுரையுமாகப் பாய்ந்து கடலை ஆர்ப்பரிக்க வைக்கிற மழையென அப்பாவால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட மழையிற்தான் எத்தனை விதம். தனது இறப்புக்கூட ஒரு மழை நாளில் நடைபெறவேண்டுமெனத் தீர்மானித்தவர்போல, இவள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க அவர் கடலில் இறங்கியதும், கரையில் நின்று கதறியதும், உப்பிய வயிறும் சிவந்த கண்களும் ஈக்கள் மொய்க்கும் மூக்குமாக வாசலில் கிடத்தி இருந்த அப்பாவை எரிக்க, ஈரவிறகிற்கு டின் டின்னாய் மண்ணெண்ணெய் தேவைப் பட்டதை, அரிச்சந்திரன் கோவிலில் நின்றபடி பார்த்துக்கொண்டிருந்ததும் நேற்று நடந்ததுபோல இருக்கிறது. மழைகாரணமாக இரண்டு நாட்கள் தொடர்ந்து அவரது உடலை எரிக்கவேண்டி இருந்ததென்று வெட்டியான் சொன்னான். அப்பாவைத் தீயில் எரித்ததைவிட மழையிற் கரைத்திருக்கலாம்.

அறையைவிட்டு வெளியில்வந்தாள், தென் திசையில் பார்வையின் முடிவில் நீள் வரிசையில் மரங்கள். என்னென்ன மரங்கள் அவை என்பது தெளிவில்லாமல் இருக்கிறது. அவை அரியாங்குப்பம் ஆற்றின் கரை ஒட்டியும் ஒட்டாமலும் வளர்ந்து நிற்கும் தென்னை, பலா, மாமரங்கள். வெண்புள்ளிக் கூட்டமாய் மடையான்கள், கொக்குகள், நாரைகள். மேலாக ஐம்பதில் நரைத்த மனிதத்தலைபோல கறுத்தமேகம். இவள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க சருகுகள் சிவ்வென்று மேலெழும்பி, சிட்டுக்குருவிகள்போலத் தட்டாமாலையாகச் சுற்றிவிட்டு மயக்கத்துடன் பூமியில் விழுகின்றன. காற்றுக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாத மரங்கள், இரண்டொருமுறை அசைந்துகொடுத்துவிட்டு, ஏதோ செய்யக்கூடாததைச் செய்துவிட்டதைப்போல நிறுத்திக்கொள்கின்றன. அடுத்து அதிகாலைநேரங்களில் கடற்கரைமணலில், கால் புதைய நடக்கிறபோது, உடலைச் சுற்றிக்கொள்ளுமே குளிர்ந்த காற்று, அப்படியான காற்று. இப்போது இடைக்கழி, கூடமென்று நடந்து வாசலுக்கு வந்திருக்கிறாள். காற்று ஓய்ந்து உடலில் இதமாய்ப் பரவும் வெப்பம். இடக்கையால் உலக்கை மாதிரி இடப்புறம் நிற்கிற தூணைப் பிடித்தாள். பிறகு இடதுகாலால், கவனமாக குதிகாலைப் பின்னே தள்ளி தூணைக் கெந்தி அணைத்தைப்படி வாசலூடாக மீண்டும் விண்ணைப் பார்க்கிறாள். காற்றில் வழுக்கும் முதல் நீர்முத்து, மீன்கொத்திபோலச் செங்குத்தாக அவள் கண்மணியைக் குறிவைத்து இமைமயிர்களில் விழுந்து ஊசலாடி முடிக்கும் முன்பு, சட்டென்று விழிமடல்களில், அடுத்தடுத்து குதித்து விளையாடுகிறது, த¨லையை சிலுப்பிக்கொள்ள நேரிடுகிறது, கிறக்கத்தில் வலது கையைக் குவித்து நீட்டுகிறாள், உள்ளங்கையில் நீர்த் துளி விழுகிறபோதெல்லாம் உடல் சிலிர்க்கிறது.

கடந்த சில ஆண்டுகளாக பவானியின் விருப்பமானவைகள் பட்டியலில் காற்றும், தீயும், மண்ணும் ஆகாயமுங்கூட இடம்பெற்றிருக்கின்றன. அதற்கும், மழையேகூட காரணமாக இருக்கலாம். அப்பா இருந்திருந்தால் காரணம் சொல்லி இருப்பார். பிடிக்காதது அவைகளை மறந்து வாழ்வது. அவற்றின் கோபத்தோடும், சாந்தத்தோடும் வாழப்பழகி இருக்கிறாள். வானில் வேர் விடவும், மண்ணில் கிளை பரப்பித் துழாவவும், காற்றைப் பருகவும், நீரைச் சுவாசிக்கவும், தீயில் விரல் நனைக்கவும் அவளுக்கு முடிகிறது. இலையுதிர்காலத்தில் பூக்களையும், கோடையில் மழையையும், எதிர்பார்க்கும் சாராசரி மனிதர்களிலிருந்து வேறுபட்டு, அவற்றுக்கான குறியீடுகளுடன் தனது கதவைத் தட்டுகிறபொழுதெல்லாம் தாழ் திறக்கிறாள். நெஞ்சு பிசையப்பட சர்வமும் சிலிர்த்திருக்கிறாள். பிறரைப்போல நாம் இருப்பதில்லை என்பது இருக்கட்டும், சில நேரங்களில் நாமாகக் கூட நாம் இருப்பதில்லை. அதுதானே உண்மை. நேற்றுப் பாருங்களேன் ‘கா·ப்கா’ போலவே பாய்ச்சலிடும் குதிரை ஒன்றில் செவ்விந்தியனாகச் சவாரிசெய்கிறாள், அவனைப்போலவே அவளது தலையற்ற உடலைப் பார்க்கிறாள். இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பிருந்த பவானி இல்லை. இவள் வேறு.

– ‘மழையோடு இப்படி ஆட்டம்போடுவது, பிறகு இரவெல்லாம், மூக்கை உறிஞ்சியபடி தும்மிக்கொண்டு இருப்பது. நாளைக்கு பிரச்சினைகள் என்றால், கிழவி என்ன செய்வேன்’ -பாட்டி.

இச்சொற்களையும், வாக்கியத்தையும் நினைவு தெரிந்த நாளில் இருந்து கேட்டுக்கேட்டு பவானிக்கு அலுத்துவிட்டது.

– என்ன பாட்டி, ஆரம்பிச்சுட்டியா?

– ஆமாண்டி நீபாட்டுக்கு மழையிலே நனைந்து, சளி காய்ச்சலென்று படுத்துக்கொண்டால், அவசரத்துக்கு எங்கேண்ணு வைத்தியனைத் தேடறது.

– இப்படிப் புலம்புவதை விட்டாகணும். இல்லைண்ணா ஒரு நாள் இல்லாட்டி ஒரு நாள் நீ வேண்டாமென்று சொல்லிட்டுப் புறப்பட்டுடுவேன்.

பாட்டியின் கண்களை, மறுகணம் கண்ணீர் மறைத்தது. ஒடுங்கிய கண்களின் இடநெருக்கடி காரணமாக ஒன்றிரண்டு துளிகள் சுருங்கிய முக வரிகளில் விழுந்து பரவின.

– அய்யோ பாட்டி! உன்னை விட்டுட்டு எங்கே போவேன். இறுகக் கட்டிகொண்டாள். தளர்ந்த உடலென்றாலும், அவளது, அன்பின் கதகதப்பு தனது உடலில் பரவட்டும் என்று காத்திருந்து, விலகிக்கொண்டாள். அவள் கண்களைத் துடைத்தாள்.

மெள்ள சிரிக்க முயற்சித்தாள். உதடுகள் ஈரப்பதத்துடன் திறந்துமூட, பற்களற்ற சூன்யத்தை ஒளிரும் கண்கள் நிரப்புகின்றன. இருகண்களிலும் சேர்ந்தாற்போல நீர்த்திரை. முந்தானையைத்தேடி அவள் கை அலைவதைக் கவனித்தாள். அவளை மீண்டும் அணைத்துக்கொண்டாள். பாட்டியின் கண்ணீர் இவளது கன்னத்தில், இவளது கண்ணீர் பாட்டியின் முகத்திலுமாகச் சங்கமித்து உதட்டினைத் தொட்டு கரித்தது. இடியும் மின்னலுமாக மழை இன்னமும் சடசடவென்று பெய்து கொண்டிருக்கிறது. வாசல் நிரம்பி, நீர்க் குமிழிகள் உண்டாவதும், விலகுவதும், உடைந்து தெறிப்பதுமாக இருக்க, பாட்டியை விலக்கிக்கொண்டு கவனிக்கிறாள்.

“இதில் யார்யாருக்கு எந்தக் குமிழி? படைப்பிலக்கணத்தின் விதிப்படி நான் தொடக்கம், உடைந்து தெறிக்கிற நீர்க்குமிழி பாட்டியாகவும் இருக்கலாம், பிறகு அங்கே அதோ அதுபாட்டுக்கு எனது கவனத்திற்படாமல் உடைந்து நீர்த்துப்போகிற குமிழிகளில் அப்பாவும் அம்மாவும் இருக்கலாம். தொடக்கமென்று நான் குறிப்பிட்ட குமிழி, பார்த்துக்கொண்டிருக்க விலகிப் போகிறது, எத்தனை தூரம் போகும்? வாழ்க்கையே விலகல் சார்ந்ததா? இந்தவீட்டையும், பாட்டியையும் விட்டுவிட்டு எப்படி?”

——-

சில சொல்லப்படவேண்டிய தகவல்கள் – தமிழ் இலக்கிய விழா மே 25 – 29 ; ஜூன் 1- 5, பிரான்சு

இந்நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்த « Tu connais la nouvelle ? » என்கிற இலக்கிய அமைப்பு குறித்து எனக்கு நவம்பர் 2020 முன் பாக தெரியாது. பிரெஞ்சு தெரிந்த நண்பர்கள் இருப்பின் அவர்கள் அனுப்பிவைத்த கடிதத்தை  அனுப்பி வைக்கிறேன். அவர்கள் என்னை அணுக இரண்டு காரணங்கள் ஒன்று அம்பை சிறுகதைகள் மொழி பெயர்ப்பில் எனது பங்களிப்பு, Short Edition ல் வெளிவந்த எனது சிறுகதைகள்.

நிகழ்ச்சி என்னை மையமாக வைத்து என்பதை மாற்றி தமிழை முன்வைத்து என்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளலாம் என நினைத்தேன். எனகுக் கிடைத்த விலாசம் தமிழுக்கும், பிரெஞ்சு மொழிக்கும் சொந்தம், என்பதால். இது விஷயத்தில் யாரை கலந்தாலோசிக்கலாம் என யாரை பங்கு பெறச் செய்யலாம் எனது நினைத்தபோது பேராசிரியர் பஞ்சாங்கம், திருவாளர்கள் மாலன், கண்ணன என்கிற பெயர்கள் நினைவுக்கு வந்தன.

அ. பேராசிரியர் க. பஞ்சாங்கம் தி. சு நடராஜன், அ.க.பெருமாள், தொ.மு பரமசிவம், நலங்கிள்ளி, லெனின் தங்கப்பா.பக்தவச்சல பாரதி வரிசையில் என் கவனத்தைபெற்ற தமிழறிஞர் அவர் எனக்கு நண்பர் என்பது அடுத்த கட்டம், இன்றுள்ள தமிழ் அறிஞர்களில் அவர், போற்றப்படவேண்டியவர்.தமிழ் தமிழினம் என பேசினால் மட்டும் போதாது எனவும், தன்னை பின் நிறுத்தி தமிழை முன் நிறுத்தும் அரிதான தமிழர்களில் ஒருவர். அவர் நூல்களை பட்டியலிட்டால் அல்லது தமிழைக் கேட்டால அடுக்கடுக்காக காரணங்களைச் சொல்லும்

ஆ. மாலன் என்கிற எழுத்தாளரை பத்திரிகையாளரை பல ஆண்டுகளாக அறிவேன். எனது கதை சொல்லலை மட்டுமே  விரும்பி என்னை அணைத்துக்கோண்ட நண்பர். சிற்பி கோவையில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கடல் கடந்த தமிழர்களை அழைத்து ஒரு மாநாட்டை ஏற்பாடு செய்தபோது நண்பர் மலேசிய பேர்சிரியர் ஊடக வியலாளர மறைந்த திரு ரெ. கார்த்திகேசு – எழுத்தாளருடன் இணைந்து அம்மாநாட்டில் நானும் ஒரு சகவிருந்தாளியாக அழைக்கபடக் காரணமாக இருந்தவர், எனது சிறுகதையையும், கவிதைகளையும் சாகித்ய அகாதமி வெளியீடுகளில் இடம்பெறச் செய்தார். என் அனுபவத்தில் பதிலுக்கு இதுநாள்வரை எந்தவொரு புத்தக வெளியீட்டு விழாவிற்காகவேனும் ஆழைத்திருப்பேனா என்றால் இல்லை, அதை நேர் செய்யவேண்டுமென்கிற நன்றிக் கடனோடு அவரைக் கலந்தேன்.

இ. கண்ணன் பதிப்பாளர், நண்பர் என்பதைக் கடந்து பல நல்ல பிரெஞ்சு மொழி படைப்புகளை நியதிகளுக்கு உட்பட்டு பொழிபெயர்ப்பில் கொண்டுவந்திருக்கிறார் என்பது பிரதான காரணம். அடுத்து அம்பையின் மொழிபெயர்ப்பு பிரெஞ்சில் வருவதற்கு காலச்சுவடு முக்கியம் என்கிற நியாயமும் இருந்தது. எனவே இந்நிகழ்வில் இம்மூவரின் துணையோடு தமிழை முன்னிலைப்படுத்த என்ன செய்யலாம எனத் தொடர்பு கொண்டேன், எழுத்தாளர் நண்பர் நாஞ்சில் நாடனிடமும் இது குறித்து பேசினேன். விழா ஏற்பாட்டாளர்களுக்கு கொரோனா காலத்தில் சில நடைமுறை சிக்கல்கள் இருந்தன. கொரோனா பிரச்சனை, மார்ச் மாத விழா ஏப்ரல், என தள்ளிக்கொண்டே போயிற்று. ஒரு கட்டத்தில் விழா நடத்துவதே கூட சந்தேகம் என்கிற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு திடீரென மே இறுதியில் என்றார்கள். வெளிப் பிரமுகர்வர்கள் கலந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக மாணவர்களுக்கு எழுத்துப் பயிற்சி என்றார்கள். எனக்கு அதில் பழக்கமில்லை என்றதும் ஒரு புதுச்சேரியை அறிந்த பிரெஞ்சுப் பெண்மணியை Yanne Dimay என்பவரை ஏற்பாடு செய்தார்கள். தவிர தமிழ் இலக்கிய விழா பிரெஞ்சு மொழியில் நடைபெற்றது என்கிற அதிசயத்தையும் பகிர்ந்துகொள்ளவேண்டும்.

இரண்டு கிழமை, ஒவ்வொரு கிழமையும் ஐந்து நாட்கள் நடைபெற்ற நிகழ்வில் முதல் நாள் என்னையும் என்னுடன் கந்துகொண்ட பிரெஞ்சு எழுத்தாளரை பற்றிய அறிமுகம், இரண்டாம் நாள் எழுத்து ப்பயிற்சி, பள்ளி மாணவர்களுக்கு தமிழ்ப் பெயர்கள், ஊர்கள், தமிழ்ச் சொற்களைக்கொண்டு சுருக்கமாக கதை சொல்லும் பயிற்சி, . மூன்றாம் தமிழ் நாட்டின் கலை, பண்பாடு, முக்கிய ஊர்கள் பற்றிய ஓளிப்படம் Dadier Sandman என்பவர் இதனை செய்தார். நான்காம நாள் La Compagnie Triloka வின்  பரத நாட்டியம் ஐந்தாம் நாள் எனது நாவல்கள் Bavâni, l’avatar de Mata Hari (மாதா ஹரி) , Je vis dans le passé (இறந்த காலம்) நாவல்களிலிருந்து சில பகுதிகள் வாசிக்கப்பட்டன. வாசித்தவர் நாடக நடிகை Mlle Tamari என்பவர். இவர் நண்பர் வெ.சு நாயக்கர் மொழி பெயர்த்திருந்த முத்தொள்ளாயிரம், பேராசிரியர் மொழிபெயர்த்திருந்த பேராசிரியர் பஞ்சாங்கம், திரு தேவமைந்தன் ஆகியோரின் கவிதைகளையும் வாசித்தார். தமிழ் இலக்கியம் குறித்த எனது அரை சிறிய உரைக்குப் பிறகு சிறு கலந்துரையாடல், பின்னர் நமது சிறுகதைகளையும், பெண்படைப்பாளிகள் கவிதைகளையும் நாடக நடிகர்கள் வாசித்தார்கள். வாசித்தவர்களின் படங்கள் கீழே உள்ளன.  





தங்கதுரையை வணங்குகிறேன்

உண்டால் அம்ம இவ்வுலகம் இந்திரர்
அமிழ்தம் இயைவ தாயினும், இனிதுஎனத்
தமியர் உண்டலும் இலரே!

  அண்மையில் பிரான்சு நாட்டில் நடந்த தமிழிலக்கிய அறிமுக நிகழ்வில் சிறப்பு விருந்தினனாக  கலந்துகொண்ட எனக்கு போக்குவரத்து செலவு, பதினைந்து நாட்கள் ஓட்டல் தங்கும் செலவுபோக   சிறு தொகையைக் கையிலும் கொடுத்தார்கள். தங்கதுரை(அஜீத், சூர்யா ரஜனி வரிசையில் அவரும் தமிழக அரசாங்கத்தின் முதலமைச்சர் நிவாரண நிதிக்கு உதவியவர்தான், ஆனால் எனக்கு அவர்களையெல்லாம்விட இவர் பெரியவர்), « இப்பணம் தமிழுக்குரியதே அன்றி உன்னுடையதல்ல வென எனது கனவில் தெரிவித்தார். அவர் கூற்றில் நியாயம் இருந்தது. இந்த உபரித் தொகை உண்மையில் தமிழுக்கும் தமிழ் நாட்டிற்கும் போகவேண்டிய தொகை என நினைத்து, பிரெஞ்சு இலக்கிய அமைப்பாளர்களிடம்  தமிழ்நாடு முதல்மைச்சர் நிவாரண நிதியில் சேர்த்துவிடும்படி கேட்டுக்கொண்டேன். அவர்களோ எங்கள் கணக்கில் அப்படி எழுதமுடியாது , உங்களுக்கு கொடுக்கவேண்டும், கொடுக்கிறோம் நீங்கள் உங்கள் விருப்பப்படி செய்யுங்கள் எனக்கூற  எனது வங்கிகணக்கில் அவர்கள் போட்ட தொகையில் ஒரு பாதியை (ஐம்பது ஆயிரம் ரூபாயை) தமிழ்நாடு அரசுக்கு வழங்கினேன். முதலில் மொத்த தொகையும் தமிழ்நாடு அரசுக்கு கொடுக்கும் எண்ணமிருந்த து. புதுச்சேரிக்கும் நான் சொந்தமானவன், இடையில் இந்த மாறுதல்.  இதனைப் பதிவிட  பல நாட்களாக  தயங்கினேன். பஞ்சுபோன்ற நெருங்கிய நண்பர்களிடமும் பேசத் தயக்கம். ஏதோ ஒரு பேச்சில் பாரீசில் இருக்கும் நண்பர் அலென் ஆனந்தனுடன் பகிர்ந்துகொள்ள நேரிட்டது,  பதிவிடுவது அவசியம் என்றார்  அதனால்  பிறரும் முன் வருவார்கள் என்றார்.  எனக்கும் சரியெனப் பட்டது, தமிழ்நாடு அரசின் முதலமைச்சர் நிவாரண நிதிக்கு வழங்கும் உத்துதலை அளித்தவர் தங்கதுரை.

தங்கதுரை இரவு நேர பாதுகாவலர்,  அவருடைய 10 ஆயிரம் ரூபாய்  நன்கொடைபற்றிய செய்தி  பலரையும்போல என்னையும் வியப்பில் ஆழ்த்தியது, நெகிழவைத்த து. மனிதர் மயிலாடுதுறை மாவட்டம் குத்தாலம் என்ற பகுதியில் உள்ள கிராமத்தை சேர்ந்தவர்  10 வருடங்களுக்கு மேலாக சென்னையில் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்து வருகிறார். அவர்,  “எனக்கு யாரும் இந்த பணத்தைக் கொடுக்க கூறவில்லை. நான் தினமும் செய்தித்தாள் படிப்பேன். அதில் சிறுவன் ஒருவன் சைக்கிள் வாங்க வைத்திருந்த பணத்தை முதலமைச்சரின் நிவாரண நிதிக்கு வழங்கியிருந்த செய்தி வந்தது. இதைப் பார்த்து எனக்கும் வழங்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. » என்றார். அவருக்கு சைக்கிள் வாங்க வைத்திருந்த பணத்தை முதலமைச்சரின் நிவாரண நிதிக்கு அளித்த சிறுவன் உந்துகோலோக இருந்ததுபோல, எனக்கு தங்கதுரை உந்துகோலாக இருந்தார். பத்தாயிரம் ரூபாய் அவருடைய  ஒரு மாத ஊதியமாக இருக்கலாம் , இரவும் பகலும் உழைத்து, சம்பாதித்த பணம். தானும் தனது குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர்களும் பசியாற வைத்திருந்த பணத்தை முதலமைச்சர் நிவாரண நிதிக்கு அளித்திருக்கிறார். இத்தொகை உண்மையில் பல கோடிக்குச் சமம். அம் மனிதரின் காலில்  செய்தியை வாசித்த அன்று மானசீகமாக் விழுந்து வணங்கினேன்..

  உகல் அரசியலோடு ஒப்பிடுகிறபோது. இந்திய அரசியலின் ஆரோக்கியம் கொரோனாவுக்கு நிகரான ஊழல் தொற்றால் நலிவடைந்திருக்கிறதென்பது  வெள்ளிடை மலை. கொரோனாவுக்கு தடுப்பூசி உதலாம், நாளை மக்கள் இந்த தொற்றிலிருந்து முற்றாக விடுபட்டு ஆரோக்கிய வாழ்வில் சங்கமிக்கலாம், ஆனால் ஊழல் என்கிற பெருந்தொற்றில் உலக அளவில் அதிகம் பாதித்துள்ள இந்தியாவுக்கு விடுதலை எப்போது  என்பது பதிலிறுக்க முடியாதகேள்வி. 

           எதிர்கட்சியாக இருக்கிறபோது, வேட்பாளர்களாக களத்தில் இறங்கும்றபோது ஏழைபாங்களர்களாக தோற்றம் தரும் நமது அரசியல்வாதிகள் ஆட்சிக்கு வந்ததும் முடிமன்னர் அரசியலை பின்பற்றும் வரலாறும் நமக்குப் புதிதல்ல. அப்படிப்பட்ட அவநம்பிக்கையிலேயே தமிழ் நாட்டின் புதிய திமுக அரசை நினைத்தேன். ஆனால் எண்ணத்திற்கு மாறாக மக்கள் நலனில் இவர்கள் காட்டும் அக்கறை இன்றைய தேதியில் சந்தோஷ மளிக்கிறது. கொரோனா பிரச்சனையை இந்த அரசு கையாளும் விதம் நம்பிக்கை அளிக்கிறது

        இந்நிலையில்  கொரோனா பேரிடர் சூழலை எதிர்கொள்ள அரசின் நிதியிருப்பு போதாத நிலையில் கொடைகள் பெறப்பட்டன. நல்லுள்ளம் கொண்ட பொருள் மிகுந்தவர் கள் அவற்றின் ரிஷிமூலம் நதிமூலம் முக்கியமல்ல மனமுவந்து கொடுக்கிறார்கள் என்பது முக்கியம். இவர்களைக் காட்டிலும் சாதாரண மக்களில்  ஒரு சிலர் உதவ முன்வருவது வியப்பைத் தருகிறது., அநேகமாக உங்களில் பலர் தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் நிவாரண நிதிக்கு உதவியிருக்கலாம், அதை என்னைப்போல பதிவிட தயங்கியிருக்கலாம். உடல் சந்தோஷத்திற்காக சில என்பது போல, மனச் சந்தோஷத்திற்காகவும் ஒன்றிரண்டு காரியங்களை நமக்குள் இருக்கிற இருத்தல் விழைகிறது, செய்கிறது.  மனிதர்கூட்டத்தின் விளங்கிக்கொள்ள இயலாத அதிசயப்  பண்புகளில் இதுவும் ஒன்று.  மானுட அறிவியலில் புதைந்துள்ள   இதுபோன்ற அனிச்சை செயல்களைப் புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பதும் புரிந்துகொண்டதை பகிர்ந்துகொள்வதும், பிறமனிதர்களும்  தம்மிடமுள்ள தங்கதுரைகளை தேட உதவும்..

மீண்டும்  தமிழுக்கும், பிரெஞ்சுக்கும் , தங்கதுரைக்கும் எனது பணிவான நன்றிகள்.

தன்னை உணர்தல்

தன்னை உணர்தல்

(பிரான்சு நாட்டில் அண்மையில் நடைபெற்ற
தமிழிலக்கிய நிகழ்வில் வாசிக்கப்பட்ட இரண்டாவது கட்டுரை
தமிழ் நாவல்கள் அவற்றின் படைப்பாளிகள் பற்றிய சுருக்கமான கட்டுரை. )
இத்தேர்வு எனது ரசனைக்குட்பட்ட படைப்பாளிகள் பற்றியது. எனது இரசனை என்பது மகன்- தந்தை, தொழிலாளி-முதலாளி, மாணவன்-ஆசிரியன் என்கிற ஜோடியில் இரண்டாம் நிலையிலிருந்து தேர்வு செய்யப்பட்டவை அல்ல. தராசொன்றின் இரு தட்டுகளில் வலது தட்டில் பொருளையும் மற்றொன்றில் எடைக்கற்களை ஒவ்வொன்றாக கூட்டி எனதுணர்வும் எழுத்தாளரின் படைப்பும் சரிநிகராக வரும்வரை காத்திருந்து நேர்வு செய்தக் கட்டுரை . தன் இருத்தலை பிறர் அங்கீகரிக்கப்படவேண்டும் என்ற விருப்பம் எழுத்தாளனுக்கும் உண்டு. ஆனால் அந்த அங்கீகாரம பூச்சொரிதல், வியந்தோதுதல் இன்றி படைப்பொன்றில் வாசகன் ஒருவன் தன்னை உணர்தல், தன்னை அறிதல் என்ற குணத்தால் இவர்கள் என்னை ஈர்த்தவர்கள்.

Cet article est le deuxième article lu lors d’un événement organisé en France le mois dernier au nom de ‘La découverte de la littérature tamoule et sa Culture’.

Il s’agit de cinq auteurs tamouls et de leurs cinq romans. Cette sélection est basée sur mon goût littéraire et ce goût n’est en aucun cas basé sur les relations fils-père, travailleur-employeur, élève-enseignant, mais sur la méthode de la balance. Un essai qui combine le matériel sur le plateau de droite et les poids sur l’autre, où j’ai attendu que les deux plateaux soient suspendus au même niveau.  L’écrivain a également le désir de voir son existence reconnue par les autres. Mais il n’attend pas la reconnaissance faite de gestes acolytes et de panégyriques mais plutôt la perception par le lecteur qu’il se trouve quelque part dans l’œuvre de l’auteur.

1. Qu’a fait Kokila ?

Anandaraman, le héros du roman, est chroniqueur dans un journal réputé et ses articles ont un vaste public, surtout dans la société éduquée. À la maison, « je suis un certain type d’homme, quand j’ai quitté la maison, je suis devenu quelqu’un. Ensuite, il est certain qu’il y a un autre homme en moi. » déclare-t-il à son sujet. Kokila qui s’occupe du ménage de la famille depuis dix ans, travaillait avec lui dans son bureau et est tombée amoureuse de lui et l’a épousé. Les arguments ne manquent pas chez eux, puisque tous deux ont des opinions libérales. Le mari soupçonne qu’elle a un petit ami et il pense donc qu’ils mènent une vie à contrecœur de regrets. Un jour, il a interrogé son épouse à ce sujet dont la réponse n’a pas attendu une seule seconde.

Un roman écrit par Jeyakanthan (1934-2015). Sous sa plume, plus d’une centaine de nouvelles, 40 romans et essais ont été écrits. Il a été journaliste, grand orateur, passionné de marxisme, cinéaste d’art et producteur, ce qui lui a permis d’avoir de multiples facettes. À travers ses œuvres, Jeyakanthan nous raconte avec vivacité non seulement l’imposture et les contradictions de la vie de l’élite indienne éduquée, mais aussi la vie réelle et sans fard des opprimés.

« Je dis cela par sympathie pour toi. C’est vrai que j’ai une bonne opinion de lui, donc je l’aime beaucoup. Cependant, je ne veux pas entraîner ta femme à se marier avec lui, et le déshonorer. J’ai déjà dit plusieurs fois qu’il ne faut pas avoir peur de lui. Je m’ennuie à en reparler, tu comprends ! » dit-elle.

2. L’épine d’amour ou Mauga mul

C’est un roman écrit en 1964 par T. Janakiraman (1921 – 1982). Parmi les auteurs appréciés, sa place est assurée.  

Babou, Yamouna et la musique classique sont les personnages principaux de ce roman. L’histoire se déroule dans les années 50. Le romancier est un brahmane, donc l’histoire, les personnages, leur jargon appartiennent à ladite communauté et bien sûr l’histoire traite des problèmes des personnes de la haute caste de la communauté tamoule. Il y a deux personnages principaux dans l’histoire : l’un est un jeune homme de 20 ans et l’autre est une femme de 30 ans.

Le jeune homme s’appelle Babou, qui a été doté d’un savoir musical. Il a la capacité de chanter aussi bien que son père, et une solide connaissance de la musique. La jeune femme s’appelle Yamouna. Dans les années 1950, le mariage précoce était plus fréquent chez les femmes. Malgré cela, le mariage de Yamuna est reporté, car ses parents ne sont pas de la même caste. Babou qui connaît Yamuna depuis son enfance, se dissout peu à peu dans son amour. La beauté et la splendeur de Yamuna allument une sorte de passion dans son esprit.

Les luttes de l’esprit humain entre les normes anciennes de la société indienne d’une part, et les convoitises du corps humain d’autre part, sont racontées artistiquement par l’auteur.

« Ce que l’on entend sur Maugamul en général, est le meilleur genre, bien écrit. Parmi les œuvres de l’écrivain, c’est une tentative optimale, voilà tout ce dont on peut parler… elle a toute la qualité qu’on lui demande du point de vue de la grande littérature. Nous sommes amenés à croire qu’une étude approfondie a été faite sur la force ainsi que la faiblesse de l’homme avant que l’auteur ne commence à écrire », ce sont les propres mots de Ka.Na. Subramanyam, un critique populaire de la langue tamoule.

3. JJ et quelques notes

Sundara Ramasamy (1931 -2005) est l’auteur de ce roman. Les romans, nouvelles, essais et poèmes qu’il a écrits nous montrent ses multiples visages dans le domaine de la littérature. Il a beaucoup semé pour les changements qui ont eu lieu dans la littérature tamoule moderne aujourd’hui. L’auteur a insisté pour une teinte radicale dans les œuvres tamoules modernes. Il était contre les écrits de type soap-opéra et littérature de gare. Ainsi, le personnage principal de ce roman l’écrivain J. J. et des qualités appréciées chez lui par l’auteur nous expliquent qui est le héros illustré par l’auteur ?

Le narrateur raconte la vie de l’écrivain d’État voisin J. J. et les moments inoubliables qu’il a pu partager avec lui lors d’événements littéraires. En effet, le raisonnement de l’écrivain J.J., son point de vue sur l’écriture, son évaluation de la politique et de la vie humaine résonnent avec le narrateur.

Ce roman se compose de deux parties. La première partie tourne autour des souvenirs d’enfance du narrateur et de sa fascination pour l’écrivain JJ. « JJ est celui qui a suscité le plus grand choc dans mon esprit lorsque j’étais en dernière année d’école », dit l’histoire. Il poursuit en disant : « J’ai lu un article écrit par J.J. Cet article est une réimpression de son article ancien, dans lequel il évoque la question de la relation homme-femme. Se dirige-t-il vers la conclusion que le mariage est un faux arrangement ? Peut-on encore penser à cela ? », se demande l’auteur. Tout au long de la première partie de ce roman, le narrateur nous raconte les efforts successifs déployés pour rencontrer son idole, et les moments de retrouvailles avec cette dernière. Dans la deuxième partie, le narrateur Balou partage avec nous quelques pages du journal intime de l’écrivain J.J. pour nous faire mieux apprécier son idole.

Le plus surprenant est l’admiration que porte l’auteur Sundara Ramasamy à Albert Camus. Le roman commence ainsi : « Joseph James est mort le 5 janvier 1960, le lendemain de la mort d’Albert Camus dans un accident de voiture. J.J aurait eu 57 ans s’il avait été vivant. »

En outre, l’auteur profite de ce roman pour rendre hommage sur deux pages au philosophe ainsi qu’à l’écrivain Albert Camus. : « On a appris la mort d’Albert Camus dans un accident. Quelques écrivains tamouls ont essayé de se faire connaître du public en prétendant le connaître, je suis l’un d’entre eux. » …  « Un autre groupe dans un autre endroit, j’y ai couru. Le poète panjabi avait une image de Camus dans la main. Il l’a montré à tout le monde. Une vue de côté. Camus regarde au loin. Dans la poche gauche de son pantalon, il avait mis quatre de ses doigts. Il portait un costume à carreaux. Dans sa main droite, il tient un mégot de cigarette allumé, qui peut lui brûler les doigts à tout moment et qu’il aurait évidemment dû jeter »….. « À de nombreux autres endroits, on continuait à parler de Camus de diverses manières. Je me suis rendu dans chaque groupe et ai essayé de savoir ce qui se passait. Je n’ai rien compris. La seule chose que j’ai comprise, c’est que la mort de Camus était une perte irréparable. J’ai aussi appris que le nom du défunt se prononçait de neuf façons en Inde à l’époque. J’aimais l’appeler Kamu, parce que non seulement il était confortable à prononcer, mais en plus il s’agissait du nom de ma soi-disant future épouse. »

4. L’humanité triomphe (Manudam vellum)

L’auteur est Prabanjaan (1945-2018), né et vécu à Pondichéry, l’ancien comptoir français. Un style de narration fluide, des textes non ennuyeux à lire, des mots non hypocrites et surtout une voix contre l’autorité, voilà ce que l’on retiendra de son travail. Et bien entendu, un auteur postcolonial.

L’histoire coloniale de Pondichéry a commencé en 1673 et s’est terminée en 1954. Des experts de ce domaine ont écrit des histoires qui prennent en compte les dirigeants et la période pendant laquelle ils ont gouverné. Il existe également un document qui relate l’histoire de l’Inde française d’un point de vue totalement nouveau par une personne qui a vécu à cette époque. Ce document n’est rien d’autre qu’un journal intime écrit par Anandarangapillai. Lorsque le mot Pondichéry sera prononcé aujourd’hui encore, la vie, l’histoire et le leadership d’Anandarangapillai, une personnalité des 17e et 18e siècles, se distingueront. Jouant le rôle de dubashi auprès des gouverneurs français, il a contribué à une compréhension approfondie de la situation politique et sociale durant vingt-cinq ans en enregistrant les événements de sa vie de septembre 1736 à janvier 1761 de la période coloniale française. Le fait que même les incidents mineurs soient mentionnés dans son journal, compte tenu de leur importance, témoigne de la subtilité de ses notes. La politique, par nature, les convoitises, les complots, les conflits internes, les tactiques, les batailles et la guerre entre colonisateurs, les coups de poing entre dirigeants locaux ; et pour ajouter les questions religieuses coloniales, les problèmes sociaux, les émeutes, les dangers ; les politiques commerciales, la motivation du profit, les désirs, des sièges et la navigation, Pillai a clairement enregistré assez d’informations.

Le personnage principal de ce roman historique est Anandaranga Pillai et cette œuvre (Manudam vellum) a été écrite à partir de faits divers de son journal intime. Cet ouvrage couvre des événements fictifs et réels qui se sont déroulés pendant sept ans après l’arrivée de Pierre-Benoît Dumas comme gouverneur de Pondichéry en 1735. L’auteur déclare : « Le livre est une critique de la nature littéraire de la vie des travailleurs, des propriétaires terriens, des fonctionnaires coloniaux et des femmes de maison close qui ont vécu pendant cette période ».

À partir du livre :

« Lorsque la police communale a interrogé le détenu, celui-ci a plaidé coupable d’avoir volé le poulet. La police lui a alors posé la marmite sur la tête et s’est arrangée pour faire le tour de la ville. Devant la Commune, il a reçu vingt coups de fouet et a été condamné à six mois de prison.

Nagaparana Pandit dit à Anandarangar : 

          Monsieur Pillai, vous emprisonnez un pauvre homme pour avoir volé un petit poulet. Mais les rois et leurs alliés pillent la ville, qu’allez-vous faire ? »

        5. Saayavanam

          C’est un roman de Sa. Kandasamy (1940-2020), écrit en 1969. L’écrivain Saa. Kandasamy s’est également intéressé aux beaux-arts et au documentaire, et ce dernier lui a valu un prix. Cette subtilité a été transmise, nous le constatons, dans ses œuvres littéraires. Saayavanam, un village imaginaire se trouvant dans la région du delta du Tamilnadu, a été pris comme paysage de l’histoire. Écrit il y a quarante ans, à une époque où l’on parlait peu de l’environnement, cet ouvrage traite de la lutte d’un homme contre la nature pour sa survie.

          L’homme est un animal différent. Grâce à sa noble pensée, il ne fait pas simplement progresser sa propre vie, mais il contribue également à faire avancer l’humanité. Certes, ses ambitions, ses souhaits naissent de l’intérêt porté par son cœur à son bien-être ainsi qu’aux biens de ses proches. Il se comporte donc, selon les situations, à la fois comme un ami et comme un ennemi. La nature est un être innocent, elle ignore donc des mots comme « son bien-être est celui de ses proches ». Elle ne connaît ni désirs ni ambitions, mais pour que le monde existe, elle respire.

          Nous sommes très préoccupés par la destruction de la forêt amazonienne ou celle de la Malaisie, raisonnant chez nous le déracinement des arbustes, des buissons pour établir une piscine artificielle et nous remplaçons consciemment des centaines d’hectares de terres cultivables par du béton. On peut croire donc que « Saayavanam » est une critique de notre conviction hypocrite que la survie de l’homme dépend de la destruction de la nature.

           Dans le roman, le protagoniste Sidambaram rentre chez lui avec beaucoup d’argent gagné dans un pays étranger. Il achète les terres remplies de tamarins, de manguiers, de jacquiers et d’arbustes de bambou qui étaient jusqu’alors utiles au village, les détruit et démarre une sucrerie. En se basant sur l’événement inacceptable par certains villageois, l’auteur esquisse un beau village tamoul, ses habitants authentiques et leur mode de vie.

D’après le roman :

          « Sidaambaram se souvient avec bonheur des scènes : si ce que son oncle dit se produit, le terrain où il y a des plantes sauvages, des arbustes, des roseaux sera remplacé par la canne à sucre et ses bruissements des feuilles. Et un peu plus loin, on peut voir la fumée qui sort d’une cheminée de la sucrerie. Mais il sait que les actions sont beaucoup plus lentes que les mots. Chaque travail inlassable digère des dizaines de millions de mots.

          « Debout au bord du vaste terrain, Sivanandi Thevar jette au loin un regard tranquille. Est-ce que cette terre dévastée était comme une forêt, il y a quelques mois ? s’est-il demandé. À cette époque, le couvert végétal était tel que l’on ne pouvait pas voir ce qui se trouvait à côté de nous. Le terrain est devenu totalement vide aujourd’hui, il n’y a rien. »

          « Cette terre était une zone où les animaux vivaient comme ils le souhaitaient, sans intervention humaine pendant longtemps. Aujourd’hui, elle est devenue un champ éperdu à cause de l’intervention humaine. Comme les arbres et les vignes, les coléoptères, les oiseaux et les animaux sont en voie d’extinction. Leur vie tranquille est en crise. »

                                                                     – Krishna NAGARATHINAM

—————————————————————————————————-

la liste des livres consultés :

1. kookilaa Enna seythuvittal (Tamoul) de Jeyakanthan, publié par Meenatchi Buttaga Nilayam, Madurai, – Tamilnadu, Inde.

2. Mauga mul (Tamill) de Ti. Janakiraman, publié par ainthinai Pathippagam, Chennai – Tamilnadu, Inde.

3. je.je. sila kurippugal (tamoul) par Sundara Ramasamy, publié par Kalaschuvadu pathippagam, Nagarcoil – Tamilnadu, Inde.

4. Manudam Vellum (Tamil ) par Prabanjan, publié par Kavitha publications, Chennai – Tamilnadu, Inde.

5. Saayavanam (Tamil ) par sa.Kandasamy, publié par Kalachuvadu publications, Nagarcoil – Tamilnadu, Inde. Publicités

தனிமனித விடுதலை சமூக விடுதலை (நேர்காணல்)

தனிமனிதனுடைய விடுதலையே சமூக விடுதலை

(இந்த நேர்காணலை 2019 இறுதியில் பேராசிரியர் பஞ்சு சார் எடுத்திருந்தார். என அரிதாக வாய்த்த நண்பர்களில் அவரும் ஒருவர் என கடந்துபோகமுடியாது, அப்படியொரு மாமனிதர். அவருடைய நேர்காணல் என்கிறபோது மறுக்கவா முடியும் சம்மதித்தேன். காலச்சுவடுக்கு அனுப்பிவையுங்கள் என்றார். நட்பு காரணமாக காலசுவடு  இதழ் அதன் பொறுபாசிரியர் கண்ணன் ஆகியோரிடம் உரிமை பாராட்டமுடியும் என்றாலும் நேர்காணல் என்னைப்பற்றியது என்பதால் தயங்கினேன், அனுப்பவில்லை. ஒரு வருடம் ஓடிவிட்ட து. மதுரையிலிருந்து தமிழ்த் தேசன் இமப்யக்காப்பியன் என்ற நண்பர் படைப்பாளிகளின் நேர்காணல்களை ஒரு தொகுப்பாக கொண்டுவருவதாகவும், என்னிடம் ஏதாவது நேர்காணல் இருக்கிறதா எனக்கேட்டார். பஞ்சுவிடம்  ஒருவருடமாக கையிலிருக்கும் நேர்காணலை அனுப்பிவைக்கலாமா என்றுகேட்டேன். அவர் இதழொன்றில் வந்தால் நன்றாக இருக்குமென்றார். நண்பர் தமிழ்த் தேசனுக்கு கவிஞர் மதுமிதா  எடுத்த பழைய நேர்காணலொன்றை அனுப்பிவிட்டு, பஞ்சுவின் நேர்காணலை கடந்த மார்ச் மாதம் காலசுவடுக்குக்கு அனுப்பி வைத்தேன். பேராசிரியர் க. பஞ்சுவிற்கும், காலச்சுவடு  பொறுபாசிரியருக்கும் நன்றிகள் )

காலச்சுவடு மே மாத இதழ் நேர்காணல்

* எழுதணும் என்கிற மனநிலைக்கு உங்களைச் செலுத்திய பின்புலங்களைக் கூறுங்கள்.

ஒலியின் உதவியுடன் மொழியைத் தேடவும், சொற்கள் வளம்பெற்றவுடன் எழுத்தைத் தேடவும் மனிதனை உந்தியது எதுவோ அது என்னுள்ளும் இருந்திருக்கலாம். குழந்தைகள் தம் உள்ளுணர்வை வெளிப்படுத்தச் சுவரைத் தேடுவதுபோல, எனக்கும் என்னுடையதென்று இட்டுக்கட்டிக் கதைவிட கிராமத்தில் என்வயதுத் தோழர்களைத் தேடிய அனுபவம் உண்டு. வீட்டில் அம்மா அதிகம் வாசிப்பவர் , கிராமப் பஞ்சாயத்தின் சிறிய நூலகமும்  உதவியது. ஒன்பதாம் வகுப்பு படித்தபோது கிராமத்து ஆசிரியையிடம் சில இதழ்கள் கிடைத்தன. வாசிப்பை அச்சிறுவயதிலேயே வளர்த்துக் கொண்டதும் எழுதக் காரணமாக இருந்திருக்கலாம். உயர்நிலைப் பள்ளியில் ‘எண்ணம்’ என்ற கையெழுத்து இதழை மரியதாசு என்ற ஆசிரியர், பள்ளி ஓவிய ஆசிரியர் இளங்கோவன் உதவியுடன் தொடங்கினார். ஆசிரியப்பாவில் எழுதிய எனது முதல் கவிதை அதில் வெளிவந்தது. அந்த வயதுக்குரிய கட்டுரைகளும், ஒன்றிரண்டு கதைகளும் அப்போது எழுதினேன். என் தந்தை உட்பட ஊர்ப்பெரியவர்களை விமர்சனம் செய்து அபத்தமான அடுக்குமொழியில் நாடகம் எழுதியிருக்கிறேன். ஓர் இளைஞன் தற்கொலைசெய்துகொண்டு தன் கண்களைத் தானம் செய்வதாகச் சொல்லப்பட்ட எனது முதல் கதையை அம்மா இரசிக்கவில்லை.

* முதலில் வெகு சனம் சார்ந்த பெரும் பத்திரிகைகளில் எழுதிக்கொண்டிருந்த நீங்கள் தீவிரமான படைப்புச் சூழலில் எப்போது வந்தீர்கள்.?

அப்போதெல்லாம் வெகுசன பத்திரிகைகள் ஒரு குறிப்பிட்ட சாராருக்கு என்றிருந்தன. அவர்களைத் தவிரப் பிற படைப்பாளிகளின் எழுத்துக்கள் இடம்பெற, குமுதம் போன்ற இதழ்கள் இருந்தால்கூட எழுத்துக்கெனச் சில வரையறைகளை வகுத்துக்கொண்டு – படித்த நடுத்தர வகுப்பினரை, வாசகர்களை ஈர்க்கும் சக்தி எழுத்துக்கு இருக்கிறதா ? – என்கிற அடிப்படையில் படைப்பாளிகளைத் தேர்வு செய்தார்கள். அன்று தீவிர இலக்கியம் பேசும் இதழ்களும் அபூர்வம். நவீனத் தமிழிலக்கியத்தில் இரண்டொருவரைத் தவிர நாம் கொண்டாடும் பலர்( குறிப்பாக உரைநடைஇலக்கியவாதிகள்) வெகுசன இதழ்களால் அறிமுகம் ஆனவர்கள். காலப்போக்கில் அவ்விதழ்கள் காட்சி ஊடகங்களுக்குப் பலி ஆகும் காலகட்டத்தில் இந்தியாவிலிருந்து பிரான்சுக்குக் குடிபெயர்ந்தேன். ஆங்கிலத்தில் அலிஸ்ட்டெர் மக்ளீன், ராபர்ட் லுட்லம், ஜான் கிரிஷாம் என்று வாசித்துக்கொண்டிருந்தவனுக்கு, கி மாப்பசானும், எமிலி ஜோலாவும், சுந்தர ராமசாமி, பிரபஞ்சன் போன்றவர்களும் வேறுவகையான பேசு பொருளை, மொழியை அறிமுகப்படுத்தினார்கள். கவிதையிலிருந்து சிறுகதை மற்றும் நாவல் வடிவம், வெகுசன இதழ்களிலிருந்து இணைய இதழ்கள்,சிற்றிதழ்களெனத் தொடர்ச்சியாக இடப்பெயர்வுகள் எனக்குள் நிகழ்ந்தன. ஆக மொத்தத்தில் பிரான்சில்குடியேறியதற்கும், இன்றைய எனது எழுத்திற்கும் நிறையத்தொடர்புகள் இருக்கின்றன.

* பெரும்பாலும் எல்லா எழுத்தாளர்களையும்போலவே நீங்களும் கவிதை எழுதத் தொடங்கினீர்கள் என்று தெரிகிறது பிறகு எப்படிச் சிறுகதை, நாவல் என்று உரைநடையிலான புனைவெழுத்தைக் கைப்பற்றினீர்கள்?

முதற் படைப்பு கவிதை என்றபோதிலும் அதற்குப்பிறகு சிறுகதை, கவிதை என்று இரண்டு வடிவத்திலும் ஈடுபாடுண்டு. 90க்குப்பிறகே பாரதி மீதும் நல்ல புதுக்கவிதைகளிலும் ஆர்வம் உண்டாயிற்று. சிறுகதைகளிலும் நாவலிலும் கூடுதலாக உணர்வுகளை, சமூகம் பற்றிய அவதானிப்புகளைப் பதிவு செய்யவும், விமர்சனம் செய்யவும் இயலும். கவிதையினும் பார்க்க அதிக எண்ணிக்கையில் வாசகர்களின் கவனத்திற்குக் கொண்டு போகவும் உரைநடை வடிவம் உகந்த வடிவம். தவிர, 85 இல் பிரான்சில் குடியேறியபோது கவிதை எழுத்தாளர்களை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம். சிறுகதைகள் கூடக் குறைந்து, படைப்பாளிகள் எனில் நாவல் எழுதுபவர்கள் என்பது இன்றைய சூழல்.

* கதையை எடுத்துரைக்கும் உங்கள் மொழிநடை பெரிதும் செறிவானது. மிகையான சொற்கள் விழாமல் நகர்கிறது; இத்தகைய நடை கூடிவந்த வரலாற்றைப் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

மிக்க நன்றி ஐயா. அதே வேளை தொடக்கத்தில் நான் தடுமாறி இருக்கிறேன். இப்போதைய கவனத்தை ஆரம்பத்தில் கொள்ளவில்லை. நீலக்கடல் நாவல் நல்ல எடிட்டர் பார்வைக்கு உட்படவில்லை என்ற குறை எனக்குண்டு. பின்னர் தெளிவு பெற்றதற்கு முதற் காரணம் கவிதை எழுதிய அனுபவமாக இருக்கலாம். எத்தகைய உணர்வாயினும் அதைச் சரியாக வெளிப்படுத்தும் ஒற்றைச் சொல்லில் கவிதை ஒளிர்கிறது. உரைநடைக்கும் இது பொருந்தும். என்ன சொல்ல நினைக்கிறேன் என்பதில் தெளிவாக இருக்கிறேன். கதைமாந்தர் காலம், சமூகப் பின்புலம், கல்வி, அறிவுத்திறன் இவைபோன்ற பண்புகளைக் கருத்தில் கொண்டு, என்னைத் திரைக்குப் பின்புறம் நிறுத்தி மொழியைக் கையாளும் சக்தியுமுண்டு. நீலக்கடல் புதினத்தில் 14, 18, 20 ஆம் நூற்றாண்டு கதை நிகழ்வுக்கும் உரையாடலுக்கும் ஏற்ப மொழியைப் பயன்படுத்தி இருக்கிறேன்.பின்காலனித்துவக் குரலுக்குரியவன் பாதிக்கப்பட்டவன். எனவே சில இடங்களில் உரத்த குரலைத் தவிர்க்க முடிவதில்லை. அதுபோலவே விவரணைப் பகுதிகளில் பிறருடைய படைப்புக்களைப் போலவே என்னுடையவற்றையும் கூர்மையாக அவதானிக்கும் வழக்கம் எனக்குண்டு.அதனால் எனது படைப்புகளில் குறையிருப்பின் அடையாளம் காண முடிகிறது. தமிழ் வினைச்சொற்களுக்குள்ள வசதி, பல நேரங்களில் எழுவாயின் அநாவசியத் தேவையைக் குறைக்க உதவுகிறது. எதிர்மறை வாக்கியங்களையும் முடிந்தமட்டும் தவிர்க்கிறேன். இதுபோன்ற சில நகாசுவேலைகள் இருக்கின்றன. இவ்விடயத்தில் பிரெஞ்சு எழுத்தாளர்கள் சிலரைக் குறிப்பிடலாம், உதாரணத்திற்கு மாக்ஸ் கலோ. வள்ளுவனிடமும் பாரதியிடமும் பயிற்சிபெற்றால் போதும் சரியான சொல் தெரிவுக்குப் பழகிவிடுவோம்.

* பொதுவாக உங்கள் புனைவெழுத்துக்கள் பிரெஞ்சுக் காலனித்துவத்தின் கீழிருந்த புதுச்சேரி மக்களின் வாழ்க்கைப்பாட்டைச் சொல்லுபவை. அதற்காகப் பல ஆவணங்களைத்திரட்டிக் கதையின் திசைகளை வடிவமைக்கும்போது நீங்கள் எந்தவிதமான பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்கிறீர்கள்? எப்படித் தீர்வு காண்கிறீர்கள்?.

வரலாற்றைப் புனைவாகச் சொல்கிறபோது, புனைவைத் தவிர்த்த பிறவிடயங்களில் உண்மை பேசவேண்டும்., அதற்கு ஆவண சாட்சியங்கள் தேவை. பிரான்சு வாழ்க்கை அதற்குப் பெரிதும் உதவுகிறது. கடந்தகால எழுத்தாளர்களுக்கு இன்றுள்ளதுபோல, கணினி மற்றும் இணையவசதிகள் இல்லை. இன்று தேடுதலில் சிரமங்கள் இல்லை. இளங்கோ அடிகள் எப்படியெல்லாம் அலைந்து திரிந்து தகவல்களைப் பெற்றிருப்பார். அத்தகைய சிரமங்கள் பிரபஞ்சனுக்கு இல்லை. பிரபஞ்சன் பட்ட பாட்டில் நான்கில் ஒருபங்கு சிரமங்கள்கூட எனக்குக் கிடையா. இன்றைய எழுத்தாளனுக்கு தகவல் சேகரிப்பில் நேற்றைய சங்கடங்கள் இல்லை. புதுச்சேரி வரலாற்றைச் சில பிரெஞ்சுக்காரர்கள் திரித்து எழுதியிருக்கிறார்கள். சில ஆசிரியர்கள் நடந்தது என்னவென்று தெளிவாகச் சொல்கிறார்கள். உண்மை என நம்புபவற்றை உறுதி செய்துகொண்டு எழுதுகிறேன். அவைகளுக்கு ஆதாரங்களும் இருப்பதால் சங்கடங்கள் இல்லை. இது மற்ற புதினங்களுக்கும் பொருந்தும்.

* ‘கிருஷ்ணப்ப நாயக்கர் கௌமுதி’ ஆனாலும் சமீபத்திய ‘இறந்தகாலம் நாவல் ஆனாலும் மாய எதார்த்த எடுத்துரைப்பினை பயன்படுத்துவது உங்களின் எழுத்து முறையாக இருக்கிறது. படைப்பின் அழகியலுக்கு மாய எதார்த்த எழுத்தின் பங்களிப்பு என்னவாக இருக்கிறது ?

புனைவு என்பதே கற்பனை சார்த்த வினை என்பதை நீங்கள் நன்கு அறிவீர்கள். இலக்கிய அழகியல் என்பது கற்பனையே. எதார்த்தத்தில் சாத்தியமற்றதை மாய எதார்த்தம் என்கிறோம். மாய எதார்த்தம் என்பதை நனவிலி, கனவு அனுபவங்கள் என நவீன இலக்கியம் குறித்தாலும் அதையும் புனைவு மொழியின் அல்லது கற்பனை அழகியலின் அடுத்தக் கட்ட நகர்வாகப் பார்க்கவேண்டும். பாட்டி வடைசுட்ட கதையில் அவள் மரத்தின் கீழிருந்து வடைசுடுகிறாள் என்ற கற்பனை, எதார்த்தத்தில் சாத்தியமாகக் கூடிய அழகியல். ஆனால் காக்காவைப் பாட்டுப்பாடு என்று நரி கேட்டுக்கொண்ட தாகவும் , காக்கை பாடியதாவும் சொல்வது எதார்த்தத்தில் சாத்தியமானதல்ல. உண்மையில் நரியும் பேசாது, காக்கையும் பாடாது என்பது சிறார்களுக்குத் தெரியும். இருந்தும் வியப்புடன் கதை கேட்கக் காத்திருக்கிறார்கள். இராவணனுக்குப் பத்துதலை, தசரதனுக்கு அறுபதினாயிரம் மனைவிகள், கண்ணகி மார்பைத் திருகி எரிந்து மதுரையை எரித்தமை இவைகளெல்லாம் பாட்டி வடை சுட்ட கதையைக் கேட்கும் சிறுவர்கள் மனநிலையில் நம்மை நிறுத்த உதவும் மாய எதார்த்தக் கற்பனைகளே. புனவைத் தூக்கி நிறுத்த, வாசகர்களைத் தொடர்ந்து வாசிக்கச் செய்ய மாய எதார்த்தம் உதவுகிறது.

* உங்கள் காஃப்காவின் நாய்க்குட்டி நாவல் உட்படப் பலவும் பிரெஞ்சுக் காலனித்துவம் நிகழ்த்திய சுரண்டலையும்ஒடுக்கு முறைகளையும், மனிதத் தன்மையற்ற அதிகாரச் செயல்பாட்டினையும் படம் பிடித்துக் காட்டுபவை. மண்ணில் நடந்த அத்தகைய காலனித்துவக் கொடுமையை மறதியில் மூழ்கடித்தவர்களாக பிரஞ்சியர் ஆட்சியைக்கொண்டாடும் போக்கு இங்கே நிலவுவதை எப்படிப்பார்க்கிறீர்கள் ?

காலனித்துவக் காலத்தில் அவர்களால் கிடைத்த ஒன்றிரண்டு நன்மைகளையும் சுட்டியிருக்கிறேன். ஆனால் காலனித்துவ அரசியல் பொதுவில் சுரண்டல் அரசியல்தான். எஜமான் – அடிமை அரசியலில் அடிமைகளுக்குச் சோறுபோடுவது, அடிமையின் உழைப்பை உறிஞ்சவே அன்றிப் பசியின்றி அவனை வைத்திருக்கவேண்டும் என்ற காருண்யம் கிஞ்சித்தும் இருக்கமுடியாது. இருந்தாலும் அடிமை உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே என நினைக்கிறான். எந்த உள் நோக்கமும் இன்றிக் கொடுப்பவன் ஒருவேளைக்குத்தான் சோறுபோடுவான். காலனித்துவ அரசியலில், பிரச்சினையின்றி அவர்கள் அரசியல் வண்டியை இழுத்துப்போகக் குதிரைக்கும் மாட்டிற்கும் கொள்ளும், புண்ணாக்கும் வைத்தார்கள். ஐந்தறிவு உயிர்களாயிற்றே, வாலை ஆட்டித் தங்கள் நன்றியை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். அடுத்து நாம்,மரபின் பேரால் அடிமைச் சிந்தனையிலிருந்து விடுபடாமல் இருப்பவர்கள். மூத்தவர், பெரியவர், எஜமான், குரு, முதலாளி போன்ற சொற்களுக்கு கடன்பட்டவர்கள் மரபுகளிலிருந்து இன்றைக்கும் நாம் விடுபடாமலிருப்பதும் ஒரு காரணம்.

* தாய் மண்ணைவிட்டுப் பிரான்சில் போய்க்குடியேறி ஏறத்தாழ 35 ஆண்டுகள் ஓடி விட்டாலும், உங்களின் நினைவுகள் ,சிந்தனைகள் எல்லாம் தாய்மண்ணை நோக்கியே இயங்குகின்றன. தாய்த்தமிழகம், தாய்மொழி, தமிழினம் என்ற உணர்வுகள் தீயாய் சுடர்விட்டவண்ணம் இருக்கின்றன. உங்கள் படைப்பாற்றலுக்கான எரிசக்தியாக இவைகள் பயன்படுகின்றனவா ?

ஒரு சராசரி படைப்பாளி தம் மொழிமீது கொண்டிருக்கும் அபிமானமே என்னிடத்திலும் இருப்பதாக நினைக்கிறேன். காலமும் தூரமும் அதனை அடிக்கோடிட்டுத் தெரிவித்திருக்கலாம். 33 வயதுவரை இந்தியாவில்- தமிழ் நாட்டில் இருந்தேன். நான் வாழ்ந்து கெட்ட குடும்பத்திலிருந்து வந்தவன்;, தமிழையும் அப்படித்தான் பார்க்கிறேன். ஒரு வகையில் சுய பச்சாதாபம். அடுத்து உங்களைப் போன்ற உண்மையான தமிழ் ஆர்வலர்களின் நட்பும் நெருக்கமுங்கூடக் காரணமாக இருக்கலாம்.

* பின் காலனித்துவப் போக்குமுறையின் முக்கிய போக்காக இருக்கும் காலனிய நீக்கம் என்ற கருத்திற்கு உங்கள் புதினங்கள் தமிழ்ச்சூழலில் வினைபுரிந்திருப்பதாகக் கருதுகிறீர்களா?

வினை புரிந்திருக்குமென நினைக்கவில்லை. காரணம் ஐரோப்பியரின் காலனி ஆதிக்கத்திற்கு முன்பே தமிழரல்லாத பிறரிடம் அடிமைப்பட்டுக் கிடந்தோம். இராமன் ஆண்டாலென்ன இராவணன் ஆண்டாலென்ன என்கிற மனப்பாங்கு கொண்டோர்க்கு ஐரோப்பியருக்கு எதிரான பின்காலனித்துவக் குரல் செவிடன் காதில் ஊதப்படும் சங்கு. அன்றி, நவீன இலக்கியங்களின் உலகியல் தடத்தைப் பற்றிய புரிதல் இருந்தாலொழிய அதற்குச் சாத்தியமுமில்லை. பின் காலனித்துவ இலக்கியங்கள், காலனித்துவத்தால் காலனி நாடுகளில் ஏற்பட்ட பொருளாதார, இலக்கிய, சமூகப் பாதிப்புகளை விவாதிப்பவை. காலனி ஆட்சி இல்லை என்றான பின்பு, அவர்களின் நேரடி ஆட்சி இல்லை என்றானது. ஆனால் மறைமுகமாக அவர்களின் ஆதிக்கம் இன்றும் தொடரவே செய்கிறது. மேற்குலகின் நகலாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். இன்றும் நாம் காலனி மனிதர்களே. முழுமையான காலனி நீக்கம், தனிமனித அடையாளத்தில் தொடங்குகிறது. நான் நானாக இருப்பேன், ஆதிக்கத்திற்கு அடிமையல்ல என்கிற தனிமனிதனுடைய விடுதலை, சமூக விடுதலை.

* உண்மையில் உலகம் முழுவதுமே வலதுசாரிச் சிந்தனை மரபுகள் மீண்டும் கையோங்கி இருக்கும் யதார்த்த சூழலில் அதிகாரத்திற்கு எதிராக உண்மை பேசும் எழுத்தாளர்களின் இருப்புப் பெரிதும் நெருக்கடிக்கு உள்ளாகிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில் மேற்கொள்ளவேண்டிய புதிய புதிய உத்திகள் யாவை.

கொள்கை ,கோட்பாடுகள் அனைத்துமே காலம் ,சூழலைப் பொறுத்து, அப்போதைய தரவுகளின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்டவை.. மார்க்ஸியகால முதலாளித்துவம் வேறு; இன்றைய முதலாளித்துவம் வேறு. இன்றையச் சூழலுக்குப் பொருந்தக்கூடிய சோஷலிஸம் தேவை. அதேவேளை வலது சாரிகள் எவ்வளவுதான் கையோங்கினாலும் சுதந்திரம், மக்களாட்சி என்ற கோட்பாடுகளிலிருந்து விடுபடத் துணியமாட்டார்கள். தங்கள் அதிகாரத்தின் ஆயுள் மக்களை நம்பி இருக்கிறது என்பதும் அவர்கள் அறிந்ததே. மக்களாட்சிமுறையில், அதிகாரம் எல்லை மீறாமலிருக்க, சம பலத்தைக் கொண்ட எதிர் சக்தியைக் கட்டமைத்தல் வேண்டும். சரி சமதையான எதிர் சக்தி (Countervailing force) என்பது வலிமையான எதிர்க்கட்சி, ஆளும் கட்சிக்கு அசுரபலத்தைக் கொடுக்காத உறுப்பினர்கள் எண்ணிக்கை, அரசியல் அதிகாரத்தைக் கண்காணிக்கின்ற, கட்டுக்குள் வைத்திருக்கிற நீதிமன்றங்கள் ஆகியவை. குறைந்த பட்சம் பொது நலத்தைக் கருத்தில் கொண்ட அறிவு ஜீவிகள், படைப்பாளிகளில் பெரும்பாலோர் துணிச்சலுடன் ஓரணியில் நின்றாலே போதும், அதிகார எல்லை மீறலைத் தடுக்கமுடியும். ஆனால் அவ்வாறான சாத்தியங்கள் குறைவென்று வேதனையுடன் சொல்லவேண்டி இருக்கிறது.

* எல்லாவற்றையும் வெறும் தகவல்களாக மதிப்பிழக்கச்செய்துவிடும் ஊடக உலகின் கோரப் பிடிக்குள் இலக்கியத்தின் இடம் தான் என்ன ?

ஊடகத்தின் அத்துமீறலைத் தவிர்க்க முடியாது என்கிறபோதும் மனித உயிர்கள் உள்ளவரை இதயத்தை மகிழ்விக்கிற கலைகளில் ஒன்றாக எழுத்து இருக்கவே செய்யும். ஓலைச் சுவடிகள், அச்சு பிரதிகளாக வந்த காலம்போய் இன்று கணினியின் தயவினால் ஒரு நூலகத்தையே கையில் எடுத்துச் செல்லும் காலம். கடந்த காலத்தில் கற்றோர் நூற்றுக்கு இருவர்கூடத் தேறமாட்டார்கள். அந்த இரண்டுபேரும் இலக்கியத்தை விரும்பி வாசித்தனர். இன்று நூற்றுக்கு 98 பேர் கற்றோர்கள். அவர்களில் இரண்டுபேர் இலக்கியத்தை வாசித்தாலே ஆச்சரியம். இன்று படித்தவர்களுக்கு இலக்கியம்தவிர வாசிக்கப் பிறவும் இருக்கின்றன. கவிதை, உரைநடை ஆயிற்று, அச்சுப் பிரதிகள் தேவை இருக்குமா என்ற கேள்விகள் எழுந்துள்ளன. மின்னூல்கள் வந்துள்ளன. யார் வேண்டுமானாலும் இன்று படைக்கலாம், பிரசுரிக்கலாம். அகம், புறம் என்ற பொருளைக் கடந்து அதிகாரம் மற்றும்போலிமைக்கு எதிராக , மானுடம் பேச, உண்மை அல்லாதவற்றைச் சுட்டிக்காட்ட, உணர்வுகளை விவரிக்க ஏதோ ஒரு வடிவில் இலக்கியம் மானுடத்துடன் தொடர்ந்து பயணிக்கும்..

* உலகம் முழுவதும் ‘ கவிதை ‘ எழுதுவது இல்லாமல் போய்க்கொண்டிருக்கிறது என்று ஓர் உரையாடலின் போது கூறினீர்கள் .அப்படி என்றால் அதிகாரத்திற்கு எதிரான உரையாடலைப் பேசுகின்ற சக்திகள் வலுவிழந்து போனதன் அடையாளம் தான் இது என்று எடுத்துக்கொள்ளலாமா ?

அதற்குச் சாத்தியமில்லை ஐயா. இதற்கு முந்தைய கேள்விக்குரிய பதிலில்,இலக்கியம் மானுடத்துடன் தொடர்ந்து பயணிக்கும் என்றேன். சமூக ஊடகங்கள் பல்கிப் பெருகியுள்ள நிலையில் அதிகாரத்தை விமர்சிக்கும் வாய்ப்பு முன்பைக் காட்டிலும் அதிகம் என்றே சொல்லவேண்டும். அதிகாரம் என்பது சட்டம், காவலர், நீதி, ராணுவம் என்கிற சுற்றம் சார்ந்த உடல் பலத்துக்குரியது;எதிர்ப்புக் குரல்களோ சுதந்திரம், உரிமை, நீதி என்ற நெஞ்சுரத்திற்கு உரியன. தவிர இருமையியத்தின்படி, அதிகாரம் உள்ளவரை ஏதோ ஒரு வடிவில் எதிர்ப்புக் குரலும் தொடரும்.

* பிரஞ்சில் இருந்து தமிழுக்கு நேரடியாக மொழிபெயர்த்துப் பெரும் பங்களிப்பு செய்துள்ளீர்கள். சிமொன் தெ பொவ்வார், லெ கிளேசியோ, அல்பர் கமுய் உட்படப் பலரைத் தமிழுக்குத் தந்துள்ளீர்கள். அந்த மொழிபெயர்ப்பு அனுபவங்களை விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

இலக்கியம் பற்றிய பிரக்ஞையுடன் பிரஞ்சுக்காரர்கள் இயங்க ஆரம்பித்தது கி.பி 12ஆம் நூற்றாண்டு. ஆனால் அதற்கு முன்பே சங்க இலக்கியங்கள், இலக்கணத்தை வரையறுத்த தொல்காப்பியம், திருக்குறள், காப்பியங்கள், பக்தி இலக்கியங்கள் எனத் தமிழிலக்கியம் அதன் உச்சத்தைத் தொட்டுவிட்டது.. தமிழ் செவ்விலக்கியங்களுக்கு ஈடாகக் காலத்தாலும், பாடப்பட்ட பொருளாலும் நிகரென்று கூற பிரஞ்சு மொழியில் எதுவுமில்லையென மார்தட்டிச் சொல்லலாம். திருவள்ளுவருக்கு இணையாக; தொல்காப்பியர், கணியன் பூங்குன்றனாருக்கு ஈடாக ; கம்பன் அல்லது இளங்கோ முதலான செவ்விலக்கியப் படைப்பாளிகளுக்கு நிகராக அதேகாலத்தில் பிரஞ்சு மொழியில் ஒருவருமில்லை. மாறாக இன்று கலை இலக்கியத்தில் பல கோட்பாடுகளைப் புகுத்தி உலக இலக்கியவாதிகளிடையே பிரஞ்சு நவீனப் படைப்பாளிகள் தங்களுக்கென ஒரு தனித்துவத்தை நிலைநிறுத்தியுள்ளனர். வாசிப்பைப் பொதுவாகவே விரும்பும் எனக்குப் பிரெஞ்சுச் சாளரம் பாரதி கூறுவதுபோலச் சொல்புதிது பொருள்புதிது என்று உலகை அறிமுகப்படுத்தியது. 30 ஆண்டுகள் தமிழகத்திலும், 30 ஆண்டுகள் பிரான்சு மண்ணிலும் வாழ்ந்திருக்கிறேன். இரண்டு மொழியும் வாழ்வளித்திருக்கின்றன. படைப்பாளி என்பதால் விரும்பி வாசித்தவற்றைத் தமிழுக்குக் கொண்டுவர நினைத்தேன். இதில் சுய நலமும் இருக்கிறது.மொழிபெயர்ப்புக்கென நிகழ்த்தும் ஆழமான வாசிப்பு எனது படைப்புத் திறனுக்கு உதவுகிறது. வாசித்தவற்றுள் விருப்பமானவற்றை அவ்வப்போது மொழிபெயர்க்கிறேன். சொந்தப் படைப்புக்கு இடையூறின்றிச் செய்கிறேன். சிறுகதைகள், கட்டுரைகள், நாவல்கள் மூன்று வடிவத்திலும் முயன்றிருக்கிறேன். பிரெஞ்சு விமர்சகர்கள் தேர்வும், எனது வாசிப்பு அனுபவமும் ஒன்றிணைகிற படைப்புகளை மொழிபெயர்ப்புக்குத் தேர்வு செய்கிறேன். ஏற்கனவே வாசித்த நூலாக இருப்பதால், இரண்டாவது வாசிப்பு தெருவாசல் முதல் அடுப்படி வரை ஏதோ பழகிய வீட்டிற்கு வந்ததுபோன்ற அனுபவத்தைத் தருகிறது. இருந்தும் எதிர்பாராதவிதமாக சில நிலவறைகள் கண்ணிற்பட்டு அச்சுறுத்துவதுண்டு. பிரஞ்சு நண்பர்கள் துணையுடன் திறந்து பார்ப்பேன்.பிரான்சு நாட்டில் இருப்பது பிரெஞ்சுப் பண்பாட்டைக கூடுதலாகப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. சிக்கலிருப்பின் பிரெஞ்சு ஆசிரியையும் தோழியுமான பெண்மணி ஒருவரிடம் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காண்பதுண்டு. கலைச் சொற்கள் என்று வருகிறபோது தமிழ் அகராதிகளில் காணப்படும் பிரெஞ்சுச் சொல்லுக்கு ஈடான ஆங்கிலச் சொல்லின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு, பிரெஞ்சுச்சொல்லுக்கு பிரெஞ்சு அகராதிகள் தருகிற விளக்கத்துடன் பொருந்துகிறதா எனப்பார்ப்பேன். தவறினால் நானே முயல்வதுண்டு. புரட்சியாளன் மொழிபெயர்ப்பு (காலச்சுவடு வெளியீடு)அப்படிப்பட்ட முயற்சி. மொழிபெயர்க்கிறபோது நானொரு படைப்பாளி அல்ல.

* இறுதியாக ஒரு கேள்வி இந்த மனித வாழ்க்கை குறித்து என்னதான் நினைக்கிறீர்கள். பன்முகப்பட்ட உலகப் பண்பாடும் தத்துவமும் சங்கமிக்கும் பிரான்சில் வாழுகின்ற உங்களுக்கு இந்த வாழ்க்கை தந்த செய்திதான் என்ன ?அறிய ஆவலாக இருக்கிறது.

தேடலில் இருக்கும் மனிதர் நீங்கள். உங்கள் கேள்விக்குப் பின்னர்தான் மறந்திருந்த மனித வாழ்க்கை குறித்துச் சிந்திக்கத் தோன்றியது. பிறப்பும் இறப்பும் அனைத்து உயிர்களுக்கும் பொது. விலங்குகள் கிடைத்ததை உண்பது, உண்டதைக் கழிப்பது, உறங்குவது, பருவத்தில் இனப்பெருக்கம் என்று தங்கள் வாழ்க்கைக்கான பாதையை அமைத்துக்கொள்கின்றன. மனிதர்களின் சிந்திக்கும் திறனை Cogito என்ற கலைச்சொல்லால் பிரெஞ்சு தத்துவவாதி தெக்கார்த் அழைக்கிறார். சிந்தித்தலே மனிதர் இருத்தலை உறுதி செய்கிறது என்கிறார். முரண் நகையாக நா காக்காச் சிந்தனையாளர் ஆயுள் சீக்கிரம் முடிந்ததாக வரலாறு தெரிவிக்கிறது. சென்னை விமான சுங்க இலாகா குடிவரவு முகவர்களின் தடுப்புப் பலகையில் ‘’அதிகாரிகளுக்கு எதிரான வார்த்தைகள் பிரயோகிக்கும் பயணிகள் தண்டிக்கப்படுவர்’’ என எழுதப்பட்ட அறிவிப்பு. அதிகாரிகள் பயணிகளுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தும் சொற்களுக்குத் தண்டனை உண்டா என்பது பற்றிய விளக்கம் இல்லை.

உலகமெங்கும் பெருவாரியான மக்களுக்கு வாழ்க்கை பற்றிய கோட்பாடு சிக்கலற்றது. சாக்ரடீஸ் கூறுவதுபோல «வாழ்க்கை என்பது உயிர் வாழ்வது அல்ல, உயிர் வாழ்க்கையை நன்றாக வாழ்வது ». நன்றாக வாழ்வதென்பது சராசரிமனிதனுக்குக், காலம் காலமாக அவனைச் சுற்றியுள்ள சமூகத்தினால் தீர்மானிக்கப்பட்டது. நம்முடைய சமூகத்திற்கு வாழ்க்கை என்பது, நன்றாகப் பிழைக்கத் தெரிந்திருப்பது : வீடு, மனைவி, மக்கள், வாகனங்கள் என வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொளவது. சாக்ரடீஸ் நன்றாக வாழ்வதை « விழுமியங்களால் வாழ்வது, விழுமியங்களுக்காக வாழ்வது » என்கிறார். நடந்ததை நினைத்தோ, நடக்கப்போவதை எண்ணியோ மனதைக் குழப்பிக்கொண்டிராமல், நிகழ்காலத் தருணங்களுக்காக வாழ்வதும் ஐரோப்பிய சிந்தனையே. சராசரி மனிதனாகச் சமூக நீரோட்ட த்தில் கலந்தாலும், காய்ந்த சருகுபோலை மூழ்காமல் மிதந்துசெல்லும் வாழ்க்கை உயர்ந்தது. கரை ஒதுங்கும் வாய்ப்பு நீரின் அடிப்பரப்பில் உருளும் கற்களைக் காட்டிலும், மேற்பரப்பில் மிதக்கும் காய்ந்த சருகுகளுக்கு அதிகம். வாழ்க்கை பற்றிய புரிதலில் கீழைத்தேயத்து ஞானம் மேம்பட்டதென்று நினைக்கிறேன்.

———————————————————————————————-

கலையும் இலக்கியமும் -1

மனிதர் வாழ்க்கை என்பது  விருப்பு வெறுப்பு என்கிற இருபெரும் உணர்வுகளால் வழிநடத்தப்படுவது. ஒவ்வொரு நாளும் வைகறைத்தொடங்கி  இரவுநித்திரை கொள்வதற்கு முன்புவரை உடல்சார்ந்தும் உணர்வுசார்ந்தும் நமக்குத் தேர்வுகள் இருக்கின்றன. தேர்வு என்பது ஒன்றை நிராகரித்து மற்றொன்றை  தெரிவு செய்தல் : ஒன்றை வெறுத்து, மற்றொன்றை விரும்புவதல். உடலுக்கு ஒவ்வாமைகள் இருப்பதைப்போல உள்ளத்திற்கும் ஒவ்வாமைகள் இருக்கின்றன.   எனவேதான் இரண்டின் நலன் கருதி  அதாவது அவற்றின் நலன் நமது மகிழ்ச்சி எனக் கருதி  ஒன்றை நிராகரிப்பது பிறிதொன்றை ஏற்பது என்கிற வினையாடலுக்கு உட்பட்டதாக  நமது உயிர்வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

நாம் எப்பொழுதெல்லாம் துன்பப் படுகிறோமோஅல்லது கவலையில் விழுகிறோமோ, அப்பொழுதெல்லாம் அதிலிருந்து விடுபட நினைக்கிறோம். மகிழ்ச்சியை, சந்தோஷத்தை மாற்றாக நினைக்கிறோம். இந்த மகிழ்ச்சியைபெற :

  புலன்சார்ந்த வழிமுறைகளை மட்டுமே முழுமையாக நம்பி மகிழ்ச்சியைத் தேடுவதென்பது ஒன்று,புலன்களோடு அறிவின் துணைகொண்டு தேடும் மகிழ்ச்சி என்பது மற்றொன்று.

முதல்வகை இன்பம் குறுகியது, அது மாயை தரும் இன்பம். «  நீ தரும் இன்பத்தை நேரென்று கொள்வனோ மாயையே ! » என்கிற பாரதியின் தெளிவு நமக்கிருப்பின், இத்தகைய தற்காலிக இன்பத்தின்பால் நமக்கு நாட்டம் செல்லாது. « இடும்பையைத் தவிர்க்க, வேண்டுதல் வேண்டாமை இலாதவன் அடி »  சேர்தல் என்பது  இறை நம்பிக்கை உடையோருக்கு வள்ளுவர் காட்டும் வழிமுறை. அறிவைக் கணக்கிற்கொள்ளாத இன்பத்திற்கும், ஆன்மீக அடிப்படையிலான இன்பத்திற்கும் இடையில் வேறொரு இன்பம் இருக்கிறது  « காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி, நீள் கடலும் மலையும் எங்கள் கூட்டம் , நோக்கும் திசையெல்லாம் நாமன்றி வேறில்லை, நோக்க நோக்க களியாட்டம் ! » என்கிற அறிவுமதி புலன்களுக்கு ஊட்டும் இன்பம் அதாவது, கலைகள் அளிக்கின்ற  இன்பம்.   

மனித உள்ளம் வெக்கையில்  துடிக்கிறபோது நிழலாக இருப்பது கலை. காண்போர்க்கு, கேட்போர்க்கு, ருசிப்போர்க்கு உணர்வோர்க்கு,  மகிழ்ச்சி தருவது, இன்பம் அளிப்பது என்பது கலையினால் நமக்குக் கிடைக்கக் கூடிய பலன். கலையின் நோக்கம் புரிகிறது அதன் வகைமைகள் என்னவென்பதும் நமக்குத் தெரியும். ஆனால் ஒரு வினை கலையாக மாறும் மாயம் எப்படி நிகழ்கிறது ?

ஒருவன் தனது கற்பனைக்கேற்ப ஒன்றை வார்த்தெடுக்கும் அழகியல் திறனைக் கலை என்கிறோம். இத்திறன் படைப்பவனின் சிந்தனை, ஆன்மா, பண்பாடு, அவன் சார்ந்த சமூகம் எனப் பல்வேறு கூறுகளை உள்ளடக்கியது. இருள் வேண்டாம் ஒளி வேண்டும் ; கசப்பு வேண்டாம் இனிப்பு வேண்டும் ; துன்பம் வேண்டாம் மகிழ்ச்சி வேண்டும் ; வாடைவேண்டாம் தென்றல் வேண்டும் ; முட்கள் வேண்டாம் மலர் வேண்டும் ; முடியாட்சிவேண்டாம் மக்களாட்சி வேண்டும் என ஒவ்வொரு கணமும், ஒவ்வொருநாளும் காலம் கருதி, தேவையின் பொருட்டு இடர்கள், காணச்சகியாதவைகள், கேட்க அருவருப்பானவைகள், தாங்கிக்கொள்ள இயலாதவைகள் போன்றவற்றை ஒதுக்கி, உயிவாழ்க்கைப் பயணத்தை இலகுவாக்கும்  திறவுகோல் கலையும் இலக்கியமும். கூர்ந்து கவனித்தால் இரண்டுமே ஒன்றென்கிற முடிவுக்கு வரமுடியும்.தான் விரும்பாத ஒன்றை மறுக்க வும், தனது அகபுற கவலைகளை மறக்கவும் கலையைப் படைக்கிறான், ‘தான் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்’ என பொதுவெளிக்குக் கொண்டுபோகிறான். சுருக்கமாக க்  கூறினால் மனிதரின் அழகியல் சார்ந்த வினை கலை.ஒரு மனிதன் பல நூறுபேராக மாறியபின்னர்,  ஓர் இனத்தின் கலை சாட்சியங்களாக பண்பாடுகள் உலகெங்கும் விட்டுச்செல்லப்பட்டிருக்கின்றன. பண்டைய நாகரிகங்களைப் போகிறபோக்கில் வேதகால நாகரிகம், சிந்துவெளிநாகரிகம், கிரேக்க நாகரிகம் பெயர்களைக் கூறி சொல்லிப் புரிந்துகொண்டுவிட முடியாது. வெறுமனே அவை குடியிருப்பு, நகரவாழ்க்கை என விரித்து மதிப்பெண் வழங்கிடவும் முடியாது.  அவற்றின்  நுட்பமான உட்கூறுகளில் வெளிப்பட்ட அழகியல் அணுக்கமே  பிற்காலத்தில் அவற்றை நாகரிகம் என்ற சொல்லாடலின் கீழ்  அணிதிரட்ட அறிஞர்களால் முடிந்தது.  கலையின் பிறப்பு நூறாண்டுகளுக்கு முன்பு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு  நிகழ்ந்ததென்று வரையறுப்பது நியாயமாகாது. என்றைக்கு மனிதரினம் தோன்றியதோ, எக்கணத்தில் துன்பத்தை எதிர்கொள்ளநேர்ந்ததோ அன்றே கலையும் பிறந்தது.  அழுதகுழந்தையை அமைதிப்படுத்திய  குரலும், அவள் பாலூட்டிய செயலும் கலைமுயற்சிகள். இயல், இசை, நாடகம் புகைப்படம், திரைப்படம், ஓவியம், சிற்பம் இவற்றோடு  நுட்பமான மகிழ்ச்சிக்கு  மனிதர்வாழ்க்கை உறுதி அளிக்கின்ற ஒவ்வொரு செயலும் கலை.

கலை என்பது பரவசம்கொள்ள,  தோல்ல்விக்கு ஆறுதல் தேட, அது ‘துன்பம் நேர்கையில் யாழெடுத்து இன்பம் சேர்க்கும்’ வித்தை.  கலையைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டோமெனில் துன்பமோ இன்பமோ யாழெடுத்து பாடுகின்றவரும், பாடலைக் கேட்கும் வாய்ப்புள்ள மனிதரும் துன்பத்தை மறந்து இன்பத்தில் திளைக்கின்றனர். இலக்கிய கலையும் இத்தகையை பயன்பாட்டினை அளிப்பதுதான்.

 கலை என்பது தனித்ததொரு படைப்பு. ஒப்புமை இல்லாதது. ஒன்றுக்கு மேற்ப்பட்டவையை  உருவாக்கப்பட்டால் அது உற்பத்தி, படைப்பு அல்ல. அவனும் கலைஞனல்ல தொழிலாளி. நிர்ப்பந்தமின்றி தன்னார்வத்துடன் ஒரு கலைஞனால் பிறப்பெடுக்கும் படைப்பு அப்படைப்பைக் காண்பவர், கேட்பவர், சுவைப்பவர், இரசிப்பவர் எவராயினும் அவரவர் புரிதலுக்கொப்ப, சுவைக்கொப்ப அக்கணத்தில் மாத்திரமின்றி தொடரும் கணத்திலும் புரிதலையும் சுவையையும் அளித்து மகிழ்விக்க கூடியது.   இந்த வரையரைகள் இலக்கியக் கலைக்கும் பொருந்தும். அழகியல் சார்ந்த எழுத்தாக அமைந்து, வாசிப்பவருக்கும் வாசகருக்கும் மகிழ்ச்சியை அளிப்பது அதன் முதல் நோக்கம் :

செல்லாமை உண்டேல் எனக்குரை மற்றுநின்
வல்வரவு வாழ்வார்க் குரை.

 என பல நூற்றாண்டுகளுக்கு எழுதப்பட்ட குறள் தரும் சுவையும்

« இன்னபடி இவ்விடம் யாவரும் எவையும்
   க்ஷேமமென்றன் நிலையோ என்றால்,
   ‘இருக்கின்றேன்; சாகவில்லை’ என்றறிக. »

கடந்த நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட பாரதிதாசன் பாடலும் வாசிக்கும் கணத்திலும் வாசித்தபின்னும் சுவைதரக்கூடியவை.

சாஸ்திரிய சங்கீதம் மெல்லிசையாக பரிணமித்து இராகம் ஸ்வரம் அக்கறையின்றி சராசரி மனிதன் முணுமுணுப்பதைப்போல இலக்கிய கலையும் இன்று பெரும் மாற்றத்திற்கு உட்பட்டுள்ளது.  படைப்பிலக்கியத்தின் வடிவம் என்கிறபோது கவிதை , உரைநடை என்ற இரண்டு சொற்களும் நம் கண்முன் நிற்கின்றன. இரண்டும் உடன்பிறந்தவை என்கிறபோதும், குணத்தால் பங்காளிகள்:  கவிதை என்ற சொல்  இன்றைக்கும் புதிராகவும், எளிதில் விளங்கிக் கொள்ள இயலாததாகவும், பண்டித மொழிக்குரியதாகவும்,  அதனால் கற்றறிந்த மேலோரின் அறிவுப் புலனுக்கு மட்டுமே எட்டக்கூடிய இலக்கிய பண்புகளைக் கொண்டதாகவும், படைப்பாளியின் நெஞ்சை வெகு அருகில் நின்று புரிந்துகொள்ள உதவும் ஊடகமாகவும் இருக்கின்றது.  மாறாக உரைநடை என்ற சொல் மகிழுந்தில் பயணிப்பதல்ல, பேருந்தில் பயணிப்பது, அன்றாடம் நீங்களும் நானும் உரையாடும் மொழியில், பெருவாரியான மக்களின் வாழ்வியலோடு  தொடர்புடைய மொழி.  அடர்த்தியும் சொற் சிக்கனம், இவற்றிலிருந்து விடுபட்டு வாசிப்பவருடன் நெருக்கம் காட்டும் மொழி.  உலகெங்கும் படைப்பிலக்கிய மொழியாக கவிதையே  தொடக்கத்தில் இருந்துவந்திருக்கிறது.  முடியாட்சி அரசியலில்  இலக்கிய சமூகத்தில்  கவிதைமொழி  மேட்டிமை அடையாளத்தைப் பெற்றிருந்தது. உரையாசிரியர்கள், இல்லையெனில்  நம்மில் பலரும் சபை நடுவே நீட்டு ஒலை வாசியாத, குறிப்பு அறியமாட்டாத நன் மரங்களாக மட்டுமே  இருந்திருப்போம்.   முடியாட்சியை மக்களாட்சியாக மாற்றுவதற்கு நடத்திய புரட்சியை ஒத்ததுதான் அந்த நாளில் இலக்கிய வெளியில் கவிதை சிம்மாசனத்தில் உரைநடையை உட்காரவைக்க எடுத்துக்கொண்ட முயற்சிகளும்.  கவிதை உரைநடை வடிவத்திற்கு உட்படாமல் இருந்திருந்தால், கல்விப்புலத்திலும், கருத்துப்புலத்திலும் இன்று நாம் கண்டிருக்கிற நுட்பமான வளர்ச்சிகள் இல்லையென்று ஆகியிருக்கும். இலக்கண பண்டிதர்கள் பெருகி இருப்பார்கள், ஆக இன்றைய இலக்கியகலை பெரும் மாற்றத்திற்கு உட்பட்டிருக்கிறது. நாட்டுப்புற பாடல்களும், எற்றப்பாட்டும், வட்டாரவழக்கும், இலக்கியமாக ஏற்கப்பட்டுள்ள காலம்.  இலக்கண அணிகளை நிராகரித்து ஒதுக்கி  எளிமையைப் போற்றும் காலம். கற்பனையுடன் அதிகம் கைகோர்த்த காலம் போய், எதார்த்தத்தை இலக்கியங்கள் தோளில் சுமக்கும் காலம். சமயத்திற்கும் ஆட்சியாளருக்கும் அஞ்சியவைகளாக இருந்த இலக்கிய கலை, இன்று ஆட்சியாளர்கள், சமூகம் என எதைப்பற்றியும் சுதந்திரமாக தமது கருத்துக்களை முன்வைக்கும் கலை ஊடகமாகவும் வளர்ந்துள்ளது.

(தொடரும்)

இடைத்தேர்தல்

(காலச்சுவடு இதழில் ஆர் கே நகர் தொகுதி தேர்தலை முன்வைத்து எழுதியகதை)

தேர்தல் மாதாவுக்குச் சமர்ப்பணம்

இடைத்தேர்தல்

தொரம்மா ! தொரம்மா ! என்று கதவருகே வாசலில் கேட்கும் குரல் கன்னியம்மாவுடையது. இரவு அவன் இச்சைக்கு ஈடுகொடுத்ததில், விடிந்தது கூட தெரியாமல் உறங்கிக் கிடந்தவள் திடீரென்று கண்விழித்தாள், விழித்த வேகத்தில் கையைத் பக்கத்தில் துழாவினாள்.  அவனில்லை, நம்பிக்கையின்றி இரண்டாவது முறையாகத் துழாவினாள். அவன் விட்டுச்சென்ற வெப்பம்மட்டுமே விரித்திருந்த பாயில் மிச்சமிருந்தது.  சுவரோரமிருந்த தகரப்பெட்டி திறந்திருந்தது. தலையை நிமிர்த்தில் புகைப்படத்தில் சிரித்துக்கொண்டிருந்த  சீவராசுவைப் பார்த்தாள். துக்கம் தொண்டையில் அடைத்து, நீர்க் கழிவாகக் கண்களை நிரப்பியது. 

*                            *                            *                            *

தொகுதியில் இடைத்தேர்தலை அறிவித்திருந்தார்கள். தேர்தலென்று அறிவித்த மறுகணம் அவள் வாசலில் மட்டுமல்ல, அப்பகுதியைச் சேர்ந்த பிற வாசல்களிலும்  வழக்கம்போல சந்தோஷம்.  ஊருல திருவிழாவுக்குக் கொடிகட்டினா சவலைப் பிள்ளைக்குப் பாலுட்டினக் கதையா ஒரு துடிப்பு வந்திடும். ‘தாலிக் கட்டிக்கிட்டு புருஷன்வீட்டுக்குப் போன பெண்களெல்லாங்கூட தங்கள் தங்கள் பிள்ளைக்குட்டிகள் இழுத்துக்கொண்டு பிறந்தவீட்டுக்கு வருவார்கள், அதுபோலத்தான் தங்கள் பகுதியும் மாறியிருப்பதாக நினைத்தாள். சாட்சிக்கு வேறெங்கும் போகவேண்டிய அவசியமில்லை  அவள் வீட்டு வாசலேபோதும். ஒவ்வொரு ஒண்டு குடித்தனத்திலும் நான்கைந்துபேர் கூடுதலாக இருந்தனர். கக்கூஸுக்கும், குளிக்கவும் வாளியை வைத்துக்கொண்டு காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. இத்தனை ஆர்ப்பாட்டத்துக்கிடையிலும், அவனைப்பற்றிய நினைப்பும் குறுக்கிடுகிறது. போனமுறைபோல இம் முறையும் அவன் தன்னைத் தேடிவருவானா ? என்று மனதிற்குள் பலமுறைக் கேட்டுக்கொண்டாள்.  எதற்காக இந்தக்கேள்வி, எப்படி திடீரென்று அவனை மனம் நினைக்கப் போயிற்று ? என்பதுபோன்ற கேள்விகளுக்கு அவளுக்குப் பதில் சொல்லத்தெரியாது.

அவள் மனதை அலைக்கழித்த சிந்தனைகுப் பதில்போல  கடந்த இரண்டுமூன்று  நாட்களாக, அடிக்கடி  அவனை எதிர்கொள்கிறாள். எம்சி ரோட்டிலுள்ள ஒரு ஓட்டலுக்கு பாத்திரங்களை துலக்கிவைக்கிற வேலைக்குப்போகிற நேரத்திலும் சரி, பத்து மணிக்கு மார்க்கெட்டுக்குப் போகிறபோதும், திடீரென்று கடை கண்ணிக்கு கிளம்பிப்போகும் நேரத்திலும், திரும்பும்போதும் இவளுக்காகவே அவன் ஏதாவது ஓரிடத்தில் காத்திருக்கிறான்.  இரக்கப்பட்டு பேசலாமென்று கூட நினைத்தாள். ஒரு வருடமா இரண்டு வருடமா ‘தோ ன்னாலும் நாலஞ்சு வருஷமிருக்கும்’ என்று அவள் மனதில் அவனைப் பிரிந்திருக்கும் காலம் குறித்துத் தோராயாமாக ஒரு கணக்கு இருந்தது. ஜெயலலிதாஅம்மா போனமுறை ஜெயித்த மறுநாள் போனவன், பிறகு அவர்கள் இறந்து, முதன்முறையாக இடைத்தேர்தல் அறிவித்தபோது, தற்போதுபோலவே அவளை விடாமல் துரத்தினான். அப்போது அவளிடத்தில் கோபம் மட்டுமே இருந்தது.

முகம்கொடுக்கக் கூடாதென வைராக்கியமாக இருந்தாள். இம்முறை அவ் வைராக்கியம் விரிசல் கண்டிருந்தது.  சகக் குடித்தனக்காரர்களிடம் சென்றமுறை  நடந்தச் சம்பவங்களைக் கூறியபோது, வாசல்பெண்கள் எல்லோரும் திட்டித் தீர்த்தார்கள். « என்ன பொம்பிளை  நீ ! வலிய வந்த புருஷனை இப்படித் தொலைக்கலாமா ? ஆம்பளைன்னா அப்படித்தான் இருப்பாங்க, கூத்தியாவூடு புளிச்சுப்போச்சுன்னு வந்த மனுஷனை தண்ணித்தெளிச்சு வூட்டுக்குள்ள வான்னு சொல்லுவியா, அத வுட்டுட்டு வீம்புபிடிச்சு நிக்கிற ? » என ஆளாளுக்குச் சண்டைபோட்டார்கள். தற்போது முன்புபோலவே அவனிடம் கோபமிருந்தாலும், கொஞ்சம் இரக்கமும் பிறந்திருந்தது. இந்தக் குழப்பத்தில் ஒழுங்காக சமைப்பதோ சாப்பிடுவதோ இல்லை. சோற்றைத் தட்டில்போட்டுக்கொண்டு உட்கார்ந்தாலும் அவன் நினைப்பில் கையைக் கழுவிவிட்டு எழுந்துவிடுகிறாள்.

அன்று தெருமுனையில கூறுகட்டி விற்றப்  பெண்மணியிடம், வயிறென்று ஒன்றிருக்கிறதே என்பதற்காக வேண்டியவற்றை வாங்கிக்கொண்டு திரும்பிக்கோண்டிருந்தாள்.  இவள் குடியிருக்கும் வீட்டு வாசலில் நின்றுகொண்டு அவன்  உற்றுப்பார்ப்பது போலிருந்தது, சந்தேகமில்லை இவளைத்தான் பார்க்கிறான். சுருள் சுருளான தலைமயிரைப் பின்பக்கம் அணைத்துச் சீவியிருந்ததும், அதற்குரிய முகமும் அவன்தான் என்கிற சந்தேகம் வீட்டுவாசலை நெருங்கநெருங்க  திடப்பட்டதும், முதன்முறையாக மனதில் இலேசாக வெட்கமும் மகிழ்ச்சியும். வீட்டை நெருங்கியவள், அவன் இவளைப் பார்த்து, « இன்னா தனம் எப்படியிருக்க ? » என்று தொட்டக் கையை உதறிவிட்டு விடுவிடுவென்று  வீட்டிற்குள் நுழைந்து தனது ஒண்டுக்குடித்தன கதவின் பூட்டைத் திறந்தபோது, அவன் இவள் பின்னால் நின்று தொண்டையைச் செருமினான். அதற்குள் வாசலில் இருந்த மற்றக் குடித்தனக்கார பெண்களில் இரண்டொருவர் கூடியிருந்தனர். வெத்திலைப் பெட்டி சகிதமாக அங்கு வந்த வீட்டுக்கார அம்மா « வாய்யா ! இப்பத்தான் உனக்குப் பொண்டாட்டி நெனப்பு வந்ததா ?  » என்று கேட்டவள் தனத்திடம், « ஒன் கோவத்தையெல்லாம் பிறகு வச்சுக்கோ, முதலில் வந்தவருக்கு உள்ள அழைச்சுபோய் ஒரு வாய்த் தண்ணிகொடு, நீ ஒண்ணும் கொறைஞ்சிடமாட்ட » எனவும், சீவராசும் உரிமையோடு வீட்டுக்குள் நுழைந்தான்.

உள்ளே நுழைந்தவனுக்கு மனையை எடுத்துபோட்டாள். கொஞ்சம் இரு வரேன், என்றவள் கதவருகே நின்று எட்டிப்பார்த்தாள். வாசலில் கூடியிருந்த பெண்கள் இல்லை என்றானதும், கதவைத் தாழ்ப்பாள் போட்டாள். வெளியில் யாரோ சிரிப்பது கேட்டது.  தகரப்பெட்டியைத் திறந்து இருப்பதில் சுமாராக ஒரு புடவையையும் இரவிக்கையையும் எடுத்தாள், அவனிடம், கொஞ்சம் அப்படித் திரும்பு எனக்கூறி புடவையையும் ஜாக்கெட்டையும் அணிந்தாள். கண்ணாடியைப் பார்த்து தலையைச் சீராக்கிக்கொண்டாள். நெற்றியில் வைத்த சாந்துபொட்டும் திருப்தியாக இருந்தது. அவன் எதிரே சம்மணமிட்டு உட்கார்ந்தாள்.  சட்டையின் முதலிரண்டு பொத்தான்களை அவிழ்த்த்திருந்ததில் கழுத்தும் மார்பும் அவனுக்குக் கூடுதலாகத் தெரிந்தன. முண்டாபனியனுக்கு மேலாக மார்பில் செழிப்பாக இருந்த மயிர்கள் வியர்வையில் நனைந்து பிசைந்துக் கிடந்தன. மிச்சமிருந்த  உடம்பு எப்போதும்போல கட்டுக் குலையாமலிருந்தது.  சுருள் சுருளாக நெற்றியில் முன் இறக்கத்தில் விழுந்திருந்த கேசம் மட்டும் அடர்த்தியின்றி வெறிச்சோடி கிடந்தது. நெற்றியின் கீழ்ப்பரப்பில் மழைக்கால அட்டைகள்போல கருத்த இரு புருவங்கள். அவை இரண்டிற்கும் கீழிருந்த கண்கள் சிறியவை என்றாலும் அதை ஒரு குறையென்று சொல்லமுடியாது. குறிப்பாக மூக்கு, மூக்கிற்குக் கீழிருந்த உதடுகள், இரண்டையும்  பிரித்திருந்த கட்டை மீசை; கழுத்துக்கு இருபுறமும் புடைத்துக்கொண்டிருந்த தோள்கள் ஆகியவை எந்தப் பெண்பிள்ளையையும் கவரக்கூடியவை.

சிறிதுநேரம் அவனை வைத்தகண்களை எடுக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள், திரும்பவும், « கொஞ்சம் இரு தோ வரேன் » என வெளியிற்சென்று அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடம் உள்ளே வந்தாள். தம்ளரில் பால் இருந்தது. வீட்டுக் கார அம்மாவிடம் கேட்டு வாங்கி வந்திருக்க வேண்டும், அந்த வாசலில் பிறக் குடித்தனக்காரர்களில்  ஒருவருக்கும் வீட்டில் பால் வாங்கி வைத்திருக்கும் பழக்கமெல்லாம் கிடையாது. பாலில் கொஞ்சமாச் சர்க்கரை போட்டு அவனிடம், தம்ளரை நீட்டினாள். அவனும் அவள் கைத்தொட்டு வாங்கி சப்புக்கொட்டிக் குடித்தான். அவன் உதட்டோரம் குடித்த பாலின் அடையாளம் நுரை செதிள்களாக ஒட்டிக்கிடந்தன. முந்தானையால் துடைத்தாள்.

– தனம் உனக்கும் எனக்கும் ஐம்பது வயசுக்கு மேல, நாலுபிள்ளைகீது, மறந்துடாத ! 

– அந்த ஞாபகமிருந்தா இன்னொருத்தியைத் தேடிப் போயிருப்பியா ?

– தப்பு பண்ணிட்டேன் தனம். இனிமே பெரிய பாளையத்தம்மன் மேல சத்தியமா அவவீட்டை எட்டிப் பாக்கறதில்லைன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்.

– சரி இந்த நேரத்துல அதெல்லாம் எதுக்கு, நான் ஒருத்திதான என்று நெனைச்சி கத்தரிக்காயும் தக்காளியும் போதும்னு வாங்கிவந்தேன். இராத்திரிக்கு வேணுமின்னா, ரெண்டுபேருமா மார்க்கெட்டுக்குப் போயி உனக்குப் பிடிச்சத வாங்கி வருவோம்யா. எனக்கும் வாய்க்கு ருசியா சாப்பிட்டு வருஷக் கணக்காச்சு. என்ன சொல்ற, எனக் கேட்டாள்.

சொன்னதுபோலவே, புருஷனும் பொண்டாட்டியுமா நான்கு மணிக்குக் காசிமேடு மார்க்கெட்டுக்குப் போனார்கள். வஞ்சிரமும், சுராவும் வாங்கினார்கள். வரும் வழியில் டாஸ்மார்க்கில் இரண்டு கால் பாட்டிலும் வாங்கினாள். கட்சிக்காரங்க கொடுத்த பணம் கையிலிருந்ததால் கொஞ்சம் தாராளமாகச் செலவு பண்னமுடிந்தது.

ஒருகால் பாட்டிலை மட்டும் இரவு குடித்து முடிக்க அனுமதித்தாள். தட்டு நிறைய சோற்றைப்போட்டு வஞ்சிரம் மீன் குழம்பை ஊற்றி சுராப் புட்டை வைத்து விசிறி மட்டையை எடுத்து விசிற ஆரம்பித்ததும். அழுதான்.

– அழாம சாப்பிடுய்யா, அதான் வந்துட்ட இல்ல.

– என் மனசு தாங்கலை. உன் தலையில அடிச்சு வேணா சத்தியம் பண்றன், தலையைக் காட்டு, இனி அந்தத் தெவடியா வீட்டுல காலெடுத்து வைக்கமாட்டன்.

சோறு பிசைந்த கையை அவள் தலையில்வைக்கப்போனவனைத் தடுத்தாள்.

– பேசாம சாப்பிடு, அப்புறம் பேசலாம், என்றாள்.

–  சரி, ஒங்கிட்ட ஒண்ணு கேப்பன் கோவிச்சுக்க மாட்டிய.

– நான் ஏன் கோவிச்சுக்கப்போறன், தாலிக்கட்டினவள் ஆச்சே.

– அந்தக் கழுதைக்கு ஒரு முப்பதினாயிரம் கொடுக்கவேண்டியிருக்கு, அவ மூஞ்சில கடாசிட்டன்னு வச்சிக்கோ, நான் நிம்மதியா ஒங்கூட இருந்திடுவேன்.

– ஏன் நீ சம்பாதிச்சதைல்லாம் என்ன பண்ண ?

– ஏதோ பண்ணன், என் கையில இருந்தா ஒங்கிட்ட ஏன் கேக்கறன்

– அவளோ பணத்துக்கு நான் எங்கேபோவன்.

– ஓட்டுக்குக் கொடுத்த பணத்தையெல்லாம் என்ன பண்ண ? இன்ன ராத்திரிக்கு குண்டான் கட்சிகாருங்க வர்ராங்கன்னு கேள்வி பட்டன். நீ தாம் தூம்னு செலவு பண்றவ இல்லியெ.  பெட்டியிலதான வச்சிருப்ப. அதை இதைச்சேர்த்து அவ கிட்ட கொடுத்தா பிரச்சினை தீர்ந்திடும். அவள் சங்காத்தியமே வாணாம்.  மாசம்பொறந்தா சம்பள பணம் வந்திடும், அதை இனி உங்கிட்டத் தவற யார்கிட்ட கொடுக்கப்போறன்.

சொல்லிவிட்டு இவள் கண்களைப் பார்த்தான், கையில் பிசைந்தசோறு அப்படியே இருந்தது. பொலபொலவென்று அவன் கண்ணீர், கன்னக் கதுப்புகளில் இறங்கியது. அவள் மனம் இளகிப்போனது.

-அழாதய்யா ! நீ நல்லபடியா என்னைத் தேடி வந்தியே அதுவே எனக்குப் போதும்யா. பணமென்ன பணம் !

தோளில் கிடந்த முந்தானையை எடுத்து அவன் கண்களைத் துடைத்தாள். அவன் கையை உதறினான். சோற்றுருண்டைகளைப் பிடித்து அவன் கையில் வைத்தாள்.

– இன்னும் கொஞ்சம் சோறுபோட்டுக்க, எனக்கூறி சோற்றுச் சட்டியை எடுத்தாள்.

– அப்புறம் உனக்கு.

– நீ வவுத்தை வஞ்சனை பண்ணாம சாப்பிடு, பொட்டச்சிக்கி  வவுரா பெருசு.

சாப்பிட்டு முடித்ததும் தட்டிலேயே கையைக் கழுவினான். « பாயைப் போடு தனம் » என்றவனின் பார்வைக் கொதிப்பைத் தாங்க முடியாமல் தலையைக் குனிந்துகொண்டாள். அரைமயக்கத்திலேயே பாயையும் போட்டாள்.

*                                      *                                      *

சுவரில் புகைப்படத்தில்  அப்பாவிபோலச் சிரித்துக்கொண்டிருந்த சீவராசுவைத் திரும்பத் திரும்ப்ப் பார்த்தாள். ஓண்டு குடித்தன வாழ்க்கையை ஆரம்பித்த முதல் வாரத்திலேயே  எம்.சி ரோட்டிலிருந்த ஒரு போட்டாகடையில் எடுத்துக்கொண்டது.  வாசலில் இருந்த சராசரி ஆண்களைப்போலத்தான் சீவராசும் நடந்துகொண்டான். சம்பளம் வாங்கிவந்த நாட்களில் மட்டும் கொஞ்சம் கூடுதலாகக் குடிப்பான்,  ரகளைப் பண்ணுவான். உப்பில்லை, காரமில்லையென்று கொத்தாகத் தலைமயிரைப் பிடித்து சுவரில் மோதுவான். வீட்டுக்கார அம்மா கதவைத் தட்டிச் சத்தம் போட்டதும்  அடங்கிவிடுவான். மற்ற நாட்களில் சும்மாச் சொல்லக்கூடாது, அவளுக்கும் அவள் பிள்ளைகளுக்கும் செய்யவேண்டியவற்றை செய்தே வந்தான். ஒரு நாள் அவன் வீட்டில் இல்லாத தமயத்தில் « சீவராசுவை பீச் ஸ்டேஷன்ல பொரிகடலை விக்கிற பொம்பளையோட பார்த்தன் கவனமா இருந்துக்க » என்று  ஹார்பர் மேஸ்த்திரி துரைசாமி எச்சரித்தார்.  அவன் சீவராசுவிடம்  அது பற்றி கேட்கவும் செய்தாள். « எவன் சொன்னான் உனக்கு, ஒருத்திக்குப் பொறந்தவனா இருந்தா, அவன என் முன்னால வரச்சொல்லு » என வாசலில் இறங்கிச் சத்தம்போட்டான்.   இவளையும், அன்றைக்கு அடித்து உதைத்தான். வீட்டுக்கார அம்மாள் « நீங்க வரமாசம் காலி பண்ணிடுங்க, இதுக்கு மேல இங்கிருக்க வேணாம் », என்றாள். மறு நாள் வழக்கம்போல அரைக்கால் காக்கி நிஜாரையும், காக்கிச் சட்டையையும், சிவப்பு ஈரிழைத்துண்டு முண்டாசும், கையில் மூட்டையைக் குத்தித் தூக்குகிற கொக்கியுமாக வேலைக்குப் போனவன் திரும்பவில்லை.

தொரம்மா ! தொரம்மா !- என்று மீண்டும் கன்னியம்மாள் குரல்.

தொரம்மா என்கிற தனபாக்கியத்திற்கு வைகாசி பிறந்தால் வயது ஐம்பத்தொன்றோ ஐபத்திரண்டோ,இரண்டிலொன்று. அது ஐபத்துமூன்றாகவும் இருக்கலாம். பிறந்தவருடம் எதுவென்று தெளிவாகத் சொல்லத் தெரியாது. அவளுடைய ஆத்தாள், எதிர்வீட்டுச் செங்கமலம் ஈயம் பூசவந்தவனோட ஓடிப்போன வருஷமென்று சொல்லியிருக்கிறாள். ‘செங்கமலம் எந்த வருஷம் ஓடிப்போனாள் ?’ என்று பெற்றவளிடம் கேட்டாள், அதற்கு ‘ஏரி ஒடைஞ்சி ஊருக்குள்ள வெள்ளம் வந்ததே, அந்த வருஷமென்று !’ பதில் வரவும், ‘செங்கமலம் ஓடிப்போன வருஷத்தையே’ பிறந்த வருடமாக வைத்துக்கொண்டாள்.

அவள் வாழ்க்கையே  ஒரு தோராய வாழ்க்கை, தோராயக் கணக்கில் நாட்களைக் கடந்துகொண்டிருப்பது. பிறந்தது ; வயசுக்கு வந்தது ;  இப்போதோ அப்போதோ என்றிருந்த சினைப் பசுவுக்குப் புல் அறுக்கப்போன இடத்தில்  பரம்படித்த  மாடுகளை ஓடைநீரில்  குளிப்பாட்டிக்கொண்டிருந்த  காசிநாதனுடன் சவுக்குத்  தோப்பில் ஒதுங்கியது ; பொங்கலின்போது கொத்தவால் சாவடியில் வாழைத்தார்களைச் சுமக்கும்  சீவராசுக்கு உறவு சனத்திற்கு முன்னால்  கழுத்தை நீட்டியது,  அவனுடன் பதினைந்து நாள் கழித்து  சென்னைக்குப் ‘பஸ்’ ஏறியது ;  பாரி முனையில் பேருந்தை விட்டு இறங்கி, ஹைகோர்ட்டையும், ஊர்ந்த  வாகனங்களையும், இடித்துக்கொண்டு சென்ற மனிதர்களையும் கண்டு  பெரிதாகக் கண்களைத் திறந்து மூச்சை உள்வாங்கி பிரமித்தது ; அங்கிருந்து  ஜோடியாக சீவராசுடன்  ரிக்‌ஷாவில் பயணித்தது ; விதவிதமான ஓசைகள், புழுதிகள், கட்டிடங்களைப் பார்த்தபடி பழைய வண்ணாரப்பேட்டையில் ஒண்டுக் குடித்தனங்களில் ஒருத்தியாக குடைக்கூலிக்கு வந்தது என எல்லாமே ஒரு தோராயக் கணக்கிற்குறியவைதான். ஏன் அதன் பிறகு  அடுத்தடுத்து நான்கு பிள்ளைகளை  சீவராசுக்குப் பெற்றது, எவளோ ஒருத்தியுடன் தொடுப்பு வைத்துக்கொண்டு, இவளை  அவன் மறந்து,  வீட்டிற்கு வருவதை  நிறுத்திக்கொண்டது; வளர்ந்து பெரியவர்கள் ஆனதும் ஆளாளுக்கு ஒருத்தியைப் பிடித்துக்கொண்டு பிள்ளைகள் இவளை மறந்தது ஆகியவற்றையெல்லாங்கூட ஒரு குத்துமதிப்பாகத்தான் இவளால் சொல்ல முடியும். 

தொரம்மா என்ற பெயர் வாசலில் இருக்கிற மற்ற குடித்தனக்காரர்கள் வைத்த பெயர். இவளுடைய மூத்த மகனுக்குப் பெயர் துரை, அதனால்  இவள் தொரம்மா.தமிழ்ப்பண்டிதர்களுக்கு மருவல், திரிபு என்று இலக்கண விளக்கம் தேவைப்படலாம். பழைய வண்ணாரப்பேட்டையில், அவசரத்திற்கு ஒதுங்கும் வசதிகொண்ட சந்தில் அன்றன்றைக்கு கையூன்றினால்தான் கரணம் என்ற நிலையில் குடியிருப்பவர்களுக்கு, இந்த விளக்கமெல்லாம் அதிகம்.  தனபாக்கியம் என்ற ஊர்ப்பெயரை அரசாங்கப் பிரச்சினைகளென்று வருகிறபோது, சிரமப்பட்டு ஞாபகத்தில் கொண்டுவந்திருக்கிறாள்.

தொரம்மா ! இன்னுமா  நீ எழுந்திருக்கல ! உள்ள வரலாமா, சீவராசு  அண்ணன்  உள்ளதான் இருக்காரா ?

கதவை உட்புறமாகத் தள்ளிய கன்னியம்மாவின் குரல் குனிந்த வாட்டில் தலையை இருட்டிற்குள் புதைத்து, தொரம்மாவைத் தேடியது.  திறந்திருந்த கதவின் அனுமதியுடன் முதிராத காலை வேளை, கன்னியம்மாவைத் தொடர்ந்து உள்ளே நுழைந்திருந்தது. சன்னமான பனிமூட்டம்போல சில இடங்களில் தளர்ந்தும், சில இடங்களில் இறுக்கமாகவும் தம்மைத் திடப்படுத்திக்கொண்டிருந்த காலை ஒளியின் துணையுடன் தொரம்மாவைக் கண்டுபிடிப்பதில் கன்னியம்மாவுக்கு அதிகச் சிரமங்கள் இல்லை. திறந்த கதவு சுவரில் அணையும் பக்கமாக அடுப்பும், தண்ணீர் தவலையும் பாத்திர பண்டங்ககளும் இருந்தன, அதற்கு அடுத்த சுவரில், அதன் முழு  நீளத்தையும் உபயோகித்துக்கொள்ளவேண்டும் என்பதுபோல பிளாஸ்ட்டிக் கயிறில் ஒரு கொடி. அதில் ஒழுங்கின்றி அவிழ்த்துப்போட்டப் புடவைகளும் ஜாக்கெட்டும் கிடந்தன, அதன் கீழே சீவராசுடன் பட்டணத்திற்குப் புறப்பட்டு வந்தபோது கொண்டுவந்த டிரங்க்பெட்டி. அதையொட்டி ஒர் அழுக்குச் சிப்பம்போல இருந்த தலையணையை வேண்டாமென்று ஒதுக்கியவள்போல கையை முக்கோணமாக மடக்கித் தலைக்குக் கொடுத்து தொரம்மா என்கிற தனபாக்கியம் பக்கவாட்டில்  உறங்குவதுபோல பாவனை செய்துகொண்டிருந்தாள். தலை அவிழ்ந்திருந்தது.  இடப்பக்கக்  கன்னத்தில் வாயிலியிருந்து கசிந்த எச்சிலின் நெளிந்த வெண்கோடு.

– தொரம்மா எழுந்திரு இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல நாமல்லாம் பூத்துல இருக்கனும்  இன்னைக்கு  ஓட்டுப் போடறது. மறந்துட்டியா ? 

கன்னியம்மா உலுக்கிய உலுக்கலில் திறந்த கண்கள், தொட்டெழுப்பிய கையையும், அந்தக் கைக்குச் சொந்தக்காரியையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தன.

– எழுந்திரு, லைட்டைப் போடட்டுமா ? மீண்டும் கன்னியம்மா.

‘வ்வா’ என்று ஒரு பெரிய கோட்டுவாயுடன், எழுந்த தொரம்மா அவிழ்ந்திருந்த தலைமயிரை கொண்டையாக்கி முடித்த மறுவினாடி, விலகிக்கிடந்த முந்தானையைச் சரி செய்து மார்பை போதிய அளவுக்கு புடவைப் பரப்பிற்குள் கொண்டுவந்த திருப்தியில் :

– அந்த மணையைப் போட்டு உட்காரு ! -சுவரில் சாத்தியிருந்த மணைப்பக்கம் கை  நீண்டது.

மணையை எடுத்துப் போட்டும், வழக்கம்போல சம்மணமிடாமல்  குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்த கன்னியம்மா முகத்தில் கம்பி மத்தாப்பைக் கொளுத்தியதுபோல அப்படியொரு பிரகாசம். அந்தப் பிரகாசம், மின்சார விளக்கின் ஒளியில் கூடுதலாக மினுங்கியது. தொகுதிக்கு இடைத் தேர்தல் அறிவிக்கப்பட்டத்  தினத்தில் பற்றிக்கொண்ட சந்தோஷம். ஏதோ சொல்லவந்த கன்னியம்மா தனபாக்கியத்தின் முகத்தைப் பார்த்து புரிந்துகொண்டவள்போல :

– என்ன அழுதியா ?

– அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை, சொல்லு.

– நேற்று ராத்திரி செல்ராசு அண்ணன் எலெக்‌ஷன் டோக்கன் கொடுத்துட்டுப் போனாங்க, கதவைத் தட்டினோம்,சீவராசு அண்ணன் தான் கதவைத் திறந்தாரு.

தனபாக்கியத்திற்கு ஞாபகம் வந்தது. நள்ளிரவு, பன்னிரண்டு ஒன்றிருக்கலாம். இவளிருந்த அலங்கோலத்தில், பக்கத்திலிருந்த சீவராசிடம் கதவைத் திறந்து என்னவென்று பார்க்கச் சொன்னாள். 

– இரண்டு நாளைக்கு முன்ன இன்னொரு தம்பிக் கொடுத்துட்டுப் போச்சே ! இரண்டும் ஒண்ணுதானே ?

– இல்ல. செல்ராசு அண்ணன் அவங்க கூட இல்ல. இவங்க தனியா நிக்கறாங்க. அவங்க  அண்டா இவங்க குண்டான்! முந்தாநேத்து  செல்ராசு அண்ணன் வந்திருந்து வாசலில் எல்லாரையும் கூட்டி வச்சு, சொன்னதை மறந்திட்டியா ? வீட்டுக்கார அம்மாவும் குண்டானுக்குத்தான் ஓட்டுப்போடனும்னு சொல்லி பெரிய பாளையத்தம்மன் படத்துமேல சத்தியம் வாங்கினாங்களே !

–  என்னமோபோ நீ சுலபமாச் சொல்லிட்ட  எனக்குப் பயமா கீது.

– தோடா ! இன்னாத்துக்குப் பயம், எல்லாத்துக்கும்  நான் கிறேன்ன்னு சொல்லிட்டனில்ல.

– பணத்தைக் கொடுத்திட்டு சாமி பட த்துமேல சத்தியம் பண்ண சொல்றாங்க, நமக்கு ஒரு சாமியா ரெண்டு சாமியா எத்தனை சாமிமேலத்தான் சத்தியம் வக்கிறது. ஏற்கனவே செஞ்ச பாவத்துக்குத்தான் எல்லாத்தையும் தொலைச்சுட்டு அம்போன்னு நிக்கிறன்.

– அடப்போக்கா ! நீ வேற. பாவம் புண்ணியம் இன்னிக்கிட்டு. கொன்னாப்பாவம் தின்னாப் போச்சுன்னு போவியா.அவங்க ஒரு ஓட்டுக்கு எவ்ளொ கொடுத்தாங்கோ, இவங்க அதைப்போல ரெண்டு மடங்கு கொடுபாங்கோ. உங்க ஊட்டுல மட்டும் ஆறு ஓட்டு. அவ்ளோ துட்டை நீ பார்த்திருக்க மாட்ட, கறிய மீனவாங்கி துன்னுட்டு, கொஞ்சநாளைக்கு வீட்டுல கிட. இன்னா நான் சொல்றது புரியுதா. இந்த முறை  வாசலில் இருக்கிற அத்தனை பேரு ஓட்டும் குண்டானுக்குத்தான்.  பெரிய பாளயத்தம்மன் மேல சத்தியம் பண்ணிகிறோம் மறந்திடாத. இதுக்குப் பவரு ஜாஸ்த்தி.  அது சரி சீவராசு அண்ணன்  எங்க ?

சீவராசு கூட நேற்று ராத்திரி பெரிய பாளையத்து அம்மன் பேருலதான் சத்தியம் செய்தான். இராத்திரி இருந்த மனுஷன், விடிஞ்சதும்  சொல்லாமக் கொள்ளாம எங்க போயிருப்பார் என்று யோசித்தாள். இருந்தாலும் தனக்கு அதுபற்றி எதுவும் தெரியாது என்பது சரியாக இருக்காதென்று நினைத்தாள்.

– நீதான் பார்த்திய நான் அசந்து தூக்கிட்டேன். எதற்காக எழுப்பறதுன்னு நினைச்சிருக்கனும், எங்கே போயிருப்பாரு டீக்கடைக்குதான். 

– அது சரி, அண்ணன் வந்த இரண்டு நாளா நீ ராத்திரியில தூங்கறது இல்லன்னு வாசல்பூரா பேச்சு,  சரி சரி நீ எழுந்திரு, நாஷ்ட்டால்லாம் ரெடியா கீது. ஒரு மணி நேரத்துல பூத்துல இருக்கனும்னு ஊட்டுக்காரம்மாவும் சொல்லிட்டாங்கோ. வரேன்.  

கன்னியம்மாள் கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியேறினாள். அவள் படி இறங்கியிருப்பாள் என்பதை உறுதிபடித்துக்கொண்டதும், இவள் தலையை மீண்டும் ஒருமுறை உயர்த்தி நிழற்படத்தில் சிரிக்கும் சீவராசுவை பார்த்தாள். கீழே திறந்திருக்கும் தகரப்பெட்டியையும் பார்த்தாள். முதன் முறையாக வெடித்து அழுதாள்.

—————————————————————————–